viva la revolution (δεν ξέρω σε τι παρτ είμαστε)

Για καθίστε λίγο ρε παιδιά. Γιατί αρχίζω και νιώθω ωραίος ως Έλλην. Ναι είναι γεγονός. Νιώθω πατριώτης!!! Ναι θα σώσω την Ελλάς!!! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, den 8a xanagrapsw me greeklish pote...poteeeeeeee !!!! naiiiiii!!!

Δηλαδή η εγώ τα έχω παίξει τελείως η δεν ξέρω πραγματικά τι γίνεται σε αυτόν τον κόσμο!
Μήπως είμαι malakas?




Πραγματικά ώρες ώρες σκέφτομαι ότι με κινήσεις σαν και αυτήν, η κοινωνία μας έχει φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στην επανάσταση. Πάμε όλοι μαζί ρε παιδιά... pame να τα αλλάξουμε όλα!!! Γιατί το μόνο που μας απέμεινε σε αυτήν την χώρα, gia na eimaste yperifani, είναι οι γλώσσα μας... τα Ελληνικά!!! Τίποτε άλλο...τα Ελληνικά γαμώ την κοινωνία μουυυυυ (δάκρυσα...)

Βέβαια κόβοντας την πλάκα...ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το πράγμα βγήκανε και το είπαμε στα σοβαρά οι τύποι! Μακάρι να κάνανε plaka τα παιδιά...
Κι όμως κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι...nai einai sta sovara h olh fash me ta greeklish. Μιλάνε σοβαρά τα παλικάρια... και κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα!!!κανένα!!! και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Ειλικρινά έχω πολλά πράγματα στο μυαλό μου... αλλά...

"πρόβλημα, καταστροφή, έγκλημα, κατάργηση...χάος" χώστε κι άλλα!!! μια ολλλλοκληρη γενιά!!!

Ρε 'σεις, πόσα γαμημένα λεφτά θέλετε να βγάλετε ακόμα? Βέβαια το τραγικότερο είναι οτι πιστεύουν οτι κάτι κάνουν...αυτό είναι το θέμα...γιατί υπάρχει μια διαφορετική τηλεόραση, για όποιον θέλει να επαναστατήσει μέσα από την T.V. Η διαφορετική τηλεόραση, αυτή που εκπαιδεύει επαναστάτες είναι μεταξύ της Λαμπίρη, του fame story και μετά τις greelish διαφημίσεις.. Ειναι αyth twn radio arvila kai ton oxi greeklish...


lilksdafiooirtjoi lkdasfj jksdh n hdhf hdyhe hhfgyejeo jjsjsm,e/..dsj jlkdfsa
sdoohi hkkty eghewt hhf hr hwhqlq .//.fdgjryt khfgy756456434 ksdkdf

mt ti kenw twre mwre ;xexasa nw fgrafw ellghnika...ti gfkskata ginetaii ???gmawmw ta greeilish moy...denmporw na grapswie ellhnixa.!!!

(ALT-Shift)

Τώρα μάλιστα... επανήλθα...μήπως θέλετε κρέμασμα ρε 'σεις? Den μας te afhsei μυαλό...

Πάντως δεν ξέρω... Ίσως θα μπορούσα να απαντήσω σοβαρά σε αυτό το βιντεακι...αλλά πραγματικά νιώθω ... ότι δεν έχει κανένα νόημα. Το μόνο νόημα που βρίσκω είναι με κάποιον τρόπο να πάρω το πορτοφόλι του Κανάκη...και να του βουλώσω το στόμα με τα ευρό του!!! Έτσι ώστε να μην μπορεί να milhsei me thn agaphmenh toy glwssa!!!να μην μπορεί να ξεστομίσει τα αγαπημένα του ελληνικά συμφωνάκια και φωνηεντάκια!!


Υ.Γ Βασικά εγώ το κάνω πολύ καιρό αυτό με την ορθογραφία που λέει ο Στάθης(ναι ξέρω πως τον λένε)...προτιμώ να είμαι ανορθόγραφος παρά να γράφω greeklish... καταλαβαίνετε;

Υ.Γ1 Η τηλεόραση που λέγαμε, η επαναστατική τηλεόραση, η τηλεόραση μολότοφ, είναι στο ΑΝΤ1...ευγενικι (ώχ εκανα ορθογραφικό...καλύτεραααα. χίλιες φορές από τα greeklish) χορηγία του φτωχού Κυριακού και τον(δεν το έκανα επίτηδες...προσπαθώ να μάθω...τόσα χρόνια με τα greelish...τι να κάνω) μεροκαματιάρηδων πατριωτών επαναστατων radio arvila ( sas ponaei eee???greeklish eee??xaxaxa(sataniko gelio) )

Υ.Γ 2 Αρκετά ρε μαλάκες, me thn konoma kai tis malakies sas...mas gamhsate!!!

Υ.Γ 3 Πάντα επίκαιρο... να 'ναι καλά τα παιδιά!

Απόπειρες και ένας χρόνος Ταξίδι Χωρίς Χάρτη

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε το εγχείρημα του πολιτιστικού κοινωνικού στεκιού Ταξίδι Χωρίς Χάρτη. Η αλήθεια είναι ότι όσο κοντά μου μοιάζει η αρχή το ίδιο μου φαίνεται και μακριά. Περίεργη αίσθηση. Ήταν τόσο πολλά αυτά που συνέβησαν σε αυτόν τον χρόνο αλλά ταυτόχρονα και τόσο λίγα. Τι σκατα? Πάλι αντιφάσεις;; Πάλι αυτοαναιρέσεις;;; Αυτός είναι και ο λόγος που τελικά αυτό το μπλογκ δεν πολυανανεώνεται μου φαίνεται... Τουλάχιστον από πλευράς μου.
Βλέπεις... κάποτε σε μία "απόπειρα" έγραψα αυτό εδώ.

Ενώ από ένα παλιό παλιό κείμενο από την συλλογη διηγημάτων που είχαμε φτιάξει κάποτε,το "Βροχολόγιο", θυμήθηκα αυτό εδώ το απόσπασμα:

"Έχει πολύ ησυχία. Η νύχτα έχει πέσει για τα καλά. Υγρασία και μωβ ουρανός συνθέτουν την παγερή αυτή βραδιά... Όλα απόψε είναι ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Ό,τι κι αν σκέφτηκα έχει δύο όψεις. Καμία φυλακή δεν συγκρίνεται με την φυλακή που σε κράταει όμηρο ο νους σου. Δύο όψεις... Μία φυλακή που δημιουργείται από την αλληλοεξουδετέρωση αυτών των δύο. Καμία όψη δεν υπερνικά την άλλη και μένεις εκεί... στάσιμος... έρμαιο των όσων σκέφτηκες.... "

Το κλασσικό μου μάθημα το πήρα για χιλιοστή φορά.

Επανάληψη, επανάληψη, επανάληψη, loop, loop, loop , Franz Kafka, παραβολή "Μπροστα στον Νόμο",ματαιότητα, Fernando Pessoa κλπ κλπ κλπ βαρετά...

Μπορεί να μην βρίσκω διέξοδο όμως αν η επανάληψη είναι το επιμύθιο της ζωής, τότε κάποιες στιγμές αξίζουν όσες φορές κι αν επαναληφθούν. Οπότε ας το εκμεταλλευτούμε.

Σας καλώ λοιπόν όόόόόόόλους τους αναγνώστες, τους τόσους πολλούς, στο τριήμερο εκδηλώσεων για τον ένα χρόνο ύπαρξης του πολιτιστικού κοινωνικού στεκιού Ταξίδι Χωρίς Χάρτη! Κάντε κλικ να δείτε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:


Εκεί θα μοιραστούν και τα πολύ λίγα αντίτυπα που τυπώθηκαν από τις "Απόπειρες". Στο έντυπο θα εμπεριέχονται και οι απόπειρες που έχουν γίνει κι εδώ κατά καιρούς αλλά και άλλες. Δεν ανεβάζω ακόμη σε pdf. Χεχε! Αργότερα...

Αναμνήσεις (1)

Δεν ξέρω αν φτάνει μια μόνο ζωή,
δεν φτάνει
δεν είναι επαρκείς οι στιγμές μας... τελικά είναι ανάξιες των συναισθημάτων.

Πόσες φορές τα όνειρα περιέγραψαν και καθόρισαν την πραγματικότητα.
Ποια η σημασία;
Πόσες φορές η πραγματικότητα - το αδιέξοδο - τα έλιωσε.
Πως αυτό έχει αποτυπωθεί; πού;

Δεν έχει σημασία. Το σήμερα δεν έχει σημασία, διότι είναι μια στιγμή.
Νιώθεις στο σήμερα, στο τώρα...
Μου φαίνεται αστείο το σήμερα, μια γελοία καρικατούρα
που ο χρόνος έχει καθορίσει.

Πόσες φορές σε περιμένουν,
μέσω της μυρωδιάς ενός λουλουδιού ή της όψης ενός χρώματος ή της ομίχλης,
ή ενός τραγουδιού ή ενός φιλιού;
Με βήμα αργό και σταθερό...σε κυριεύουν, σε ημερεύουν, σε καταστρέφουν, σε φυλακίζουν, σε πετάνε στα πιο ψηλά τ' ουρανού.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ένας άνθρωπος αντιμέτωπος με τις αναμνήσεις του. Ένα ποτήρι κρασί, το χέρι να στηρίζει το κεφάλι...και οι σκέψεις, χαμένες. Το μυαλό ταξιδεύει...
Δημιουργεί ξανά κόσμους, αχνούς – άχρωμους, που είχε κάποτε βιώσει.

Ακίνητος, παλεύεις να κρατηθείς στην θέση σου. Παλεύεις να μην χαθείς στο παρελθόν γιατί το παρόν, φαντάζει πλέον ανούσιο. Συνεχεία η ίδια αίσθηση... μέχρι να έρθει η επόμενη ανάμνηση.

Υπάρχει συναίσθημα πιο πολύπλοκο από την νοσταλγία; ίσως ή αγάπη... - αγάπη - ανάμνηση- διαφορές;

Το σήμερα είναι ένα όχημα τίποτα παραπάνω, αλλά ίσως και αυτό να είναι το σημαντικότερο. Παρόλα αυτά είναι αστείο.
Δεν ξέρω αν φτάνει μία ζωή αν θ' αντέξει η ψυχή, η φυλακή, οι αναμνήσεις.

Τα συναισθήματα είναι ταμένα στο να βιώνονται μέσω των αναμνήσεων και η ψυχή κεντημένη από αυτές, αναμένει να νιώσει τον πόνο από την επόμενη βελονιά...




Συντροφιά οι λέξεις:

Ο κόσμος...

Μια ανάμνηση:

08-CALDEROΝ cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη

Διάλειμμα...

Λίγο ξενέρωσα με τους κύκλους μετά απο αυτή την υπενθύμιση μίας κλασσικής γελοιογραφίας


αλλά όχι... Συνεχίζω ακάθεκτος την ενότητα "κύκλος" με περισσότερες καμπύλες και λιγότερες ευθυγραμμισεις...Χα!

Άλλωστε αν κανείς προσέξει... Ο καλλιτέχνης (ξέρει κανείς ποιος είναι? ΚΥΡ;Τεσπα..), ο καλλιτέχνης έλεγα... έχει φτιάξει στο αλφάδι στην αρχή έτσι κάποιες γραμμές πως να το πω... έχει φτάξει να είναι λίγο πιο ατημέλητες πιο ατίθασες, στην συνέχεια το σήμα του ειρηνιστή πιο μαζεμένο ενώ το σήμα μερσεντες είναι άκρως ψηφιακό , τέλεια σχεδιασμένο χωρίς να ξεφεύγει ούτε μία γραμμούλα, ούτε ένα πίξελ...Είναι ιδανική εικόνα για να εξηγήσεις σε κάποιον τι σημαίνει εικόνα vector. (Έτσι... και για τα παιδιά από τα μαθήματα επεγεργασίας εικόνας...) Είναι τυχαίο λοιπόν αυτό;;; Δεν νομίζω... (Και ΟΧΙ! Δεν κάνω την ηλίθια αυτή διαφήμιση!!!!!!!! Αυτό το "δεν νομίζω" το λέγαν οι άνθρωποι και πριν μας το πει ο μαλάκας του ΟΤΕ. Είναι ζήτημα ελευθερίας του λόγου να μην περιορίζω τον εαυτό μου λοιπόν όταν θέλω να το πω... Συγχύστηκα!) Λοιπόν αυτά φίλοι μου για τους εν λόγω κύκλους... Εδώ όταν μιλάμε για κύκλους καμπύλες για απροσάρμοστα , αλλόκοτα σχήματα στην τελική εννοούμε την αποφυγή της τάξης και ότι αυτό συνεπάγεται. Και θα συνεχιστεί η ενότητα για να καταλάβουμε και καλύτερα.

Κύκλος (2)

Σ' έναν τετραγωνισμένο κόσμο γεμάτο ευθείες και γωνίες...

εμείς θα φτιάχνουμε κύκλους και καμπύλες

Κύκλος (1)

Σε έναν κόσμο γεμάτο γωνίες τετράγωνα και ευθείες εμείς θα φτιάχνουμε κύκλους και καμπύλες!

Μέρος πρώτο:


Το σκίτσο του γνωστού quino.

Δεν είμαι εδώ...απουσιάζω

Σας παρακαλώ μην θορυβείτε με τις πανέμορφες κι ηλίθιες δικαιολογίες σας. Μπορώ να βρω τόνους από δαύτες για τον εαυτό μου.

Η ελευθερία δεν είναι ελευθερία όταν θέλει να δικαιολογείται...

Σας παρακαλώ μην με ενοχλείτε με την αναισθησία σας.

Είναι ηλιθιότητα να είσαι βαλμένος να πιστεύεις με σιγουριά,

ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και ότι κάνεις λάθος,

και ότι θα νιώσεις διαφορετικά κάποια στιγμή και ότι θα επισκεφτείς τους τόπους

που νοστάλγησες...όχι αυτά που δεν έζησες...αυτά που έζησες. Κι όλα αυτά διότι...

Καμία κουβέντα δεν έχει νόημα όταν δεν έρχεται από ψυχής.

Το λέω γιατί ξέρω ότι αν ερχόταν από την ψυχή, θα ήμουν χαρούμενος.

Ένα αδιέξοδο λοιπόν. Μπορείς να δικαιολογηθείς όταν βρεθείς σε αδιέξοδο.

Το θέμα είναι γιατί να φθάσεις εκεί;

Έτσι δεν είναι;

Άντε να βρεις τώρα τρόπο να τα συντρίψεις!

Σας παρακαλώ...είπαμε, όταν χρειάζεται κάποιος να γευθεί την ομορφιά

από ένα όνειρο εγώ θα είμαι σαν μαλάκας εκεί και θα περιμένω...γιατί πολύ

απλά η ψυχή μου νιώθει. Δεν είμαι αναίσθητος...η ψυχή μου έχει μάθει να μπολιάζεται

με άλλες. Να μοιράζεται. Είμαι τρελός μήπως; Είμαι παράλογος... Είναι εγωιστικό το κίνητρο

της ψυχής μου;

Δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα;;;

Ναι... μόλις θυμήθηκα.

Απέκλινα λίγο από τον στόχο μου

σήμερα είπαμε δεν είμαι εδώ... απουσιάζω.

Μια μέρα μακρυά από όλα αυτά.

Μια πραγματικά όμορφη μέρα;

Μα να ξέρετε ότι όταν έρθει,

τείνω να πιστεύω ότι

εγώ θα απουσιάζω.

...εκεί καταλήξαμε.

09-ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΝΟΕΣ ΜΑΣ cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη

Νοσταλγώ όσα δεν έζησα

Η παράσταση που ετοιμάζουμε τόσο καιρό με την θεατρική ομάδα του "Ταξίδι Χωρίς Χάρτη" είναι επιτέλους έτοιμη! (που λέει ο λόγος δλδ γιατί μέχρι τελευταία στιγμή θα τρέχουμε). Η ομάδα, θέλοντας να ανοίξει μία κουβέντα σχετικά με τις επιπτώσεις της ερήμωσης της υπαίθρου και του αστικοποιημένου τρόπου ζωής γενικότερα, παρουσιάζει μία παράσταση σχετική με το θέμα.
Τις μέρες αυτές που θα παιχτεί η παράσταση θα μοιραστεί και η μπροσούρα που η ομάδα έφτιαξε για να πλαισιώσει τα θέματα που θίγονται σε αυτήν. Ελπίζουμε να ανοίξει ένας κύκλος συζητήσεων σχετικός. Στα πλαίσια αυτά είχαμε όρεξη να κάνουμε κάτι σαν θέατρο φορουμ προκειμένου να μπορέσει να ανοίξει ένας διάλογος και με τους θεατές. Όμως λόγω της μεγάλης διάρκειας της παράστασης προτιμήσαμε να οργανώσουμε κάποιες ξεχωριστές ημέρες εκδηλώσεων (που θα ανακοινωθούν και από εδώ σε επόμενη ανάρτηση ) όπου θα συζητηθούν τα θέματα και θα υπάρχει σχετικό οπτικοακουστικό υλικό μετά το πέρας όλων των παραστάσεων.
Προς το παρών σας περιμένουμε για την παράσταση. Αλλά απαραίτητα πάρτε να κλείσετε θέση γιατί ο χώρος είναι μικρός και οι θέσεις περιορισμένες.
Παραθέτω το επίσημο δελτίο τύπου μας(ψψψ... καιρό ήθελα να το πω αυτό):

Η θεατρική ομάδα «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» παρουσιάζει την παράσταση «Νοσταλγώ όσα δεν έζησα». Μια σπονδυλωτή παράσταση που αποτελείται από τη δραματοποίηση της «Αρκούδας του Πίνδου» του Δ. Χατζή αλλά και από κείμενα της ομάδας.

Η ομάδα προβληματίζεται σχετικά με τις κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές που επέφερε η ερήμωση της υπαίθρου αλλά και γενικότερα ο σύγχρονος αστικοποιημένος τρόπος ζωής.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο πολιτιστικό στέκι «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» με ελεύθερη είσοδο.

Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένων θέσεων στο 6947536600

1 εώς 8 Μάρτη καθημερινά στις 21.00

Διάρκεια παράστασης 150 λεπτά

Αριστοβούλου 16 Κ. Πετράλωνα

taxidixwrisxarti.blogspot.com

Σκέψεις στο κρεβάτι του πόνου...

Είναι απίστευτα καταστρεπτικές για τον ανθρώπινο νου οι καταραμένες στιγμές που προσπαθείς να σκεφτείς ενώ είσαι άρρωστος. Πόσο μάλλον όταν προσπαθείς να εξάγεις και συμπεράσματα.
Αυτός ο εσωτερικός διάλογος μεταξύ του Βαγγέλη, του δεύτερου Βαγγέλη που συχνά πυκνά μπερδεύεται στα πόδια του πρώτου, του Ιου που διακατέχει τον πρώτο Βαγγέλη, του Ιου που διακατέχει τον δεύτερο αλλά και του Βαγγέλη των ονείρων που τα όνειρα διαδέχονται σε πολύ μεγάλη συχνότητα την πραγματική ζωή είναι απλά κάτι που δεν μπορώ να αντέξω ΑΛΛΟΟΟΟΟ! ( ακούστε και το σαουντρακ μια τέτοιας κατάστασης εδώ.) Οκ σορρυ για τα νεύρα άλλα το ποστ αυτό ανέβηκε μπας και με λυπηθεί κανένας και μου ευχηθεί περαστικά!
Δεν έχω κι ένα τρανζίστορ έστω να με παρηγορεί.Μπουχουχουυυυ! Ωιμέ ! και άλλα τέτοια σπαραξικάρδια... Κατά τ' άλλα δεν θα μπορέσω να αντισταθώ στον πειρασμό να πω δύο τρεις μόνο από τις σκέψεις που με ταλανίζουν όλες αυτές τις "πυρετώδεις" μέρες:
1. Η αλφάβητος; Το αλφάβητο; ή Ο αλφάβητος;
2. Η ψήφος; ή Ο ψήφος;
3. Πότε πέφτει η Καθαρά Δευτέρα και γιατί λέγεται έτσι;
4. Πότε επίσης είναι η Τσικνοπέμπτη και γιατί πάλι γίνεται Πέμπτη αφου δεν βολεύει;
5. Πότε πέρασαν κι όλας 4 χρόνια που η Κ. Μπουρμπούλια είναι στη φυλακή;
6. Γιατί ο αξιότιμος Κ.Θεοδωράκης δεν την ρώτησε αν εισέπραξε καθόλου βία από τις υπόλοιπες κρατούμενες που πιθανόν είχε στείλει η ίδια στην φυλακή;
7. Γιατί;
8. Γιατί όχι;;;
9. Η τηλεόραση είναι θεραπευτικό μέσο και χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς;
10. Μήπως θα έπρεπε να δίνεται με συνταγογράφηση από τα φαρμακεία;
11. Για ενδείξεις, δοσολογία, τρόπο χορήγησης, περιορισμούς βλέπε εσώκλειστη οδηγία χρήσης. Επιβάλλεται η φύλαξη κάθε... τηλεόρασης... ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
12. Χμ... Καθόλου άσχημο.
12. Θα' πρεπε πάνω στην τηλεόραση μήπως να γράφει κάποιο απ' αυτά τα μηνύματα προειδοποίησης που γράφουν τα τσιγάρα;
13. Αχ αυτά τα φάρμακα... Τα λατρεύω... "28 επικαλλυμενα με λεπτό υμένιο δισκία..." σλουρπ! επικάλυψη σοκολάτα και καραμελωμένα φουντούκια στο εσωτερικό και με σιροπιαστή καραμέλα να ξεχύνεται μόλις δαγκώσεις και... ε, μήπως υπάρχουν και σε παγωτό;
14. Ποιός θα τολμήσει τώρα να παίξει την παράσταση Ταξιδεύοντας με τον Θρύλο;

Οκ οκ αρκετα. Σταματάω... Ξαναπέφτω στη θέση που μου αξίζει...

Les miettes - Crumbs (Pierre Pinaud)

Είχα πάει πριν κάνα δυο χρόνια (δεν θυμάμαι) σε ένα μαλακισμένο φεστιβαλ ταινιών μικρού μήκους αλλά με υπέροχες ταινίες κατά τα άλλα. Είχα και ενα φόβο μην τυχόν και δεν καταλαβαίνω τίποτα μιας και οι ταινίες θα ήταν στα αγγλικά οι περισσότερες αλλά τελικά χαλαρά καταλάβαινα τουλάχιστον το 90% πράγμα που με έκανε πολύ περήφανο. Χεχε! Ε, λίγο η περηφάνια λοιπόν, λίγο τα πολύ καλά ταινιάκια , και λίγο η καλή παρέα, αυτή η βραδιά έμεινε στις πολύ καλές αναμνήσεις.
Μετά όμως όταν επέστρεψα σπίτι άρχισα ενθουσιασμένος να αναζητώ στο ιντερνετ τα ταινιάκια μπας και βρω τίποτα απ' αυτά αλλά δυστυχώς... Εκνευρίστηκα αφάνταστα... Και μέχρι τώρα δλδ δεν τις έχω βρει όλες. Όσες βέβαια βρήκα, το κατάφερα μετα κόπων και βασάνων!
Πραγματικά αυτό το καθεστώς όσον αφορά τα ταινιάκια μικρού μήκους δεν το καταλαβαίνω. Και ειδικά στην Ελλάδα. Εννοείται πιο εύκολα μπορώ να βρω ακόμα και μία ταινία ρώσικης προέλευσης. Ελληνική με τίποτα. Συνηθίζω πλέον να λέω σε διάφορες συζητήσεις: "Ε, είναι ελληνικές οι ταινίες αυτές που λες, που να τις βρούμε;!;!;".. Ε βέβαια στην Ελλάδα είναι δύσκολο να βρεις τις ελληνικές ταινίες. Λογικό δεν φαίνεται??? Πέραν δλδ του ελληνικού κέντρου κινηματογράφου και του όλου κυκλώματος, ακόμα και τις δουλειές ανεξάρτητων δημιουργών δύσκολα τις βρίσκει κανείς.
Ντάξει, γενικά έιμαι άσχετος με όλα αυτά, έιμαι απλά θεατής στην όλη ιστορία αλλά ρε γμτ δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας δημιουργός να μην νιώθει την ανάγκη να δει ο κόσμος την δουλειά του; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Γιατί να περιμένει κανείς πότε κάποιο φεστιβαλάκι ή κάποιο πολιτιστικό κάποιου δήμου, θα ενδιαφερθεί να προβάλει τις ταινίες του; Αλλά και όσον αφορά το ΕΚΚ θα ήθελα να μάθω αν τυχόν χρηματοδοτηθείς μετά χάνεις παντελώς τα δικαιώματα πάνω σε αυτήν; Τα κατέχουν μόνο οι εταιρίες προώθησης ας πούμε; Υπάρχουν ταινίες που χρηματοδοτούνται και μετά δεν παιζονται πουθενά. Ακόμα και σε αυτήν τη περίπτωση ο δημιουργός δεν μπορεί να κάνει κάτι; πχ να την ανεβάσει στο ιντερνετ; Γιατί διαφορετικά μένει η ταινία απλά σε ένα χρονοντούλαπο και κανείς δεν την είδε ποτέ.Τέλοσπάντων αν κάποιος γνωρίζει κάποια πράγματα ας μας διαφωτίσει.
Ας επιστρέψουμε σε εκείνη την ωραία βραδιά με τα ταινιάκια μικρού μήκους. Τότε λοιπόν είχα δει και την εν λόγω ταινία που παραθέτω παρακάτω. Την οποία πάλι έκανα καιρό να την βρω άλλα πήρα διπλή χαρά όταν τη βρήκα πια(έτσι όπως μας έχουν κάνει...) ! Η συγκεκριμένη είναι βουβή οπότε ήταν ακόμα καλύτερα για μένα τον "αγγλομαθή"! Θα χαρώ πολύ να την δείτε (όσοι δεν ήσασταν τότε εδώ) και να μου πείτε πως σας φάνηκε. Βέβαια το "μικρού μήκους" είναι σχετικό, καθώς το ταινιάκι κρατάει κανα μισάωρο. Οπότε χρειάζεται να έχετε λίγο χρόνο. Σβήστε φώτα, βάλτε full screen, δυναμώστε τα ηχεία γιατί η μουσική επένδυση είναι εκπληκτική) και απολαύστε...



Και μ' όλα αυτά τώρα μου ήρθε στο νου και εκείνη η ταινία που πέρασε από χίλια μύρια κύματα. " Οι ισοβίτες " του Θ. Μαραγκού. Είχε και αυτή τη τιμητική της στα σινεμα. Παίχτηκε καμιά δυο φορές και αυτό ήταν όλο. Παρόλο που μιλάμε και για έναν αναγνωρισμένο υποτίθεται σκηνοθέτη. Τεσπά, μπορούμε να την βρούμε πουθενά;

Άγραφα - Ελατάκος - Λίμνη Πλαστήρα (μέρος 1)

Είχα πει πριν κάμποσο καιρό πως θα βγάλω και τις δικές μου φωτογραφίες... Η υπόσχεση έγινε πραγματικότητα λοιπόν μόνο λίγες μέρες από εκείνο το ποστάκι. Τόσο καιρό έλεγα να ανεβάσω κάποιες , αλλά δεν το έκανα γιατί δεν ήξερα με τι λόγια να τις συνοδέψω. Αργότερα σκέφτηκα απλά να τις ανεβάσω μόνες τους, αρκετές λέω δεν είναι; Αυτές οι φωτογραφίες δεν περιγράφονται με λόγια μάλλον. Τελικά τώρα που τις ξανάβλεπα αναρωτιόμουν μήπως είχα ταξιδέψει απλά μέσα σε ένα παραμύθι:

Μια φορά κι έναν καιρό 8 συνοδοιπόροι ξεκίνησαν για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι χωρίς να έχουν κάποιον οδηγό, κάποιον χάρτη και χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ψάχνουν. Αυτό το ταξίδι το είχαν υποσχεθεί σε ένα πνεύμα που είχε εμφανιστεί μπροστά τους μία μέρα που ήταν όλοι μαζεμένοι σε ένα χωριό με χαμηλά πέτρινα σπίτια και αλώνια. Εκεί που πίναν και έτρωγαν σε ένα τέτοιο πέτρινο σπίτι, εμφανίστηκε το πνεύμα και είπε:

"Βρείτε το μέρος εκείνο που οι κορυφές των δέντρων αγγίζουν τον ουρανό, οι παγωμένες φτέρες σχηματίζουν απέραντα λιβάδια και τα βράδια ξεπαγώνουν, αργοσαλεύουν και αρχίζουν το κουβεντολόι. Βρείτε αυτό το μέρος που οι αράχνες φτιάχνουν ιστούς από πάγο και τους σκαλίζουν περίτεχνα. Εκείνο το μέρος όπου το χιόνι δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά από την δύση προς την ανατολή. Εκείνο το μέρος που οι οξιές γειτονεύουν με τα έλατα και στήνουν συχνά πυκνά μεγάλα γλέντια και ακούγεται το τράνταγμα της γης από τα βαριά τους βήματα ως τα πέρατα. Και μέσα σε όλα αυτά κάπου εκεί θα βρείτε και εκείνα τα παράξενα μανιταρόσπιτα απ΄το στρουμφοχωριό. Πηγαίνετε σε εκείνο το μέρος και όταν θα συναντήσετε μπροστά σας δύο πελώριες - γιγαντιαίες πόρτες τότε θα έρθω ξανά και θα σας αποκαλύψω ένα μεγάλο μυστικό."

Οι 8 φίλοι ξεκίνησαν γρήγορα... Τόσο γρήγορα που το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκαν άλλα έφυγαν με μιας. Πέρασαν βουνά, πεδιάδες και μια μεγάλη λίμνη...

Κάπου στο δρόμο όμως τους έπιασε χιονιάς. Εκεί καταρχήν κατάλαβαν ότι ακόμη δεν έχουν φτάσει στο μέρος που το πνεύμα τους είχε περιγράψει αφού το χιόνι έπεφτε ακόμη από τον ουρανό.

Το χιόνι όμως άρχιζε σιγά σιγά να πυκνώνει όσο ανέβαιναν το βουνό κι έτσι αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στην πρώτη καλύβα που βρήκαν μπροστά τους. Το χιόνι δεν σταμάταγε και το κρύο ολοένα και γινόταν πιο τσουχτερό όσο νύχτωνε. Τότε οι φίλοι κατάλαβαν ότι θα διανυκτέρευαν εκεί. Και είπαν πως θα πρέπει να ανάψουν φωτιά στο καλύβι και βγήκαν στο δάσος με τσεκούρια και πριόνια για να κόψουνε ξύλα.

Και είπαν ότι θα ‘πρεπε να βρούνε και νερό γιατί άμα νυχτώσει θα είναι δύσκολα και οι 3 απ’ αυτούς παρά τις δυσκολίες του καιρού ξεκίνησαν για αναζήτηση νερού ενώ ένας άλλος έβαλε ένα ταψί έξω για να γεμίσει με το χιόνι που αργότερα θα το λιώνανε στη φωτιά. Κι ενώ τους 3 τους χτυπούσε ο αγέρας δυνατά και το χιόνι, προς μεγάλη τους χαρά βρήκαν ένα ποτιστήρι για τα ζώα, που χρησιμοποιούσαν μάλλον οι βοσκοί, και αποφάσισαν από εκεί πως θα γεμίσουν μπουκάλια και θα φέρναν νερό στο καλύβι.

Έτσι κι έγινε. Πήραν το δρόμο του γυρισμού και βρήκαν ήδη τη φωτιά αναμμένη για να ζεσταθούν μετά απ’ τη δύσκολη και κρύα αυτή ημέρα. Η νύχτα δεν άργησε να πέσει στο δάσος… Λίγη κριθαρόσουπα, λίγο τσίπουρο και κρασάκι ήταν ότι πρέπει, ενώ ένα κορίτσι απ’ την παρέα τους εξιστορούσε παραμύθια από την Περσία.

…

Ενώ μέσα στο δάσος ξεχώριζε κανείς λίγο φως απ’ τα κεριά και τη φωτιά που η παρέα είχε ανάψει μέσα στο καλύβι, ένα αλεπουδάκι κοιτούσε ανάμεσα απ’ τα δέντρα από μακριά τα παράθυρα και τα μάτια του σπινθηροβολούσαν. Ίσως να ‘ταν και το πνεύμα που παρακολουθούσε τους 8 ταξιδιώτες του παραμυθιού μας…

(Η ιστορία μας συνεχίζεται)

Χριστουγεννιάτικες εικόνες στην γειτονιά

Τα παιδιά λένε τα κάλαντα στην γειτονική τράπεζα. Μετά δεν μπορούν να βγούν. Ποιος ξέρει … Ίσως να φταίνε τα τριγωνάκια που είναι μεταλλικά. Περιμένουν την ρομποτική φωνή να τους πει πότε θα ανάψει το πράσινο.

Στο γειτονικό Πλαίσιο η πολιτική του καταστήματος προστάζει οι εργαζόμενοι να είναι στο κλίμα των ημερών. Φοράνε σκούφους με φωτιζόμενα λαμπάκια.

Στην ΔΟΥ της περιοχής τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Κανείς δεν ακούει. Άπειρος κόσμος. Όλοι αγχωμένοι. Όσοι δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν το σήμα παραδίδουν πινακίδες και άλλοι τα βρήκαν τελευταία στιγμή ή βρήκαν χρόνο τελευταία στιγμή.

Στα ΕΛΤΑ της γειτονιάς έχει πολύ μεγάλη ουρά. Τετοιες μέρες λογικό είναι. Όλοι σπεύδουν να στείλουν κάρτες – εγκάρδιες – ευχές – δέματα με δώρα! Κι εγώ πήρα αριθμό. Είχα ένα συστημένο. Περίμενα ανυπόμονα να το πάρω στα χέρια μου. Ποιος ξέρει ποιος με θυμήθηκε! Επιτέλους ένα γράμμα… Πέρασαν περίπου 2,5 ώρες για να έρθει η σειρά μου. Είχα το 198… Στο 6 ταμείο. Όλα τα έχω ταυτότητα, πορτοφόλι, το απόκομμα του συστημένου… όλα. Καλημέρα, χρόνια πολλά… Η ταμίας επιστρέφει με ένα φάκελο της Ατλαντικής ασφαλιστικής. Έληξε, έγραφε μέσα. Ευχαριστούμε για την συνεργασία. Βγαίνοντας κοίταξα καλύτερα τι κρατάνε όλοι αυτοί που περιμένουν στα χέρια τους. Τέλη κυκλοφορίας έγραφε.

Έχει μεσημεριάσει. Τα παιδιά με τα τρίγωνα τρώνε χάμπουργκερ στα goodys και σάντουιτς στον Γρηγόρη της γειτονιάς.