Σύνολο

Για ακομη μια φορα αναζητω την πραγματικη εννοια του συνολου. Για ακομη μια φορα, τα βαζω με τις λεξεις γιατι δεν μπορω να περιγραψω ικανοποιητικα αυτο που νιωθω. Ειναι οι μερες που δεν περναν με τιποτα, ειναι η εμπειρια που ζω αλλοπροσαλη, παραλογη. Για αλλη μια φορα μεσα σε περιεργες συνθηκες, σε συνθηκες ψυχοφθορες και ατερμονες, χωρις λογικη, εγω βρισκομαι εκει προσπαθωντας να ξεφυγω απο την φυλακη του πνευματος και της λιγοστης ελευθεριας -που αγωνιζομαι να κρατησω-. Αναλωνομαι ως συνηθως σε σκεψεις, επεξεργασια των γεγονοτων, φιλοσοφιες και σε ολες του μυαλου μου τις ζωτικες λειτουργιες. Γιατι ολα αυτα; γιατι προσπαθω ξανα, να ζησω, αλλα εντελει, επιβιωνω μεσα σε ενα συνολο; Στο συγκεκριμενο συνολο ανθρωπων, που ουτε καν επελεξα; Τα χαρακτηριστικα του οποιου ανα πασα στιγμη δινουν μια αισθηση χαους και παραλογισμου. Καπου εδω χτυπαει την πορτα η δημιουργια. Ειναι η δικη μου αμυνα. Να εκφρασω παλι την ευγνομωσυνη μου στο απειρο, για το ποσο τυχερος νιωθω που εντοπιζω οτι χρειαζομαι καθε μορφη δημιουργιας να εκφραζει καθε μου πραξη, σκεψη, επιλογη ζωης και συναισθημα; ο ψυχικος εγκλεισμος απο μια μου επιλογη ειναι η αιτια...να αμυνθω, οπως γνωριζω καλυτερα και ειλικρινα τουτη την στιγμη ποσος με ενδιαφερει τι σκεφτεται οποιοσδηποτε. Η δικια μου αμυνα ειναι αυτο που λεμε δημιουργια.

" Ξυπνησα. Αλλο ενα πρωινο στο κρυο θαλαμο. Πλημμυρισε η καρδια μου απο τα δακρυα σας. Δεν το αντεχω αλλο αυτο. Αφορα τους παντες αυτη η κανταντια μας. Ολοι φορτωμενοι στις πλατες το ιδιο φορτιο. Εντολες, εντολες, εντολες. Ανοιξαν οι πληγες. Βλεπω ποιοι εχουν πληγωθει. Ναι εσυ, σου εχω πει...ξεφορτωσε την μιζερια σου. Δεν σε γνωριζω καλα, αλλα η μιζερια σου σε καταβαλει. Δεν μπορω να σου μιλησω ανοιχτα, αλλα για αλλη μια φορα εχω φορτωθει αυτο το φορτιο του να κατανοω και να θελω να σε προστατεψω. Η συμπαθεια μου ομως δοκιμαζεται καθε φορα. Κουβεντα στην κουβεντα... Παρολη την δυσκολια του να κρατησεις ακεραιο το ειναι σου μεσα σε αυτην την παγωνια, ο πρωτος σου λογος, λογος απεχθειας για τους γυρω σου. Σωσε τον ευατο σου. Ειλικρινα ποσες φορες συναντησα την ιδια αντιμετωπιση; θα αντεξεις αραγε; ποσο θα υπομενω και εγω. Καθε σου κινηση, γεματη αβεβαιοτητα και αγχος. Μετα ερχεται η ερωτηση! Χαρη...; ποτε θα νιωσεις οτι πρεπει να επιδιωξεις το να ειμαστε ολοι μαζι στο ιδιο στρατοπεδο για να αντεξουμε. Ξανα αυτος ο ατομικισμος. Αυτο το σαρακι που εχει απλωθει παντου και σιγοτρωει τα σωθικα μας. Περιγραφη μιας σχεσης. Χαμογελα θαμμενα. Η πραγματικοτητα που ζουμε παραλογη, η θλιψη και η βαρεμαρα μη αναστρεψιμη. Ξαπλωμενος μεσα στη κουβερτα μου, προσπαθω να την χρησιμοποιω σαν μανδυα για να προστατευτω απο την παγωνια των ψυχων σας. Γιατι; ατομικισμος! Λαμπει το μαυρο αστρο του πανω απο το κεφαλι μου. Και εγω κατω απο το σκοταδι της κουβερτας μου... Για αλλη μια φορα το ιδιο σκηνικο, σε αλλο χρονο σε αλλο τοπο... Προσπαθεια στην προσπαθεια να προσπαθω να σπασω αυτο το τοιχος, αλλα η ευνοια του ενος, ορθωνει ακομα περισσοτερο το τοιχος. Παγωνια. Τι ειναι αυτο που θα μας κανει να αντεξουμε; Αυθορμητα χαμογελα και πραξεις ανιδιοτελειας. Το ξερω οτι η γλωσσα μας δυσκολευει. Δεν μιλαμε την ιδια γλωσσα κυριολεκτικα και μεταφορικα. Κι ομως το χαμογελο σου μου δινει κουραγιο. Ειμαστε τελειως διαφορετικα ατομα. Διαφορετικος πολιτισμος, διαφορετικη κουλτουρα κι ομως υπαρχει κοινη η αισθηση της περιεργειας. Σιγα σιγα γνωριζομαστε ερχομαστε κοντα. Τοτε παλι ερχονται οι διαταγες. Τοτε το φορτιο βαρυ, μας καταστρεφει. Νευρα, φωνες. Οι χαρακτηρες μας και οτι μαυριζει το μεσα μας, πετουν φαρμακι και πληγωνουν. Μοιραζουν την αισθηση της απεχθειας, ξανα, αδικαιολογητα. Καμια αλληλεγγυη. Λεξεις, βρυσιες. Ξαφνου εχθροι. Δεν υπαρχει τροπος συνυπαρξης. Περιγραφη σχεσεων. Υπαρχουν τα γελια, υπαρχουν οι χαλαρες στιγμες. Η πιεση ομως μας κανει απολυτους. Το χρωμα που βαζουμε στον καμβα λιγοστευει. Το σημαντικοτερο. Δεν υπαρχει τροπος να ερθουμε κοντα. Γιατι; οτι εχουμε μαθει σε αυτην την αναθεματισμενη ζωη ποτε δεν μας εδειξε τον τροπο, που οι δεσμοι μιας μας σχεσης, θα μας κανει να παλεψουμε τα παντα. Να ξεπερασουμε καθε εγωισμο και βλεψη για το προσωπικο ωφελος. Κι ομως προσπαθω. Κι ολοι με πληγωνεται. Πως θα γινοταν αλλωστε. Σκαστε ολοι. Προσκαιρα χαμογελα, ψευτικα ολα. Κι εσεις, βαρεθηκα που κουβαλατε ολοι την ιδια αηδιαστικη μασκα μαζι σας. Μανδυας της ποιησης οι λεξεις. Λεξεις που μακαρι να γεμιζαν τις ψυχες σας. Μεσα απο αυτες προσπαθω να ζω. Το δικο μου πρισμα χαρισμα σας. Το δικο σας το ποδοπαταω. Οσοτου φυγω απο δω δεν θα χαριστω στον ευατο μου. Θα προσπαθησω τουλαχιστον... Θα ζησω στο συνολο αυτο, παλι μονος. Το μονο που με κρατα, ειναι η παιδικη σου αγνοτητα, δεν προκειτε να με ακουσεις ποτε να σου μιλω ετσι, αλλα πανω στην πανεμορφη αυτη αληθεια που ζεις, θα αναζητησω την θεση μου ως ενα ατομο σε ενα συνολο, με μια καταδικασμενη αφελη αντιληψη, οτι θα γινουμε ενα γεματο φωτεινο αστρο σε ενα καταμαυρο ουρανο. Ενα παραδειγμα που θα εχω να καυχιεμαι σαν αυτην την ζωη. Μια ατοφια, καθαρια εμπειρια ανιδιοτελειας. Μα που ψαχνω;Το συνολο, ουτοπια."



To post , για όσους δεν κατάλαβαν, είναι του Χάρη. Το ανέβασα εγώ αφού η διαδικασία με το κινητό στο στρατό δεν είναι και ότι πιο εύκολο πάντα.

Λυτρωση

Αγαπη που να μην σε κανει να πληγωνεσαι δεν νομιζω να υπαρχει. Αν υπαρχει ειναι καπου μακρυα απο εδω και δεν την εχουμε συναντησει. Κανεις μας δεν εχει δει την πλευρα του φεγγαριου οταν την φωτιζει ο ηλιος... Αλλωστε μην ξεχνας η αγαπη και ο πονος ειναι ενα λουλουδι... Η διψα του για νερο, για να το κανει να ανθισει ειναι η αγαπη... Ο πονος ειναι οτι δεν ξεδιψα και μενει με την προσμονη. Οταν θα δουμε αυτο του λουλουδι θα εχουμε ανακαλυψει τον ανθο της χαμενης ελπιδας μας. Η λυτρωση. Αναζητω καθε τροπο να σπασω τα δεσμα μου. Κι αν αυτο γινει απο το χερι σου που θα με ματωσει, μπορει να το δεκτω. Εσυ νιωθεις ελευθερος; Τα δεσμα που λεγαμε κανουν την δουλεια τους... Καλυτερα να χαριστουμε στο χαδι το ανεμου... Να χαρισουμε τις ψυχες μας εκει και οπου θελει να μας παει. Δεν βρισκω αλλο τροπο. Θελω να αφησω τον ευατο μου γυμνο στο χαδι του ανεμου. Οσο κι αν μοιαζει να ξεμακραινω, αν δεν λυτρωθω δεν ειμαι αξιος να ονειρευομαι κι αν δεν ονειρευομαι δεν ειμαι αξιος λυτρωσης. Μακαρι εκτος της αγαπης μου, που ειναι δικοπο μαχαιρι, να την προσφερα ως ονειρα. Ονειρα ομως οχι προσκαιρα μα για να μας ξεδιψουν, να μας μαθαινουν να αγαπαμε χωρις να ανοιγουμε πληγες. Κι ομως αυτο θα προτιμουσα να το κανω κι ας ειναι να χαθω. Η λυτρωση που αναζητω, ειναι μοναχα δεκτη σαν λυτρωσω οχι μονο τον πονο μου, αλλα σαν προσφορα μιας αγαπης λυτρωτικης. Ενα λουλουδι πανεμορφο που ανθιζει. Κατακοκκινο. Αξιο για να ονειρευομαστε και να δακριζουμε. Θα το ποτησουν τα δακρυα μας; Η προσμονη της λυτρωσης ειναι πραγμα που μαραζει την ψυχη σου; Τα λογια οταν ντυνουν ομορφα τον πονο μας γλυκαινουν την ψυχη; Μπορουν και να την θαψουν στα πιο βαθια της θλιψης μερη. Μακαρι να βρουμε το νοημα ακολουθοντας τον ανεμο. Αν πεταξουμε, θα βρεθουμε καπου ψηλα, μακρυα απο εδω. Ο χρονος ειναι εμποδιο. Εκτος κι αν εμαθες να πετας πιο ψηλα απο μενα. Η λυτρωση μου θα ρθει απο τον ανεμο που θα μας αγκαλιασει η απο τα χερια μας;

Εξομολόγηση

Ναι, σε αγαπάω...
Είσαι σίγουρος πως αυτό θες;
Να σε αγαπάω;
Η αγάπη πνίγει και το ξέρεις κι εσύ. Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο μισώ τον εαυτό μου κι εσένα που σε αγάπησα. Φίλε... Δεν περνάει απ’ το μυαλό σου τι σκέφτομαι όσο κι αν με ξέρεις. Αλλά θα στο πω. Θα στο πω μήπως τρομάξεις και απομακρυνθείς τώρα που είναι ακόμα καιρός.
Σκέφτομαι πολλές φορές να σε σκοτώσω. Να σε σκοτώσω μέσα μου ή στα εγκόσμια, δεν τα ξεχωρίζω καμιά φορά και μπορεί να τα μπερδέψω. Να σε δω να κυλιέσαι στο χώμα και αιμόφυρτος να ξεψυχάς ... να ξεψυχάς και να δω την όμορφη, την χιλιοαγαπημένη μου ψυχή σου να φεύγει. Να χάνεται μακριά από εδώ... Και γω θα κλαίω ... με λυγμούς θα κλαίω... Όμως εδώ είναι καταδικασμένη να με πονάει. Η ψυχή σου. Με τα χίλια καλά τα χίλια ροδοπέταλα που την περιβάλλουν, μεταξωτά , απαλά που πάντα με αγγίζουν με το πιο τρυφερό άγγιγμα που έχω νιώσει. Κι όμως δεν φαντάζεσαι πόσο πονάει αυτό το άγγιγμα. Γιατί εδώ ο πόνος παίρνει μαθηματική διάσταση. Γίνεται μετρήσιμος. Υπάρχουν συγκρίσεις. Υπάρχουν εξισώσεις – ανισώσεις. Δεν υπάρχουν αριθμοί μη προσημασμένοι. Αν λοιπόν ο πόνος είναι τιμή θετική με + μπροστά τότε το γλυκό άγγιγμα σου φίλε γιατί δεν αρκείται στο μηδεν;
‘Η δεν υπάρχει μηδέν;
Εσένα το αγγιγμά σου φίλε ξεπερνά το μηδεν κατα πολύ και φτάνει σε τιμές αρνητικές. Μπορείς να φανταστείς πως είναι να σε πονάει ο άλλος -10;
Θα σου πω εγώ... δεν αντέχεται.
Αυτός είναι ο κόσμος και είναι υποκρισία, και το ξέρουμε, να θες να ξεφεύγεις. Η επιλογή είναι απλά να παίζεις για πάντα θέατρο. Έστω και αν το έργο θα είναι καλό.
Με καταλαβαίνεις άραγε; Εσύ όλα τα καταλαβαίνεις αγαπημένε φίλε. Νοιώσε με λοιπόν και άγγιξε με πάλι με τα ροδοπέταλα, κάνε με να συγκινηθώ, να κλάψω. Δείξε και πάλι εκείνη την αξιοζήλευτη ανωτερότητα και συγχώρεσε με που θέλω να δω την ψυχή σου να ταξιδέψει μακριά απο δώ για να μην ζούμε μαζί αυτόν τον κόσμο αλλά να ζούμε μαζί σε αυτόν τον άλλον που και οι δύο ξέρουμε καλά πως φαντάζει.
Έχουμε ίσως λίγο χρόνο ακόμα να επιλέξουμε κάτι τέτοιο πριν μου φύγεις στον κόσμο αυτό. Και τότε πια ξέρεις, δεν θα μπορώ να σε συγχωρέσω. Έχουμε λίγο χρόνο...
Οι πιο ενδόμυχες σκέψεις μου.. χάρισμα σου. Φίλε.

Αργύρης Χιόνης - Ο ακίνητος δρομέας

"Πάντα τον γοήτευαν ιστορίες ανθρώπων στους οποίους δεν συνέβη, ποτέ, τίποτε. Ανθρώπων που έζησαν χωρίς, ποτέ, να έχει γίνει αντιληπτό το γεγονός της γέννησης τους. Ανθρώπων που δεν πέθαναν ποτέ, γιατί κανείς δεν ένιωσε, ποτέ, την έλλειψη τους. Δύσκολες ιστορίες, οι πιο δύσκολες, που ιστορούνται μόνο με κλειστό το στόμα."

και το κλασσικό "soundtrack": The runaways - Babe Ruth

Θα χαρώ να προσέξετε τους στίχους. :-)

Μια θεση στον ηλιο

Μια θεση στο ηλιο, οραση απεριοριστη, μια ακτινα του. Χαλι απο κατω τα βουνα και οι λοφοι. Χαλι τα καταπρασσινα χωραφια. Προοπτικη αοριστη. Τα παντα φαινονται κοντα, τα παντα ξεμακραινουν. Παραμυθενια φτερα, ελευθερη πτωση, ταχυτητα. Αερας τρυπα το προσωπο, συννεφα υγραινουν το κορμι. Απο τα ψηλα στα χαμηλα. Ενας ανθρωπος αχνοφαινεται... Μια ευθεια γραμμη. Η ακτινα του ηλιου του χαμηλωνει το βλεμμα, τον καθηλωνει. Τον βρισκει καθησμενο, στο ιδιο σκηνικο. Μονος σαν το μονο κατακιτρινο χαμομηλι διπλα του. Πως να ανεβει στην ραχη του αγερα; Παντα το ιδιο τιμημα. Πως να σηκωσει την ματια του και να δει καταματα τον ηλιο; Μια εικονα. Το χορταρι χωρευει, ο αγερας δινει τον ρυθμο. Εκεινος χαζευει τα υγρα φυλλα και την χλοη. "Δεν ειμαι εγω αυτος που ανδροθικα κατω απο του ανεμου το χαδι, κι αυτην την νοητη μουσικη του. Δεν ειμαι αυτος που γεννηθηκε κατω απο τ' ηλιου την ζεστασια και του βουνου την καρτερικοτητα. Δεν ειμαι εγω αυτος που αναζητα την θλιψη η την μοναξια. Τα παντα θελω να αγαπησω, με μια καρδια, γωνατισα εδω μπροστα και το χωμα φιλαω. Ειν' μια αισθηση που κρυβω μεσα μου, για μενα την κραταω. Ως να ρθει η στιγμη που την μαρτυραω και φανερωνονται τα εσωψυχα, τα ομορφα και αυτα που το προσωπο μου δεν εχει τροπο να δειξει. Αυτη η αισθηση δεν εχει ονομα, ουτε λεξη την περιγραφει. Εγω την φωναζω που και που εμπνευση, μα κι αυτο δεν μ' αρκει. Κι οταν χανεται βαθια μεσα μου, τοτε δεν εχω λογω να χαμογελω. Η ψυχη μου σκιαζεται. Φοβουμαι μην εχει χαθει, μεσα μου, κι ευτυχια δεν ανταμωσω. Εγω που δεν καταφερα να ζησω την καλημερα του βουνου και των πουλιων το πεταγμα να μαθω, τωρα αντικρυζω τον ηλιο, γωνατισμενος χαμω και περιμενω την ακαθοριστη στιγμη που η καρδια μου θα φωτιστει και με το χαμογελο θα φυγω" Μια εικονα. Το χωμα ανασηκωθηκε, ο αγερας σημανε ξανα το τραγουδι του κι ο ανθρωπος, γωνατισμενος με τα χερια ανοιχτα σαν φτερα, αγκαλιασε μιαν ακτινα του ηλιου, με το κεφαλι του ψηλα και το χαμογελο στο στομα, ξαναρχισε για αυτο το αρχεγωνο ταξιδι στον ηλιο, οπως τοσοι και τοσοι πριν απο αυτον ειτε σαν αυτους που θα ταξιδεψουν μετα απο αυτον...το ταξιδι θα ναι το ιδιο μαγευτικο αιωνια.

Κουραγιο

Σε αναζητω... Σε αναζητω στις νοτες... Mες στην ακατανοητη θαμπαδα των καιρων μας, ψαχουλευω λεξεις απεγνωσμενα. Καρφωμενος πανω απο ενα βιβλιο... Αντιθετα, με αυτον τον τροπο γοητευω την φαντασια μου, αλλα η θεληση μου, ατιθαση οπως παντα, δεν δινει κουραγιο στο κορμι μου να πεταξει. Παλι το βουνο της απραξιας και της στασιμοτητας. Κερναω το ειναι μου με μουσικη... Οπλα οι νοτες, μεθυσμενες υπαρξεις με πηγαινουν απο δω και απο κει. Εστω δινουν καποια δευτερα μιας γλυκιας ψευδαισθησης. Πολυ θα ηθελα να τα λες αυτα τα λογια εσυ... Να μεθας με νοτες. Να κερνας την ψυχη σου με κουραγιο. Βιαζεται η ψυχη μας. Απο παλια γνωριμο το ρητο. Γνωριμη η κουβεντα μας. Βρηκαμε γιατρεια; ζησαμε; Δεν ειναι ωρα για απολογισμους. Ο δρομος της κατανοησης εχει αλλαξει φαινεται και ο προσανατολισμος μας δυσκολος. Ακομα ακουω αυτον τον ηχο της κιθαρας. Τον ηχο οδηγο. Βλεπω τον δρομο τον ονειρικο... Κι ενα βουνο μπροστα, με τις ομορφιες, με το χιονι του με τους θαμνους, αλλωτε γεματο πολυχρωμες αμυγδαλιες, αλλωτε αγερωχα πλατανια. Αλλωτε η κρυμενη η σπηλια - ο δρομος για την αλλη μερια - προσπελασιμη και το φως του ονειρου ν' αχνοφαινεται, αλλωτε τα δεντρα κλεινουν το περασμα και τα κλαδια τους δημιουργουν μια αυλαια. Ονειρευτηκαμε αραγε μιαν ουτοπια; αν θες απαντα. Μπορεις να πεις στα ονειρα, κουραγιο; ψαχουλευω τα εσωτερα σαν να' ταν νοτες και λεξεις η μαλλον ονειρευομαι να ταν βιβλια κ τραγουδια. Πως να σου πω κουραγιο; οχι με λεξεις, ανωφελη η αναμονη μιας πραξης. Αλλα καπως το πλοιο πρεπει να βρει μια θαλασσα με ονειρα και μιαν αγκυρα να αραξει οπου θελει... Χαμογελω παρολα αυτα, παρολη την μοναξια, ισως χαζα, ισως ανοητα...μας αρεσει η ματαιοτητα. Στα ονειρα μας δεν πρεπει να εχει θεση. Τι να την κανεις την μοναξια ομως; Στα ονειρα μας δεν πρεπει να υπαρχει μοναξια. Κι ομως ακομα ο ιδιος πολεμος.

Προς καθε αποδεκτη

Μια πρωτογνωρη κατασταση. Μια εμπειρια αχρηστη. Προσαρμοζεσαι, συνηθιζεις, συμβιβαζεσαι, επιβιωνεις. Ζεις γνωριζοντας οτι το ιδιο σου το σωμα, τα ιδια σου τα κυτταρα, το ιδιο σου το ειναι και η ψυχη, δεν μπορουν να υπομενουν αυτην την επιλογη σου. Πως να περιγραψω την δειλια μου αραγε; πως να μην πιστεψω οτι δεν παυω να ειμαι κι εγω ενα σαπιο γραναζι αυτου του συστηματος; Δεν ειμαι κατι παραπανω. Εγω που θελω να λεω -τουλαχιστον στον ευατο μου - οτι μεχρι τελους θα αναζητω την ελευθερια - κι ας κατανταει ενας ειδος απομονωσης για μενα -. Βρηκα εστω και εδω μεσα, μια στιγμη διαυγειας για να μιλησω για αυτα που ζω. Ετσι οπως τα λεγαμε θυμασαι; μα ακομη και τωρα δεν μπορω να κρατησω τον ειρμο μου. Φυλακη. Η τιμωρια για μια σου πραξη. Φυλακη θελει να λεγεται ο εγκλεισμος σε ενα κελι και η στερηση ελευθεριας. Ο σωφρονισμος, οπως προσταζει η κοινωνια, εν συντομια. Αυτη η κοινωνια ειναι μια φυλακη. Οι τεσσερεις τοιχοι της ειναι η απραξια και η δειλια μας... Γελαω, ο κοσμος ειναι αστειος. Το πως θεωρουμε τους εαυτους μας ελευθερους ειναι αστειο. Σου μιλαω λοιπον μεσα απο μια φυλακη και γω. Αυτο βλεπω. Δεν μπορω να εκφρασω τα συναισθηματα μου. Δεν μπορω να νιωσω τιποτα εδω μεσα, ειτε να ανταλλαξω δυο κουβεντες, βαζοντας ενα λιθαρακι στην επαφη μου με τους αλλους. Αισθανομαι φοβισμενος. Αυτην την στιγμη που γραφω κρυβομαι...γιατι δεν θα επρεπε να εκφραζομαι στο χαρτι και να προσπαθω να επικοινωνησω μαζι σου. θα επρεπε να κανω το καθηκον μου, αυτο που μου επεδειξαν να κανω δηλαδη, ως ασχολια τουτη την στιγμη. Πανω απο ολα νιωθω μονος και η συμπαθεια μου για καποιους ως ενος σημειου... Εγκλωβισμενη η εξελιξη της, σε ανταλλαγη αποψεων, οχι περα των κοινων καθημερινων βιωματων μας. Εδω μεσα η ανελευθερια ειναι το ημιση του παντως. Τι νοηται τελικα φυλακη φιλτατε; Εγω ξερω οτι εγινα ερμαιο. Τους εδωσα την ελευθερια μου στο πιατο. Τους ειπα φατε κυριοι. Φατε. Παντα μαχιμοι εσεις με τα συνεργα σας, τρωτε. Τρεφεστε με την ελευθερια μου, μεταφορικα και κυριολεκτικα. Ηρθα εδω, για να σας παραχωρησω αυτο που υποτιθετε προστατευετε. Και εσεις ως ανταμοιβη, μου μαθαινεται να το εκτιμω κ να το προστατευω. Ακομη μια αντιφαση. Πειθαρχια, πειθαρχια, πειθαρχια. Ελευθερη βουληση. " Σας χρειαζομαστε οχι σαν πιονια, αβουλα, αλλα ελευθερα και με πρωτοβουλιες ", "Κοψε τον λαιμο σου, διαταζω και υπακους τωρα". Για αυτο σου λεω, εγω ο ιδιος με καθημερινες, μικρες η μεγαλες επιλογες, κοβω σιγα σιγα τα φτερα μου. Υποκυπτω σε αυτον τον κοσμο, καθως υποκυπτω στην λειτουργια του. Σου αφηνω παρακαταθηκη την δειλια μου. Εισαι μαζι μου σε αυτην την φυλακη, δεν βρισκεσαι τυχαια εδω, αρα σε θεωρω δειλο. Καλη σου νυχτα λοιπον, αναμενω...

(Το παρων κειμενο γραφτηκε αναμενοντας μιαν απαντηση... Θα ηθελε η να ειναι η αρχη ενος διαλογου μεταξυ δυο παθοντων απο την ιδια επιλογη. Τουλαχιστον ετσι ειχε κανονιστει :-) )

Μαγευτείτε

Ωρες ωρες αναρωτιεμαι...γιατι προτιμω να χλευαζω τον τυποτενιο κοσμο σας. Τον γυαλινο, αχρειαστο, γαμημενο τροπο ζωης σας. Γιατι φτηνω αυτα που προσκυνατε και ακολουθειτε σαν χτικια. Γιατι θεωρω τα ομορφα στην ζωη κατι ξεχασμενο- σαν κερια αφημενα να σιγοσβηνουν- δεν με νοιαζει αν ειμαι δικτατορας του ιδιου μου του μυαλου- φιλε μου ξερεις σε τι αναφερομαι- εγω ακολουθω τις διαδρομες στα καθαρια μερη της ψυχης. Εκει γεννιεται αυτο που θεωρω εμπνευση και χαιρομαι οταν φτανω εκει, χαιρομαι σαν ενα παιδι αφημενο σε μια πλατεια με την παρεα του, χαζευοντας τον ουρανο κι αφηνοντας την μπαλα να πεσει γιατι ξαφνου την ματια του την εκλεψαν τα συννεφα... Δεν θελω να εχω καμια επαφη με τον πολιτισμο της ξεφτιλα σας, τα νυχτοπερπατηματα σας και τις παραδομενες ψυχες σας, στο φτηνο ανωδυνο δρομο του υπνου. Καποιες φορες γινομαι μισανθρωπος, καποιες φορες τα βαζω με τον εαυτο μου που δεν τα βγαζω περα με τις συνηθειες και τον εθισμο σας στην ανευ λογου φιλοσοφια σας -περναμε καλα, ολα καλα, ο κοσμος να χαλασει-. Επειδη δεν μπορω να σας πω τιποτα, δεν σκοπευω να καυχηθω οτι διαφερω η πρωτοτυπω, ουτε καν να αντιδικω, σας λεω... Μαγευτειτε! Ακουστε! Μαγευτειτε απο ενα τραγουδι, καντε το βιωμα σας. Αναψτε ενα κερι, βαλτε μουσικη, μαγευτε τις ψυχες και πεταχτε τα ανθρωπινα δεσμα και τα προσωπεια στις δηθεν γιορτες σας. Δωστε στην ψυχη σας τροπους να ερθει κοντα με καποιον αληθινα. Να διασκεδασει την μαγεια της συντροφικοτητας κ της παρεας. Να νιωσει την ζεστασια μιας αγκαλιας. Εγω μαγευομαι απο τα ιδια μου τα λογια. Μαγευομαι οταν η ψυχη μου αφηνεται ελευθερη. Μουσικη, κρυο, ενα βλεμμα στο πανεμορφο λοφο με τα ελατα το χορταρι, τις ελιες παραδιπλα... Μαγευομαι απο τις λεξεις του αδερφου μου, απο την καρδια της αγαπης μου, απο την συντροφια ολων οσων αγαπω... αισθανομαι και γραφω. Μαγεια. Απλοτητα, αναζητηση, ομορφια, λυτρωση. Τι αλλη αναγκη πρεπει να καλυψω; πειτε μου εσεις;

Βαδιζοντας

Βαδιζοντας αργα στα γνωριμα μερη μας. Τα μερη που μας δεχτηκαν ξανα και ξανα, ειναι ακομη εκει. Βαδιζοντας διπλα στο νερο, στις οχθες, το μερος γεματο με πευκα κ λευκες. Τα δεντρα ακολουθουν τον ηλιο κ απο τις κορφες τους βλεπουν τα βουνα. Ο δρομος που διαλεξαμε... Παει ψηλα, καπου εκει..μα εμεις ακομα εδω, διπλα στο νερο. Βαδιζοντας με βηματα αβεβαια κοντρα στον αγερα, κοντρα σε αυτα που κανουν την διαδρομη πιο δυσκολη. Στο ακουσμα της υπομονης η απελπισια, στο ακουσμα της αλλαγης η προσμονη, στο ακουσμα της ελπιδας η θλιψη. Θλιψη γιατι η ελπιδα ερχεται παντα μετα το δακρυ μας. Παγωνουν οι ψυχες μας. Το νερο διπλα αρχιζει να στερευει. Στεκεσαι ορθιος και αναρωτιεσαι το γιατι. Μα το ξερεις. Τι κι αν η θλιψη σαν συννεφο καλυπτει την καρδια σου. Ξερεις γιατι κανεις αυτον τον περιπατο. Για να μαθεις τι ζει μες στο νερο που σε ακολουθα. Να δεις τα χρωματα του βυθου, να γινεις αυτο που προσμενεις και μετα να πεταξεις μεσα απο το νερο, να φτασεις απο τα κλαδια στον ουρανο, να πεταξεις απο πανω σου ολη την μιζερια κι οτι ανθρωπινο συναισθημα κοβει τα φτερα σου. Μετα η ελευθερια...στην κορφη του βουνου... Βαδιζοντας στα γνωριμα μας μερη. Βαδιζοντας προς την ελευθερια. Καθε βημα προς την τεχνη ενα βημα ελευθεριας. Καθε βημα που μας φερνει πιο κοντα, βημα ελευθεριας. Καθε βημα διπλα στο νερο, βημα ελευθεριας.

Ξανα μαζι

Με κυνηγουν στα ονειρατα τα δυο, τα αγεροχα σου ματια. εσυ που μου μαθες να χαριζω στην ψυχη ατελειωτη αγαπη. Αγαπη για σενα,για τον ουρανο, για τα αστερια, για τα ονειρα. Ηξερες εσυ, γιατι εκει πια σε βρισκω, εκει πια μοιραζομαστε στιγμες. Αγαπη ατελειωτη, αγνη, απεγνωσμενη. Πλεον τα ματια σου στα ονειρα μοναχα αντικριζω κι αυτο αποσπασματικα, γοργα. Κοφτες θαμπες εικονες. Εκει ο χρονος μετραει αλλιως, αλλιως σε αισθανομαι στο χωρο... σαν να ειναι ολα φθαρμενα απο τον καιρο, με αποχρωση γκριζα η αλλωτε κιτρινη σαν την αποχρωση της αμμου. Κι ομως η αγαπη μας ακεραια. Ερχεσαι μπροστα μου,βρισκεσαι καθισμενη ...ανιστορεις, μιλας για τα ξεχασμενα. Ολοι ακουμε. Δεξια κι αριστερα μου βλεμματα μαγεμενα...κι εγω για αλλη μια φορα νιωθω ,βαθια μεσα μου,την απουσια σου,γιατι το ξερω κιας εισαι μπροστα μου...ξαφνου σε βλεπω να χανεσαι,τα ματια σου κλεινουν... Ξανα τα ιδια. Οχι παλι. Δεν θελω να σε χασω. Σου χαριζω μια αγκαλια. Τα δακρυα μου, ακουμπουν το μετωπο σου. Ειναι απιστευτο, σε αγκαλιαζει το μυαλο μου τωρα! Εκεινο ενεργοποιει τις αλλες μου αισθησεις. Με κοροιδευει, ειναι ολα φτιαχτα, το ξερω, μου χαριζει αυτην την στιγμη σαν δωρο...για να σε ξανανιωσω. Κι ετσι εγινε. Σε ξαναενιωσα. Σε εσωσα,σε κρατησα κοντα μου. Εκει που ανταμωθηκε ξανα η αγαπη μας, ξεχνας την πραγματικοτητα,δεν την εχεις αναγκη. Αλλιως τιποτα δεν θα γινοταν. Ανεφικτη θα ηταν η αγκαλια. Με κυνηγα η αγαπη σου. Να μην ξεχναω. Να μην ξεχναω να δινω την αγαπη μου, οπως εκανες εσυ. Την μοιραζες σε ολους μας. Με ενα χαμογελο, με μια λεξη,με μια φωνη. Ερχοταν η αυγη κ μαζι της η αγαπη σου. Δεν ξεχναω. Εσυ εισαι η αγαπη, εσυ εισαι τα ονειρα, εσυ εισαι αυτη που εφυγε πρωτη. Εισαι η εμπνευση και η τεχνη. Θελω να ερχεσαι να με βλεπεις...προσταζωντας το μυαλο μου να σε ονειρευτει. Εγω ειμαι αυτος που εμεινε και σε ευγνομωνει...ποσο σε εχω αναγκη;ποσο σε αναζητω; ποσο ανεφικτο μας κανει η πραγματικοτητα το να ξανασμιξουμε;κι ομως βρισκουμε τροπο να την κοροιδεψουμε, κι ας ειναι μετα πιο δυσκολη η επιστροφη των αισθησεων μας απο τα ονειρα, στο πραγματικο... Βλεπεις απο το χαμογελο μου κ απο αυτες τι λεξεις τι μου χαρησες. Εγω ξερω οτι σε ξαναειδα,σε ξαναενιωσα, σου χαρισα μια αγκαλια...

(Γραμμενο εν ωρα ομορφη και στιγμη μοναχικη στον πανεμορφο προβλεπομενο θαλαμο μας. Η υπαρξη σε ενα αδειο θαλαμο, ωρες ωρες ειναι μεγαλο ευτυχημα. Η τυχον προχειροτητα ας μεινει ασχολιαστη.)

Το βιβλίο της ανησυχίας - Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα) (2)

Όλα τα προβλήματα είναι άλυτα. Η ουσία της ύπαρξης ενός προβλήματος είναι ότι δεν υπάρχει λύση. Αναζητώ ένα γεγονός σημαίνει δεν υπάρχει γεγονός. Σκέφτομαι είναι δεν ξέρω να υπάρχω.

Αξιός

Δεν θα γραψω για την ζωη που ζω. Δεν θα επικαλεσθω για αλλη μια φορα την θλιψη μου. Τα πραγματα μου φαινονται τοσο απλα... Εστω και για λιγο... Η γαληνη. Για ακομη μια φορα αυτο το μαγευτικο συνολο. Ηχοι,αερας,χρωμα,νερο,ουρανος -Μαγεια-.Η φυγη μου. Για ακομη μια φορα νιωθω ενα με το χωμα, ενα με τον κρυο αερα που φυσαει το κορμι μου. Που με κανει να νιωθω καθε σημειο του. Πως να περιγραψεις τον αερα;εγω το κανω παντα ανθρωποκεντρικα... Γυρω μου τα σημαδια του χειμωνα!τα δεντρα αποχωριστηκαν τα φυλλα τους κ μοιαζουν μονα. Κι ομως μπορω να νιωσω την προσμονη τους για την ανοιξη. Τα πουλια πεταν απο πανω μου, τα ζωα εχουν αρχισει τις συζητησεις τους... Η παρεα μου 4 μικρα ατιθασα κουταβακια. Η χαρα μου παιδικη, αγνη. Για ολα η φυση... Βρισκομαι στην παραποταμια περιοχη του αξιου. Βρισκομαι στην δυτικη του οχθη,πανω σε ενα υψωμα. Καθομαι σε ενα μικρο εκκλησακι. Το καντηλι καιει. Το βιβλιο μου με συντροφευει. Δεξια μου η αντιπερα οχθη,απο κει ακουγονται οι ηχοι του κοπαδιου. Το απεναντι υψωμα ειναι σαφως πιο ενδιαφερον απο αυτο που βρισκομαι... Πυκνοι θαμνοι με χρωματα καφε και πρασινα, ακολουθουν παραλληλα τον αξιο. Η εμφανιση ενος κυνηγου..σφυριζει και σκουζει για να καλεσει τα σκυλια του. Ετοιμαζεται...ακομα ομως να ακουστει ο κροτος του οπλου του... Μπροστα μου ο αξιος. Παραφουσκωμενος συνεχιζει το ταξιδι του για να συναντησει την αδερφη του θαλασσα. Τα βουνα. Φαινονται ως το απειρο με τις χιωνισμενες κορφες του και την αγερωχη τους παρουσια...μακαρι να μπορουσα να πλησιασω κοντα τους. Να πλησιασω πιο κοντα στον ουρανο. Ο ηλιος μολις που φανηκε. Προσπαθει να με παρει απο την αγκαλια του ανεμου και του κρυο. Ανωφελο... Για αλλη μια φορα ευνομωνω το ποταμι -φυση- που μου χαριζει τετοιες στιγμες. Τι αλλο μενει να μου δωσει; καθε φορα αυτο που μου προσφερει με φερνει πιο κοντα με τν ευατο μου. Οτι και να νιωθω μου προσφερει ενα φευγιο, απροσμενο, λυτρωτικο. Αυτο μου αρκει, δεν μπορω να το προσδιορισω με λεξεις...οποιος νιωθει το καταλαβαινει. Ετσι ακομα και στην κατασταση που ζω τωρα -ο ορισμο της απεραντης καταπιεσης της ανθρωπινης επικοινωνιας- η φυση με εφερε πιο κοντα με εναν ανθρωπο που ενιωσε, το ιδιο με μενα...μακαρι να συνεβαινε σε ολους αυτο...ο ηλιος σιγα σιγα προσπαθει να με κλεψει απο τον ανεμο. Τελικα το εχω αναγκη. Η ανθρωπινη μου φυση ειναι γυμνή απεναντη στην φυση,περιορισμενη. Μιλωντας απλα, κρυωνω... Μακαρι ο Αξιός να συνεχιζει για παντα το ταξιδι του.

(Γραμμένο εν ώρα υπηρεσίας... στο φυλάκιο. Οπότε συγχωρέστε την προχειρότητα του κειμένου)

Είμαι ευτυχισμένος!

Σήμερα ανακάλυψα τον ιστοχώρο που με έκανε υπερήφανο και ευτυχισμένο... Χάρη θα σε κάνω κι εσένα να νιώσεις το ίδιο!
Ορίστε λοιπόν ...
κοιτάζω και καμαρώνω... Χεχε! Μήπως να αρχίσω να το ψάχνω εμπορικά το πράγμα; Η σελίδα πουλάει πολύ τσούρμο διαφημιστές περιμένουν... Χμμμ...

(Όλο αυτό ήταν απλά ένα τέχνασμα για να πάρετε εμμέσως το link... την συνέχεια την ξέρουμε όλοι... δοκιμάστε τη σελίδα σας και δοκιμάστε και την σελίδα του ανταγωνιστή... Χαχαχα!Ναι, ναι ναι δοκιμάστε ακόμη και το Indy να δείτε πόσο κοστολογείται μην ντραπείτε... :-Ρ )

Skhizein (1 εκατοστό πιο κοντά)

Skhizein (Jérémy Clapin,2008) from Bertie on Vimeo.

Μόλις είδα αυτό το παραπάνω υπέροχο animation μικρού μήκους και είπα εμπνευσμένος απ' αυτό να γράψω ένα κειμενάκι. Θα χαρώ αν μου στείλετε κι εσείς δικές σας σκέψεις πάνω σε αυτό. Καλύτερα παρακολουθήστε πρώτα το video και αργότερα διαβάστε το δικό μου προκειμένου να μην σας επηρεάσω με το κείμενο μου... :-Ρ

Χμ... 1,2,3... 10 ... 20 ... 40 ... 80 ...90... 90 και 1.

Μετεωρίτης εν ονόματι «μοναξιά» προσγειώθηκε με ανώμαλο τρόπο στο κεφάλι μου.

91 εκατοστά η απόσταση μεταξύ εμού... κι εμένα.

Ο μετεωρίτης μοναξιά χτυπά εν αγνοία των ανθρώπων, των στατιστικών, των αναλύσεων, των ερευνών, των προφητειών και των αστρολογικών προβλέψεων και πετυχαίνει τον στόχο κατά ποσοστό 100% συνηθίζοντας να χτυπά και να εγκαταλείπει το θύμα αιμόφυρτο και αβοήθητο ενώ παρατηρείται πως έχει τη συνήθεια να αφήνει πάντα πίσω μία μεζούρα.

Προσπαθούσα να επανέλθω. Σηκώθηκα αργά και τίναξα την σκόνη από πάνω μου, περιποιήθηκα όπως όπως τις πληγές και σήκωσα απ’ το πάτωμα την μεζούρα.

91 εκατοστά μακριά μου είμαι εγώ.

91 εκατοστά μακριά μου είμαι εγώ.

Η μοναξιά πάντα θυμίζει την απόσταση και πάντα προσπαθώ να με πλησιάσω. Ελπίζω σύντομα να με ξαναχτυπήσει και η μεζούρα να’ χει πιο ευχάριστα νέα. Ήδη με πλησίασα κατά 1 εκατοστό.

Η διπλή σκέψη του Όργουελ και η χρήση της στην πράξη

(...)Η διπλή σκέψη είναι η ικανότητα να έχεις ταυτόχρονα δύο πεποιθήσεις αντιφατικές μεταξύ τους και να παραδέχεσαι και τις δύο. Ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που ανήκει στο Κόμμα ξέρει υπό ποια έννοια πρέπει να τροποποιηθούν οι αναμνήσεις του. Κατά συνέπεια, ξέρει ότι παίζει ένα παιχνίδι με την αλήθεια, αλλά έχοντας ασκηθεί στην «διπλή σκέψη» πείθει τον εαυτό του ότι η αλήθεια δεν έχει παραβιαστεί. Η διαδικασία πρέπει να είναι συνειδητή, αλλιώς δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με αρκετή ακρίβεια, αλλά πρέπει να είναι επίσης και ασυνείδητη, γιατί αλλιώς θα δημιουργούσε ένα αίσθημα παραποίησης και επομένως ενοχής(...)
(...)Να λες ηθελημένα ψέματα ενώ πιστεύεις ειλικρινά ότι είναι αλήθεια , να ξεχνάς όλα τα γεγονότα που έχουν γίνει ενοχλητικά και, όταν χρειάζεται να τα ανασύρεις απ’ την λήθη, μόνο για το χρονικό διάστημα που πρέπει, να αρνιέσαι την ύπαρξη μιας αντικειμενικής πραγματικότητας, ενώ την ίδια στιγμή ξέρεις πως η πραγματικότητα αυτή υπάρχει – όλα αυτά είναι αδήριτη αναγκαιότητα. Και μόνο για να χρησιμοποιήσεις την έκφραση διπλή σκέψη, πρέπει να μετέλθεις της δυαδικότητας της σκέψης, γιατί με το να χρησιμοποιείς αυτή την έκφραση, παραδέχεσαι πως αλλάζεις την πραγματικότητα(...)
Η επίσημη ιδεολογία είναι πλήρης αντιφάσεων, ακόμα και όταν δεν υπάρχει κανένας πρακτικός λόγος για αντιφάσεις. Έτσι το Κόμμα απορρίπτει και δυσφημίζει όλες τις αρχές που υποστήριξε αυθεντικά το σοσιαλιστικό κίνημα, αλλά ισχυρίζεται ότι λειτουργεί έτσι εν ονόματι του σοσιαλισμού.( θυμίζει κάτι αυτό;;; ) (...) Υπονομεύει συστηματικά την οικογενειακή αλληλεγγύη κι έχει δώσει στον αρχηγό του ένα όνομα αποτελεί άμεση έκκληση στο αίσθημα της οικογενειακής πίστης (Μεγάλος αδελφός). Ακόμα και τα ονόματα των τεσσάρων Υπουργείων που διοικούν δείχνουν θρασύτητα μέσα στην ηθελημένη διαστροφή των γεγονότων. Το Υπουργείο Ειρήνης ασχολείται με τον πόλεμο, το Υπουργείο Αλήθειας με τα ψέματα, το Υπουργείο Αγάπης με τα βασανιστήρια και το Υπουργείο της Αφθονίας με την πείνα.( Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη;;;)

Ήρθε η μέρα...

Έρχεται εκείνη ημέρα λοιπόν που τόσο φοβόσουν. Η μέρα αυτή είναι πραγματικά ξεχωριστή. Όχι τόσο βέβαια ωστέ να μην την περιμένεις... Προβλεπόμενη και αυτή όπως όλες οι μέρες που ήρθαν και θα’ ρθουν. Η ζωή ... ένας ατέρμονος βρόγχος που σου τσακίζει τα κόκαλα σου ρουφάει την φαιά ουσία. Ξέρεις τις σκέψεις σου πριν καν τις κάνεις. Ξέρεις τις λέξεις σου πριν καν τις γράψεις, πριν τις πεις, ξέρεις τις απαντήσεις και τις αντιδράσεις. Τόσο βαρετή η ζωή σου που επέλεξες να κρατήσεις τις λέξεις μέσα σου Η σιωπή σε νικάει τόσο συχνά πια... Ή την θέση της παίρνει μία ακατάσχετη μπουρδολογία. Έτσι... Για να μην φαίνεται η σιωπή.

Αρκετά δεν έκανες τον καραγκιόζη;;; Σώπα επιΤΕΛΟΥΣ!

Κι όμως η ζωή πάλι χαμογελά... σαρκαστικά, ειρωνικά ίσως αλλά χαμογελά... Κι εσύ αιώνιος εραστής, όπως και πάλι γνώριζες απ’ την αρχή ότι θα συμβεί, υποκύπτεις. Οι λέξεις στα σκονισμένα βιβλία σου κλείνουν το μάτι. Αυτές ίσως να μην τις ξέρεις. Ίσως να μην τις περιμένες. Ζήσε σαν κομπάρσος όπως πάντα ονειρευόσουν στα βιβλία των αγαπημένων σου συγγραφέων. Εκεί δεν χρειάζεται να μιλήσεις εσύ. Εκεί όλα συμβαίνουν και χωρίς εσένα και πάνω από όλα δεν νιώθεις καν την ανάγκη να επέμβεις, Ας πεθάνει – ας ζήσει – ας βασανιστεί – ας κυνηγήσει χίμαιρες – ας μην ζήσει ποτέ αληθινά – ας ξεχάσει – ας ερωτευτεί – ας επιτεθεί – ας κάνει όοοοοοοοοοοοοτι στο διάολο θέλει! Μόνο να είμαι κομπάρσος να μην παίζει ρόλο πότε θα γυρίσω την σελίδα. Να μην παίζει ρόλο αν θα κλάψω ή όχι στον θάνατο να μην παίζει ρόλο αν θα κινηθώ ή αν θα ξύνω εκείνη την ώρα το αυτί μου. Διάβαζε ψυχή μου, διάβαζε.. Ξεδίψασε το κορμί σου από την ύπαρξη.

Active member - Νιόβγαλτο ψέμα

Η ακρίδα και το Γιασεμί (2)

Την θυμάστε αυτή την κυρία;;;

Να και το παιδί της!!!


Για όσους αμφέβαλαν ότι είχαμε γεννητούρια... Είναι γεγονός... Το Γιασεμάκι μου είναι θύμα τρομοκρατικών κανιβάλων! Ο απόγονος εκδιώχθηκε όπως ακριβώς και ο πρόγονος. Δεν περνάνε πλέον οι ευαισθησίες... Μέχρι και οι ακρίδες το αποδεικνύουν ότι ζούμε σε έναν κόσμο που δεν χωράνε τέτοιου είδους συναισθηματισμοί! Τώρα ο μικρός κύριος κάνει διακοπές χρησιμοποιώντας ως κατάλυμα την μπουγάδα της απέναντι...


χουχου! Μην της το πείτε!

Τζώρτζ Όργουελ - 1984

Οι όποιες απόψεις έχουν ή δεν έχουν οι μάζες, είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει. Μπορεί να τους δωθεί ελευθερία σκέψης, γιατί δεν έχουν σκέψη.

Η Πικραλίδα ταξιδεύει (1) - Αρκαδία

Η πικραλίδα ταξιδεύει…

Κάπου στις αρχές Ιουνίου, με αφορμή τις ευρωεκλογές, ένα διήμερο στην Αρκαδία…

Η πρώτη μας στάση ήταν στο Λεβίδι.

Αν διακρίνει όμως κανείς καλύτερα ξεχωρίζει ένα τυροπιτάδικο που δεν λέγεται «Το χωριάτικο», δεν λέγεται «Κυρ Σαββας» μήδε και «Λεβίδι» αλλά … «TST» Προκαλώ όλους σε μια αναζήτηση της λύσεως του αινίγματος… Τι μπορεί να σημαίνουν λοιπόν τα αινιγματικά αρχικά «TST»…;

Λίγο πιο κάτω συναντήσαμε και τους πρώτους μας φίλους…

Για την ιστορία το ξανθό είναι θηλυκό.

Ανεβαίνοντας τον κεντρικό δρόμο του χωριού καταλήξαμε σ’ ένα από τα πιο όμορφα κοιμητήρια που έχω δει.

Θεωρώ ότι αξίζει και ταιριάζει ν’ αφιερώσουμε ένα τραγούδι που τον τελευταίο καιρό ακούω συνέχεια.

«…δεν θέλω να το βλέπωσιν ακτίνες του ηλίου,
μηδέ κυπάρισσος σκαιά,μηδ`απεχθής ιτέα,
να το σκιάζη'καταιγίς ας το κτυπά βιαία !...»

Κατηφορίζοντας και πάλι προς το αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε για Δημητσάνα συνειδητοποιήσαμε ότι κάνει πολυυυυύ ζέστη…

Και επισπεύσαμε το βήμα μας… Μέχρι που συναντήσαμε αυτό :

Που δεν περίμενα η αλήθεια είναι να συναντήσω στο Λεβίδι… Αλλά με χαρά το τράβηξα αναμνηστική φωτογραφία και συνεχίσαμε για Δημητσάνα. Όπου το βράδυ που περάσαμε εκεί μπορεί να περιγραφεί μόνο με την λέξη «μαγικό»…

Ανυπομονώ να ξαναβρεθώ στα σοκάκια εκείνα που περπατήσαμε … Και ανυπομονώ να ξαναφάω λουκουμάδες με γέμιση μπανάνα!!! Χεχε!

Η Ακρίδα και το Γιασεμί

Στο μπαλκονάκι του δωματίου μου έχω από την γιορτή μου (δλδ 25 Μαρτίου του 2009) μια γλάστρα γιασεμάκι που πολύ αγαπώ και φροντίζω σχεδόν καθημερινά. Κι αυτό βέβαια μου ανταποδίδει πρώτον με τα άνθη που μοσχοβολούσαν την άνοιξη αλλά και με την γρήγορη ανάπτυξη του έτσι ώστε να έχει πρασινίσει το μπαλκονάκι σε μισό μόνο χρόνο. Αυτό είναι το πρώτο σκέλος της ιστορία μας το οποίο θα ονομάσω Γιασεμί.

Στο δωμάτιο μου κάποιο μοναχικό πρωινό (πριν 4-5 μέρες) μόλις που είχα ξυπνήσει από βαρύ ύπνο και αφού πλένομαι και επιστρέφω στο δωμάτιο μου συνειδητοποιώ ότι κάποιος έχει καταλάβει το σορτς μου (που φοράω στο σπίτι) αυτός δεν ήταν άλλος από μία ακρίδα. Αφού μου πέρασε η συγκίνηση για την παρέα που μου έκανε όλο το βράδυ χωρίς βέβαια να το ξέρω και αφού μου πέρασε και το "σοκ" γιατί σ' αυτή την σκατούπολη έχω συνηθίσει από ζωές να διακρίνω μονο ανθρώπους, δεκαοχτούρες, ποντίκια και κατσαρίδες της ζήτησα να φύγει με ευγενικό τρόπο όμως αυτή εκεί. Την σκούντησα λοιπόν μπας και καταλάβει αλλά που...

Τελικά πήρα το σορτς μαζί με την κυρία Ακρίδα και βγήκα στο μπαλκόνι και τίναξα το σορτς από τους ακάλεστους επισκέπται... Για κανα δίωρο την παρατηρούσα να κάθεται σ' ένα απ'τα κάγκελα του μπαλκονιού. Ύστερα χάθηκε. Αυτό ήταν το δεύτερο σκέλος της ιστορίας και το ονομάζω Ακρίδα.

Σήμερα άλλο ενα μοναχικό φθινοπωρινό απόγευμα στο μπαλκονάκι μου άρχισα να τακτοποιώ τα κλαδάκια του γιασεμιού πάνω στην πέργκολα όταν ανάμεσα στα φύλλα συνειδητοποίησα να διαμαρτύρεται κάποια κυρία που την ενοχλήσαμε, και ναι, καλά καταλάβατε ήταν η κυρία Ακρίδα.

Την παρατήρησα αρκετή ώρα μιλήσαμε με το βλέμμα και ξαναμπήκα στο δωμάτιο μου με ένα σοβαρότατο δίλημμα στο νου. Μπήκα αμέσως στον κυβερνοχώρο κάνω εξακρίβωση στοιχείων σχετικά με την κυρία Ακρίδα. Μερικά βασικά σημεία θα σας τα επικολλήσω :

1.Οι ακρίδες είναι από το πιο καταστροφικά έντομα πάνω στη γη. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρονται σαν η όγδοη πληγή του Φαραώ.
2.Τα σμήνη αυτά αποτελούνται από εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια εντόμων, έχουν μήκος μερικά χιλιόμετρα και φάρδος μερικές εκατοντάδες μέτρα και όπου περνούν καταστρέφουν τα πάντα. Μετά το πέρασμά τους η καταπράσινη γη μοιάζει με σεληνιακό τοπίο.
3.Η Ελλάδα γνώρισε μια τέτοια καταστροφή, το 1927, όπου ένα σμήνος από ακρίδες στη Φθιώτιδα μόνο προκάλεσε ζημιές που ξεπερνούσαν τότε τα 200 εκατομμύρια δραχμές. Την ίδια περίπου εποχή, τον Άγιο Ευστράτιο, ένα άλλο σμήνος από ακρίδες έφαγε ότι πράσινο χόρτο υπήρχε στο νησί.

Όπως καταλαβαίνετε οι ανησυχίες για το καημένο γιασεμάκι μου που είναι και το μοναδικό πρασινάκι που βλέπω είναι εύλογες... Και τελικά οι ανησυχίες ενισχύθηκαν από κάποιες παραπάνω πληροφορίες:

4.Οι θηλυκές ακρίδες κατά το φθινόπωρο γεννούν γύρω στα 150 αυγά. Αποθέτουν τα αυγά ανοίγοντας τρύπες στο έδαφος.Μετά την εκκόλαψη των αυγών, οι ακρίδες πεθαίνουν. Τα μικρά βγαίνουν την άνοιξη και αμέσως τρώνε τα γύρω φυτά, ως ότου αναπτυχθούν τα φτερά τους. Τότε γίνονται τέλεια έντομα, μπορούν να πετάξουν και να σχηματίσουν σμήνη.

Αααααα! Εφιάλτες με 150 σκατοακρίδες να σιγομασουλάνε το γιασεμάκι μου σαν να είναι στο ταβερνείο της γειτονιάς τους... Δεν θα τ' αντέξω...
Αυτό ήταν το τρίτο σκέλος της ιστορίας και το ονομάζω Το Γιασεμί και η Ακρίδα.


Ζητάω λοιπον την άποψη σας επί του θέματος. Γιατί απ' την άλλη και η Ακρίδα δεν δείχνει καμία διάθεση να φύγει και όσο να' ναι δεν είναι και ιδιαίτερα σπλαχνικό να διώξεις μια καθώς πρέπει κυρία στις τελευταίες τις στιγμές και λίγο πριν γεννήσει από το απάγκιο που βρήκε αλλά απ' την άλλη δύστυχο μου γιασεμάκι... Τι σου έμμελε να πάθεις... Ζητάω την βοήθεια σας... Ότι μου πείτε θα κάνω... Ειλικρινά η ακρίδα είναι ακόμη εδώ έξω. Όπως και το γιασεμάκι μου εννοείται. Χεχε!
Μήπως μια λύση σαν αυτή κάτω είναι δελεαστική;;;;
Σε πολλά μέρη του κόσμου, οι ακρίδες τρώγονται ως πηγή πρωτεινών. Έτσι, στο Μεξικό χρησιμοποιούνται ως μεζές ή για γαρνίρισμα και ονομάζονται chapulines. Επίσης σερβίρονται σε σουβλάκια σε εστιατόρια στην Κίνα.

24 ώρες

Ένα 24ωρο αρκεί για να κατακλυστεί η ψυχή μου από κάθε συναίσθημα...

Κάθε μου βίωμα, ένα διαφορετικό συναίσθημα, ποτέ δεν κατάφερα να διακρίνω πώς ακριβώς γίνεται να νιώθω τόσο διαφορετικά έστω και για πράγματα που ζω σαν σε επανάληψη.

Η ψυχή μου ένα μέρος που φιλονικεί διαρκώς η γαλήνη και η θλίψη.Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει γλαφυρά ένα συναίσθημα... Πόσο μάλλον τα συναισθήματα που γεννιούνται από αυτήν την φιλονικία.

Η αυγή μου προσφέρει απλόχερα την γαλήνη, την ομορφιά.

Η γέννηση της μέρας σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος...Εγώ απαντώ όμως με απελπισία και το μυαλό μου, μου θυμίζει πώς είναι να νιώθω ανήμπορος.

Ο ήλιος βρίσκεται ψηλά, προσφέρει διαύγεια.

Εγώ ασπάζομαι την ανάγκη κάποιου που αγαπώ να θέλει να μοιραστεί μαζί μου κάποιο του όνειρο. Θέλω να ανταποδώσω, να του χαρίσω ελπίδα, να ονειρευτώ μαζί του. Καρτερώ μαζί του τα όμορφα... νιώθω αισιόδοξος, χαρούμενος, ανυπόμονος... ονειρεύομαι, γαληνεύω.

Ο ουρανός ετοιμάζεται να υποδεχτεί τα αστέρια και το φεγγάρι....

Νοσταλγώ, η ψυχή μου αναζητά. Οι ανθρώπινες σχέσεις μου χαρίζουν μια χαρά, γλυκόπικρη ή έστω ένα απομεινάρι της. Τελικά έρχεται η απόγνωση - γιατί η χαρά αυτή είναι τελικά ανεκπλήρωτη και η θλίψη έρχεται ανεπιστρεπτί-. Η ανάγκη του να μοιραστείς, να νιώσεις την ψυχή σου να γίνει ένα με μιαν άλλη, απλώνει μπροστά σου τα συναισθήματα της ικανοποίησης, της εκπλήρωσής, της προσδοκίας, κι όμως αυτό που λαχταράς φεύγει μπροστά σου, σε προσπερνά, κι εσύ μένεις εκεί ρημαγμένος, αφημένος στην πλάνη του ότι υπάρχει μία ελπίδα, υπάρχουν ακόμα υπολείμματα χαράς.

Το σούρωπο.

Μια ακόμη νύχτα σε υποδέχεται με το αίσθημα της υποκρισίας. Υποκρίνομαι -νιώθω άψυχος- για ακόμη μια φορά άφησα την ψυχή μου να μην διαλέξει εκείνη. Κάλυψα την πεμπτουσία της ύπαρξής μου, με ένα χιλιομπαλωμένο κουρέλι. Αφέθηκα εκεί έρμαιο, όχι της ψυχής μου, αλλά έρμαιο ενός κουρελιού. Ένα ύφασμα όπου καλύπτει την αλήθεια. Καλύπτει κάθε αληθινό για μένα συναίσθημα...κι έτσι αφήνομαι, έως ότου δεν αντέξω άλλο. Η υποκρισία, μου δίνει την δυνατότητα του να συμβιβάσω και να καταλαγιάσω τα πάντα μέσα μου έστω και για λίγο, να νιώσω άψυχος, να ξεφύγω... Ανοησίες, γιατί η ψυχή έχει νιώσει! και αυτό είναι το μεγαλύτερο και καθοριστικότερο για μένα γεγονός. Δεν ξεπερνιέται ένα συναίσθημα, η υποκρισία απλά είναι ένα μέτρο καταστολής της ψυχής μας, από τα πιο βάναυσα.

Ένα 24ωρο αρκεί για να νιώσω κάθε πτυχή της ανθρώπινης μου ύπαρξης. Έτσι νόμιζα έως τώρα...

όπου να είναι ανατέλλει....

Η πλάνη

Τι πλάνη να θεωρούμε το "μεταφορικό" ως πολύπλοκο και ότι δυσκολεύει την διαδικασία της κατανόησης. Ενώ ... τι πιο ξεκάθαρο από την "μεταφορά", την ποίηση, τον σουρεαλισμό, την τέχνη... που μιλούν απ' τα βάθη στα βάθη... και δεν μεσολαβεί η πεζότητα - το κενό - αυτή η ανούσια μετάφραση για να αντιληφθεί το μυαλό...
Λες και είναι απαραίτητο... Άμα αντιλαμβάνεται η ψυχή...

Πλάνη απ' τις χειρότερες!

Το βιβλίο της ανησυχίας - Μπερνάρντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)

Γεννήθηκα σε μια εποχή κατά την οποία οι περισσότεροι νέοι έιχαν χάσει την πίστη τους στον θεό, για τους ίδιους λόγους που οι μεγαλύτεροι τους την είχαν - χωρίς να ξέρουν το γιατί. Και καθώς το ανθρώπινο πνεύμα έχει τη φυσική τάση να ασκεί κριτική γιατί αισθάνεται και όχι γιατί σκέφτεται, οι περισσότεροι απ ' αυτούς τους νέους διάλεξαν την Ανθρωπότητα ως υποκατάστατο του θεού. Ανήκω ωστόσο σ' εκείνο το είδος των ανθρώπων που είναι πάντοτε στο περιθώριο αυτού στο οποίο ανήκουν και οι οποίοι δεν βλέπουν μόνο το πλήθος που αποτελούν μέρος του, αλλά και τις μεγάλες εκτάσεις που υπάρχουν δίπλα. Γι ' αυτό δεν εγκατέλειψα τον θεό τόσο απόλυτα όσο αυτοί, μήτε και αποδέχτηκα ποτέ την Ανθρωπότητα (....)
Έτσι, μην ξέροντας να πιστεύω στον θεό, και μην μπορώντας να πιστέψω σε ένα σύνολο ζώων, έμεινα, όπως άλλοι στην παρυφή του ανθρώπινου πλήθους, σ' εκείνη την απόσταση από τα πάντα την οποία κοινώς αποκαλούμε Παρακμή. Η Παρακμή είναι η ολοκληρωτική απώλεια της ασυνειδησίας, διότι η ασυνειδησία είναι η βάση της ζωής. Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε. Σε όποιον, όπως εγώ, ζει χωρίς να ξέρει να ζει, και στους ελάχιστους όμοιούς μου,πέρα από την παραίτηση ως τρόπος ζωής και το στοχασμό ως πεπρωμένο; (....)
Και έτσι, ξένοι απέναντι στην επισημότητα όλων των κόσμων, αδιάφοροι στο θείο και περιφρονώντας το ανθρώπινο, παραδοθήκαμε επιπόλαια στην αίσθηση χωρίς σκοπό, που καλλιεργείται στα πλαίσια ενός εκλεπτυσμένου επικουρισμού, καθώς αρμόζει στα εγκεφαλικά μας νεύρα.

Θωμάς Γκόρπας - Αλλά κανείς δεν φεύγει

Πόλη κρυόκωλη και πόλη αργόμισθη και πόλη σαφρακιασμένη πρόωρα γερασμένη κιτρινιάρα κομπλεξικιά φτωχοπουτάνα… Πάντες οι χτεσινοί πρεντζόβλαχοι και βρωμοποδαράδες ριγούν από ευτυχία μέσα στην αγκαλιά σου πλήρως ικανοποιημένοι γαμώντας τα μοτοσακό τους τα μηχανάκια τους τις μηχανάρες τα αυτοκίνητά τους πληρώνοντας την βεντζίνα τους σαν κατσικίσιο γάλα και οι μαμάδες απαυτώνονται τηλεοπτικώς αγοράζουν στα σούπερ μάρκετ το καταπέτασμα για τα… παιδάκια τους…
Κι ω Ποίηση ζητιάνα των ρυθμών που δεν υπάρχουν πια προδομένη των μαγικών λέξεων που μαγαρίστηκαν από τους μαγαρισμένους του κώλου….
Κι ω μολόχες χάραμα κρύο νερό γλυκά φιλιά σπουργίτια ευκάλυπτα νεράντζια μούρα αγκινάρες και κεράσια τριφύλλια και σανά χρώματα ξεθωριασμένα ήχων πια άλλων αστέρων τι να κάνετε πια καημένα πώς να πολεμήσετε…
Βλαχιά της πόλεως λέπρα της πόλεως νέφος της πόλεως τα στήθια σάπιες βάρκες κι ο καθαρός αέρας μόνο στ’ απομονωμένα χωριά κι αυτά μόνο για τους τουρίστες …
Λες αυτό το τσιμέντο να πεθάνει μια μέρα; Λες κάποτε η μέρα να ξημερώσει νύχτα και η νύχτα να πέσει μέρα;
Κι ω εργατικές τραγιάσκες φαρμάκια και περηφάνιες και τα λουλούδια της μανούλας σου Απόστολε Χατζηχρήστο κι ω κόλπα μαγικά κι ονειρεμένοι καφενέδες και το μπαγλαμαδάκι σου ρε Γιώργιο Μπάτη.
Χαθήκαμε
Χεστήκαμε στο τάληρο
Μπερδεύτηκαν τα μπούτια μας.
Και θα ξαναπαμε στο χωριό μας για να μην πεθάνουμε
Και θα ξαναπάμε στο χωριό μας για να πεθάνουμε καλύτερα…


Η φωτογραφία από το blog του γυμνασίου Κρεστενων: http://gymnasiokrestenon.blogspot.com/