Προσωπικό

Πρέπει πολύ να μ' αγαπά.
Μου έφτιαξε ένα μαξιλάρι με παραμυθένιο - μαγικό λεωφορείο με προορισμό εκείνη.
Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια και μεταφέρεσαι στην αγκαλιά της...

Την καημένη την αρκουδίτσα :-(

10 ημέρες έμεινε μ' αυτό το βάζο στο κεφάλι η δύστυχη! Αμ... Τι να τις κάνουμε που είναι λιχούδες και ψάχναν στα βάζα στα σκουπίδια;!

Σιγη κι αναμονη

Ο ανεμος, οπως και οι μυρωδιες, φερνει θυμησες. Φερνει συναισθηματα. Πανω στις ραχες των βουνων φαινεται οτι τοσο καιρο ταξιδευα. Πανω στις ραχες και διπλα στις οχθες του ποταμιου. Αυτο ηταν το τοπιο που αντικρυζα, σχεδον καθε μερα. Αυτο με ταξιδευε και μου εδινε εμπνευση και κουραγιο. Το παραμυθι φαινεται να τελειωνει. Κι εγω αυτο που κραταω στο μυαλο μου ειναι η σιγη κι η αναμονη. Μια σιγη που επηλθε μετα απο ενα ταξιδι, ιδανικο, απο οτι φαινεται. Ανακεφαλαιωνω αναπολωντας λεξεις, φρασεις, γραμμες, στιγμες. Το πιο ομορφο εγκλημα μου, αυτη την φορα, ηταν η καταθεση της ψυχης μου. Καθε στιγμη εμοιαζα αλλα και ημουν πραγματικα ευαλωτος. Ετοιμος να αφησω τον πονο και την θλιψη να γινει κατι ομορφο και να περασει στην μνημη μου με ικανοποιηση, χωρις να χαθει στη ληθη. Ηταν πολυ ευκολο να γινει αυτο...
Πλεον εχω να θυμαμαι με τον καλυτερο τροπο- απο τα ιδια μου τα λογια- οτι η μοναξια μου βρηκε αντικρυσμα μεσα στις λεξεις. Τωρα σιγα σιγα περναω στη πνευματικη παυση,την σιγη, αναζητωντας πραξεις. Τωρα αναμενω τα ονειρα, τις σκεψεις να ανθισουν.
Απο την αδυναμια και την τρελα, στο απαγκιο του γραπτου λογου, στην παυση των συναισθηματικων μεταπτωσεων -η σιγη- και τωρα στη γλυκοπικρη αναμονη η με λιγα λογια, οπως μπορει να περιγραψει ενα ευστοχο γνωμικο, "0 και σημερα".

Automata & Kinetic Art

Κάποιος κάτι θέλει να μας πει...




Και κάποιος άλλος μάλλον γελάει μαζί μας...

Απόπειρες 16: Τιτιβίσματα

Ξημερώματα Κυριακής. Κάπου 6 - 6.15. Τα μάτια βαριά. Ύπνος... Ακούγονται γλυκά τιτιβίσματα πουλιών. Και η δεκαοχτούρα με την χαρακτηριστική της φωνή. Μα όσο κι αν είναι καλοδεχούμενη αυτή η μελωδία, όχι από πλεονεξία αλλά από ενοχική ευγνωμοσύνη χτυπάω το χέρι μου στον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι και ψιθυρίζω... " Μα γιατί... Γιατί δεν μας αφήνεται στη μοίρα μας; Ειδικά εσείς που με ένα φτερούγισμα σας αγγίζετε τον ουρανό. Είμαστε εδώ , σ' αυτή τη γαμημένη πόλη, γύρισα 6 γιατί απ' τις 12 ως τις 2 έψαχνα μια παραλία με υποφερτό πλήθος κόσμου, υποφερτή βρώμα και ελεύθερη πρόσβαση. Ο θόρυβος μας, του Σαββάτου ο θόρυβος, πρέπει να' ναι απ'τους χειρότερους εφιάλτες σας κι εσείς εδώ, υπομονετικά, στοργικά, ομορφαίνετε τα πρωινά... τιτιβίζοντας ... κελαηδόντας πάνω στο τελευταίο εναπομείναν δέντρο. Γιατί; Γιατί δεν φεύγετε; Ντρέπομαι...

Η στιγμή της δικαιοσύνης δεν μπορεί παρά να είναι η στιγμή που η φύση στρέφεται εναντίον μας. Δείτε το anime : Kaze no tani no Naushika

Απόπειρες 15: Χειμερία Νάρκη

Ξημερώματα Κυριακής κάπου 6 - 6.15, τα μάτια βαριά.Ύπνος... Απαραίτητος για τον βιολογικό κύκλο του ανθρώπου. Επομένως μας είναι απαραίτητο το μηδέν στα τόσα "συν" και "πλην" μας. Αυτά τα έντονα, ενθουσιώδη - χαζά ενθουσιώδη "συν" και αυτά τα ίδια πάντα "πλην", βαρετά και υποκριτικά "πλην". Η ύπαρξη μας προϋποθέτει την ανυπαρξία έστω και για λίγες ώρες ή τουλάχιστον μια προσωμοίωση της. Τουλάχιστον οι αρκουδες το κάνουν ακόμη κι αυτό περισσότερο αποφασιστικά από εμάς. Εμείς πάντα βιαστικοί - "σίγουροι" για τις αποφάσεις μας, σιγουριά που δεν κρατά παρά λίγα δευτερόλεπτα.

Human Being

Το πρώτο το θυμήθηκα μετά από καιρο. Για το δεύτερο ευθύνεται ο Χρήστος. Τον ευχαριστώ που μου το έστειλε και πολλά γουφ γουφ να τον συντροφεύουν για πάντα!

Απόπειρες 14: Απειλή

Όταν μιλάω θα προτιμούσες να μην μιλούσα. Όταν όμως σιωπώ νιώθεις άβολα. Με σπρώχνεις να συμμετάσχω στην άσχημη έκβαση των γεγονότων ή μου φαίνεται;

Κιτρινο

Καθε μερα και ενα ταξιδι. Ποσα χιλιομετρα μακρυα; Οι αναμνησεις...γλυκοπικρη η γευση τους. Χαμενο το μυαλο μου. Η καθε σκεψη, το καθε συναισθημα ριζωνει στο χωμα... Στα κιτρινα λιβαδια της νοσταλγιας. Ομως οσο φυσαει ο ανεμος, τοσο πιο κοντα μας φερνει. Γιατι αναμεσα στην φωνη του, ακουω που ψιθυριζεις τ' ονομα μου. Ανατριχιαζω. Τα ματια σου ενας ουρανος βαμμενος με τα χρωματα της ψυχης σου. Ενας ουρανος που κουρνιαζουν τα συννεφα και η οψη του, ομορφαινει την υπαρξη μου. Ποσα χιλιομετρα μακρυα απο την αυγη και το χαμογελο σου; Ποσα χιλιομετρα μακρυα απο τον ιδιο μου τον ευατο; Οι σταγονες της βροχης γινονται ενα με τα δακρυα μου. Τα ματια μου σε αναζητουν μεσα στις κιτρινες αποχρωσεις του τοπιο. Το προσωπο σου σχηματιζεται με την γυρη των λουλουδιων. Μοιρασου μαζι μου το φως που σαν φαρος θα με οδηγησει και παρε με μακρυα απο τα κυματα.
Απο τα λιβαδια, στα βουνα κι απο τις λιμνες, στην θαλασσα. Οι ψιθυροι σου, σαν πουλια, με πετουν περα απο την φυση, περα απο την πραγματικοτητα. Σε ενα κοσμο γαληνιο, πορτοκαλι, σαν το χρωμα των σκιων που δημιουργει ο ηλιος. Εκει που τα χερια μας κρατουν την αγαπη μας και οι ψυχες μας κυνηγουν την μοναδικη ομορφια των λουλουδιων. Ψιθυρησε μου κι αυτο το πρωινο. Οι λεξεις θα περασουν τα αγερωχα εμποδια της φυσης και θα σχηματισουν τ'ονειρα μου. Η αυγη και το χαμογελο σου. Ο τοπος της γαληνης βρισκεται περα απο 'δω, περα απο την θαμπαδα της κιτρινης αυτης γης που ριζωνει η νοσταλγια. Βρισκεται εκει που ο ηλιος ανατελει με ενα σου χαμογελο, εκει που η βροχη και το δακρυ γινονται βαλσαμο. Κι ομως καθε ταξιδι μου ξεκινα νοσταλγοντας το χαμογελο σου.

Η θαλασσα, το κυμα, το κενο.

Σε μια θαλασσα. Αναμεσα στα κυματα. Κατω απο αυτα, βρισκεται το μισο σωμα. Το αλλο, το χτυπαει η αλμυρα, ο ηλιος κι ο ανεμος. Επιπλεουμε σε αυτην την θαλασσα, σαν χαμενοι. Δεν ειναι ταξιδι αυτο. Απλα επιπλεουμε στο κενο. Μα το μεγαλυτερο κενο της φυσης ειν ο ανθρωπος. Ειναι αμπορετο να αναζητας την ταυτοτητα σου σε μια θαλασσα ανθρωπων. Αν καποιος κοιταγε απο ψηλα - ισως να 'ταν καθισμενος πανω σε ενα συννεφο - θα εβλεπε τα σωματα μας. Τα χερια μας ανοιχτα, διαπλατα! Τα ματια μας κλειστα, το ιδιο κ το στομα. Η φυση μιλα με τον ανεμο, το κυμα, το νερο. Ο ανθρωπος; Η εικονα του κενο υπερεχει... γιατι τα χερια μας ποτε δεν γινοντε ενα. Η φωνη μας ποτε δεν απομακρυνει την αισθηση του κενου - αυτου του βαθυπρασινου αρμυρου νερου-. Τα ματια μας; κλειστα. Η ελπιδα; Οσο δυσκολα μοιραζετε, τοσο δυσκολα διακρινετε. Αναμεσα μας το κενο. Το κενο που δημιουργουμε. Οποιος θυμαται να κολυμπα, ας το μοιραστει με τους αλλους. Οποιος θελει να χτυπησει το κορμι του δυνατα, κοντρα στο νερο, ας αντιδρασει. Οποιος θελει να αναπνευσει μεσ' το νερο σημαινει οτι θελει να ταξιδεψει κι οχι απλα να επιπλευει. Αυτος που αγαπα θα αρκεστει στο να βουτηξει, κι απο το συννεφο να βρεθει στο κυμα. Αυτος που θελει να ελπιζει ας ανοιξει τα ματια του. Τοσο καιρο περιμενω να αντικρυσω το χρωμα τους.

Απόπειρες 13: Η Πρωτοβουλία

Πρωτοβουλία σημαίνει να ξελαφρώνεις τον άλλον απ' την επίπονη διαδικασία της σκέψης. Να παίρνεις σύντομα το βάρος απ' τα χέρια του.Ή να το επωμίζεσαι εξ' αρχής.

Απόπειρες 12: Τα κάδρα

Σαν την σημερινή. Υπάρχουν πολλές τέτοιες μέρες. Αυτές που σηκώνεσαι απ' το κρεβάτι σαν σε αργή κίνηση. Και μέχρι να πλυθείς και να φτιάξεις το σάντουιτς για την δουλειά κάτι δεν σου πάει καλά αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι. Βγαίνεις έξω και τότε η υποψία σου πάυει να είναι υποψία αλλά πραγματικότητα που την αντιλαμβάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις. Όλα γύρω σου είναι ακίνητα. Σαν παγωμένα. Μόνο εσύ κινείσαι μέσα σε εναλλασόμενες φωτογραφίες. Και προχωράς. Πας στο γραφείο. Πρέπει ναπάρεις κι εσύ μια θέση σε ένα κάδρο.

Απόπειρες 11: Μακριά απ' το παντού

Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να πιστεύει και να δωθεί κανείς από το ακαθόριστο, το αόριστο, το ανύπαρκτο. Ου και τόπος. Ένας τόπος ανύπαρκτος. Εκέι κρύβεται όλη μου η ζωή. Σ' αυτόν ακριβώς τον τόπο. Αρχίζει και γίνεται πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Μακριά απ' το παντού εκεί είναι η αλήθεια μας. Θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί. Να με δείτε όπως στα αλήθεια είμαι. Να σας δω όπως αλήθεια είστε. Κύριοι συγγνώμη για την ανόητη ύπαρξη μου στον κόσμο αυτό.

Απόπειρες 10: Η Αμφιβολία

Πάντα σε ό,τι κι αν λέω - σε ό,τι κι αν γράψω υπάρχει ένα ανοιχτό παραθυράκι που φυσάει τον αέρα της αμφιβολίας. Ανά πάσα στιγμή μπορώ πολύ εύκολα και με βάσιμα επιχειρήματα να αποδείξω ότι αυτό που είπα ή εγραψα είναι ένα μεγαλειώδες λάθος. Όμως αρέσκομαι στο να αγνοώ επιτηδευμένα κομμάτια του εαυτού μου. Απ' τις μεγαλύτερες ενοχές μου αυτή η γνώση. Μόλις πρόσθεσα μια ακόμη ενοχή να με ταλαιπωρεί το βράδυ που σας χρησιμοποίησα για την εξομολόγηση μου.

Απόπειρες 9: Η ελπίδα

Αν δύο τελείως αντιφατικά μεταξύ τους πράγματα μπορούν να ενυπάρχουν ταυτόχρονα και να είναι και τα δύο σωστά τότε σε τι να ελπίζει κανείς;

Απόπειρες 8: Το αντίθετο

Καμιά φορά λέω πως αρκεί κανείς να ζήσει πολύ λίγα πράγματα για να καταλάβει τα πάντα. Καμιά φορά όμως λέω και το αντίθετο. Και τα δύο σωστά είναι, πως γίνεται αυτό;

Απόπειρες 7: Η επανάληψη

Αφού η ζωή είναι τόσο μα τόσο γρήγορη και τα συναισθήματα αναντίστοιχα αργά αναρωτιέμαι πως μπορεί κανείς να γράψει ή να κάνει τέχνη - οτιδήποτε - μουσική θέατρο - ποίηση - ζωγραφική... Καθώς χρειάζεται κάπως τα πράγματα να είναι σε έξαρση μέσα σου είτε να έχουν γαληνέψει - καταλαγιάσει. Επομένως χρειάζεται είτε άμεσα είτε σε βάθος χρόνου να κάνεις τις απαραίτητες διεργασίες για να εξάγεις συμπεράσματα - να εκφράσεις αληθινά συναισθήματα που επεξεργάστηκες και μπορείς να αναλύσεις ή να μιμηθείς. Αλλά είναι πάμπολλες οι φορές που ζούμε πράγματα που δεν έχουμε τον χρόνο να τα σκεφτούμε. Όμως η ζωή έχει φροντίσει και για αυτές τις περιπτώσεις... Με την στείρα επανάληψη.

Απόπειρες 6: Η γιορτή

Μια γιορτή. Ένα τόσο απλό καθημερινό βίωμα. Το σπίτι σου είναι γεμάτο κόσμο. Μια σκηνή θεάτρου όπου διαδραματίζονται δεκάδες μονόπρακτα ταυτόχρονα. Ποιο να πρωτοπαρακολουθήσεις; Τα πιτσιρίκια που παίζουν στο δωμάτιο; Τις γυναίκες που έχουν χωριστεί σε δύο σκηνές; Τους άντρες που έχουν χωριστεί σε τρεις; Τους εφήβους στο πίσω μπαλκόνι; Ξαφνικά όλοι φεύγουν. Πότε να προλάβεις να αισθανθείς την μοναξιά που είναι εκ φύσεως από τα πιο αργά συναισθήματα… Πότε να σκεφτείς όλα όσα είδες – όσα ακούστηκαν – να διαβάσεις τις κάρτες – να σκεφτείς για αυτές – να δεις τα δώρα, να αναλογιστείς τις σκέψεις που έκανε ο καθένας για να πάρει το συγκεκριμένο δώρο. Μια τρίωρη συνεστίαση αποτελεί τροφή για το μυαλό ίσως και για μια βδομάδα. Ενώ παράλληλα ζεις εκατοντάδες – χιλιάδες άλλες στιγμές – παραστάσεις αφού απ’ την επόμενη κιόλας μέρα πας στη δουλειά σου. Δεν προλαβαίνεις ούτε στο ελάχιστο και αυτό σε αποσυντονίζει.

Απόπειρες 5: Σκέψη και βίωμα

Τα βιώματα πρέπει να είναι πιο αργά από την σκέψη. Φαντάσου τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Πόσο χρόνο χρειάζεται κανείς για να σκεφτεί - να νοιώσει αυτόν τον θάνατο; Και πόσο διήρκησε ο θάνατος; Όταν η σκέψη δεν προφταίνει στον άτυπο αυτόν αγώνα δρόμου αποσυντονιζόμαστε - εκνευριζόμαστε.
Συγκρίνετε τον ξαφνικό θάνατο μ' έναν αργό. Ένα τροχαίο ας πούμε. Τι νεύρα! Εγωιστικό κι όμως ... είναι αυτό! Δεν αντέχουμε την τόσο ξαφνική μεταβολή των πραγμάτων.

Απόπειρες 4: Ο αποχωρισμός

Χρειάζεται να μείνεις καμιά ώρα έξω απ' την πόρτα που έκλεισε. Την πόρτα ας πούμε του αποχωρισμού. Για να συνειδητοποιήσεις τον χωρισμό.