Η μετάβαση (μέρος τέταρτο και τελευταίο)

Όμως τώρα ταξιδεύω και μόνο αυτό έχει σημασία. Ένα τρένο που μπορεί κανείς να αποκαλέσει κινητή πατρίδα.

Κι αφήνω λέει εδώ την ζωή μου να τριγυρνάει… Και αγκαλιάζω κάθε τόσο τους συνταξιδιώτες και τους ψιθυρίζω στο αυτί μια ακατάληπτη λέξη… και ξεχύνομαι κάθε τόσο τρέχοντας στα πίσω βαγόνια και γελώντας σαν τρελός κάθομαι μία εδώ και μία εκεί ενοχλώντας όσους νιώθουν απλά φιλοξενούμενοι. Και κλείνω την πόρτα στη καμπίνα και κάνω έρωτα με εκείνη την μοναχική γυναίκα με την κόκκινη κουβέρτα. «Κάνει κρύο εδώ μέσα, δεν κάνει;» με ρωτάει κάθε τόσο κι εγώ της λέω αν δεν έκανε δεν θα χες αυτή την όμορφη κόκκινη κουβέρτα τυλιγμένη απάνω σου. Και τότε τι θα ήταν «η γυναίκα με την κόκκινη κουβέρτα» χωρίς κόκκινη κουβέρτα;

Και να πάλι τα ίδια ερωτήματα… Η ύλη… Καθορίζει την υπόσταση της; Κάτι χαζομάρες γράφω και σκέφτομαι κι ελπίζω να μην τις ανεβάσω στο μπλογκ κι ελπίζω κανείς να μην τις διαβάσει όσο κι αν επιθυμώ τα αντίθετα. Και σκέφτομαι τι θα ήταν και η κοκκινοσκουφίτσα χωρίς το κόκκινο σκουφί… Κι όλη μου η ιδιοσυγκρασία τελικά μετεωρίζεται κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά. Λέξεις υπέροχες που με εκφράζουν όσο τίποτα:

Μετέωρος

Ανάμεσα

Αντίφαση

Μάταια

Παραπαίω

Αμφιβολία

Αυτοαναίρεση

…

Ένας λόγος να σταματήσει κανείς να γράφει είναι να κοιτάξει το είδωλο του στον καθρέφτη. Ίσως και ένας λόγος να ξεκινήσει να γράφει.

Όμως συνήθως το πρώτο.

Η μετάβαση ευτυχώς συνεχίζεται για λίγο ακόμη...

...Τώρα που μές στα σύννεφα γλιστράει το φεγγάρι

τώρα που πήρε ο άνεμος να τραγουδάει με λύπη...

Η μετάβαση (μέρος τρίτο)

Στρέφω κάθε τόσο το πρόσωπο μου στον ώμο και μυρίζω το αγαπημένο μου, τελευταία, άρωμα. Η μυρωδιά της φωτιάς… Η μυρωδιά του καμμένου – της στάχτης. Ποτισμένη στα άπλυτα ρούχα μου.

Να πως η ύλη αποκτά νόημα… Η μπλούζα μυρίζει φωτιά… Εκείνη την αξέχαστη μεγάλη φωτιά κάτω από τον έναστρο ουρανό. Καιόμενα φλαμουρόξυλα ανάμεσα στις ψηλές φλαμουριές που μας σκεπάζουν οι σκιές τους. Επιβλητικές, σε προστατεύουν μα και σε επικρίνουν για τα κομμένα ξύλα. Σε προτρέπουν να σκεφτείς ότι εκεί είσαι απλά φιλοξενούμενος.

Γυρίζοντας στον αριστερό μου ώμο μυρίζω τσιγάρο. Τσιγάρα… Αμέτρητα. Όλα ποτισμένα στα πνευμόνια της και στη μπλούζα μου. Ασθενική με ένα όμορφο χαμόγελο τριγυρίζει μέσα στο κλουβί της. Δεν ζητάει ποτέ τίποτα. Μόνο να την αφήσεις να αυτοκαταστρέφεται όπως αυτή επιθυμεί. Τσιγάρο – τσιγάρο μετά από ένα άλλο τσιγάρο και δίπλα ένα λιποζάν σχεδόν τελειωμένο από την επαναλαμβανόμενη χρήση.

Κάπου πιο χαμηλά στη μπλούζα μου ξεχωρίζουν κάτι μικροί λεκέδες από εκείνο το σαπούνι… Οσμές… οσμές σ’ όλο το ταξίδι… μυρίζω. Η μύτη μου μάλλον ερεθίστηκε, αισθάνομαι να καίει στο εσωτερικό της. Τόσες ξεχωριστές μυρωδιές γεμίζουν μυαλό, ψυχή, κατακλύζουν τις αισθήσεις μου.Φωτιά, τσιγάρα, έρωτας, σαπούνι, απορρυπαντικά, φαγητά, ταξίδια…

Μόλις ολοκληρωθεί η μετάβαση δεν έχω παρά να πλύνω την μπλούζα και αυτό ήταν όλο. Πάλι το ύφασμα αυτό δεν θα έχει κάποια ουσία. Τα υλικά δεν θα χουν κάποια ουσία. Ευτυχώς.

Μετάβαση (μέρος δεύτερο)

Πόσα ετερόκλητα – διαφορετικά συναισθήματα μπορεί μια ψυχή ν’ αντέξει; Και άντε, ας πούμε ότι το μυαλό αντέχει να διαχειριστεί χιλιάδες σκέψεις… Αν έκανες το λάθος και συνοδεύεις την κάθε σκέψη και με συναίσθημα, η ψυχή πόσα συναισθήματα να αντέξει; Όλα στοιβαγμένα και ταξιδεύουν μαζί μου.

Πόσα άλλαξαν… Πως οι αποσκευές μου, οι υλικές αποσκευές, απονοηματοδοτήθηκαν και από εκεί που πάντα έφευγα με γεμάτες βαλίτσες τώρα η βαλίτσα μου είναι πάντα άδεια. Με δυο ρούχα που τα φοράω για μέρες. Χάσανε τα υλικά το νόημα τους μέσα σε μια μέρα. Μια μέρα δεν ήταν μονάχα; Μία μέρα. Απ’ την επόμενη κιόλας ξεκίνησα τα ταξίδια. Πως στέρεψαν τα νοήματα; Η ύλη έχασε κάθε της υπόσταση. Πως τα βλέμματα από γεμάτα ουσία γίναν παιχνιδίσματα και μόνο…

Ιδού...

José Clemente Orozco, The Masses (1935)

"Ιδού η αχίλλειος πτέρνα όλων των ουτοπιών, όλων των ριζικών προγραμμάτων αναμόρφωσης της κοινωνίας: δεν μπορείς να εξαναγκάσεις τις μάζες να δράσουν με τον τρόπο που ονειρεύεσαι γι' αυτές - σωτηρία με το στανιό, όπως λέμε, δεν υπάρχει... Κι αν είσαι στην ίδια βάρκα μαζί τους, δύσκολα θ' αποφύγεις τη μοίρα να τις ακολουθήσεις στον βυθό. "

Φώτης Τερζάκης
από το άρθρο κρίση στο περιοδικό Πανοπτικον τ.14

Η μετάβαση (μέρος πρώτο)

Όπως παλιά, απ’ την τελευταία σελίδα και προς τα εμπρός να γράφω. Όπως παλιά. Όμως τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ποτέ μου δεν ξανάκανα τέτοιο ταξίδι με το τραίνο. Τίποτα δεν μ’ αρέσει - τίποτα δεν με ευχαριστεί. Αλλά οι μεταβάσεις είναι το προσωρινό ίσως και το μόνιμο καταφύγιο μου όλον αυτό τον καιρό. Νιώθω σίγουρος μέσα στην απόλυτη αβεβαιότητα. Κάπου στα σκοτάδια βρίσκομαι – μη με παίρνεις τηλέφωνο να με ρωτήσεις που είμαι…. Μην ψάχνεις σίγουρες απαντήσεις… σου είπα, βρίσκομαι κάπου στα σκοτάδια. Κάπου μετά το Λιανοκλάδι – ίσως μετά τη Λειβαδιά, πάντως δεν έχει σημασία ο τόπος. Σημασία έχει ότι από την αρχή του ταξιδιού με χαρά παιδιού ανακάλυψα από πού σβήνουν τα φώτα στη καμπίνα και τα έκλεισα. Χαχα! Έτσι, από εκείνη την ώρα δεν υπάρχει τόπος, υπάρχει σκοτάδι και μετάβαση. Κλεισμένη όλη μου η ιδιωτικότητα σε κοινόχρηστα μέσα. Περνά κάθε τόσο κάποιος απέξω και με κοιτάζει. Θέλω να τον αγκαλιάσω και να του ψιθυρίσω «πατριωτάκι»…

Η παρεξήγηση

Ελευθερία δεν είναι η μη δέσμευση.
Ελευθερία είναι να δεσμεύεσαι για όσα εσύ επιθυμείς.

Ήθελα μονο να κατουρήσω...

Αμφιταλάντευση

Οι σκέψεις, τα λόγια, τα γραφούμενα, η ποίηση, η κατανόηση, οι αλήθειες, τα ψεύδη.
Οι απόψεις, τα συμπεράσματα, η ποίηση, η κριτική, οι λύσεις, οι εναλλακτικές, τα σταυροδρόμια

Χαρισμένα όλα...

Εγώ απλά αισθάνομαι = αμφιταλαντεύομαι
Εσείς αμφιταλαντεύεστε; = αισθάνεστε;
γίνεται κι αλλιώς άλλωστε;

Εγώ απλά αισθάνομαι = γνωρίζω, ε και τι;

Παράσιτα (1)

Σάλια και ψίθυροι πνιγμένοι σε ισομετρημένες δόσεις ποίησης και θλίψης έτσι για να επιβιώνουμε. Να λέμε ότι έχουμε ένα άκρως ποιητικό και άσχημο παρελθόν άξιο αυτοκτονίας. Έτσι για να μπορούμε να ζούμε αγνοώντας τις τύψεις βλέποντας την ασχήμια μας στον καθρέφτη. Να αυτοπαρατηρούμαστε και να λέμε... "γαμώτο μου... είμαι και πολύ καταθλιπτικό - μελαγχολικό τυπάκι τελικά"... Μήπως πρέπει τώρα να πιώ; Δεν έφυγα εγώ - ο "κόσμος" απομακρύνθηκε, δεν φταίω εγώ - η ελεύθερη - ξεχωριστή μου υπόσταση είναι αδέσμευτη, δεν φταίω είπα! Έχω ψυχολογικά (αλλά κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει στα αλήθεια - ΚΑΝΕΙΣ). Όλοι είναι προδότες!

Φ.Κ

20 Δεκεμβρίου 1920

<< Η ανάσα του ήταν ηχηρή σαν στεναγμός μέσα σε όνειρο, όπου η συμφορά υποφέρεται πιο εύκολα από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο μας, έτσι που η απλή αναπνοή είναι από μόνη της στεναγμός.>>

21 Δεκεμβρίου 1920

Ήμουν στου Μπάουμ, άκουσα ωραία πράγματα. Εγώ, τόσο ευάλωτος όσο παλιά και πάντα. Είχα την αίσθηση πως ήμουν δεμένος και ταυτόχρονα την άλλη αίσθηση ότι, αν λυνόμουν, θα ήταν ακόμα χειρότερα

22 Δεκεμβρίου 1920

Σήμερα δεν τολμώ καν να κατηγορήσω τον εαυτό μου. Οι κατηγορίες αυτή την άδεια μέρα θα είχαν έναν αηδιαστικό αντίλαλο.

Γραμμένα κάπου στα ημερολόγια του Φ.Κ.

Κόκκινο ανεξίτηλο

Αυτό που πληγώνει πολύ είναι όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ένα συναίσθημα έχει πεθάνει...Κάτι που γνωρίζεις ότι δεν πρόκειται να ξανανιώσεις ποτέ όσο και αν το θες. Η παιδική αθωότητα; Η αθωότητα γενικότερα; Ένα συναίσθημα που η μοναδικότητά του σε στοιχειώνει μόνο και μόνο επειδή το έζησες και εντέλει σβήστηκε;

Αυτό που πληγώνει ακόμη περισσότερο είναι όταν αντιλαμβάνεσαι, κοιτώντας το σημειωματάριον των συναισθημάτων σου – κάποιοι το λένε ψυχή – ότι πολλές εγγραφές, είναι σβησμένες με κόκκινο χρώμα...

Αυτό όμως που είναι περίεργο αλλά ταυτόχρονα τρομακτικό, είναι ότι συνεχίζουμε να αισθανόμαστε... ή εν' ολίγοις ότι υπάρχουν πολλές κενές θέσεις εγγραφής αλλά και πολλές σελίδες με εγγραφές που δεν έχουν σβηστεί ακόμη...

Τελικά όμως αυτό που δεν αντέχεται -αδιέξοδο από τα λίγα- είναι ότι το κόκκινο μελάνι είναι ανεξίτηλο. Όσο και να θες να σβήσεις αυτήν την κόκκινη αναθεματισμένη γραμμή δεν γίνεται τίποτα...

Ίσως κάποιος-κάπου-κάποτε να έσβησε ένα συναίσθημα καταλάθος ή κάποιος να μην ήξερε τι να το κάνει το κόκκινο μελάνι...

μετά το λάθος τί;

μα γιατί ανεξίτηλο;

.

.

.

.

Ποίοι κρατάμε στα χέρια μας αυτό το κόκκινο μαρκαδόρο; αν δεν αφεθεί χάμω...δεν θα απομείνει τίποτα πια.

Άραγε θα τελειώσει ποτέ αυτό το κόκκινο μελάνι;

Ρητορική ερώτηση...δεν χρειάζεται απάντηση...

Εντός και πρός τα έξω...

- Οι τύψεις είναι καρποί απαγορευμένοι για όσους τοποθέτησαν τις αναμνήσεις τους,
σε μια συρμάτινη, διπλοκλειδωμένη φυλακή -την λήθη-.

- Οι τύψεις είναι καρπός - δηλητήριο - για όσους εγκλωβίστηκαν σε ένα ίσως ή ένα γιατί,
σε ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ- μια λύτρωση- που ποτέ δεν ήρθε.

15-MASIS cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη by taxidixwrisxarti

Οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες απ' τις μέρες σας - Raphaele Billetdoux

Δεν είναι δικό σου το λάθος μαμά, δεν είναι ούτε δικό μου, όχι, δεν θέλω να πεθάνεις, όχι δεν θέλω να σ’ αφήσω, δεν υπάρχουν δύο τρόποι να πεις αντίο, λες αντίο σημαίνει ν΄αρχίσεις να μην ασχολείσαι πια με τα ρούχα μου, να αρχίσεις να μην με ακούς όταν τραγουδάω, να μη με ντοπάρεις με λόγια προτρεπτικά, που εσύ μόνο ξέρεις να βρίσκεις για να μου δίνεις κουράγιο, δεν υπάρχεις πάρα μόνο εσύ στον κόσμο, μαμά, που πιστεύεις σε εμένα… Για να πεις αντίο, αρχίζεις λέγοντας την αλήθεια, λέγοντας ότι ο μπαμπάς κι εσύ δεν ήσασταν ο κόσμος, ότι αυτά που μας λέγατε για τον κόσμο δεν ήταν παρά στο κεφάλι σας, και αυτό που θέλατε, πάση θυσία, να πιστέψετε εσείς οι ίδιοι, για να μην ξεσπάσετε σε λυγμούς. Αρχίζεις λέγοντας ότι ο κόσμος, ο αληθινός κόσμος δεν είναι ωραίος κι ότι μέσα σ΄αυτόν εσύ, ο πρώτος μου δυνατός έρωτας, δεν θα μπορέσεις ποτέ να γίνεις ούτε ο άντρας μου, ούτε γυναίκα μου, ούτε υπηρέτρια, ούτε μέλλον μου, ότι δεν θα μπορέσεις καν να κρατήσεις τις υποσχέσεις που μου έδωσες, ότι αυτά που μου υποσχέθηκες, που με άφησες να ονειρευτώ και να υποψιαστώ, τα υποσχέθηκες αβασάνιστα, γιατί το ήξερες ότι θα ερχόταν μία στιγμή όπου όλα θα παραγράφονταν, να την, ήρθε… Ακόμη και για το πέταγμα της ηδονής επέτρεψες στον εαυτό σου να υποσχεθεί και να αναγγείλει: « Και τότε, μικρές μου, εκείνη τη στιγμή η γυναίκα βγαίνει από το σώμα της, βλέπει τα έλατα, τους χείμαρρους, τους πιο αιχμηρούς πάγους, είναι νύχτα κι ωστόσο ο ήλιος είναι εκτυφλωτικός», και τα λοιπά και τα λοιπά, δε θα συνέλθω ποτέ απ’ αυτό. Έπρεπε να μας πεις πρώτα ότι, αν θέλαμε να συνεχίσουμε να φιλιόμαστε το ίδιο ειλικρινά, το ίδιο υπέροχα, όπως όταν μας φιλούσες εσύ βράδυ και πρωί, έπρεπε να ψάξουμε πολύ, μακριά για χρόνια, να υποστούμε πολλές δοκιμασίες και ότι κινδυνεύαμε να μη βρούμε ποτέ παρά μητριές και πατριούς, σαν αυτούς που κρύβονται πίσω απ’ τον κορμό κάθε δέντρου στο δάσος, που μ’ αυτό μας φοβέριζες όταν ήμαστε παιδιά, στρογγυλεύοντας το στόμα σου. «Και τότε…» έλεγες εσύ. Και τότε; Και τότε μαμά; Τι έγινε; Ξέχασες τη συνέχεια; Τώρα όμως τα παιδιά, την ξέρουν τη συνέχεια. Την είδαν, την έμαθαν με δικά τους έξοδα. Και μπορούν να σας τη διηγηθούν τη συνέχεια, και πως το παραμύθι με τις νεράιδες γίνεται εφιάλτης, και πως υπάρχει εξαπάτηση στην ιστορία και πως, για να χαρίσετε στα παιδιά δεκαπέντε χρόνια ευτυχίας, τους ετοιμάζετε πενήντα χρόνια γεμάτα χτυπήματα και απογοητεύσεις…

Universe217, Need, Sequence Theory Project - Fire

Οι λέξεις

Πως μπορεί κανείς να σου ζητάει να μην παίζεις με τις λέξεις; Αφού οι λέξεις είναι παιχνίδια. Πως γίνεται κανείς να έχει παιχνίδια στα χέρια του και να μην παίξει με αυτά;

Θα επανορθώσω - (head on)

Δεν πειράζει.. Απόψε θα είμαι πολιτισμένη. Όπως είσαι κι εσύ. Αποφορτίζω τα συναισθήματα απόψε. Κλείνω τα μάτια κι αφήνω την γαλήνη να με πάρει από το χέρι, αποδιώχνω τους εφιάλτες με μία απότομη κίνηση πάνω από το κεφάλι. Ξεροβήχω κι αντιμετωπίζω τα τετελεσμένα σαν να μην με άγγιξαν ποτέ. Σαν η ματιά μου να μην διαπερνά τα πάντα. Όχι θα κρύψω την φανταστική μου ιδιότητα x-ray. Θα κρύψω αυτό που νομίζω ότι ξέρω. Θα το ξεχάσω. Η ματιά μας ποτέ δεν φτάνει πιο βαθυά απ' το δέρμα. Όταν έβλεπα τα μάτια σου, απλά έβλεπα τον αμφιβληστροειδή σου, την κόρη τα αγγεία. Όταν έβλεπα δάκρυα ήταν απλά ένα αλμυρό υγρό που ο αυτοματισμός των ματιών σου χρησιμοποιεί για να αποβάλλει τα περιττά.Μικροοργανισμούς και σκόνη. Τώρα δεν είχε να αποβάλει τίποτα. Όλα ήταν θεμιτά. Τίποτα περιττό. Τι άλλο να έβλεπα; Και το αίμα απ' τα αγγεία έβλεπα. Αυτό με εντυπωσίαζε. Μικρά κόκκινα ρυάκια, άπειρα που ενώνονται σε σημεία και τροφοδοτούν το μάτι σου με αίμα. Για όλα υπάρχει μια λογική εξήγηση. Ξεχνάω. Ξεχνάω ότι η ματιά μου έφτανε πιο βαθιά και απ' τις ακτινογραφίες. Μπορούσα να ζωγραφίσω την ακτινογραφία της ακτινογραφίας σου. χεχε! Διαπερνούσα το δέρμα, τους μυς και τα οστά εγώ! Αλλά να που το θυμάμαι τελικά καλύτερα πως τίποτα δεν έβλεπα. Μόνο το αίμα στα αγγεία. Μόνο το άιμα. Άψυχο υγρό. Ρέει και ζεις. Φορείς ζωής - όχι ψυχής. Αυτό δεν είμαστε; Ζούμε - Βαριόμαστε - Ζούμε αλλιώς... Απλά πράγματα. Οι αναμνήσεις είναι επίπλαστη έννοια που κάποιοι επινόησαν για να κρατούν την ανθρωπότητα σε λήθαργο. Ενώ η ανθρωπότητα, ευτυχώς, παρακάμπτει τις παγίδες, τα ψευτοδιλλήματα και κινείται αέναα. Χωρίς να σέρνει βαριές αλυσίδες από στιγμές πίσω της. Ζούμε - Βαριόμαστε - Ζούμε αλλιώς... Απλά τα πράγματα. Όχι, θα έιμαι πολιτισμένη απόψε... Στο υπόσχομαι. Ναι. Και ξέρεις τι θα κάνω; Θα κοιτάξω τα ζώδια απόψε. Να δω με ποιον ταιριάζω. Και θα δω επίσης ότι δεν ταίριαζα μαζί σου. Γι' αυτό απέτυχε... Αν το' χα κάνει τόσο καιρό θα είχα αποσώσει κάποια κομμάτια μου. Το λέει ξεκάθαρα. Το ζώδιο μου πιστό, το ζώδιο σου λέει βαριέται πιο εύκολα. Τόσο απλό ήταν. Ολική διαγραφή μνήμης και πίστη στα ζώδια. Αυτό χρειάζεται. Είπαμε. Απλά Ζούμε - Απλά βαριόμαστε - Απλά ζούμε αλλιώς. Και στους ανθρώπους. Καιρός να πιστέψω επιτέλους και σε αυτούς. Οι απαντήσεις τους είναι πάντα τόσο ορθολογιστικές. Τόσο σωστές. Κι εγώ αμελούσα να τις λάβω υπόψιν μου τόσα χρόνια. Αλλά δεν στο κρύβω πως με κάνουν θλιμμένη ακόμα οι απαντήσεις τους. Όλοι ξέρουν το ¨γιατί" εκτός από εμένα. Αυτό είναι που δείχνει περισσότερο από όλα πόσο ήμουν απών από την ζωή μου. Καιρός να πιστεψω λοιπόν στα λόγια τους. Ονειροπολούσα πάντα πως όχι.. δεν είναι έτσι... κανείς δεν μπορεί να ξέρει.. πόσο ιδιαίτερη είναι η σχέση αυτή.. Και αυτό λέγεται ύβρις. Αυτό λέγεται... ζω σε ταινίες. Θα επανορθώσω.

*Αφιερωμένο στην Α.

Hot 8 Brass Band - Sexual Healing

Απ' τα λίγα πράγματα που με κάνουν να έχω έτσι μια ψυχική ανάταση τον τελευταίο καιρό είναι αυτό το θεόπνευστο ρεμίξ του sexual healing του Marvin Gaye. . .

Αυτή την μουσική την ακούς και απλά ο ρυθμός αρχίζει και χτυπάει μέσα σου χωρίς να θες. Και φαίνεται τόσο γελοία παράταιρο να αρχίζεις να χτυπιέσαι άθελα σου ενώ το σώμα σου αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει... Ας είναι καλά ο φίλος που μου είπε "Άκου αυτή την κομματάρα!", χεχε!

Τελικά

Η βρώμικη αθέατη πλευρά μας... τόσο σκοτεινή και βρώμικη που κανείς ντρέπεται να μιλήσει γι' αυτή. Αυτή είναι η ποίηση τελικά.

Υποθήκαι

Είναι ντροπή να επικαλείσαι την θλίψη σου τις στιγμές που εσύ βούτηξες τους άλλους σε αυτήν. Μην το κάνεις αυτό. Όταν θα' ρθει η στιγμή δεν θα'χεις που να κρυφτείς.Κράτα την καθαρή. Δεν θυμάσαι εκείνο το παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό, θα έλεγες κάποτε...