Πικραλίδα

Ο Φλεβάρης

2012-01-30T13:20:00.012+02:00

2012-01-29T15:41:00.003+02:00

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναρωτηθεί αν πρέπει να βγω έξω για να ψάξω δώρα ή να βγω για να ψάξω τους αποδέκτες.

2012-01-28T02:50:00.006+02:00

"Οι αγάπες"

2012-01-24T01:29:00.008+02:00

Πέμπτη 26 Γενάρη στις 21.00:

Λογοτεχνική - μουσική βραδιά στο πολιτιστικό - κοινωνικό στέκι Ταξίδι Χωρίς Χάρτη:

«Θα ‘ρθουν όλες γύρω μας… Βαθιά λυπημένες… Ανυπεράσπιστες – αλύτρωτες… Θα ‘ρθουν δειλά - δειλά και θα καθίσουν. Θα μας κυκλώσουν με μάτια ικετευτικά και θα ζητήσουν να πούμε γι’ αυτές. Οι ιστορίες ατέλειωτες. Ας ξαλαφρύνει αυτή η νύχτα λίγο το αέναο ταξίδι τους. Το αέναο ταξίδι μας…»

Κείμενα και ποιήματα των:
Δ.Χατζή, Μ.Βαμβουνάκη, Ν.Χουλιαρά, Κ.Καρυωτάκη, Κ.Δημουλά, Μ.Αναγνωστάκη, Pedro Calderon de la Barca, ιστορίες της παράδοσης και κείμενα απ’ το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη από τις συλλογές Βροχολόγιο και Απόπειρες.

Οι περ/τερες μουσικές που θα ακουστούν είναι από το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη ενώ θα ακουστούν και κάποια παραλλαγμένα παραδοσιακά κομμάτια.

Όπως πάντα ελεύθερη είσοδος... Αριστοβούλου 16 Κ .Πετράλωνα

Ώρα βαθμολόγησης

2012-01-20T04:09:00.001+02:00

Με άριστα το 10 – ΜΗΔΕΝ στο μάθημα της Έκφρασης. Δεν μας έμαθε και κανείς ποτέ άλλωστε. Πάντοτε πρέπει να βρίσκουμε μόνοι μας τους τρόπους. Και είναι πάντα μα πάντα τόσο δύσκολο.

"ΤΕΛΟΣ"

2012-01-19T04:35:00.002+02:00

Η αρχή σηματοδοτεί ουσιαστικά και το τέλος, σωστά; Η γέννηση και τον θάνατο, έτσι δεν είναι; Η αρχή ενός έρωτα και το τέλος του. Η αρχή μιας φιλίας και το τέλος της. Δεν ξέρουμε ακριβώς το πότε, όμως ξέρουμε ότι θα συμβεί. Αυτό που δεν ξέρει κανείς μα κανείς όμως είναι τι μπορεί να συμβεί μετά το φαινομενικό "τέλος". Κανείς ποτέ δεν ξέρει τι θα συμβεί μετά το θάνατο , σωστά; Κανείς ποτέ μετά το "τέλος" της φιλίας. Μετά το "τέλος" του έρωτα. Το τέλος τελικά σαν λέξη είναι πολύ γενική σε νοήμα. Τέλος για ποιον, τέλος σε τι ακριβώς. Όταν λέμε για παράδειγμα τέλος μίας φιλίας τι εννοούμε; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία που αποδέχτηκαν εκατέρωθεν οι δύο φίλοι το "τέλος"; Αν όμως αυτό το τέλος επήλθε από την πλευρά του ενός; Τότε ο άλλος είναι ακόμη ... φίλος; Μόνος; Φίλος; Όχι όχι ... Προυποθέτει τουλάχιστον 2 υποκείμενα η κοινωνική αυτή σχέση. Κοινωνία... Δεν λέμε πολλές φορές ότι μια κοινωνία μπορεί να αποτελείται από χιλιάδες μοναξιές; Ή δεν είναι κοινωνία τότε;

"ΤΕΛΟΣ"

2012-01-19T04:26:00.001+02:00

Μονάχα ο μόνος μπορεί να διακρίνει τους μόνους ανάμεσα στο πλήθος

Το υποσχεσαι;

2012-01-14T04:27:00.002+02:00

Κράτα μου το χέρι και πάμε όπου θέλεις εσύ. Σε παρακαλώ μόνο μην με πας εκεί που ήδη γνωρίζω. Τα είδα αυτά. Δεν τα θέλω άλλο πια. Οι αναμνήσεις, όπως το ήξερα καιρό τώρα, γίναν αγκάθινο στεφάνι. Η αιμορραγία δεν σταματά. Τα μάτια μου γέμισαν αίματα… πια δεν βλέπω. Τράβηξε με από εκεί. Σκούπισε τα μάτια μου. Να με ταξιδέψεις για μια μέρα μονάχα να μου δείξεις που μπορώ να βρω απάγκιο. Να ξέρω τι θα αναζητήσω όταν πια γυρίσω. Δείξε μου για μια στιγμή τον δρόμο και θα ’ρθω να σε βρω. Τώρα δεν προλαβαίνω να μείνω. Ακόμα και εσένα θα πρέπει να σε αφήσω. Δεν γίνεται να είσαι μαζί μου. Μην κλαις, χαμογέλα μου λιγάκι. Έτσι… έτσι όπως σε γνώρισα. Τελειώσαν πια οι σοφίες… τελειώσαν τα έξυπνα λογάκια… Αφήνομαι σε εσένα για λίγες μόνο μέρες σαν μικρό παιδί. Κι ύστερα θα σε ξανασυναντήσω όταν θα ‘χω πια μεγαλώσει λιγάκι ακόμα. Έστω ένα χρονάκι. Το υπόσχεσαι;

*Το τραγουδάκι από την ελληνική μπάντα no clear mind

Το έσχατο σημείο...

2012-01-02T04:17:00.003+02:00

Το έσχατο σημείο που μπορεί να φτάσει κάποιος εγωιστής είναι να σπάσει τον εγωισμό του... για να μην νιώθει τύψεις.

Φτου!

2011-12-22T03:20:00.003+02:00

Προετοίμαζα καιρό την απολογία μου… Να με συγχωρείτε για την τόση καθυστέρηση. Θα απολογηθώ. . .

Ω ναι είχατε δίκιο. Ύβρις… Αγνοούσα όλα τα δεδομένα που υπήρχαν ως τώρα. Αστείρευτα όνειρα για διαφορετική ζωή σε μία ζωή δεδομένη αυστηρή – πειθαρχημένη και τόσο μα τόσο καλουπωμένη. ΝΑΙ είχατε δίκιο. Όλα είναι εφηβικά όνειρα και μαλακίες παιδιάστικες… ΔΕΝ υπάρχουν επαναστάσεις. ΔΕΝ υπάρχει αλλαγή. ΔΕΝ υπάρχει αλληλοβοήθεια. ΔΕΝ υπάρχει αλληλεγγύη. ΔΕΝ υπάρχει κανένα νόημα να πιστέψει κανείς μα κανείς σε όλες αυτές τις μπούρδες. ΔΕΝ υπάρχει πραγματική ελευθερία. ΔΕΝ υπάρχει τίποτα. ΜΟΝΟ Η ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. Γαμημένη πουτάνα μα τρυφερή πεντάμορφη. ΜΟΝΑΞΙΑ. Τέτοια που να σε κάνει να νιώθεις τύψεις για την παρόρμηση σου να την βρίσεις. Τέτοια μοναξιά. ΔΕΝ χτίζει κανείς τίποτα. Μόνο γκρεμίζει. Ό,τι και να κάνει… και είναι καλό να το αποδεχτεί κανείς αυτό αν θέλει να ζει αρμονικά, όχι με τον εαυτό του, γιατί ο εαυτός του άλλα μπορεί να θέλει και καλό θα είναι να μην τον πολυακούει, αλλά αρμονικά με την ίδια του τη ζωή. Γιατί αν νομίζετε ότι την ζωή μας την καθορίζουμε εμείς κάνετε μέγα λάθος. Καλό είναι λοιπόν να προσπαθήσεις να ζήσεις αρμονικά μαζί της γιατί αυτή θα ζήσεις φίλτατε θες δεν θες. Νομίζεις τυχαία όλοι αυτοί οι καταραμένοι ποιητές – οι καταραμένοι «καλλιτέχνες του δρόμου» με μια απίστευτη εικαστική παρέμβαση προσέθεσαν τον εαυτό τους – το άψυχο κουφάρι τους - σε έναν καμβά με ράγες τρένου ή σε έναν καμβά με ψηλά κτίρια και κάτω όμορφο-ατίθασο αίμα να ρέει άφθονο… Και αυτό το αίμα λέγεται αίμα επαναστατικό. Λέγεται αίμα αυτοκαθορισμού. Όμορφα – όμορφα – όμορφα κορμιά δοσμένα στην επανάσταση… Την αληθινή επανάσταση. Γεννιέσαι και έχεις το δικαίωμα να πεθάνεις όποτε θες. Ναι! Ένα αληθινό δικαίωμα επιτέλους. Τα άλλα επίπλαστα. Όσο ζεις ετεροκαθορίζεσαι και να το ξέρεις. Ξέχνα τις αυτονομίες τις αυτοοργανώσεις και όλες τις άλλες μπούρδες με το ίδιο γαμημένο πρώτο συνθετικό. Είμαι εδώ για να ανασύρω όλα όσα έχω πει. Μπορώ να σβήσω όλα μου τα γραπτά αν το θέλετε. Σκέφτηκα όμως πως ίσως είναι καλύτερα να υπάρχουν κάπου για να βλέπει κανείς και να παραδειγματίζεται για το αντίθετο. Παραδείγματα προς αποφυγή οι σκέψεις και τα γραπτά μου κύριοι. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να κάνετε μονάχα τα αντίθετα. Αλλά να… επιτρέψτε μου μία μικρή παρέκκλιση στην ομολογία μου. Τα γραπτά που μιλούν για την μοναξιά μην τα βάλετε στο ίδιο τσουβάλι. Όχι αυτά είναι τα μόνα που θα ήθελα αν γίνεται να τα κρατήσω. Σας ικετεύω. Όλα τα άλλα αν το θέλετε στα αλήθεια δεν το έχω σε τίποτα να τα κάψω τώρα εδώ μπροστά σας. Μόνο ζητήστε το και θα το κάνω. Μπροστά στην τόση σοφία όσων δεν σκέφτηκαν ποτέ όλες αυτές τις μπούρδες που εγώ αναλώθηκα απλά υποκλίνομαι. Κύριοι… επιτρέψτε μου να φτύσω προς τον ουρανό και ή θα πετύχω αυτόν που τόσο μας ταλαιπώρησε άδικα τελικά ή αν τα σάλια μου επιστρέψουν στο πρόσωπο μου τότε αποδεικνύεται και πάλι περίτρανα η ενοχή μου.

Φτου!

Μαλάκες!!!

2011-12-18T13:22:00.003+02:00

Τώρα το ότι κάποιος γκούκλαρε την λέξη "μαλάκες" και έβγαλε το μπλογκ μας πως να το πάρω;;; Μέχρι και ο κύριος γκούκλης μας πήρε χαμπάρι Χαρούλη!

Λίγο πριν το ταξίδι...

2011-12-17T01:12:00.002+02:00

Στέκομαι ανάμεσα σε εκατοντάδες ξύλινα μεγάλα κουτιά. Άλλα απλά μεγάλα και άλλα θεόρατα. Άλλα εντελώς κλειστά κι άλλα με μικρές χαραμάδες και φαίνεται από μέσα να αχνοφέγγει ένα φως σαν από κερί. Δεν μπορώ να ξέρω πότε η φλόγα θα δυναμώσει. Πότε ξαφνικά το ξύλο από το κουτί θα πάρει φωτιά και ίσως η φωτιά επεκταθεί και σε επόμενα κουτιά. Όλα αφημένα από κάποιον μέσα στο μεγάλο ακατάστατο δωμάτιο. Τόσο το χάος που επιλέγω την ακινησία. Στέκω στο κέντρο του δωματίου κοιτάζοντας πότε προς το ένα και πότε προς το άλλο. Προσπαθώ να δω από τις χαραμάδες. Ξεχνάω. Ξεχνάω τα περιεχόμενα τους. Στέκομαι στο κέντρο του δωματίου αμήχανος και μόνη ελπίδα μένει πάλι αυτή η ζεστή φωτιά που ανάβει σε κάποια ακόμα να θεριέψει. Να με αγκαλιάσει σαν παιδί της και το δωμάτιο να γεμίσει με το φανταχτερό της χρώμα.

Ας είναι πριν το φευγιό μας να αφήνουμε πίσω μας φλόγες…

Το κουβάρι

2011-12-11T23:05:00.003+02:00

Όταν η ψυχή γίνεται κουβάρι που κοπιάζεις και μόνο στην σκέψη να προσπαθήσεις να το λύσεις τότε προτιμάς να γράφεις ακαταλαβίστικες αρλούμπες. Και ανάθεμα σε αυτόν που είχε την κακοτυχιά να τις διαβάσει.

Οδηγίες: Παίρνεις ένα κουβάρι από σπάγγο - κλωστή κλπ κλπ βρίσκεις και μία μεγάλη βελόνα και καθώς διαβάζεις, το άχρηστο για τη ζωή σου κείμενο, τη μπίγεις με μίσος και δύναμη κάθε τόσο στο κουβάρι. Και ξανά και ξανά... Ωσπου το κουβάρι ή να λυθεί ως δια μαγείας ή να αιμορραγήσει.

Τίποτα

2011-12-10T20:44:00.006+02:00

Γερασμένος, γεμάτος σημάδια στο πρόσωπο, ουλές που διαπερνούν τα σωθικά, έσκυψες. Πόναγες στη μέση . Όλες σου οι αναμνήσεις γίναν καρφιά που τρυπούν την σπονδυλική στήλη. Έτσι σε είδα μπροστά μου. Και είναι αυτές οι λίγες στιγμές που κανείς μπορεί να νιώσει ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε μία μάζα που όταν χτυπήσει ένας από αυτήν πονούν όλοι. Έτσι ένιωσα. Στράφηκα προς το άδειο σου βλέμμα και τρόμαξα.

Μετά με έκανες να νιώσω καλύτερα κάνοντας μου αστεία, δείχνοντας μου πως δήθεν δεν συμβαίνει τίποτα. Χαμογελώντας. Σαν να ήσουν ένας ακόμη από αυτή την μάζα και τίποτα παραπάνω. Να μην δώσω παραπάνω σημασία σε ό,τι πίστευα ότι είδα σε αυτό το κουφάρι - σε αυτά τα μάτια. «Μην δίνεις σημασία» μου είπες «σώμα – ύλη είναι. Μια χαρά είμαι. Είμαι καλά». Και σκύβοντας σου ‘πέσαν από το σακάκι ένα σωρό χαρτάκια γεμάτα σημειώσεις. Πάλι χαμογέλασες κι άρχισες να τα μαζεύεις σαν να ήταν τίποτα παλιόχαρτα, κάποιες σκισμένες αποδείξεις ή κάποια άνευ ουσίας επιστολή από κάποια δημόσια υπηρεσία.

Τα μάζευες ένα-ένα και τα ’βαζες στην εσωτερική τσέπη του σακακιού και εγώ έβλεπα κάτι κουρασμένα τρεμάμενα γράμματα πάνω τους. Ξεθωριασμένα. Θα ΄βαζα στοίχημα είναι από αυτά τα στυλό που πουλάνε στα ψιλικατζίδικα. Συνέχισες χαμογελώντας να κάνεις επαναλαμβανόμενα την κίνηση από το πάτωμα στο σακάκι βιαστικά όσο στο επέτρεπε η ευελιξία του σώματος σου. Τα χέρια σου κινούνταν γεμάτα αβεβαιότητα. Το σακάκι είχε δύο τσέπες. Άλλα τα έβαζες στην πάνω, άλλα στην κάτω και ήταν τυχαίο κάθε φορά το που θα μπει το κάθε χαρτάκι. Όπου πήγαινε το χέρι από μόνο του, σαν να μην το έλεγχες.

Αναρωτήθηκα πως άλλοι με τόση μεγάλη αυτοπεποίθηση καταφέρνουν να μετρούν και τα εκατοστά ακόμα χωρίς καθόλου να κοιτούν. Είναι μεγάλος αγώνας κάθε κίνηση. Πόσος κόπος χρειάζεται για το καθετί. Πόσο όλοι αυτοί φαίνεται να αψηφούν την ζωή που τους έχει δοθεί. Πόση ύβρις να θεωρείς τα πράγματα τόσο αυτόματα. Και πόσο άδικο να τα καταφέρνουν όμως στα αλήθεια. Χωρίς κανένα λεπτό προσωπικής αδυναμίας.

Δεν σε βοήθησα καθόλου. Ήξερα πως ότι και να έκανα θα ήταν λάθος. Κι αυτές και αν είναι καταραμένες στιγμές. Αυτές οι στιγμές που ό,τι κι αν πράξεις μπροστά σε αυτό που συμβαίνει είναι λάθος. Ό,τι – ό,τι κι αν είναι αυτό. Όλα λάθος και να το γνωρίζεις εκ των προτέρων. Και η απραξία – το να μείνεις αμέτοχος – πάλι λάθος. Και έμεινα αμέτοχος. Απλά κοίταζα χαζομειδιάζοντας. Μετά ούτε αυτό. Γύρισα και το βλέμμα, ντράπηκα. Σκεφτόμουν τόσα πράγματα. Ήξερα πως αυτά τα χαρτιά δεν θα ’πρεπε να τα διαβάσω. Ούτε λέξη. Κι εσύ δεν θα’ θελες να βλέπω την αμηχανία σου καθώς τα μαζεύεις. Απ’ την άλλη κι άμα δεν κοίταζα, πόσο άσχημο θα ήταν να μην σε βοηθήσω καθόλου, πόσο άσχημο ενώ βλέπω την κούραση προσωποποιημένη στο άσπρο σου πρόσωπο να την αγνοήσω. Όλα λάθος. Πόση βία είμαι αναγκασμένος να σου ασκήσω. Η ύπαρξη σου είναι εκ φύσεως αδύναμη. Εκ φύσεως θα βρίσκεσαι για πάντα σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Δεν πρόκειται περί αναπηρίας αλλά περί αγνής υπόστασης. Μπορεί να εξηγηθεί αυτό ίσως σε κάποιον άλλον κόσμο. Να θυμηθούμε να το κοιτάξουμε όταν θα βρεθούμε εκεί. Θα το σημειώσω σε εκείνο το άδειο μπλοκάκι γράφοντας μια σημείωση με το διάφανο μελάνι. Ξέρεις αυτό το ανεξίτηλο.

Φεύγοντας τίποτα δεν έγινε. Απλά έφυγες. Κανένα ιδιαίτερο βλέμμα δεν ανταλλάξαμε, κανένα δάκρυ δεν κύλησε από κανέναν για κανέναν, τίποτα δεν νιώσαμε ούτε εσύ ούτε κι εγώ απλά κενό. Όπως πάντα. Αυτό το κενό που αγνοούσα την ύπαρξη του για τόσα χρόνια και πλέον έχει γίνει ο μόνιμος σύμμαχος της ζωής. Κενό. Αγαπημένο κενό το τίποτα.

Το χαρτί που ξέμεινε πίσω έγραφε «…στην πραγματικότητα δεν σε γνώριζα καθόλου και καθόλου δεν ξέρω τι υπάρχει μέσα σου. Αν με ρώταγε κανείς θα απάνταγα "τίποτα"…» Έγραφε κι άλλα. Όμως ποιος ο λόγος να σας τα γράψω.

Τώρα που ξεκινά το μεγάλο ταξίδι που να βρει κανείς το νόημα;

Θυμήθηκα εκείνο το τραγούδι με τους... παιδιάστικους στίχους... από τα ανέμελα εφηβικά χρόνια...

Τίποτα cd - "Σ' είδα να φεύγεις..." by Taxidi xwris xarti

D...

2011-12-05T22:29:00.011+02:00

D by Taxidi xwris xarti

Ξεχασμένες νότες φωνάζουν μέσα από τα κυκλώματα και από τα μαγνητικά μέσα που βρίσκονται αποθηκευμένες...

Πόσα έχουμε ξεχάσει...
Πόσα αφήνουμε να περάσουν.
Πόσα περνάνε στην λήθη.

Συνεχίζουμε και προσπαθούμε να δώσουμε στην ψυχή μας λίγο από το ναρκωτικό της μουσικής.

Από το μηδέν προκύπτει οτιδήποτε δημιουργείτε;
Όταν σκαλίζεις τα εσώψυχα σου προκύπτει...

Αναρωτίεσαι και προσπαθείς να θυμηθείς τι δίαολο σκεφτοσουν όταν ακουγες ή όταν έπαιζες αυτή ή την τείνα μελωδία...

Αναζητάς την ανάμνηση
και σκαλίζεις...

ένα d -φάκελος και ένα αρχείο- μέσα στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή... πήρε την υπόσταση που έπρεπε να έχει πάρει εδώ και καιρό...

Είχε γίνει πλέον ένα πρόσωπο πίσω από ένα συρματόπλεγμα και φώναζεεεεε...

...μια μελωδία στην κιθάρα, που δεν έπρεπε να αφεθεί ποτέ κλεισμένη μέσα σε ένα φάκελο στο σκληρό δίσκο ..... τελικά τα κατάφερε!

ή αλλίως
http://www.youtube.com/watch?v=CnpYLLD-tPc

Δεκέμβρης με τις ίδιες αναμνήσεις, εμμονές και όνειρα...

Καλά τραγούδια και καλές ακροάσεις!

Ας είναι...

2011-12-02T16:57:00.002+02:00

Όσους στ' αλήθεια συμπάθησα στη ζωή μου ήταν πάντοτε αυτοί που δεν ήξεραν πως να ζήσουν.
Ευχή ή κατάρα; Για αυτούς ή για εμένα;
Ας είναι να μην μάθουμε ποτέ τους τρόπους...
Ας είναι να κοιταζόμαστε για πάντα στα μάτια αμήχανα...
Να ερωτευόμαστε παράφορα το τίποτα και το τίποτα να ερωτεύεται εμάς...
Να υπάρχουμε και μάρτυρες της ύπαρξης μας να' ναι μονάχα όσοι ποτέ δεν υπήρξαν.
Να χανόμαστε στα κενά ανάμεσα από δύο όνειρα και να προσγειωνόμαστε στα βρωμόνερα των υπονόμων.
Να πέφτουμε...
Να πέφτουμε...
Να επιλέγουμε την πτώση για να χουμε μετά να ονειροπολούμε...

Φωτογραφικό Οδοιπορικό στα βουνά στο Ταξίδι Χωρίς Χάρτη

2011-11-19T02:33:00.003+02:00

Από την Τρίτη 15/11 και ως την Παρασκευή 25/11 στο πολιτιστικό κοινωνικό χώρο Ταξίδι Χωρίς Χάρτη : Φωτογραφικό Οδοιπορικό στα ελληνικά βουνά. Διαβάστε το σχετικό κείμενο:

"Στόχος της έκθεσης είναι να αναδειχτεί μέσα από προσωπικά βιώματα - φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τις πεζοπορίες μας και τις αναβάσεις - η ομορφιά που πηγάζει απ’ τις στιγμές επαφής και αρμονίας με την φύση. Να αναδειχτεί ένας τρόπος πιο ειλικρινής και άμεσος να ζήσει κανείς μέσα σε αυτήν. Στις πεζοπορικές διαδρομές αισθάνεται κανείς τον αέρα που τον περιβάλλει, το χώμα που πατάει, μυρίζει, αγγίζει και προλαβαίνει να νιώσει και να σκεφτεί. Ελπίζουμε οι φωτογραφίες αυτές να αποτελέσουν μια αφορμή για να μοιραστούμε εμπειρίες, να προβληματιστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις σχετικά με την σχέση μας με τη φύση αλλά και την εμπορευματοποίηση της. Η συγκεκριμένη έκθεση φωτογραφίας, που πραγματοποιείται στο πολιτιστικό - κοινωνικό στέκι Ταξίδι Χωρίς Χάρτη, δεν αποτελεί υπόθεση κάποιων φωτογράφων - ειδικών ή κάποιας ομάδας καλλιτεχνών ούτε παρουσίαση του έργου ενός ορειβατικού συλλόγου. Δεν θα συναντήσει κάποιος τεχνικά άρτιες φωτογραφίες αλλά φωτογραφίες που μας ταξιδεύουν σε έναν κόσμο που τείνουμε να ξεχάσουμε, σε στιγμές συλλογικής συμβίωσης στα μονοπάτια των βουνών. Η αρτιότητα και η μαγεία βρίσκονται, όχι στο μέσο που χρησιμοποιήσαμε (φωτογραφίες), αλλά στο ίδιο το απεικονιζόμενο αντικείμενο που είναι η φύση."

Το πρόγραμμα της έκθεσης είναι γραμμένο στην αφίσα:

Σας περιμένουμε όλους!

Παράσιτα (2)

2011-11-16T04:00:00.004+02:00

Γεμάτος μετά από καιρό από ανθρώπινα βλέμματα. Έστω και για λίγο... Ας είναι... Κάποτε έλεγα για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα πόσο τ' αξίζουν. Ω,ναι, είναι χίλιες φορές προτιμότερο ένα ειλικρινές - ντόμπρο ψέμα από πλευράς του εαυτού σου για σένα από τις "θανάσιμες" αλήθειες! Ένα ψέμα ολόδικο σου. Πόσο πιο όμορφο όταν, καλώς ή κακώς, όπως και να το κρίνει κανείς, δεν είναι και κλειστό. Ένας μικρόκοσμος γεμάτος ψέμα (κάτα κάποιους) γεμάτος άνθη (κατά άλλους, ίσως ακόμη και τους ίδιους) όμως ανοιχτός μικρόκοσμος. Άμα θες μίκρυνε και μπες κι εσύ. Όμως μην παραγίνεις μικρός. Φτιάχτηκε έτσι, μικρόκοσμος,για μικρούς ταπεινούς ανθρώπους, για να είναι πολύ πιο δύσκολο κάποιος να γίνει ακόμη πιο μικρός και να ζήσει μέσα σε αυτόν ως παράσιτο. Καταλαβαίνεις ότι όποιος τελικά το καταφέρνει ακόμη κι αυτό, τότε κατάφερε το ακατόρθωτο. "Συγχαρητήρια σας απονέμουμε το βραβείο του πιο μικρού - λεπτεπίλεπτου και αποτελεσματικού παράσιτου". Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να μην τα σκεφτώ όλα αυτά. Δεν μπορώ να τα πνίξω. Εσύ χρειάζεσαι και τον κόσμο για να επιβεβαιώνεσαι. Όχι εδώ δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Αυτές είναι οι παρασιτικές συμπεριφορές. Ένα παράσιτο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ζήσει αυτόνομα. Δεν ξέρω αν το έκανες λοιπόν ποτέ αυτό (να ζήσεις αυτόνομα) όμως αυτή σου η συμπεριφορά μου δείχνει την αδυναμία σου να θες να τρέφεσαι από το αίμα των άλλων. Κι αν το αίμα μου λιγόστεψε ή το αίμα μου έγινε πιο πικρό από τις απανωτές "θλίψεις" το φτύνεις; Πως τολμάς; Πόσο σε έθρεψα κι εσύ ακόμα μικρό παραμένεις. Σε παρακαλώ από εδώ και πέρα μεγάλωσε επιτέλους γιατί δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου άλλη ζωή να επιβιώνει πάνω στο δέρμα μου. Μεγάλωσε. Δεν το βλέπεις; Παραπαίεις!Στις λύπες σε ψάχνω μικρή μου συντροφιά και δεν σε βρίσκω πουθενά. Κι ας με κάνεις πιο αδύναμο ρουφώντας με, εγώ σε ψάχνω, σε έχω ανάγκη. Αλλά τίποτα. Στις χαρές ξαναπηδάς πάνω μου και προσπαθείς με το ατροφικό σου στόμα να με δαγκώσεις... Δεν το βλέπεις, μετεωρίζεσαι ανάμεσα στην αλήθεια σου και το ψέμα μου. Δεν αφήνεις τον εαυτό σου να ψηλώσει. Αποδέξου το σώμα σου και γίνε επιτέλους ανθρωπάκι. Πάρε τις αποφάσεις σου. Αυτονομήσου. Δέξου τις παράδοξες σκέψεις σου και αφέσου. Μην βαστάς συνεχώς το σχοινί της αλήθειας μπαίνοντας στο ψέμα μας. Φαίνεται ξεκάθαρα - κάνει μπαμ ότι είσαι μία προέκταση της γαμημένης αλήθειας μέσα στο συννεφάκι μας! Οπότε ή δίνε του ή πέτα το σχοινί και γίνε με μιας ανθρωπάκι. Άντε μπας και μπορέσεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς ποτέ στα αλήθεια! Ξέχνα τον κόσμο. Εσύ νιώσε. Νιώσε επιτέλους μέχρι τα βάθη σου. Μην περιμένεις να σου επιβεβαιώσουν τίποτα για να υπάρξεις. Ζήσε επιτέλους στο πλάι μας, σε αυτόν τον κόσμο και ξέχνα... Να σαι εδώ και στις χαρές και στις λύπες. Όχι σαν τώρα. Όχι σαν πάντα. Να γίνουμε εικόνα από το μέλλον όπως συνηθίζουν να λένε. Κάτι περισσότερο από το πάντα. Γιατί να θυμάσαι ως τώρα στα ζόρια ήμασταν χώρια. Κι αν δεν θυμάσαι εσύ, θυμάμαι εγώ. Δυστυχώς.

Αντόνιο Πόρτσια - άλλη μία απ' τις "Φωνές"

2011-11-09T19:04:00.004+02:00

Αν αυτοί δεν σου έκαναν κακό, ο πόνος τους θα ήταν υπερβολικός πόνος για' σένα.

Like an owl exploding

2011-11-08T12:19:00.004+02:00

Επειδή νοιάζομαι, έχω πάψει να πειθαρχώ στο σεβασμό.
Μια αντίληψη αντιφατική...
Όσο είχα υπομονή μπορούσα να σέβομαι κι έτσι ξοδευόμουν στις αντιφάσεις και βαπτιζόμουν με τ' ακάθαρτα νερά της σκέψης... *

Δεν λένε ότι για όλα υπάρχουν όρια;
Η ζωή παντρεύτηκε με την άγνοια. όμορφο τέλμα.

Η ελευθερία δεν έχει όρια. Οτιδήποτε άλλο έχει.
Πράττω ελεύθερα λοιπόν. Μην ακούσω κιχ...

Επειδή νοιάζομαι, έχω πάψει να πειθαρχώ στο σεβασμό.
Σέβομαι μόνο τον καθαρό αέρα, τ' άσπιλα βουνά και αυτούς που σέβονται.

*το ίδιο κάνω και τώρα...κάθε συζήτηση που κάνω
φέρει την ίδια αρχή από μέρους μου...

Το συνδέω με τα λεγόμενα μου:
.
.
.
Like an owl exploding in your life in your brain
like an owl who knows the devil all night all day
you hear the questions rise in a flame
like a whistle of a crazy dog who's the ruler of this hell

Δύο σφαίρες...

2011-11-05T18:18:00.008+02:00

Να’ ρχόσουν, αλλά να’ρχόσουν όπως σε ξέρω. Σιωπηλός… Όπως τότε που πήγες στη θάλασσα. Καθισμένος σε εκείνη την κυματοτσακισμένη παλιά καρέκλα. Τότε που έγινες ένα μαζί της. Άφησες τα κύματα να σε τυλίξουν. Τη σιωπή της να σου μιλήσει. Δεν είναι πως με πρόδωσες. Αλλά να… θα΄ ταν αλλιώς να ήμασταν εγώ κι εσύ. Εσύ κι εγώ. Μόνοι. Και οι ήχοι μου, η ανάσα μου, τα σύννεφα να σκεπάσουν με ομίχλη τις στιγμές μας. Να χαρίσουν ξεχωριστή υπόσταση μοναδική. Τα σώματα να γίνουν για λίγο άνεμος και να ξαναενωθούν κάτω από τους χιλιάδες αστερισμούς. Μια σφαίρα η γη – πατάμε πάνω της – μια σφαίρα και ο ουρανός μεγαλύτερη και μας περιβάλλει. Ανάμεσα στις 2 σφαίρες εμείς πίσω από το γυαλί. Θολώνουμε το παιχνίδι με τις ανάσες μας. Ξεκινώ πατώντας πάνω στην πρώτη σφαίρα και ψηλώνω – ψηλώνω και οι κορφές μου σπάνε το γυαλί, βγαίνουν πιο έξω. Πάτα πάνω μου και θα δεις. Ανέβα. Θα βγούμε έξω. Θα σε βγάλω σου λέω από αυτόν τον κόσμο που σε κούρασε. Μ’ ένα πέπλο κατάλευκο θα σκεπάσω τις σφαίρες για να ξεχνάς. Όμως να’ ρχόσουν μόνος. Να’ ρχόσουν σιωπηλός. Εγώ έτσι σε περίμενα.

Πάντα επίκαιρο

2011-10-24T16:29:00.007+03:00

Θα ακολουθήσω πάλι εκείνη την παλιά συμβουλή του "Κώστα"... Συνήθως πιάνει.

Όταν έχεις μια παιδική καρδιά
και δεν έχεις έναν φίλο
πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά
στη μπουτονιέρα σου φύλλο

Κ.Γ.Καρυωτάκης (απόσπασμα από το ποίημα Υποθήκαι απ'την ποιητική συλλογή Ελεγεία και Σάτιρες)

Ας πιούμε για αυτούς τους αρραβώνες!Τα βουνά και τα δέντρα με περιμένουν...

Ο άνεμος - Henri Michaux

2011-10-23T03:34:00.003+03:00

Ο άνεμος πασχίζει να απομακρύνει τα κύματα απ' τη θάλασσα. Όμως τα κύματα, ως είναι φυσικό, θέλουν τη θάλασσα, κι ο άνεμος θέλει να φυσά... όχι δεν θέλει να φυσά, ακόμη κι όταν γίνεται μπουρίνι ή θύελλα καθόλου δεν το θέλει. Τραβάει στα τυφλά, σα να 'τανε τρελός, μανιακός, προς έναν τόπο τέλειας γαλήνης και απανεμιάς, όπου θα ηρεμήσει, επιτέλους, θα ηρεμήσει.

Ω, πόσο του είναι αδιάφορα τα κύματα! Είτε στη θάλασσα είναι είτε σε καμπαναριό, είτε σε ρόδα οδοντωτή είτε στη λάμα μαχαιριού, λίγο τον μέλει. Τραβά προς έναν τόπο ησυχίας και ειρήνης, όπου θα πάψει επιτέλους να 'ναι άνεμος.

Όμως αυτός ο εφιάλτης του κρατάει χρόνια τώρα.

Silence

2011-10-16T14:18:00.005+03:00

Είναι καιρός τώρα που παλεύω μέσα μου για την διεκδίκηση της αρετής (όπως συνηθίζεται να λένε) της σιωπής. Δεν είναι εύκολο και δεν το έχω καταφέρει ούτε στο ελάχιστο. Όμως αυτές είναι δύο φράσεις που έχουν κολλήσει στο μυαλό:

Αν τα λόγια σου είναι πιο ασήμαντα απ' τη σιωπή, τότε μείνε σιωπηλός.
(Αυτό ίσως το λέει το κοράνι. Ιδέα δεν έχω. Εγώ απλά το είδα από την ταινία entre les murs.)

"Μας σκοτώνουν λέξεις. Μας πνίγουν, μας απαγχονίζουν, μας διαμελίζουν λεξικά... Φαίνεται πως είναι ανάγκη για να ξαναβρούν οι άνθρωποι την υγεία τους, η σημερινή εποχή των λέξεων ν' ακολουθηθεί από μία εποχή σιωπής, όπου οι άνθρωποι θα μιλούν πια μόνο με πράξεις."
(Ενώ αυτό το είπε ο Έμερσον και το διάβασα εδώ: "Δύο Δοκίμια για την ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ",T.S.SZASZ-R.D.LAING, εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ )

origin of species για αρχάριους

2011-10-14T16:45:00.002+03:00

... Και είπε:
Πατάω τα μυρμήγκια αγνόωντας την ύπαρξη τους κάτω από τα πέλματα μου κατά το βάδισμα μου. Όπως ακριβώς αγνοούν τα γαμημένα περιστέρια την ύπαρξη μου ακριβώς από κάτω τους την ώρα που χέζουνε!

...ιδι...

2011-10-08T00:34:00.002+03:00

Πολύ κρίμα ρε γμτ να μην έχω μαζί μου φωτογραφική... Αλλά θα το μεταφέρω έστω κι έτσι. Κάπου τοιχοκολλημένο στα Πετράλωνα:

Δεν πρόκειται περί επιλεκτικής χρεωκοπίας ούτε περί πτωχεύσεως
Πρόκειται περί ανταλλαγής οργάνων
Εμείς χρωστάμε τ' άντερα μας
Κι αυτοί θα πάρουν τ' αρχ....α μας.

Η μετάβαση (μέρος τέταρτο και τελευταίο)

2011-10-06T15:25:00.003+03:00

Όμως τώρα ταξιδεύω και μόνο αυτό έχει σημασία. Ένα τρένο που μπορεί κανείς να αποκαλέσει κινητή πατρίδα.

Κι αφήνω λέει εδώ την ζωή μου να τριγυρνάει… Και αγκαλιάζω κάθε τόσο τους συνταξιδιώτες και τους ψιθυρίζω στο αυτί μια ακατάληπτη λέξη… και ξεχύνομαι κάθε τόσο τρέχοντας στα πίσω βαγόνια και γελώντας σαν τρελός κάθομαι μία εδώ και μία εκεί ενοχλώντας όσους νιώθουν απλά φιλοξενούμενοι. Και κλείνω την πόρτα στη καμπίνα και κάνω έρωτα με εκείνη την μοναχική γυναίκα με την κόκκινη κουβέρτα. «Κάνει κρύο εδώ μέσα, δεν κάνει;» με ρωτάει κάθε τόσο κι εγώ της λέω αν δεν έκανε δεν θα χες αυτή την όμορφη κόκκινη κουβέρτα τυλιγμένη απάνω σου. Και τότε τι θα ήταν «η γυναίκα με την κόκκινη κουβέρτα» χωρίς κόκκινη κουβέρτα;

Και να πάλι τα ίδια ερωτήματα… Η ύλη… Καθορίζει την υπόσταση της; Κάτι χαζομάρες γράφω και σκέφτομαι κι ελπίζω να μην τις ανεβάσω στο μπλογκ κι ελπίζω κανείς να μην τις διαβάσει όσο κι αν επιθυμώ τα αντίθετα. Και σκέφτομαι τι θα ήταν και η κοκκινοσκουφίτσα χωρίς το κόκκινο σκουφί… Κι όλη μου η ιδιοσυγκρασία τελικά μετεωρίζεται κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά. Λέξεις υπέροχες που με εκφράζουν όσο τίποτα:

Μετέωρος

Ανάμεσα

Αντίφαση

Μάταια

Παραπαίω

Αμφιβολία

Αυτοαναίρεση

…

Ένας λόγος να σταματήσει κανείς να γράφει είναι να κοιτάξει το είδωλο του στον καθρέφτη. Ίσως και ένας λόγος να ξεκινήσει να γράφει.

Όμως συνήθως το πρώτο.

Η μετάβαση ευτυχώς συνεχίζεται για λίγο ακόμη...

...Τώρα που μές στα σύννεφα γλιστράει το φεγγάρι

τώρα που πήρε ο άνεμος να τραγουδάει με λύπη...

Η μετάβαση (μέρος τρίτο)

2011-10-05T14:37:00.006+03:00

Στρέφω κάθε τόσο το πρόσωπο μου στον ώμο και μυρίζω το αγαπημένο μου, τελευταία, άρωμα. Η μυρωδιά της φωτιάς… Η μυρωδιά του καμμένου – της στάχτης. Ποτισμένη στα άπλυτα ρούχα μου.

Να πως η ύλη αποκτά νόημα… Η μπλούζα μυρίζει φωτιά… Εκείνη την αξέχαστη μεγάλη φωτιά κάτω από τον έναστρο ουρανό. Καιόμενα φλαμουρόξυλα ανάμεσα στις ψηλές φλαμουριές που μας σκεπάζουν οι σκιές τους. Επιβλητικές, σε προστατεύουν μα και σε επικρίνουν για τα κομμένα ξύλα. Σε προτρέπουν να σκεφτείς ότι εκεί είσαι απλά φιλοξενούμενος.

Γυρίζοντας στον αριστερό μου ώμο μυρίζω τσιγάρο. Τσιγάρα… Αμέτρητα. Όλα ποτισμένα στα πνευμόνια της και στη μπλούζα μου. Ασθενική με ένα όμορφο χαμόγελο τριγυρίζει μέσα στο κλουβί της. Δεν ζητάει ποτέ τίποτα. Μόνο να την αφήσεις να αυτοκαταστρέφεται όπως αυτή επιθυμεί. Τσιγάρο – τσιγάρο μετά από ένα άλλο τσιγάρο και δίπλα ένα λιποζάν σχεδόν τελειωμένο από την επαναλαμβανόμενη χρήση.

Κάπου πιο χαμηλά στη μπλούζα μου ξεχωρίζουν κάτι μικροί λεκέδες από εκείνο το σαπούνι… Οσμές… οσμές σ’ όλο το ταξίδι… μυρίζω. Η μύτη μου μάλλον ερεθίστηκε, αισθάνομαι να καίει στο εσωτερικό της. Τόσες ξεχωριστές μυρωδιές γεμίζουν μυαλό, ψυχή, κατακλύζουν τις αισθήσεις μου.Φωτιά, τσιγάρα, έρωτας, σαπούνι, απορρυπαντικά, φαγητά, ταξίδια…

Μόλις ολοκληρωθεί η μετάβαση δεν έχω παρά να πλύνω την μπλούζα και αυτό ήταν όλο. Πάλι το ύφασμα αυτό δεν θα έχει κάποια ουσία. Τα υλικά δεν θα χουν κάποια ουσία. Ευτυχώς.

Μετάβαση (μέρος δεύτερο)

2011-10-04T13:42:00.003+03:00

Πόσα ετερόκλητα – διαφορετικά συναισθήματα μπορεί μια ψυχή ν’ αντέξει; Και άντε, ας πούμε ότι το μυαλό αντέχει να διαχειριστεί χιλιάδες σκέψεις… Αν έκανες το λάθος και συνοδεύεις την κάθε σκέψη και με συναίσθημα, η ψυχή πόσα συναισθήματα να αντέξει; Όλα στοιβαγμένα και ταξιδεύουν μαζί μου.

Πόσα άλλαξαν… Πως οι αποσκευές μου, οι υλικές αποσκευές, απονοηματοδοτήθηκαν και από εκεί που πάντα έφευγα με γεμάτες βαλίτσες τώρα η βαλίτσα μου είναι πάντα άδεια. Με δυο ρούχα που τα φοράω για μέρες. Χάσανε τα υλικά το νόημα τους μέσα σε μια μέρα. Μια μέρα δεν ήταν μονάχα; Μία μέρα. Απ’ την επόμενη κιόλας ξεκίνησα τα ταξίδια. Πως στέρεψαν τα νοήματα; Η ύλη έχασε κάθε της υπόσταση. Πως τα βλέμματα από γεμάτα ουσία γίναν παιχνιδίσματα και μόνο…

Ιδού...

2011-10-04T00:14:00.004+03:00

José Clemente Orozco, The Masses (1935)

"Ιδού η αχίλλειος πτέρνα όλων των ουτοπιών, όλων των ριζικών προγραμμάτων αναμόρφωσης της κοινωνίας: δεν μπορείς να εξαναγκάσεις τις μάζες να δράσουν με τον τρόπο που ονειρεύεσαι γι' αυτές - σωτηρία με το στανιό, όπως λέμε, δεν υπάρχει... Κι αν είσαι στην ίδια βάρκα μαζί τους, δύσκολα θ' αποφύγεις τη μοίρα να τις ακολουθήσεις στον βυθό. "

Φώτης Τερζάκης
από το άρθρο κρίση στο περιοδικό Πανοπτικον τ.14

Η μετάβαση (μέρος πρώτο)

2011-10-02T13:29:00.002+03:00

Όπως παλιά, απ’ την τελευταία σελίδα και προς τα εμπρός να γράφω. Όπως παλιά. Όμως τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ποτέ μου δεν ξανάκανα τέτοιο ταξίδι με το τραίνο. Τίποτα δεν μ’ αρέσει - τίποτα δεν με ευχαριστεί. Αλλά οι μεταβάσεις είναι το προσωρινό ίσως και το μόνιμο καταφύγιο μου όλον αυτό τον καιρό. Νιώθω σίγουρος μέσα στην απόλυτη αβεβαιότητα. Κάπου στα σκοτάδια βρίσκομαι – μη με παίρνεις τηλέφωνο να με ρωτήσεις που είμαι…. Μην ψάχνεις σίγουρες απαντήσεις… σου είπα, βρίσκομαι κάπου στα σκοτάδια. Κάπου μετά το Λιανοκλάδι – ίσως μετά τη Λειβαδιά, πάντως δεν έχει σημασία ο τόπος. Σημασία έχει ότι από την αρχή του ταξιδιού με χαρά παιδιού ανακάλυψα από πού σβήνουν τα φώτα στη καμπίνα και τα έκλεισα. Χαχα! Έτσι, από εκείνη την ώρα δεν υπάρχει τόπος, υπάρχει σκοτάδι και μετάβαση. Κλεισμένη όλη μου η ιδιωτικότητα σε κοινόχρηστα μέσα. Περνά κάθε τόσο κάποιος απέξω και με κοιτάζει. Θέλω να τον αγκαλιάσω και να του ψιθυρίσω «πατριωτάκι»…

Η παρεξήγηση

2011-09-18T15:52:00.001+03:00

Ελευθερία δεν είναι η μη δέσμευση.
Ελευθερία είναι να δεσμεύεσαι για όσα εσύ επιθυμείς.

Ήθελα μονο να κατουρήσω...

2011-09-05T18:22:00.002+03:00

Αμφιταλάντευση

2011-09-05T04:54:00.008+03:00

Οι σκέψεις, τα λόγια, τα γραφούμενα, η ποίηση, η κατανόηση, οι αλήθειες, τα ψεύδη.
Οι απόψεις, τα συμπεράσματα, η ποίηση, η κριτική, οι λύσεις, οι εναλλακτικές, τα σταυροδρόμια

Χαρισμένα όλα...

Εγώ απλά αισθάνομαι = αμφιταλαντεύομαι
Εσείς αμφιταλαντεύεστε; = αισθάνεστε;
γίνεται κι αλλιώς άλλωστε;

Εγώ απλά αισθάνομαι = γνωρίζω, ε και τι;

Παράσιτα (1)

2011-09-03T17:55:00.004+03:00

Σάλια και ψίθυροι πνιγμένοι σε ισομετρημένες δόσεις ποίησης και θλίψης έτσι για να επιβιώνουμε. Να λέμε ότι έχουμε ένα άκρως ποιητικό και άσχημο παρελθόν άξιο αυτοκτονίας. Έτσι για να μπορούμε να ζούμε αγνοώντας τις τύψεις βλέποντας την ασχήμια μας στον καθρέφτη. Να αυτοπαρατηρούμαστε και να λέμε... "γαμώτο μου... είμαι και πολύ καταθλιπτικό - μελαγχολικό τυπάκι τελικά"... Μήπως πρέπει τώρα να πιώ; Δεν έφυγα εγώ - ο "κόσμος" απομακρύνθηκε, δεν φταίω εγώ - η ελεύθερη - ξεχωριστή μου υπόσταση είναι αδέσμευτη, δεν φταίω είπα! Έχω ψυχολογικά (αλλά κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει στα αλήθεια - ΚΑΝΕΙΣ). Όλοι είναι προδότες!

Φ.Κ

2011-09-03T02:38:00.003+03:00

20 Δεκεμβρίου 1920

<< Η ανάσα του ήταν ηχηρή σαν στεναγμός μέσα σε όνειρο, όπου η συμφορά υποφέρεται πιο εύκολα από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο μας, έτσι που η απλή αναπνοή είναι από μόνη της στεναγμός.>>

21 Δεκεμβρίου 1920

Ήμουν στου Μπάουμ, άκουσα ωραία πράγματα. Εγώ, τόσο ευάλωτος όσο παλιά και πάντα. Είχα την αίσθηση πως ήμουν δεμένος και ταυτόχρονα την άλλη αίσθηση ότι, αν λυνόμουν, θα ήταν ακόμα χειρότερα

22 Δεκεμβρίου 1920

Σήμερα δεν τολμώ καν να κατηγορήσω τον εαυτό μου. Οι κατηγορίες αυτή την άδεια μέρα θα είχαν έναν αηδιαστικό αντίλαλο.

Γραμμένα κάπου στα ημερολόγια του Φ.Κ.

Κόκκινο ανεξίτηλο

2011-08-22T02:32:00.010+03:00

Αυτό που πληγώνει πολύ είναι όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ένα συναίσθημα έχει πεθάνει...Κάτι που γνωρίζεις ότι δεν πρόκειται να ξανανιώσεις ποτέ όσο και αν το θες. Η παιδική αθωότητα; Η αθωότητα γενικότερα; Ένα συναίσθημα που η μοναδικότητά του σε στοιχειώνει μόνο και μόνο επειδή το έζησες και εντέλει σβήστηκε;

Αυτό που πληγώνει ακόμη περισσότερο είναι όταν αντιλαμβάνεσαι, κοιτώντας το σημειωματάριον των συναισθημάτων σου – κάποιοι το λένε ψυχή – ότι πολλές εγγραφές, είναι σβησμένες με κόκκινο χρώμα...

Αυτό όμως που είναι περίεργο αλλά ταυτόχρονα τρομακτικό, είναι ότι συνεχίζουμε να αισθανόμαστε... ή εν' ολίγοις ότι υπάρχουν πολλές κενές θέσεις εγγραφής αλλά και πολλές σελίδες με εγγραφές που δεν έχουν σβηστεί ακόμη...

Τελικά όμως αυτό που δεν αντέχεται -αδιέξοδο από τα λίγα- είναι ότι το κόκκινο μελάνι είναι ανεξίτηλο. Όσο και να θες να σβήσεις αυτήν την κόκκινη αναθεματισμένη γραμμή δεν γίνεται τίποτα...

Ίσως κάποιος-κάπου-κάποτε να έσβησε ένα συναίσθημα καταλάθος ή κάποιος να μην ήξερε τι να το κάνει το κόκκινο μελάνι...

μετά το λάθος τί;

μα γιατί ανεξίτηλο;

Ποίοι κρατάμε στα χέρια μας αυτό το κόκκινο μαρκαδόρο; αν δεν αφεθεί χάμω...δεν θα απομείνει τίποτα πια.

Άραγε θα τελειώσει ποτέ αυτό το κόκκινο μελάνι;

Ρητορική ερώτηση...δεν χρειάζεται απάντηση...

Εντός και πρός τα έξω...

2011-08-21T01:08:00.009+03:00

- Οι τύψεις είναι καρποί απαγορευμένοι για όσους τοποθέτησαν τις αναμνήσεις τους,
σε μια συρμάτινη, διπλοκλειδωμένη φυλακή -την λήθη-.

- Οι τύψεις είναι καρπός - δηλητήριο - για όσους εγκλωβίστηκαν σε ένα ίσως ή ένα γιατί,
σε ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ- μια λύτρωση- που ποτέ δεν ήρθε.

15-MASIS cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη by taxidixwrisxarti

Οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες απ' τις μέρες σας - Raphaele Billetdoux

2011-08-20T16:39:00.004+03:00

Δεν είναι δικό σου το λάθος μαμά, δεν είναι ούτε δικό μου, όχι, δεν θέλω να πεθάνεις, όχι δεν θέλω να σ’ αφήσω, δεν υπάρχουν δύο τρόποι να πεις αντίο, λες αντίο σημαίνει ν΄αρχίσεις να μην ασχολείσαι πια με τα ρούχα μου, να αρχίσεις να μην με ακούς όταν τραγουδάω, να μη με ντοπάρεις με λόγια προτρεπτικά, που εσύ μόνο ξέρεις να βρίσκεις για να μου δίνεις κουράγιο, δεν υπάρχεις πάρα μόνο εσύ στον κόσμο, μαμά, που πιστεύεις σε εμένα… Για να πεις αντίο, αρχίζεις λέγοντας την αλήθεια, λέγοντας ότι ο μπαμπάς κι εσύ δεν ήσασταν ο κόσμος, ότι αυτά που μας λέγατε για τον κόσμο δεν ήταν παρά στο κεφάλι σας, και αυτό που θέλατε, πάση θυσία, να πιστέψετε εσείς οι ίδιοι, για να μην ξεσπάσετε σε λυγμούς. Αρχίζεις λέγοντας ότι ο κόσμος, ο αληθινός κόσμος δεν είναι ωραίος κι ότι μέσα σ΄αυτόν εσύ, ο πρώτος μου δυνατός έρωτας, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις ούτε ο άντρας μου, ούτε γυναίκα μου, ούτε υπηρέτρια, ούτε μέλλον μου, ότι δεν θα μπορέσεις καν να κρατήσεις τις υποσχέσεις που μου έδωσες, ότι αυτά που μου υποσχέθηκες, που με άφησες να ονειρευτώ και να υποψιαστώ, τα υποσχέθηκες αβασάνιστα, γιατί το ήξερες ότι θα ερχόταν μία στιγμή όπου όλα θα παραγράφονταν, να την, ήρθε… Ακόμη και για το πέταγμα της ηδονής επέτρεψες στον εαυτό σου να υποσχεθεί και να αναγγείλει: « Και τότε, μικρές μου, εκείνη τη στιγμή η γυναίκα βγαίνει από το σώμα της, βλέπει τα έλατα, τους χείμαρρους, τους πιο αιχμηρούς πάγους, είναι νύχτα κι ωστόσο ο ήλιος είναι εκτυφλωτικός», και τα λοιπά και τα λοιπά, δε θα συνέλθω ποτέ απ’ αυτό. Έπρεπε να μας πεις πρώτα ότι, αν θέλαμε να συνεχίσουμε να φιλιόμαστε το ίδιο ειλικρινά, το ίδιο υπέροχα, όπως όταν μας φιλούσες εσύ βράδυ και πρωί, έπρεπε να ψάξουμε πολύ, μακριά για χρόνια, να υποστούμε πολλές δοκιμασίες και ότι κινδυνεύαμε να μη βρούμε ποτέ παρά μητριές και πατριούς, σαν αυτούς που κρύβονται πίσω απ’ τον κορμό κάθε δέντρου στο δάσος, που μ’ αυτό μας φοβέριζες όταν ήμαστε παιδιά, στρογγυλεύοντας το στόμα σου. «Και τότε…» έλεγες εσύ. Και τότε; Και τότε μαμά; Τι έγινε; Ξέχασες τη συνέχεια; Τώρα όμως τα παιδιά, την ξέρουν τη συνέχεια. Την είδαν, την έμαθαν με δικά τους έξοδα. Και μπορούν να σας τη διηγηθούν τη συνέχεια, και πως το παραμύθι με τις νεράιδες γίνεται εφιάλτης, και πως υπάρχει εξαπάτηση στην ιστορία και πως, για να χαρίσετε στα παιδιά δεκαπέντε χρόνια ευτυχίας, τους ετοιμάζετε πενήντα χρόνια γεμάτα χτυπήματα και απογοητεύσεις…

Universe217, Need, Sequence Theory Project - Fire

2011-08-16T18:02:00.003+03:00

Οι λέξεις

2011-08-13T13:36:00.003+03:00

Πως μπορεί κανείς να σου ζητάει να μην παίζεις με τις λέξεις; Αφού οι λέξεις είναι παιχνίδια. Πως γίνεται κανείς να έχει παιχνίδια στα χέρια του και να μην παίξει με αυτά;

Θα επανορθώσω - (head on)

2011-08-11T15:32:00.004+03:00

Δεν πειράζει.. Απόψε θα είμαι πολιτισμένη. Όπως είσαι κι εσύ. Αποφορτίζω τα συναισθήματα απόψε. Κλείνω τα μάτια κι αφήνω την γαλήνη να με πάρει από το χέρι, αποδιώχνω τους εφιάλτες με μία απότομη κίνηση πάνω από το κεφάλι. Ξεροβήχω κι αντιμετωπίζω τα τετελεσμένα σαν να μην με άγγιξαν ποτέ. Σαν η ματιά μου να μην διαπερνά τα πάντα. Όχι θα κρύψω την φανταστική μου ιδιότητα x-ray. Θα κρύψω αυτό που νομίζω ότι ξέρω. Θα το ξεχάσω. Η ματιά μας ποτέ δεν φτάνει πιο βαθυά απ' το δέρμα. Όταν έβλεπα τα μάτια σου, απλά έβλεπα τον αμφιβληστροειδή σου, την κόρη τα αγγεία. Όταν έβλεπα δάκρυα ήταν απλά ένα αλμυρό υγρό που ο αυτοματισμός των ματιών σου χρησιμοποιεί για να αποβάλλει τα περιττά.Μικροοργανισμούς και σκόνη. Τώρα δεν είχε να αποβάλει τίποτα. Όλα ήταν θεμιτά. Τίποτα περιττό. Τι άλλο να έβλεπα; Και το αίμα απ' τα αγγεία έβλεπα. Αυτό με εντυπωσίαζε. Μικρά κόκκινα ρυάκια, άπειρα που ενώνονται σε σημεία και τροφοδοτούν το μάτι σου με αίμα. Για όλα υπάρχει μια λογική εξήγηση. Ξεχνάω. Ξεχνάω ότι η ματιά μου έφτανε πιο βαθιά και απ' τις ακτινογραφίες. Μπορούσα να ζωγραφίσω την ακτινογραφία της ακτινογραφίας σου. χεχε! Διαπερνούσα το δέρμα, τους μυς και τα οστά εγώ! Αλλά να που το θυμάμαι τελικά καλύτερα πως τίποτα δεν έβλεπα. Μόνο το αίμα στα αγγεία. Μόνο το άιμα. Άψυχο υγρό. Ρέει και ζεις. Φορείς ζωής - όχι ψυχής. Αυτό δεν είμαστε; Ζούμε - Βαριόμαστε - Ζούμε αλλιώς... Απλά πράγματα. Οι αναμνήσεις είναι επίπλαστη έννοια που κάποιοι επινόησαν για να κρατούν την ανθρωπότητα σε λήθαργο. Ενώ η ανθρωπότητα, ευτυχώς, παρακάμπτει τις παγίδες, τα ψευτοδιλλήματα και κινείται αέναα. Χωρίς να σέρνει βαριές αλυσίδες από στιγμές πίσω της. Ζούμε - Βαριόμαστε - Ζούμε αλλιώς... Απλά τα πράγματα. Όχι, θα έιμαι πολιτισμένη απόψε... Στο υπόσχομαι. Ναι. Και ξέρεις τι θα κάνω; Θα κοιτάξω τα ζώδια απόψε. Να δω με ποιον ταιριάζω. Και θα δω επίσης ότι δεν ταίριαζα μαζί σου. Γι' αυτό απέτυχε... Αν το' χα κάνει τόσο καιρό θα είχα αποσώσει κάποια κομμάτια μου. Το λέει ξεκάθαρα. Το ζώδιο μου πιστό, το ζώδιο σου λέει βαριέται πιο εύκολα. Τόσο απλό ήταν. Ολική διαγραφή μνήμης και πίστη στα ζώδια. Αυτό χρειάζεται. Είπαμε. Απλά Ζούμε - Απλά βαριόμαστε - Απλά ζούμε αλλιώς. Και στους ανθρώπους. Καιρός να πιστέψω επιτέλους και σε αυτούς. Οι απαντήσεις τους είναι πάντα τόσο ορθολογιστικές. Τόσο σωστές. Κι εγώ αμελούσα να τις λάβω υπόψιν μου τόσα χρόνια. Αλλά δεν στο κρύβω πως με κάνουν θλιμμένη ακόμα οι απαντήσεις τους. Όλοι ξέρουν το ¨γιατί" εκτός από εμένα. Αυτό είναι που δείχνει περισσότερο από όλα πόσο ήμουν απών από την ζωή μου. Καιρός να πιστεψω λοιπόν στα λόγια τους. Ονειροπολούσα πάντα πως όχι.. δεν είναι έτσι... κανείς δεν μπορεί να ξέρει.. πόσο ιδιαίτερη είναι η σχέση αυτή.. Και αυτό λέγεται ύβρις. Αυτό λέγεται... ζω σε ταινίες. Θα επανορθώσω.

*Αφιερωμένο στην Α.

Hot 8 Brass Band - Sexual Healing

2011-08-09T14:54:00.004+03:00

Απ' τα λίγα πράγματα που με κάνουν να έχω έτσι μια ψυχική ανάταση τον τελευταίο καιρό είναι αυτό το θεόπνευστο ρεμίξ του sexual healing του Marvin Gaye. . .

Αυτή την μουσική την ακούς και απλά ο ρυθμός αρχίζει και χτυπάει μέσα σου χωρίς να θες. Και φαίνεται τόσο γελοία παράταιρο να αρχίζεις να χτυπιέσαι άθελα σου ενώ το σώμα σου αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει... Ας είναι καλά ο φίλος που μου είπε "Άκου αυτή την κομματάρα!", χεχε!

Τελικά

2011-08-08T14:13:00.002+03:00

Η βρώμικη αθέατη πλευρά μας... τόσο σκοτεινή και βρώμικη που κανείς ντρέπεται να μιλήσει γι' αυτή. Αυτή είναι η ποίηση τελικά.

Υποθήκαι

2011-08-05T14:34:00.006+03:00

Είναι ντροπή να επικαλείσαι την θλίψη σου τις στιγμές που εσύ βούτηξες τους άλλους σε αυτήν. Μην το κάνεις αυτό. Όταν θα' ρθει η στιγμή δεν θα'χεις που να κρυφτείς.Κράτα την καθαρή. Δεν θυμάσαι εκείνο το παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό, θα έλεγες κάποτε...

Grails - Deep Politics

2011-08-03T14:17:00.003+03:00

Πόσο κουράζουν μερικές φορές τα λόγια.
και πως η μαγική μουσική έρχεται πάντα να σε βγάλει από αυτή την αμηχανία.
Σιωπηλή και όμως τόσο εκκωφαντική... τόσο συντροφική...

2011-08-02T12:59:00.004+03:00

Ένα μεγάλο, σχετικά, μυρμήγκι περπατάει απάνω στο μπαούλο. Μάλλον με κάποιον τρόπο ανακάλυψε τις τροφές που είχαν απλωθεί επάνω. Σκαρφάλωσε εύκολα λοιπόν κι αφού έφτασε στις ξεραμένες στάλες του καρπουζιού στο δεξί μέρος από το καπάκι άρχισε να ανασηκώνει τα μπροστινά του πόδια και να κουνά επίμονα τις κεραίες του.

Η Φ. τραγουδούσε έναν ωραίο σκοπό. Ότι και να τραγουδούσε μια γλυκιά γυναικεία φωνή με απόηχο το κύμα της θάλασσας θα ήταν τουλάχιστον ευχάριστο. Αλλά ο καθένας είχε και έναν διαφορετικό κόσμο για να επιβιώσει σε αυτόν και να καταφέρει να περάσει ευχάριστα τον χρόνο του. Επομένως κανείς από τους άντρες που ανήκαν στην ίδια παρέα δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στο τραγούδισμα της Φ. Ο Χ. μουρμούραγε κι αυτός κάτι δικό του. Κάτι με περισσότερο ρυθμό και αντριλίκι. Ενώ ο τρίτος χτυπούσε έναν βαρύ σκοπό με τα πόδια του και τραγουδούσε μάλλον ένα νανούρισμα. Σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το φαγητό που εκείνη τη στιγμή σιγοέβραζε στην κατσαρόλα. Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι – τέσσερις διαφορετικοί ρυθμοί. Η Φ. , ο Χ., ο τρίτος και η θάλασσα.

Όσο μαγείρευε ο τρίτος χάζευε το μυρμήγκι. Μα τι κάνει άραγε; Γιατί σηκώνεται συνεχώς στα πίσω πόδια, βρήκε φαγητό; Ίσως με κάποιον τρόπο καλεί τους συντρόφους του… Τότε ο τρίτος σήκωσε το δυσανάλογα μεγάλο του δάχτυλο σε σχέση με την μικρογραφία ζωής που τώρα βρισκόταν μπροστά του, έκλεισε το ένα του μάτι στοχεύοντας και αργά, νιώθοντας με την αφή του πρώτα τις κεραίες και ύστερα το λίγο σκληρότερο κέλυφος του μυρμηγκιού το σκότωσε.

Μπορεί τόση ώρα να μην ακουγόταν τίποτα από αυτό το μυρμήγκι αλλά όποιος στα αλήθεια μπορούσε να αφουγκραστεί θα καταλάβαινε ότι χάθηκε ένας πέμπτος ρυθμός. Αυτός του μυρμηγκιού.

Αλλά ποιος δίνει δεκάρα… Οι τρεις συνέχισαν χωρίς να νιώσουν τίποτα από αυτή την σημαντική απουσία. Έτσι πρέπει. Ήταν άξιοι συγχαρητηρίων που δείξαν τέτοια απάθεια. Πόσο μάλλον ο τρίτος που ήταν και αυτός που αποφάσισε για αυτή την απουσία.

Αύριο ίσως πάλι τα καταφέρουν. Όταν θα πάψει η θάλασσα.

Υπέροχο 2011... τώρα και κουτσός...

2011-08-01T01:59:00.003+03:00

Απολαμβάνοντας λοιπόν ένα ακόμη υπέροχο δώρο από αυτά που μόνο το αξιολάτρευτο 2011 ξέρει να μου χαρίζει, εμπνεόμενος από τον τρόπο με τον οποίο συνηθίζω να κινούμαι εδώ και περίπου 30 ώρες αλλά και από προσωπική εμπειρία την οποία κατέγραψα σας ενημερώνω για τα παρακάτω:

Ο κουτσός άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει σερβιτόρος. Μην ζητάτε ποτέ ένα ποτήρι νερό από έναν κουτσό εκτός αν θέλετε να σας το φέρει στη μούρη.

Ένας άπειρος κουτσός δεν ξέρει να χρησιμοποιεί τις πατερίτσες επομένως μην στέκεστε κοντά του και προφυλαχτείτε από τα φονικά όπλα που έχει στα χέρια του.

Ο φτωχός κουτσός δεν έχει καθόλου καλές πατερίτσες αλλά κάτι προπολεμικές ξύλινες οι οποίες χρησιμοποιούνταν για τα θύματα του β παγκοσμίου πολέμου. Αν δείτε στο δρόμο αυτές τις πατερίτσες θα τον ξεχωρίσετε.

Αυτό δεν χρειάζεται να σας το πω αλλά το πόδι του κουτσού, το κουτσό πόδι δλδ.... Βρωμάει. Για την ακρίβεια έχει να πλυθεί από όταν κουτσάθηκε. Όσο μεγαλύτερο το πρόβλημα τόσο πιο πολύ και η μπίχλα. Από μακριά λοιπόν.

Αν ένας κουτσός είναι κουτσός και στην ψυχή τότε χαίρεται με την εξέλιξη των πραγμάτων (που κουτσάθηκε δλδ) καθώς το σώμα του πλέον είναι ο καθρέφτης της ψυχής του. Είμαι αυτό που δείχνω και τέτοια πράγματα.

Ένας τεμπέλης κουτσός στεναχωριέται που είναι ρεμάλι και δεν δουλεύει γιατί αν δούλευε θα έπαιρνε άδεια.

Ένας χαζοαισιόδοξος οπτιμιστής κουτσός θέλει να πιστεύει ότι όλα καλά... Τώρα θα γυμνάσω περισσότερο το δεξί μου πόδι με αυτά τα αλματάκια.

Ένας κουτσός δυσκολεύεται απίστευτα να προσεγγίσει γλυκά ερωτικά μια γυναίκα... Ο απότομος και άγαρμπος τρόπος που χοροπηδάει προσπαθώντας να την πλησιάσει είναι κάτι που την απωθεί. Εκτός αν η εν λόγω κυρία έχει κάποιο φετίχ με τα ελατήρια.

Φεύγω!
Ντόινκ... Ντόινκ... Ντόινκ

Το κίτρινο φως του λιμανιού

2011-07-29T17:13:00.003+03:00

Να γράφεις έτσι που οι λέξεις σου να ταιριάζουν στο κίτρινο φως του λιμανιού
αυτό φώτιζε ζεστά τα πρόσωπα ενός ζευγαριού στο πρώτο φιλί
αυτό φώτιζε και γέμιζε σκιές το βλέμμα του ανθρώπου που βλέπει μπροστά του μονάχα φρίκη
Στο κίτρινο φως του λιμανιού
που γεμίζει την καρδιά σου αγάπη και φόβο
ζεστασιά και κρύο
να' χεις πάντα μέσα σου και τις δύο όψεις από το φως του λιμανιού
Την φρίκη - τον πόνο
μα και την τρυφερή αγκαλιά
το ορμητικό κύμα και τον άγριο χειμώνα
μα και τον γλυκό ήχο από το φλοίσβισμα στα βράχια του μώλου
τους αέρηδες και τα μελτέμια
αλλά και την κόκκινη φεγγαράδα
ποτέ όμως μην δοθείς συνολικά σε ένα μονάχα από αυτά
τότε τα γραπτά σου θα έιναι γεμάτα υποκρισία
Παντα να θυμάσαι πως δεν χρειάζεται παρά μία στιγμή
για να περάσεις απ' την αιωνιότητα στο γήρας
απ' το ολικό δώσιμο στον φθόνο
απ' τη μοιρασιά της φλόγας στη φωτιά που καίει τα πάντα

Τηλεφωνική (υποστήριξη) κατάρρευση

2011-07-28T21:29:00.003+03:00

Σήμερα πήρα τηλέφωνο την τεχνική υποστήριξη της εταιρίας του κινητού μου να διαμαρτυρηθώ για ένα ανύπαρκτο πρόβλημα.

"Κάτι έχει συμβεί, έχει κολλήσει το δίκτυο, δεν δέχομαι εδώ και πολλές μέρες εισερχόμενα μηνύματα. Πως μπορεί να διορθωθεί αυτό παρακαλώ;"
"Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο πρόβλημα κύριε. Ρίχτε μια ματιά στη συσκευή σας μήπως είναι γεμάτη η μνήμη"

...............

Ακριβώς αυτό. Ακριβώς. Οι τηλεφωνητές αυτοί έχουν σπουδάσει ψυχολογία - ιατρική ή κάτι τέτοιο;
"Είναι γεμάτη η μνήμη"
Ναι, είναι γεμάτη η μνήμη γαμώτο.
Άρχισα να σβήνω μανιωδώς παλιές επαφές - μηνύματα και το γαμημένο κινητό κόλλησε.
Είναι γεμάτη η μνήμη γαμώτο!Εί-ναι γε-μά-τη η μνή-μη!

Το σκουπιδιάρικο... πάντα στις 5...

2011-07-17T05:41:00.002+03:00

Σήμερα το σκουπιδιάρικο περνάει και τα σκουπίδια που μαζεύει μυρίζουν αρώματα, σάρκα και ιδρώτα. Όσους δεν τους ξεπλένει το πεντακάθαρο παγωμένο νερό ενός ποταμού έτσι τους καθαρίζουν, περνάει η σκουπιδιάρα και τους μαζεύει. Απλά. Και ξανά το άλλο βράδυ και ξανά. Το ραντεβού πάντα στις 5 είναι γνωστό. Στον πλησιέστερο σκουπιδοντενεκέ. Είμαι κι εγώ πιστός στο ραντεβού σχεδόν κάθε βράδυ τώρα πια. Οι θύτες και τα θύματα όλοι μαζί να περιμένουν τη σκουπιδιάρα. Να που μπλέκονται όλοι μαζί τελικά και πάλι. Ο θύτης ξεπλένεται για να μπορεί πάλι αύριο να είναι θύτης και το θύμα ξεπλένεται ελπίζοντας την άλλη μέρα να είναι αυτός ο θύτης.

Δηλώνω λοιπόν εσωτερικός μετανάστης. Πιο εσωτερικός δεν γίνεται. Μετανάστης σώματος. Καινούρια στατιστικά για τους επαγγελματίες που ασχολούνται με το μεταναστευτικό. Αν πούνε την αλήθεια αυτό το στατιστικό θα είναι πραγματικά τρομακτικό αλλά δεν αφήνουν να διαρρεύσει αυτό το 90%.

Ξεπούλημα κάθε νύχτα και πάλι δεν φτάνει να δώσεις το σώμα σου. Θέλουν να ξεπουλήσεις την ψυχή σου.

"Το βλέμμα της δεν με ορίζει. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο περίεργα. Να χεις απέναντι σου έναν άνθρωπο μονάχα λίγα εκατοστά και το βλέμμα του να μην ορίζει το δικό σου. Δεν νιώθω τίποτα. Δεν σκέφτομαι τίποτα. Μόνο την φιλάω γιατί έτσι, μόνο την σφίγγω γιατί έτσι και όταν ρώτησε γιατί εσύ έπρεπε να απαντήσεις την μερική αλήθεια. Γιατί περνάς ωραία. Η ολική αλήθεια είναι όμως ότι εσύ απουσιάζεις και το σώμα σου νιώθει μοναξιά χωρίς εσένα. Σ’ ευχαριστώ για τη συντροφιά. Και συγγνώμη που απουσίαζα όταν χτύπησες την πόρτα. Δεν μπορώ να πω ότι θα επανορθώσω. Όλα σε μία άλλη ζωή… Τι πρωτότυπο… Σαν εκείνα τα απίστευτα αναβλητικά ψώνια που μένουν ολόκληρο το χρόνο για τα Χριστούγεννα. Αυτά τα Χριστούγεννα που δεν θα έρθουν ποτέ.

Δεν λυπάμαι. Αυτό με ξενίζει, αλλά δεν λυπάμαι. Ούτε εσένα, ούτε εμένα. Είμαστε όλοι μετανάστες δεν λένε; Κι εσύ είσαι μετανάστρια, κάνει μπαμ. Κι εμένα πρόσφατα με πέταξαν απ’ την πατρίδα μου κακήν κακώς. Αν δεν ήμουν κι εγώ μετανάστης θα μπορούσα ίσως να σε παρηγορήσω αλλά πώς να νιώσω ανώτερος και να σου μιλήσω, να σε συμβουλέψω, πως, αφού πέρασα μόλις πριν λίγες μέρες όλα αυτά. Νιώθω ακόμη πιο κάτω κι από εσένα."

Όλοι εμείς φτιάχνουμε πατρίδες για λίγα μόνο λεπτά, για ένα μεσημέρι, για ένα βράδυ. Ξέρουμε πόσο εφήμερες είναι αυτές από την αρχή αλλά θέλουμε να νιώσουμε έστω για αυτό το βράδυ σαν στο σπίτι μας. Όχι άλλο ξένοι. Καταραμένη λέξη. Γιατί να νιώθει κανείς ξένος. Και τι σκατά στην τελική .. πόσο γαμημένη είναι αυτή η λέξη; Ξε – νος! Τι διάβολο σημαίνει ξένος , ποια η ετοιμολογία, είναι σκατά, δεν θα’ πρεπε να υπάρχει απλά η λέξη ξ-ε-ν-ο-ς. Ακούγεται μόνο άσχημα όπως και να την προφέρει κανείς. Ακόμα και με ρομαντικό γαλλικό στυλ ακούγεται σκατά! Κι εσύ είσαι άσχημη. Στρέφοντας το βλέμμα όμως είναι όλοι άσχημοι, και ναι ρε γμτ είμαι κι εγώ άσχημος γι’ αυτό λοιπόν καμία διαφορά δεν υπάρχει ανάμεσα μας. Ας ζήσουμε για λίγο στην πατρίδα σου κι ύστερα στη δικιά μου. Μετά γραμμή στο σκουπιδοντενεκέ και επιστροφή στα «ξένα» ως την επόμενη συνεύρεση.

Υπάρχει και αυτή η ευτυχής κατάληξη

2011-07-14T14:01:00.011+03:00

Spontaneous human combustion

Σου την εύχομαι ...

μου την εύχομαι ...

φωτογραφίες: Raheleh Zomorodinia

Σε 10'' θα αυτοκαταστραφεί

2011-07-14T04:23:00.003+03:00

Οι πιο ειλικρινείς στιγμές είναι αυτές που καταστρέψαμε όσα έχουμε φτιάξει. Αφού μισούμε τα ίδια μας τα δημιουργήματα
.
.
.
..........Μπαμ!

Η μεγαλύτερη κατάρα

2011-07-06T01:28:00.005+03:00

Η μεγαλύτερη κατάρα είναι λένε
όταν κρύβεται στα μάτια αυτών που φταίνε
η ντροπή και μια λύτρωσης συγγνώμη
που κανένας δεν την άκουσε ποτέ ακόμη

Σε ποιον να το πρωτοαφιερώσω; Ας προσέλθουν οι ενδιαφερόμενοι. Τώρα που γυρίζει...

στίχοι: Bd Foxmoor

Σκυλάδικα

2011-07-05T04:47:00.004+03:00

Τραγούδια φτηνά/ εκπορνεύουν τα αγνά συναισθήματα με τόσο χυδαίο τρόπο/ και καλώς πράττουν/ δεν τους αρμόζει τίποτα περισσότερο/ αγάπες - φιλίες - έρωτες/ στο διάολο/ μόνο την μοναξιά καθάρια.
Μόνο την ΜΟΝΑΞΙΑ
Τίποτε άλλο

Αδιέξοδο; Παρανάλωμα!

2011-07-02T03:35:00.008+03:00

Αυτός ο κόσμος, πόση αγάπη;

Η φλόγα, οι ψυχές...Ένα παρανάλωμα.

Προσπαθούσα να μιλήσω, έβγαιναν οι λέξεις δειλά δειλά από το στόμα μου, μικρός και ανίδεος. Ήμουν σίγουρος ποτέ για κάτι;

Άλλοτε προσπάθησα να νιώσω, να καταλάβω, μια ζωή φτιαγμένη να πονά διπλά. Μια ψυχή που ανατέλλει με το φως του ήλιου σας και πνίγεται με το κύμα της θλίψης σας.

Μα καταλαβαίνει κανείς επιτέλους; Ατέλειωτες ώρες να χαράσσω την ψυχή και να γράφω πάνω της. Ανεξίτηλες είναι οι στιγμές κύριοι, ανεξίτηλα τα συναισθήματα. Όσο και να θες δεν ξεθωριάζουν. Η μεγαλύτερη πληγή.

Προσπάθησα, ειλικρινά μιλώ,

μέχρι και την τελευταία μου στιγμή θα προσπαθώ...

όλοι δεν λέμε ότι έχουμε μια φυλακή, ε αυτή είναι η δικιά μου.

Τελικά... είμαστε -εκτεθειμένα στον άνεμο- κουφάρια που έλκονται. Δεν εξηγείτε αλλιώς.

Ανώφελα, αχάριστα, επιλεκτικά, εγωκεντρικά και πικρά. Είναι μία διαπίστωση μέσα στις χιλιάδες διαπιστώσεις που έχουν γίνει για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ξέρετε πόσο ανούσια μου φαντάζει;

Μια γλυκιά κορφή, η ατέλειωτη ράχη ενός βουνού και ο ατέρμονος κατήφορος. Αυτή κι αν είναι διαπίστωση. Ήμουν σίγουρος από τότε.

Ας πάρω επιτέλους στα χέρια μου το στουπί...

Αιώνια μαυρίλα ε;

Ένα πανέμορφο-πολύχρωμο παρανάλωμα.

Αυτός που δεν καταλαβαίνει,

και αυτός που παθαίνει,

και αυτός που κατανοεί,

και αυτός που μαθαίνει,

και αυτός που πληγώνει,

και αυτός που πονάει,

και αυτός που χαμογελάει,

και αυτός που αγαπάει...ας καεί.

Ο καθένας δίνει την σημασία που αρμόζει, μόνον στον εαυτό του άλλωστε. Αυτό εξηγεί πολλά.

Εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω ωστόσο, δεν το χωράει η ψυχή μου

Απλά λέω την αλήθεια δεν παριστάνω κάτι...

Η ψυχή φλέγεται, όχι άλλες πληγές. Μόνο φωτιά.

Φωτιά που θα απλωθεί στον ανούσιο κόσμο που στήσαμε.

Υ.Γ Όλα τα μαλακισμένα λόγια που δεν μπορούν να ημερέψουν τίποτα όσες φορές και αν τα ξεστομίζουμε..Ας καούν και αυτά.

Υ.Γ2 Να παραφράσω έναν αγαπημένο στίχο... “Να γαληνεύεις, ενώ φλέγεσαι!!!”

Θυμάσαι;

2011-06-21T17:42:00.005+03:00

Θυμάσαι;
Τα πόδια σου πάνω στα δικά μου. Γυμνά. Δροσερά.
Δεν χόρευε το σώμα μας
χόρευε η ζωή -
η ύπαρξη παραδομένη στην πανέμορφη ελευθερία
Γέλια και γέλια και γέλια
ως τον ουρανό
αγριοπούλια στο αχνό γαλάζιο

ξημέρωμα
Σημαδεύει
Κοιτάζω χαμηλά μόνο για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του, πλησιάζω πιο κοντά, συνειδητά.
Το ράμφος σου γεμάτο αίματα, αίμα στα μάτια σου,στα φτερά σου, τα χέρια σου γεμάτα αίμα, μόνο αίμα, ξαφνικά μόνο αίμα. Αίμα.

Χαμογελάω ανέκφραστα.
Θυμάσαι;
Εγώ τίποτα.

Ψυχή από στάχτες

2011-06-18T16:37:00.009+03:00

Και είπε:

Δεν υπάρχει λόγος να υποκρίνομαι. Ξόφλησα. Μου είναι αδύνατον να ζήσω όπως ζούσα. Είναι αδύνατον να κάνω τέχνη. Ίσως μία ψυχή από στάχτες να μπορεί να κάνει και την δική σου στάχτες.

Katatonia - Leaders

Καμία τέχνη δεν μπορεί να προκύψει τότε. Καμία δημιουργία. Η τέχνη υπάρχει μονο ανάμεσα σε αγνά συναισθήματα.(Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα στην αληθινή τέχνη-έκφραση και το εμπόριο. Αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτά εδώ.) Κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει έχοντας δόλο - μίσος στην καρδιά. Και για να προλάβω πιθανές διαφωνίες, όσες φορές για παράδειγμα ένα ποίημα, ένα τραγούδι, αναφέρεται με επιθετικότητα σε υποκείμενα, αντικείμενα, καταστάσεις είναι γιατί στο βάθος ενυπάρχει η αγάπη για μία άλλη ζωή, για κάτι διαφορετικό απ’ αυτό στο οποίο επιτίθεται. Όταν για παράδειγμα ο στίχος στο παραπάνω τραγούδι αναφέρει:

«I split my heart in two but you don’t have it in you. Do you?»

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχουν 3 διαφορετικοί τύποι αγάπης. Αγάπη για τον εαυτό του. Που τον λυπάται. Αναφέροντας ότι χώρισε την καρδιά του στα δύο. Το δεύτερο στοιχείο που ίσως παρατηρήσει κανείς είναι αυτό της ερώτησης «do you?» Η οποία αφήνει περιθώρια ίσως για την ελπίδα. Ελπίζει ακόμα λοιπόν; Άρα αγαπάει ακόμα αυτόν που φαινομενικά μας δείχνει ότι μισεί και του επιτίθεται.

Τέλος για ποιον λόγο γράφτηκε αυτό το τραγούδι; Για ποιον λόγο αναφέρεται η φράση «carbon soul» (ψυχή από στάχτες – από άνθρακα) ; Μόνο για να επιτεθεί; Ή μας πείθει περισσότερο ότι ο δημιουργός κάνει επίκληση στο συναίσθημα του υποκειμένου προκειμένου να καταφέρει να βρει έναν δίαυλο επικοινωνίας έστω και μέσω της επίθεσης αφού παράλληλα με την αγάπη στο υποκείμενο υφίσταται και η αγάπη για τον εαυτό του;

Ίσως τελικά το μίσος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να υπερμαχόμαστε την αγάπη.

Η ψυχή όσο είναι ζωντανή – υγιής δεν ξέρει τίποτα άλλο από το να αγαπά όσο κι αν το μυαλό μας φτιάχνει πολύπλοκα κείμενα, ποιήματα, στίχους, η ψυχή είναι η απλούστερη όλων, υπόσταση. Άϋλη όπως της αρμόζει χωρίς σχήματα που προσθέτουν πολυπλοκότητες. Ούτε κύκλους, ούτε ευθείες, ούτε τετράγωνα όπως εδώ έχουν αναφερθεί πολλές φορές. Άυλη , ίσως τελικά και ανυπόστατη – ανύπαρκτη ώστε να μην αναλυθεί ποτέ. Μακριά απ’ το παντού όπως αναφέρει κι ένα παλιό τραγούδι.

Αλλά και πάλι το ζήτημα είναι αυτό που το τραγούδι αναφέρει και ισοπεδώνει αυτή την ουτοπική ανάλυση για την ψυχή.

Carbon soul.

Ξαφνικά δίνει υπόσταση υλική στην ψυχή και μάλιστα ύλη που έχει υποστεί μία συγκεκριμένη μεταβολή που ίσως καταστρέφει ολοκληρωτικά την υπόσταση που είχε ως τώρα. Στάχτη. Ύλη που κάηκε και απέμεινε στάχτες.

Πως άραγε συμπεριφέρεται ένα πλάσμα με μία ψυχή από στάχτες;

***Το εν λόγω τραγούδι πολύ πιθανόν να αποτελεί αποτυχημένο παράδειγμα, το δέχομαι. Καθώς το συγκρότημα είναι άκρως εμπορικό. Όμως όπως προανέφερα δεν με απασχολεί στο συγκεκριμένο post αυτό το θέμα.

*** Μια αναφορά σχετική εδώ

Η συνέντευξη

2011-06-14T13:14:00.005+03:00

-Με τι ασχολείστε;

-Με την ψυχή μου.

-Όχι ... εννοώ αν εργάζεστε.

-Μα ναι... Καθημερινά... Εξοντωτικά ωράρια. Εξαντλούμαι προσπαθώντας να μάθω να ζω. Αυτή είν' η δουλειά μου. Πιστέψτε με. Εργάζομαι πραγματικά σκληρά. Πολύ φοβαμαι ότι θα είμαι αιωνίως εργάτης. Ακούστε με...Καμία προαγωγή δεν προβλέπεται. Είμαι απ' αυτούς που δουλεύουν στα χαμηλώτερα στρώματα του εργοστασίου. Βουτώντας στα βρώμικα παχύρευστα υγρά, ανάμεσα στα γρασαρισμένα γρανάζια, την ζέστη και τον καυτό αέρα. Στα καζάνια που σκάνε, και στις ατελείωτες σκάλες. Στους μεγάλους σκοτεινούς διαδρόμους που καταλήγουν σε αδιέξοδο. Συνήθως ο κάθε ένας από εσάς έχει να αντιμετωπίσει μόνο ένα από τα δύο. Είτε την σωματική κούραση είτε την γραφειοκρατία. Εδώ δεν είναι έτσι. Εδώ τίθενται και οι δυο μέθοδοι σε πλήρη εφαρμογή. Η εξουσία δυσδιάκριτη. Δεν ξέρεις από ποιον και πως εποπτεύεσαι. Δεν αντέχω άλλο αυτό το κάτεργο. Ελπίζω μια μέρα να απολυθώ και την αποζημίωση από αναμνήσεις τους την χαρίζω. Πάντοτε αυτό διεκδικούσα, τα δεδουλευμένα μου. Τώρα ούτε αυτά δεν θέλω πια. Κουράστηκα. Δεν νοσταλγώ τίποτα πια. Μονάχα όσα δεν έζησα.

Fernando Pessoa - H αγωγή του στωϊκού (απόσπασμα)

2011-06-11T15:03:00.004+03:00

Το μυστικό του υποσυνείδητου στον συνηθισμένο άνθρωπο: να ζει ανήσυχα τη ρομαντική πλευρά των πραγμάτων, και ρομαντικά τη χυδαία πλευρά της ζωής.

...

Απόδιωξα το όνειρο, θεωρώντας πως είναι ελάττωμα των γυμνασιόπαιδων ή των τρελών. Όμως ταυτόχρονα απόδιωξα και την πραγματικότητα, ή μάλλον μ' απόδιωξε εκείνη, δεν ξέρω γιατί - από ανικανότητα, θλίψη ή έλλειψη κατανόησης. Δεν ήμουν ικανός να απολαύσω κανέναν από τους δύο δυνατούς δρόμους - ούτε τη πραγματική, ούτε τη φανταστική ηδονή.

...

Παρακολουθώ λοιπόν, όπως παρακολουθούσα πάντα (από τότε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, που νιώθω να βιώνω τα πιο ευγενή συναισθήματα), τον πόνο, την αδικία και την αθλιότητα που υπάρχουν στον κόσμο, όπως ένας παραλυτικός παρακολουθεί τον πνιγμό ενός ανθρώπου που κανείς, ακόμα και ένας εύρωστος δεν θα μπορούσε να σώσει. Ο πόνος των άλλων έγινε μέσα μου κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό πόνο: είναι ο πόνος να τον βλέπω, να βλέπω πως είναι ανεπανόρθωτος, και τελικά να νιώθω πως η βεβαιότητα ότι είναι ανεπανόρθωτος με φτωχαίνει ακόμα περισσότερο σε σχέση με αυτή την άχρηστη ευγένεια του να θέλω να κάνω κάτι προκειμένου να τον επανορθώσω.

Ένα τελευταίο...

2011-06-11T13:28:00.003+03:00

Αυτό που βαριόμουν υπερβολικά να κάνω, και ίσως να μην το είχα κιόλας τόσο, το έκαναν κάπου αλλού. Επιτέλους ένα κείμενο για την νοηματοδότηση της πλατείας στο Σύνταγμα όπου βρίσκω αρκετά και τις δικές μου απόψεις μέσα σε αυτό. Διαβάστε λοιπόν εδώ. Για όσους βαριούνται να το διαβάσουν ολόκληρο, διαβάστε έστω από εκεί που γράφει: "Η σημασία και οι προοπτικές αυτής της ιστορίας: τι μπορούμε να κάνουμε, τι έχει νόημα να επιδιώξουμε"

***update: διαβάστε επίσης και εδώ.

Ερώτηση 2 (πολλαπλή):

2011-06-07T21:58:00.006+03:00

Πόσο κοστίζει η "πολιτική" σας θέση; Η "προλεταριακή" σας σημαία; Η "αξιοπρέπεια" σας; Η "αναρχία" σας; Η "αριστερά" σας; Πόσο, να δούμε αν το αντέχει το πορτοφόλι μας... Περιχαρακωθείτε! Μην υποστέλετε τις σημαίες σας (εδώ γελάμε)! Κρατήστε την καθαρή σας προλεταριακή ταυτότητα! Προς θεού, μην εκτεθείτε! Κάντε αποχή - αποχή - μακριά - ξου - σκόρδο - κάντε και το σταυρό σας (αλλά όχι σόρι αυτό θα λερώσει επίσης την τιμή σας)! Περιχαρακωθείτε - περιχαρακωθείτε - κλειστείτε στο καθαρό σας φρούριο και μην αφήσετε να σας βρωμίσουν! Μην αφήσετε να λερώσουν τους πολιτικούς σας "δρόμους", μικροί μου σύγχρονοι και μεταλλαγμένοι ατενίστας, οι λεπροί "αγανακτισμένοι"!

Ο Χάρης μου είπε έναν πιο δόκιμο όρο: "Α-συνταγμα-τίστας "!

Λοιπόν πόσο κοστίζει; Και μην μου πείτε δεν υπόκειται σε χρήματα, χειρότερα θα ' ναι...

υγ. Δυστυχώς δεν κράτησα την ψυχραιμία μου με όσα ακούω και διαβάζω τόσο καιρό. Ας κάνω λάθος! Κάνω προσπάθεια τελικά κι εγώ να μην φοβάμαι να εκτεθώ.

υγ2: Αυτοί εδώ μάλλον δεν φοβούνται να λερωθούν και να τους πουν ότι έχουν τσουβαλιαστεί στην πλατεία Συντάγματος μαζί με τους αναρχικούς και τους αριστερούς και τους απάτριδες και τους μετανάστες. Αφήστε λοιπόν στους θαρραλέους την πλατεία. Μπράβο μας! Μας συγχαίρω που κρατάμε τις σημαίες μας ψηλά να ανεμίζουν! Viva!

Μια ερώτηση...

2011-06-06T02:54:00.003+03:00

καλοπροαίρετα και ειλικρινά... Είδα αυτή την αφίσα των Αυτόνομων [block] για τους "αγανακτισμένους". Ρωτάω λοιπόν, εντελώς αθώα, πραγματικά, για ποιους κολλάνε τις αφίσες; Δλδ δεν ξέρω για να γίνω και πιο κατανοητός ίσως να δοκιμάσω πιο εμπορικούς όρους... Ποιο είναι το target group δλδ; Τίποτα άλλο.

Σύνταγμα... Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα μέρα ή νύχτα; 1-2-3 στοπ!

2011-06-04T03:26:00.006+03:00

Όπως και να το κάνουμε, όσα λάθη κι αν βρίσκουμε σε αυτή την "αγανάκτηση" κι όσα σουρεάλ σκηνικά είδα και άκουσα τις ελάχιστες στιγμές που εγώ παρευρέθηκα εκεί, παρόλα αυτά, τουλάχιστον προσωπικά, δεν έχω βρεθεί σε πολλές τέτοιες συνελεύσεις...

Καλά αυτό νομίζω το διακρίνουμε όλοι αλλά εγώ θέλω να τονίσω κάτι συγκεκριμένο. Δεν έχω συζητήσει σε πολλές συνελεύσεις το πως φαντάζομαι τον κόσμο καλύτερο.Γενικότερα ακόμη νιώθω αμήχανα για να κάνω μία γενικότερη κριτική αλλά αυτό το κρατάω.

Ακόμη και τον Δεκέμβρη ( λογικό ήταν βέβαια) αλλά συζητάγαμε συνήθως πιο πρακτικά ζητήματα. Τα πράγματα έτρεχαν, ο χρόνος ένιωθες κατά κάποιο τρόπο να πιέζει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα. Αλλά θυμάμαι σε όλα μία απίστευτη ταχύτητα και όταν τα θυμάμαι, απ' το μυαλό μου περνάνε φωτογραφίες σε 24fps!!!

Και οι συνθήκες λοιπόν ευνοούν αυτή τη στασιμότητα αλλά και οι άνθρωποι νομίζω ότι την επιθυμούν. Ακόμη και οι πιο μάχιμοι παρόλο που περιμένουν πότε θα αρχίσει η "πράξη" έχω την εντύπωση ότι κατα βάθος γουστάρουν και λίγο το άραγμα αυτό.Ε, να συναντήσεις και κανεναν γνωστό, να μην έχεις και το άγχος του μπάτσου... Τεσπά, φαίνεται σαν να είπαμε ώπα... κινούμαστε απίστευτα γρήγορα... δεν έχουμε καταλάβει που πάμε, τι κάνουμε... στοπ! Και τώρα χρειάζεται κουβέντα και κουβέντα και κουβέντα... Και που ε? Πάνω στην "πλατεία τρέξιμο" που σταματάγαμε μόνο για να χαζέψουμε το χριστουγεννιατικο καρουζέλ. Συμβολικό μάλλον...
Ίσως να μην είναι λοιπόν και τόσο άσχημα τα πράγματα. Αν πιστέψουμε ότι επαναπροσδιορίζουμε αξίες... Ίσως χρειάζεται αυτός ο χρόνος. Αυτή η στασιμότητα. Αν και πάντα ελλοχεύουν κίνδυνοι.

(ουφ! Ορίστε είπα και κάτι καλό για το Σύνταγμα. Ορίστε να μην λέτε... όσοι έχετε ακούσει τα μύρια όσα τόσες μέρες... καλό; υποδύομαι... λέγεται "υποκριτική γραφή"! Χεχε! Πλακίτσα

"Σαν από άλλο κόσμο να' ρθα εδώ"...

2011-06-03T03:19:00.006+03:00

Πόσο να' μουν; Πόσο να ήμασταν; 15; 16; Όσο μίζερο κι αν ακούγεται το στιχάκι... Όσο αναντίστοιχα με την ηλικία μας θλιμμένοι ήταν οι στίχοι μας και οι μουσικές μας. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα! Και στο διάολο ο καθωσπρεπισμός μου και οι δικαιολογίες μου για να μην φαίνεται η ζωή μου άχαρη. Άλλωστε τα χουμε πει χίλιες φορές και για τον πεσιμισμό και για τις "θλίψεις"... Πάλι πριν από πολλά χρόνια. 2006 είδα στο ποστ και τρόμαξα. Και μάλιστα Ιούνιος. Πέντε χρόνια πριν θα' ταν λοιπόν που χαζά χαζά (ούτε που θυμάμαι πως το σκεφτήκαμε τότε) ξεκινήσαμε αυτό το μπλογκ.

Σημασία όμως απόψε έχει μόνο ότι αυτός ο στίχος μετά από τόσα χρόνια ακόμη με συντροφεύει. Από ένα τραγούδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ... όπως και τόσα άλλα...

Όταν γεννιόμουν εγώ σου λέω πέθαινα
Κι όσο μεγάλωνα μακριά έφευγα
φτερά πάντα εγώ έψαχνα για να πετάξω
και οι νότες τα υλικά μου να τα φτιάξω

υγ1: χρειάζομαι υλικά λοιπόν...

υγ2:και το όνομα του group τότε... Κραυγές! (το είπα φτύνοντας το στήθος μου μην καταρεύσει και το blogger ολόκληρο καθώς παλιά όποτε λέγαμε την ακατανόμαστη λέξη κάτι έπεφτε, κάτι πέθαινε... κάτι "χαρμόσυνο" συνέβαινε πάντα. Κραυγές - Κραυγές - Κραυγές!

υγ3: Να είναι καλά όλοι όπου και να είναι, και μακάρι να θυμούνται έστω και λίγο αυτά που εγώ θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα

εξώφυλλο στο χέρι και τέτοια...χα!

viva la revolution (δεν ξέρω σε τι παρτ είμαστε)

2011-06-01T15:15:00.009+03:00

Για καθίστε λίγο ρε παιδιά. Γιατί αρχίζω και νιώθω ωραίος ως Έλλην. Ναι είναι γεγονός. Νιώθω πατριώτης!!! Ναι θα σώσω την Ελλάς!!! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, den 8a xanagrapsw me greeklish pote...poteeeeeeee !!!! naiiiiii!!!

Δηλαδή η εγώ τα έχω παίξει τελείως η δεν ξέρω πραγματικά τι γίνεται σε αυτόν τον κόσμο!
Μήπως είμαι malakas?

Πραγματικά ώρες ώρες σκέφτομαι ότι με κινήσεις σαν και αυτήν, η κοινωνία μας έχει φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στην επανάσταση. Πάμε όλοι μαζί ρε παιδιά... pame να τα αλλάξουμε όλα!!! Γιατί το μόνο που μας απέμεινε σε αυτήν την χώρα, gia na eimaste yperifani, είναι οι γλώσσα μας... τα Ελληνικά!!! Τίποτε άλλο...τα Ελληνικά γαμώ την κοινωνία μουυυυυ (δάκρυσα...)

Βέβαια κόβοντας την πλάκα...ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το πράγμα βγήκανε και το είπαμε στα σοβαρά οι τύποι! Μακάρι να κάνανε plaka τα παιδιά...
Κι όμως κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι...nai einai sta sovara h olh fash me ta greeklish. Μιλάνε σοβαρά τα παλικάρια... και κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα!!!κανένα!!! και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Ειλικρινά έχω πολλά πράγματα στο μυαλό μου... αλλά...

"πρόβλημα, καταστροφή, έγκλημα, κατάργηση...χάος" χώστε κι άλλα!!! μια ολλλλοκληρη γενιά!!!

Ρε 'σεις, πόσα γαμημένα λεφτά θέλετε να βγάλετε ακόμα? Βέβαια το τραγικότερο είναι οτι πιστεύουν οτι κάτι κάνουν...αυτό είναι το θέμα...γιατί υπάρχει μια διαφορετική τηλεόραση, για όποιον θέλει να επαναστατήσει μέσα από την T.V. Η διαφορετική τηλεόραση, αυτή που εκπαιδεύει επαναστάτες είναι μεταξύ της Λαμπίρη, του fame story και μετά τις greelish διαφημίσεις.. Ειναι αyth twn radio arvila kai ton oxi greeklish...

lilksdafiooirtjoi lkdasfj jksdh n hdhf hdyhe hhfgyejeo jjsjsm,e/..dsj jlkdfsa
sdoohi hkkty eghewt hhf hr hwhqlq .//.fdgjryt khfgy756456434 ksdkdf

mt ti kenw twre mwre ;xexasa nw fgrafw ellghnika...ti gfkskata ginetaii ???gmawmw ta greeilish moy...denmporw na grapswie ellhnixa.!!!

(ALT-Shift)

Τώρα μάλιστα... επανήλθα...μήπως θέλετε κρέμασμα ρε 'σεις? Den μας te afhsei μυαλό...

Πάντως δεν ξέρω... Ίσως θα μπορούσα να απαντήσω σοβαρά σε αυτό το βιντεακι...αλλά πραγματικά νιώθω ... ότι δεν έχει κανένα νόημα. Το μόνο νόημα που βρίσκω είναι με κάποιον τρόπο να πάρω το πορτοφόλι του Κανάκη...και να του βουλώσω το στόμα με τα ευρό του!!! Έτσι ώστε να μην μπορεί να milhsei me thn agaphmenh toy glwssa!!!να μην μπορεί να ξεστομίσει τα αγαπημένα του ελληνικά συμφωνάκια και φωνηεντάκια!!

Υ.Γ Βασικά εγώ το κάνω πολύ καιρό αυτό με την ορθογραφία που λέει ο Στάθης(ναι ξέρω πως τον λένε)...προτιμώ να είμαι ανορθόγραφος παρά να γράφω greeklish... καταλαβαίνετε;

Υ.Γ1 Η τηλεόραση που λέγαμε, η επαναστατική τηλεόραση, η τηλεόραση μολότοφ, είναι στο ΑΝΤ1...ευγενικι (ώχ εκανα ορθογραφικό...καλύτεραααα. χίλιες φορές από τα greeklish) χορηγία του φτωχού Κυριακού και τον(δεν το έκανα επίτηδες...προσπαθώ να μάθω...τόσα χρόνια με τα greelish...τι να κάνω) μεροκαματιάρηδων πατριωτών επαναστατων radio arvila ( sas ponaei eee???greeklish eee??xaxaxa(sataniko gelio) )

Υ.Γ 2 Αρκετά ρε μαλάκες, me thn konoma kai tis malakies sas...mas gamhsate!!!

Υ.Γ 3 Πάντα επίκαιρο... να 'ναι καλά τα παιδιά!