Εγκατάλειψη

Μόνη, μόνος. Εσύ και η ψυχή σου… Αναρωτιέμαι βρίσκεται ακόμα μέσα σου ; Νιώθεις τον χρόνο να περνάει ; Έχει σημασία για σένα πια ; Ζωή ε; Σε ενοχλεί η μοναξιά. Το καταλαβαίνω, είναι άλλωστε προφανές.

« Σιωπή, ησυχία… Γίνεσαι διαρκώς μια ενόχληση. Δεν μας ενδιαφέρει πια η ζωή σου, η ύπαρξη σου… Εν ολίγης, σκάσε σου λέω. »

Σε λίγο ξεχνιέσαι…μπορείς να κάνεις κι αλλιώς… ζητάς, ζητάς αλλά τίποτα. Άραγε πόσο καιρό βρίσκεται αγκαλιά με την μοναξιά, ένα, δύο… εκατό χρόνια ; Πώς νιώθεις όταν είσαι αγκαλιά με το τίποτα για τόσο πολύ καιρό ; Πώς κρατιέσαι στην ζωή ; Ας είναι καλά τα λεφτά και τα φάρμακα… Συνοδεύουν και γιατρεύουν τον σωματικό πόνο, την αδιαφορία και τις ενοχές…

« Ναι κύριε, πλήρωσα για να κρατήσω στην ζωή τον άνθρωπο που “αγαπάω”. Τι ; Νιώθει μοναξιά ; Έχω κάνει το παν, πληρώνω. Τι άλλο να κάνω, τόσα χρόνια την “φροντίζουν” εκεί, με τα λεφτά μου! Δεν μπορώ άλλο με αυτές τις επισκέψεις. Μαυρίζει η ψυχή μου σε αυτά τα μέρη. »

Κρατιέσαι λοιπόν, τα λεφτά δίνονται απλόχερα για να σε διατηρούν στην ζωή. Δεν λέω, ίσως χρειάζονται. Μήπως όμως θα αντάλλαζες αυτήν την ζωή που την κρατάνε τα ευρο… Με μία αγκαλιά της εγγονής σου; Με μια αγκαλιά της κόρης σου; Μήπως; Δεν ξέρω, δυσκολεύομαι να στα πω όλα αυτά…ίσως να μην έχω την δύναμη να κάνω αυτήν την συζήτηση μαζί σου… Ίσως σε πληγώσω ακόμα περισσότερο και σβήσω ότι συναίσθημα σου έχει μείνει. Σε ακούω να τους μιλάς στο τηλέφωνο, « Βρε με έχετε αφήσει εδώ χωρίς να έρθετε ούτε ένα λεπτό να με δείτε. Τόσες μέρες πέρασαν, δεν ντρέπεστε, επιτρέπονται τέτοια πράγματα ; Το καμάρι μου, άντε να σε καλά μικρή μου και να προσέχεις, σας αγαπάω. Άντε γεια σου και να έρθεις να με δεις ε ;» Παρόλο που τους μαλώνεις , παρόλο που σε πικραίνουν, αγαπάς πάνω από όλα. Έτσι υπάρχεις ε ; Πραγματικά θα με καταλάβαινες αν σου μιλούσα ; Η μήπως τα λόγια μου αυτά, λόγια για την μοναξιά, μαύριζαν τα σύννεφα και μάτωναν τα αστέρια σου ; Ποδοπάταγαν την ελπίδα σου ; Εσύ μου λες… «για πάρε μου ένα τηλέφωνο…» και γώ σκέφτομαι ότι η μοναξιά σε κομμάτιασε, λες… « είδες που δεν δίνουν σημασία…» Τι να πω και πώς θα βρω λόγια να περιγράψω και να βαλσαμώσω τις πληγές της απόγνωσης, της οργής, της αγανάκτησης, για την αγάπη που νιώθεις για αυτούς, που βλέπω ότι σε εγκατέλειψαν. Μπαίνω στο κόπο να σε νιώσω, εγώ ένας άγνωστος που, που και που με εκνευρίζεις κιόλας με την επιμονή σου και τις φωνές σου. Όλο ζητάς και φωνάζεις… Θυμάται κανένας άνθρωπος στις μέρες μας, ότι πρέπει να νιώθουμε τους γύρω μας, έστω αυτούς που πονάνε, ή είναι μεγάλος ο κόπος για να το κάνει κανείς αυτό ; Ας ελπίζουμε ότι υπάρχουν κάποιοι που νιώθουν.

Κάποιος μου είπε ότι καλός λόγος δεν βγαίνει από το στόμα σου. Στενοκεφαλιά, αποστροφή και αυθάδεια για όλους και για όσα λεν … Αναρωτιέμαι αν αυτό, κάποιος μπορεί να το κάνει επιχείρημα για να μην σε βοηθά ακόμα και όταν πνίγεσαι από το ίδιο σου το κορμί. Αλλά ξέρεις όταν φωνάξεις, θα ακουστεί μια επιβλητική φωνή ουρλιάζοντας…Σιωπή!!!

Μια ζωή τα ίδια, εγώ στην ηλικία μου, πλάθω την θλίψη της μοναξιάς μου, σε οποιοδήποτε δημιούργημα μπορεί να γεννήσει η ψύχη, τα χέρια και η καρδιά μου. Η έστω το προσπαθώ. Έτσι χαίρομαι φορές που νιώθω μόνος. Ναι χαίρομαι που η μοναξιά μου, με πλέει σε πελάγη, τα οποία μου έδωσαν ότι πολυτιμότερο έχω. Μοιάζει παράξενο για κάποιον αυτό ε ; Και τι, νομίζεις ότι με νοιάζει ; Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι είναι αχαριστία να μιλάω εγώ για μοναξιά. Για το πόσο μόνος νιώθω, η για το πώς η μοναξιά μου γίνεται δημιουργία και μου δίνει ελπίδα. Αυτό που με τσακίζει, είναι να βλέπω ότι εσύ δεν έχεις την δυνατότητα να πιαστείς από κάτι, όταν βρίσκεται στην μοναξιά σου. Πόσο μάλλον όταν η μοναξιά καταπίνει την ζωή σου και ξάφνου μπορεί να υπάρχουν και στιγμές που να μην θυμάσαι τίποτα. Να τρελαίνεσαι… μα μου λες «Χριστινάκι έλα, τα σεντόνια μου είναι καθαρά, έλα ξάπλωσε εδώ κοντά μου. » Κι γώ ξέρω καλά ότι η μοναξιά, η εγκατάλειψη, ή τα φάρμακα που σε κάνουν “καλά”, σε τρέλαναν, γιατί ούτε Χρίστίνα με λένε αλλά ούτε το κρεβάτι σου με χωράει. Εδώ ίσα ίσα χωρά εσένα. Μήπως τους ονειρεύεσαι πάλι ; Τελικά δε θυμάσαι ποιος ή ποια είσαι, ούτε καν ότι μπορείς να κουνηθείς. Ότι έχεις την δύναμη να αγγίξεις κάτι. Όσο βλέπω τις κινήσεις σου μου δίνεται η εντύπωση ότι πια η ψυχή σου, δεν επικοινωνεί με το σώμα σου. Για να του δώσει δύναμη να αγγίξει, να νιώσει, να κοιτάξει. Τα πάντα σε καταβάλλουν πια. Ο πόνος αγιάτρευτος και η αγάπη καταντά φαρμάκι το οποίο παίρνεις σε μικρές δόσεις. Που και που… σαν συναντάς τα πρόσωπα που αγαπάς. Και μέρα με την μέρα, το φαρμάκι, απλώνεται στο κορμί σου μέχρι να σε κάνει φυτό και να έρθει το τέλος.

Παρόλα αυτά πιστεύω ότι οι άνθρωποί σου σε αγάπησαν. Ωστόσο σιγά σίγα η ενοχή του ότι δεν σε βλέπουν ξεχνιέται, κι η ανάγκη τους να σε φροντίζουν γίνεται βάρος, για λόγους διαφόρους, που δεν είναι της παρούσης. Πιστεύω ότι νιώθοντας μόνος έχω το δικαίωμα να φανταστώ πώς είναι να νιώθεις παντελώς την εγκατάλειψη. Το μόνο που καταφέρνω είναι να σε ακούω και υπήρχαν φορές που σε βοήθησα. Η μοναξιά σου όμως, σαν αντάμωσε την δικιά μου, με έκανε να γράψω αυτές εδώ τις αράδες, έτσι για να μπορώ να σε θυμάμαι. Εσένα και όποιον ή όποιαν έτυχε να επιζεί, αγκαλιά με τα όνειρα της μοναξιάς του.

Φράουλες και αίμα του Τζέημς Κούνεν

Βρήκα πριν κάνα μήνα το βιβλίο Φράουλες και αίμα του Τζέημς Κούνεν ελαφρώς μεταχειρισμένο μόνο με 3 ευρώ. Αρνούμενος να δω πρώτα την μεταφορά του βιβλίου σε ταινία αφού είμαι πεπεισμένος πλέον για το πολυειπωμένο «καμία ταινία δεν είναι άξια του βιβλίου», το αγόρασα αμέσως και το βιβλίο υπάρχει πλέον στο ράφι πλάι σε άλλα πολλά αδιάβαστα ακόμα αφού η συχνότητα που αγοράζω βιβλία είναι κατά πολύ δυσανάλογη με την συχνότητα που τα διαβάζω. Μια ιδιαίτερα ηδονική όμως διαδικασία είναι αυτή που χαζεύεις τα βιβλία που δεν έχεις διαβάσει και βλέποντας τα ανυπομονείς να έρθει η ώρα τους. Μετά κάποιο απ’ το ράφι σου τραβάει για τον τάδε η δείνα λόγο την προσοχή και αρχίζεις να το επεξεργάζεσαι ξεκλέβοντας λέξεις φράσεις ή και αν σου αποσπάσει κατά πολύ το ενδιαφέρον και ολόκληρες σελίδες διάσπαρτες και ξαφνικά συνειδητοποιείς τι μαλακία έκανες … Διάβασες το τέλος. Τέτοια και άλλα πολλά κωμικά συμβαίνουν, όμως οι στιγμές αυτές για όσους δεν το έχουν ζήσει , πιστέψτε με , είναι ίσως καλύτερες πολλές φορές κι από την ανάγνωση ολόκληρου του βιβλίου σειριακά. Κάπως έτσι διάβασα λοιπόν και τον επίλογο του συγκεκριμένου βιβλίου που παραθέτω παρακάτω και θεωρώ ιδιαίτερα γοητευτικό ώστε να διαβάσω ολόκληρο το «φράουλες και άιμα» το συντομότερο δυνατόν:

Υπάρχουν μερικοί που θέλουν την ένοπλη επανάσταση, αλλά εγώ δεν είμαι από αυτούς. Τουλάχιστον δεν είμαι τώρα. Έχω όμως, κύριοι, μία δήλωση να κάνω.

Εφόσον η Πρώτη Δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι εκατόν ενενήντα δύο χρονών και εγώ είμαι δεκαεννιά, της δίνω άλλη μια ευκαιρία.

Αν όμως οι Δημοκρατικοί δεν αναδείξουν τον Αδιάφθορο, που τον αγαπώ , παρ’ όλες τις επιφυλάξεις μου, ή αν τον αναδείξουν , αλλά αυτός αποδειχθεί πως είναι αυτό που υποψιάζομαι και δε θέλω να παραδεχτώ, τότε δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να πω πως η δημοκρατία πέθανε και όχι μόνο πως πέθανε μα και πως δεν μπορεί πια να αναστηθεί με δημοκρατικά μέσα.

Εννοείται δεν θέλω να πολεμήσω στο Βιετνάμ. Ούτε όμως μ’ αρέσει να πολεμάω με την Στρατολογία ή με τον νόμο ή με οτιδήποτε είμαι ένας πολίτης δεκαεννιά χρονών και κουράστηκα να πολεμάω.

Κάποια μέρα θα σηκωθώ και θα πολεμήσω για καλά, για να μην χρειαστεί να ξαναπολεμήσω.

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ

Βρήκα ένα βιβλίο πρόσφατα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε. Πρόκειται για ένα βιβλίο που εξιστορεί μια ακόμη μαύρη σελίδα στην ελληνική ιστορία. Κάπου στην εποχή όπου αυτοί που αυτοαποκαλούνταν πατριώτες συνεργάζονταν με μια ιδιαίτερη ευκολία με τους Γερμανούς και αργότερα με τους Άγγλους και την Αμερική. Καταδίκαζαν – εκτελούσαν – φυλάκιζαν και εξόριζαν στις υπαίθριες φυλακές. Μακρόνησος – Αη Στράτης – Ικαρία – Φολέγανδρος… Για όσους δεν γνωρίζουν ο Λουντέμης κατηγορήθηκε για έσχατη προδοσία, για αντεθνική δράση κλπ γνωστά της εποχής και μετά από χρόνια εξορίας στην Ικαρία – Μακρόνησο και Αη Στράτη και ενώ πλέον είναι ετοιμοθάνατος από τις κακουχίες και το ξύλο δικάζεται για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» . Αλλά θα περάσω κατευθείαν στο θέμα χωρίς να κάνω καθόλου σχολιασμό των γεγονότων αφού μιλάνε από μόνα τους. Παραθέτω λοιπόν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Λάμπρου Ζιώγα , φίλο του Μενέλαου Λουντέμη , «Η Δίκη του Μενέλαου Λουντέμη»:

Ο Θεοτοκάτος (συνήγορος του Λουντέμη) παίρνει από το τραπέζι ένα πανόδετο βιβλίο με γαλάζια ξεθωριασμένα εξώφυλλα, το ανοίγει και αρχίζει να απαγγέλει, καθαρά και βροντόφωνα για να μπορούν να τον παρακολουθούν όλοι:

Εγώ είμαι ο γκρεμιστής

Γιατί εγώ είμαι κι ο χτίστης

Ο διαλεχτός της άρνησης

Κι ο ακριβογιός της πίστης.

Και θέλει και το γκρέμισμα

Νου και καρδιά και χέρι.

Στου μίσους τα μεσάνυχτα

Τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός,

Του χαλασμού πατέρας,

Πάντα κοιτάζω προς το φως

Το απόμαυρο της μέρας.

Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος,

Εγώ κι ο ανοιχτομάτης

Του μακρεμένου αγναντευτής

Κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

Και με το καριοφύλλι μου

Και με το απελατίκι

Την πολιτεία την κάνω ερμιά,

Γη χέρσα το χωράφι.

Εδώ ο θεοτοκάτος σταματά , στρέφεται προς το μάρτυρα και λέει:

- Περιμένω ν’ ακούσω τη γνώμης σας γι’ αυτό το κείμενο κύριε μάρτυς.

Ο Καραχάλιος (μάρτυρας- αστυνόμος γενικής ασφάλειας) όμως σωπαίνει. Ύστερα από λίγο λέει:

- Δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη μόνο από ένα απόσπασμα.

- Τότε παρακαλώ τον πρόεδρο να μου επιτρέψει να συνεχίσω, λέει ο Θεοτοκάτος.

Κάλλιο φυτρώστε αγραγκαθιές

Και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,

Κάλλιο φουσκώστε ποταμοί,

Και κάλλιο ανοίχτε , τάφοι,

Και , δυναμίτη, βρόντηξε

Και σιγοστάλαξε αίμα

Παρά σε πύργους άρχοντας

Και σε ναούς το ψέμα.

Των πρωτογέννητων καιρών

Η πλάση με τα’ αγρίμια

Ξανάρχεται. Καλώς να’ ρθη.

Γκρεμίζω την ασχήμια…

Εδώ σταματάει πάλι ο συνήγορος και ξαναρωτάει το μάρτυρα:

- Μήπως τώρα κύριε μάρτυς, σχηματίσατε γνώμη;

Αντί για απάντηση ο μάρτυρας ρωτά:

- Τίνος είναι αυτό το βιβλίο;

- Γιατί κύριε μάρτυς σας ενδιαφέρει;

- Ναι, με ενδιαφέρει.

- Γιατί σας ενδιαφέρει; Εσείς είπατε προηγουμένως ότι για να σχηματίσετε άποψη για κάποιο έργο δεν σας ενδιαφέρει ο συγγραφέας αλλά το περιεχόμενο και μόνο αυτό.

- Μα ξέρετε κύριε συνήγορε… Όταν γνωρίζουμε το συγγραφέα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα τι λέει. Λοιπόν πέστε μου σας παρακαλώ τίνος είναι για να μπορέσω να κρίνω και να εκφέρω γνώμη.

- Δεν θα σας τον πω, γιατί αυτό αντιβαίνει στη συμφωνία που κάναμε πριν λίγο. Κι ύστερα εσείς μόνος σας είπατε ότι κρίνετε αντικειμενικά ένα λογοτεχνικό έργο. Το κρίνετε απ’ το περιεχόμενο κι όχι από το συγγραφέα του.

Εδώ επεμβαίνει ο εισαγγελέας :

- Τέλος πάντων, κύριε συνήγορε, θα μας τον πείτε καμιά φορά αυτόν το συγγραφέα του κειμένου;

Ο Πρόεδρος Φαρμάκης, που έχει χάσει φαίνεται την υπομονή του, γυρίζει προς τον εισαγγελέα και λέει:

- Αφήστε κύριε εισαγγελέα . Κάποιος του ίδιου φυράματος με το Λουντέμη θα είναι κι αυτός.

Ο Θεοτοκάτος ήρεμος άνοιξε το βιβλίο για να συνεχίσει το διάβασμα. Βλέποντας τον ο πρόεδρος τινάχτηκε πάνω σαν να τον σούβλισαν με πυρωμένα σουβλιά και λέει ουρλιάζοντας:

- Κύριε συνήγορε δεν σας επιτρέπω να συνεχίσετε. Δεν σας επιτρέπω να διαβάζετε ενώπιόν μας τέτοια κείμενα. Αυτό που διαβάσατε δεν είναι ποίημα, είναι λίβελλος εναντίον του έθνους, είναι ένα κείμενο αντεθνικόν, που πρέπει να κατασχεθεί και να καταστραφεί αμέσως, ενώ εκείνος που το’ γραψε , αν δεν έχει καταδικαστεί μέχρι τώρα , πρέπει να καθήσει στο εδώλιο μαζί με τον πελάτη σου, να καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία και να κρεμαστεί… Αυτός δεν είναι Έλλην , είναι προδότης, εχθρός της πατρίδας… είπε ο πρόεδρος και κάθησε. Έτρεμε ολόκληρος από το θυμό του.

- Κύριε πρόεδρε, λέει ο Θεοτοκάτος, ομολογώ πως τέτοιο λαβράκι δεν το περίμενα στα δίχτυα μου. Εγώ αλλού ψάρευα ,συμπληρώνει, δείχνοντας τον μάρτυρα κατηγορίας. Το ποίημα που απήγγειλα πριν λίγο ενώπιόν σας και που εσείς το χαρακτηρίσατε λίβελλον εναντίον του έθνους, αντεθνικόν κλπ κλπ είναι απόσπασμα απ’ το γνωστό ποίημα «Ο εκδικητής» που κυκλοφορεί σήμερα στην Ελλάδα ελεύθερα και διαβάζεται από όλους τους Έλληνες . Εκείνος που τόγραψε και που κατά τη γνώμη σας πρέπει να δικαστεί για προδοσία δεν είναι άλλος από τον εθνικό μας ποιητή Κωστή Παλαμά, που όλο το έθνος τον διαβάζει, τον αγαπά και τον τιμά. Ναι, ο Κωστής Παλαμάς κύριε πρόεδρε. Και για να πεισθείτε καταθέτω το βιβλίο με τα γκρίζα εξώφυλλα λέγοντας:

- Όσο προδότης είναι, κύριε πρόεδρε, ο εθνικός μας ποιητής, άλλο τόσο είναι προδότης κι ο Λουντέμης, που έγραψε το βιβλίο «Βουρκωμένες μέρες» και για το οποίο τόσο λυσσαλέα διώκεται.

Το ακροατήριο ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο πρόεδρος αιφνιδιάζεται, τα χάνει. Δεν ξέρει τι να κάνει. Και για να βγει από τη δύσκολη θέση χτυπά το κουδούνι αμήχανα και διακόπτει τη συνεδρίαση λέγοντας:

- Άνθρωποι είμαστε κι εμείς, δεν μπορεί να τα ξέρουμε όλα.

Άτιτλο

Για τους εν ζωή άψυχους

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Κι όμως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Έχω χρόνια αναπηρία. Δυστυχώς. Μια ζωή καταδικασμένη σ’ αυτή την καταραμένη αναπηρία. Πάει καιρός, θυμάμαι που άρχισε να διαφαίνεται.

Όπως όλα τα παιδιά αναπτύχθηκα κι εγώ φυσιολογικά. Όλα ήταν φαινομενικά καλά. Ψήλωνα… οι πρώτες τρίχες που σε κάνουν να αισθάνεσαι περήφανος μα και ταυτόχρονα περίεργα έκαναν αισθητή την παρουσία τους... Σιγά-σιγά χρειαζόταν να ξυρίζομαι… Τα χαρακτηριστικά άρχισαν να γίνονται περισσότερο αρρενωπά. Οι πρώτες ορμές… Οι πρώτες ανησυχίες για τις γυναίκες… Οι πρώτοι έρωτες…

Όλα λοιπόν ίδια με τους υπόλοιπους. Μέχρι εκεί όμως.

Το σημαντικότερο μέρος της ανάπτυξης είναι μάλλον το τελευταίο. Όλοι το πέρασαν με ιδιαίτερη ευκολία. Εγώ όμως δεν το πέρασα ποτέ. Έμεινα εκεί παγωμένος να βλέπω την αλλαγή των υπολοίπων στο τελευταίο αυτό στάδιο και να περιμένω την σειρά μου. Ήταν μάταιο. Είχα ένα σωστό προαίσθημα πως δεν θα γίνει ποτέ αυτό.

Το τελευταίο στάδιο λοιπόν σχετίζεται περισσότερο με τον εσωτερικό σου κόσμο. Είναι κάπου εκεί λίγο πριν την ενηλικίωση. Μαθαίνεις να κρύβεις τα συναισθήματα σου. Να προστατεύεις τον εαυτό σου κρύβοντας ή σκοτώνοντας για πάντα την ψυχή σου. Είναι κάτι σαν την περιτομή. Το κάνεις αυτό μια και καλή για να γλιτώσεις από τις μετέπειτα πληγές.

Λένε λοιπόν πως οι ψυχές δεν μπορούν να αντέξουν όσα βλέπουν τα μάτια μας – όσα ακούμε – όσα νιώθουμε. Κι έτσι είναι βασικό κομμάτι της φυσιολογικής εξέλιξης ενός ανθρώπινου σώματος να κρυφτεί η ψυχή σου.

Σε εμένα τα πράγματα δεν συνέβησαν όπως ακριβώς έπρεπε.

Κι από τότε δεν περπατάω – σέρνομαι. ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ – ΒΟΥΡΚΩΝΩ.

Γιατί πίσω από τις σκέψεις μου κρύβεται μια σακατεμένη αγέρωχη ψυχή που στέκεται όρθια στον κοινωνικό πόλεμο με τους…. « εν ζωή άψυχους».

Ο ΛΙΠΟΤΑΧΤΗΣ

Κύριε πρόεδρε

Σας γράφω ένα γράμμα

Που ίσως διαβάσετε

Αν έχετε καιρό

Φτάσανε τα χαρτιά μου

Πως πρέπει να καταταγώ

Να φύγω για τον πόλεμο

Τ’ αργότερο την Τετάρτη.

Όμως κύριε πρόεδρε

Δεν πρόκειται να πάω

Δεν βρέθηκα σ’ αυτή τη γη

Για να σκοτώνω αθώους.

Δεν θέλω να θυμώσετε

Μα πρέπει να σας πω

Πως το’ χα πάρει απόφαση

Να γίνω λιποτάχτης.

Βλέπω στη λίγη μου ζωή

Πως πέθανε ο πατέρας μου

Πως φύγανε τα αδέρφια μου

Και τα παιδιά μου κλαίνε

Η μάνα μου απ’ τα βάσανα

Τώρα βαθιά στον τάφο

Γελάει με τους εξοπλισμούς

Περιγελάει τους στίχους

Όταν με χώσαν φυλακή

Άρπαξαν τη γυναίκα μου

Άρπαξαν τη ψυχή μου

Το παρελθόν που αγάπησα.

Αύριο ξημερώματα

Την πόρτα θα χτυπήσω

Στα μούτρα των νεκρών

Καιρών

Και θα χυθώ στους δρόμους

Θα ζητιανέψω τη ζωή μου

Γυρνώντας τη Γαλλία

Από Βρετάνη ως Προβηγκία

Και σ’ όλους θα φωνάξω

Άρνηση στην υποταγή

Άρνηση στην κατάταξη

Μην πάει κανείς στον

Πόλεμο

Να φύγετε αρνηθείτε.

Αν πρέπει αίμα να χυθεί

Να δώσετε το δικό σας

Αφού αυτό διδάσκετε

Σε όλους κύριε πρόεδρε

Κι αν είναι να με πιάσετε

Πέστε στους χωροφύλακες

Ότι θα είμαι άοπλος

Κι αν θέλουν ας μου ρίξουν.

(Του Μπορίς Βιάν μεταφορά από το Πανοπτικόν τεύχος 9.)

Και ελπίζω στο τέλος ο ...ποιητής να μην είναι και τόσο ειλικρινής...

Απαρηγόρητο Παραλήρημα ( Σκοτεινές Ψυχές)

Δύο ταξιδιώτες ντυμένοι με ρούχα κουρελιασμένα λεν ό ένας στον άλλο : Νιώσαμε την αγάπη, αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε, μα η ψύχη μας είναι γεμάτη θλίψη. Αγαπάμε να ταξιδεύουμε, να ονειρευόμαστε και να πλέουμε, πέρα και από τα αστέρια του γαλαξία μας. Τα παιδικά μας χρόνια πέρασαν ανάμεσα από τα αστέρια, αυτά τα θλιμμένα παιδικά μας χρόνια που ποτέ δεν βρήκαν παρηγοριά. Η ζωή μας, γεμάτη από αναζητήσεις, πέρασε δίπλα μας σαν όνειρο. Θέλω να τραγουδήσω για την λαμπρότητα του θεού και για την μεγαλοπρέπεια της αγάπης, μα η καρδιά μου ξεχειλίζει από θλίψη και μένω εδώ τραγουδώντας το τραγούδια των δύσκολων, σκοτεινών καιρών μας. Κανείς δεν μας κατάλαβε σε αυτήν την ζωή και το φως δεν γέμισε ποτέ τις σκοτεινές ψυχές μας. Η ζωή πια, έγινε ένα απαρηγόρητο παραλήρημα.

Ο Πίνακας αποτελεί έργο του Jack B. Yeats
Οι στίχοι του παρακάτω τραγουδιού προέρχονται πιθανότατα απο κάποιο παραδοσιακό Αρμένικο Ποίημα. Η παραπάνω μετάφραση έγινε απο αγγλικό κείμενο.
Djivan Gasparyan & Michael Brook - Dark Souls

Επιδιώκοντας το κενό (Η δικτακτορία του μυαλού... Συνέχεια)

Το μικρό μας σύμπαν συρρικνώνετε… Ένας στίχος που άκουσα σε ένα τραγούδι… Όνειρα, ελπίδες, αποτυχίες, λόγια, κρίσεις, κανόνες, νόμοι, τραγούδια... Όλα μπορούν να συνυπάρχουν μαζί, σε ένα χώρο… Στο μυαλό.

Το μυαλό μας συρρικνώνετε λοιπόν.

Άφησε τα όλα στο μυαλό σου να γίνουν ένα λοιπόν μικρέ μου άνθρωπε. Να μην χρειάζεται να ξεχωρίζεις τίποτα. Συρρίκνωσε τα όλα σε ένα μικρό ναι ή ένα όχι. Σε ένα δε με νοιάζει, είτε σε ένα, δεν χρειάζεται. Άφησε το μυαλό σου να συρρικνωθεί. Επέτρεψε τα όλα. Ξέχνα την σκέψη. Άσε τους πάντες να αποφασίζουν χωρίς εσένα. Δεν χρειάζεται να επιδιώξεις τίποτα… Εκτός της υποταγής σου.

Πραγματικά δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις και πολύ. Στο να υπότασσε, εκπαιδεύεσαι κάθε μέρα. Η ελευθερία για σένα θεωρείτε, μια βόλτα με το κωλοφτιαγμένο σου αμάξι… ή το να οδηγείς μεθυσμένος, ή το να πίνεις μπάφους με τους κολλητούς σου, ή το να πειραματίζεσαι με οποιασδήποτε απαγορευμένη ουσία. Άλλωστε ακόμα και οι επαναστάσεις σου καταπιάνονται με θέματα όπως το να μπορείς ελεύθερος να βλέπεις το αγαπημένο σου reality. Είτε στο να αγωνίας για να αποβάλεις από πάνω σου τα ταμπού και να πηδιέσαι ελεύθερα με οποιονδήποτε άγνωστο γουστάρεις, έτσι για μία βραδιά. Τόσο απλά, αγωνίζεσαι για μία εκπαίδευση στην οποία θα πρέπει να πληρώνεις. Είτε επιτρέπεις σε κάποιον να επιβάλει την ελευθερία σου και να την προστατεύει, με τα γκλομπ.

Πως θα γίνεις άνθρωπος εάν δεν έχεις κάποιον να σου βάζει πρόστιμα όταν εσύ κάνεις λάθος… Όταν εσύ κάνεις το λάθος και πρέπει να γίνεις άνθρωπός…πρέπει να πληρώσεις το χρηματικό τίμημα... Σαν να αγοράζεις την τιμιότητα και τις αξίες σου…Αγοράζεις την δυνατότητα σου να κάνεις κακό. Ξεχρεώνοντας το, όχι με τύψεις ή ενοχές, ούτε καν σκεπτόμενος την πρόληψη του… Ξέρεις απλά, ότι στην τελική θα τα πληρώσεις όλα, με χρήμα. Βέβαια τα λεφτά και τα πρόστιμα είναι ότι ποιο έξυπνο και άμεσο μπόρεσες να βρεις για να σου θυμίζει ότι η ‘ελευθερία’ σου…μπορεί να κάνει κακό. Και ότι πρέπει να υπάρχουν και όρια. Εξού και οι νόμοι που σου χώρεσαν μέσα στο μυαλό.

Στο ότι συρρικνώνεις το σύμπαν σου, την ζωή σου, την δημιουργικότητα σου, το μυαλό σου... Οφείλετε και η συντριβή σου. Οφείλετε ο φόβος και οι αντιλήψεις σου.

Φύλλα

Συνάντησα τυχαία αυτό το δέντρο… Τα μυαλό μου αφέθηκε ελεύθερο….

Πώς θα είναι άραγε να ζεις συνεχώς ακούνητος; Πώς είναι άραγε να φυλάς στις πλάτες σου φωλιές και να προσφέρεις απλόχερα ζωή σε κάθε είδους ζωή που χώνεται εκεί… κοντά στις ρίζες σου… Πώς είναι άραγε να ριζώνεις κάπου; Και να ζεις από αυτές;

Δεν αρνιέσαι, σε οποιαδήποτε ζωή, να φιλιώσει με τα κλαδιά σου. Σαν να είσαι οικογένεια ή ακόμη πατρίδα και σπίτι … Βεβαία, τόσο ελεύθερα, μπορείς να μείνεις μόνο… Χωρίς να μπορείς να αλλάξεις κάτι… Απλά υπάρχεις και προσφέρεις... Προσφέρεις ζωή.

Είναι δυνατόν τότε να μην νιώθεις; Να μην έχεις ψυχή; Είναι δυνατόν να μην έχεις μιλιά; Να μην έχεις πονέσει ποτέ σου; Είτε να μην έχεις δακρύσει; Άραγε επιλέγεις να μένεις σιωπηλό; Ακόμα και όταν πονάς ή όταν πεθαίνεις; Ίσως οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα μπροστά στην απλότητα και την ύπαρξη σου. Σιγά Σιγά αρχίζουν να μοιάζουν ακόμη ποιο ασήμαντοι απέναντι σου.

Ακόμη και μέσα από μια φωτογραφία του, φαίνεται η ελευθερία που ποτίζει τις ρίζες, τα κλαδιά και τα φύλλα του.

« Όταν έχεις μια παιδική καρδιά

και δεν έχεις ένα φίλο,

Πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά,

στην μπουτονέρια σου φύλλο »

Κ.Γ.Καρυωτάκης

ΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ

Για τα χρόνια που πέρασαν και ήταν ένας άλλος κόσμος …

Για την παρέα εκείνη που μου γέμιζε την καρδιά και ξέχναγα όλα τα υπόλοιπα.

Το ’χω ξαναπεί και τραγουδιστά πως πάντα θα μου λείπουν.

Ό,τι καινούριο κι αν ζήσω, όπου κι αν βρίσκομαι , ό,τι κι αν κάνω θα τους αναζητώ πάντα. Πάντα θα νιώθω την απουσία τους.

Για όλα αυτά τους αφιερώνω την ταινία «Οι Απόντες» του Νίκου Γραμματικού.

Η ταινία καταφέρνει να σε συγκινήσει χωρίς να υπερβάλλει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Μεταφορά της πραγματικότητας κατευθείαν στον φακό της κάμερας. Αποδεικνύοντας τη δραματικότητα αλλά και την ομορφιά της απλής ζωής.

Ας βρέξει...

Ας βρέξει επιτέλους… Τόσο καιρό περιμένω…

Αν γράψω κάτι θα είναι πραγματικά βαρύ. Καλύτερα να σας απαλλάξω από τη θλίψη μου……….. Αν καταφέρω να βρω έστω ένα παιχνίδι ή κάτι τέτοιο…..

……………………………………………………………..

Λοιπόν βρήκα! (Δεν είναι ψέμα! Πέρασαν 5-6 λεπτά για να καταφέρω να βρω…) Αν και δεν είναι πολύ διασκεδαστικό και άμεσο.

Τέλοσπαντων. Πάντα ήθελα να φτιάξω ένα διαδραστικό βιβλίο (ας το πούμε έτσι). Δηλαδή να δώσω ένα έναυσμα για να παρατηρήσω την γραφή των άλλων σχετικά με κάποιο θέμα. Η γραφή και ιδιαίτερα η λογοτεχνική πιστεύω πως δείχνει πολύ έντονα τη μοναδικότητα της προσωπικότητας μας. Ποτέ δεν το έκανα όμως τελικά (τουλάχιστον ως τώρα) γιατί πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν θα έβρισκαν νόημα σε κάτι τέτοιο κι έτσι η πρόταση μου θα έμενε χωρίς αντίκρισμα. Δεν κρύβω ότι φοβάμαι ακριβώς το ίδιο και τώρα. Αλλά κάνω μια αρχή κι αν βρεθεί αντίκρισμα θα ακολουθήσουν κάποιες άλλες προτάσεις αργότερα.

Αν υπάρχει όρεξη λοιπόν θα ανταποκριθείτε. Κι επειδή η όρεξη για να γράψεις είναι ένα αλλόκοτο πράγμα που ποτέ δεν έρχεται όταν το θέλεις (όπως λέει και το τραγούδι) γι’ αυτό θα περιμένω απαντήσεις ακόμη και μετά από μέρες σε αυτό το post. Κι ας δημοσιευτούν νεότερα posts.

Δεν πρόκειται για διαγωνισμό – ούτε για ανεύρεση ταλέντων (αν και… γιατί όχι; :-ρ )

Απλά προσπάθησε να απολαύσεις το ταξίδι που σου χαρίζει η γραφή αλλά και η ανάγνωση των υπολοίπων.

Αλλά έναυσμα ακόμη δεν έδωσα. Το έναυσμα ας είναι μια παράγραφος. Η αρχή ας πούμε:

«Κρύωνε... Το τζάκι ήταν “στεγνό” από φωτιά όπως και η καρδιά της από θέρμη. Το σπίτι τόσο παγωμένο όσο και το κενό στο μυαλό της. Ενώ το κρύο πιρούνιαζε τα οστά, εκείνη έτρεμε αλλά ούτε κι η ίδια δεν ήξερε γιατί βρισκόταν σ’ αυτή την κατάσταση. Λόγω της τσουχτερής παγωνιάς ή λόγω του ακόμη πιο ανυπόφορου κρύου μέσα της που της τσάκιζε τη ψυχή;»

Κανόνες δεν υπάρχουν. Μια καλή περίπτωση είναι να συνεχίσει κάποιος και μετά ο επόμενος κλπ. Θα χαρώ πολύ αν στείλετε.

Μικρόκοσμος

Τα μυρμήγκια είναι ευτυχισμένα μες στο γκαζόν. Γύρω τους απλώνεται μια τεράστια έκταση άγριας βλάστησης. Ένα επιβλητικό δάσος…

Ένα μικρό παιδί με το παιχνίδι του είναι ευτυχισμένο κάτω από τη κουβέρτα του κρεβατιού του. Ένα σαλιγκάρι είναι ευτυχισμένο στη γλάστρα του μπαλκονιού μας. Ο Στρατής είναι ευτυχισμένος στον κόσμο του μυαλού του, να σκέπτεται όσα οι άλλοι δεν πρόσεξαν ποτέ στη ζωή τους και πιστεύοντας ότι η καμπάνα κλαίει γι’ αυτόν.
Ο Γιάννης είναι ευτυχισμένος οδηγώντας το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι του στους δρόμους του Περάματος. Ο Άρης είναι ευτυχισμένος από τότε που πήδηξε μέσα στο ποτάμι και ζει σε αρμονία με τα πλάσματα του νερού.

Αν δεν μπορείς να φτιάξεις όμορφο τον «τεράστιο» κόσμο που σε περιβάλλει, φτιάξε τουλάχιστον έναν μικρόκοσμο… «Σμικρύνσου» και χάσου μέσα του.

Συμβουλή:
Γενικότερα ο ρόλος και η έννοια ενός φράχτη πάντα με εκνεύριζε. Πάντα ήθελα να είμαι πέρα από αυτόν. Όμως σ’ αυτή την περίπτωση τον θεωρώ απόλυτα χρήσιμο. Πρέπει να περιορίσεις το βλέμμα σου από την ασχήμια τους. Φτιάξε έναν όμορφο φράχτη στον μικρόκοσμο σου. Οχύρωσε τα όνειρα σου.

(Οι ζωγραφιές με την καμπάνα και τον Άρη είναι της Έλενας Σίμου. Τα γράμματα είναι εσκεμμένα μικρά λόγω «μικρό»κοσμου)

Apart

Τα τραγούδια - οι στίχοι, δεν ερμηνεύονται από τραγουδιστές - καλλιτέχνες. Ερμηνεύονται από στιγμές και από συναισθήματα. Όχι απ'τους ανθρώπους αλλά από τα συναισθήματα τους. Δεν ξέρω τι νόημα έχει κι αν έχει, να τραγουδήσει κάποιος ευτυχισμένος με τον έρωτα του αυτή τη στιγμή , αυτό το τραγούδι:

The Cure - Apart

he waits for her to understand
but she won't understand at all
she waits all night for him to call
but he won't call anymore
he waits to hear her say forgive
but she just drops her pearl-black eyes
and prays to hear him say i love you
but he tells no more lies

he waits for her to sympathize 
but she won't sympathize at all 
she waits all night to feel his kiss
but always wakes alone
he waits to hear her say forget
but she just hangs her head in pain
and prays to hear him say no more
i'll never leave again

how did we get this far apart?
we used to be so close together
how did we get this far apart?
i thought this love would last forever

Εγώ όμως αυτή τη στιγμή δικαιωματικά του ανήκω
και δικαιωματικά μου ανήκει.

ΣΙΩΠΗ

Σιωπή…30 χρόνια σιωπή. Έμαθα να ακούω και να μιλάω. Κατάλαβα την υποκρισία ενός ανθρώπινου βίου. Είμαστε πιο μικροί κι απ’ το πιο μικρό-μικρό βότσαλο. Η γνώση μας είναι τόσο περιορισμένη ώστε νομίζουμε πως γνωρίζουμε ποια είναι αυτά που μας διαφεύγουν. Είμαστε τόσο ανόητοι που έχουμε την εντύπωση ότι μπορούμε να ξέρουμε τι δεν ξέρουμε. 30 χρόνια σ’ αυτήν την καρέκλα αδύναμος - πεινασμένος - κουλουριασμένος – ταλαιπωρημένος μα έμαθα ν’ ακούω και να μιλάω πια. Η θάλασσα νευρίασε πολλές φορές μαζί μου … Χτύπησε ολάκερες μέρες και νύχτες αλύπητα την καρέκλα μου. Εμένα…μ’ έπνιξε 1000 φορές. Κι εγώ εκεί… Προσπαθούσα να καταλάβω τι θέλει από μένα . Ξέρω να μιλήσω στη θάλασσα καλύτερα απ’ όσο ξέρω να γράψω ή να μιλήσω σε σένα. Εγώ κι η καρέκλα μου γίναμε πλάσματα γνωστά στον βυθό της. Ξέρεις κάτι; Δεν καταλάβαινε ότι μ’ έπνιγε… Μ’ αγάπησε κι ήθελε να μ’ αγκαλιάσει. Τίποτα παραπάνω. Είναι τόσο αθώα Και δεν είχε άδικο… Εμείς και οι ανθρώπινες μικρές φοβίες μας… Αυτό είναι όλο μας το σύμπαν. Πέρα απ’ αυτό τίποτα. Νόμιζες ότι έχουμε κατακτήσει αιθέρες και νερά και ό,τι μας περιβάλει; Πολύ κοντόφθαλμη άποψη..

Δεν είχε άδικο λοιπόν. Ένα βράδυ που ’ταν τόσο γλυκιά και ήρεμη μου θύμισε το δροσερό χάδι της μάνας μου. Όταν ήταν ευτυχισμένη και μόνο που με αντίκριζε. Με χάιδευε στο μάγουλο θέλοντας να με χορτάσει γνωρίζοντας όμως πως κάποια στιγμή θα φύγω.. Το ’κανε λοιπόν διστακτικά και για λίγο. Να γλιτώσουμε αργότερα τα πολλά δάκρυα.

Αυτό το βράδυ τα νερά της ήταν τόσο γαλήνια σαν της μάνας μου… Είχα συγχυστεί… Ποια ήταν η μάνα μου ; Η θάλασσα ή εκείνη η γλυκιά γυναίκα; Το χάδι της ήταν από νερό; Η ανάσα της πρέπει να μύριζε αρμύρα – ιώδιο… «Κράτα με μια για πάντα»… ψέλλισα … Αγανακτισμένος απ’ αυτό το κοφτό χάδι που πάντα δεχόμουν και τελείωνε τόσο γρήγορα. Πριν καλά καλά κλείσω τα μάτια μου. «Κράτα με λίγο παραπάνω έστω» φώναξα δειλά.

Γλυκός μα δυνατός αέρας… Το’χεις ξανανιώσει ποτέ αυτό;; «Μάνα! Αγκάλιασε με! Αγκάλίασε με! Κλέινω τα μάτια μητέρα..»

Ένα κύμα ήταν αρκετό για να κατακτήσω τα νερά της. Τώρα ζω μέσα της. Κανείς δεν μπορεί να με πάρει μακριά της. Κοντά της επιτέλους έμαθα να ακούω και να μιλάω… όλα απ’ την αρχή.

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Το πιο απόλυτο καθεστώς βρίσκεται στο μυαλό σου, μικρέ μου άνθρωπε. Που δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς κάποιον να την κηδεμονεύει. Στο μυαλό σου, που δεν μπορεί να φανταστεί να έχει την εξουσία αυτό για’ σένα. Στο μυαλό σου, που δεν μπορείς να διασκεδάσεις χωρίς να σου υποδείξουν το πώς. Στο μυαλό σου που δεν μπορεί να σκεφτεί – να δράσει χωρίς να σου υποδείξουν το πώς. Στο μυαλό σου, που όταν σου έλεγα να δημιουργήσουμε , δεν μπορούσες να φανταστείς τον τρόπο χωρίς να σου ανοίξουν διάπλατα οι δρόμοι της καριέρας – των εταιριών ή των δημοσίων σχέσεων που χρόνια σου λέω πως καταστρέφουν την τέχνη. Αν και δεν ξέρω τι σημαίνει τέχνη. Απλά νοιώθω. Γιατί η τέχνη είναι καταρχήν η μοναξιά. Κι εσύ δεν κατάφερες ποτέ να νοιώσεις μόνος. Γιατί δεν άντεχες…

Άλλωστε σε τι ωφελούσε; Τα όνειρα σου είναι κρυμμένα πίσω από τις υποδείξεις του μεγαλύτερου δικτάτορα στο μυαλό σου. Γιατί η δικτατορία είναι στο μυαλό σου. Στο μυαλό σου που δεν αντέχει το μεγαλύτερο βάρος που θα μπορούσαν ποτέ να σου φορτώσουν στην πλάτη. Την ελευθερία. Στο μυαλό σου που δεν άντεξε όταν την αναζητούσες απ’ τα παιδικά σου χρόνια και σε εξόρισε μακριά από ‘σένα… Και το τραγικό; Τώρα σου λείπει ο εαυτός σου.

Και το πραξικόπημα έγινε από πολύ νωρίς. Από τους γονείς σου έγινε το πραξικόπημα. Από τους δασκάλους έγινε. Από την ιστορία και την τηλεόραση. Από τα πρώτα κέρματα που έπιασες στα χέρια σου. Από την στιγμή της ύπαρξης σου.

Αλλά να μην ανησυχείς και να μην σκέφτεσαι… Γιατί θα καταστείλουν κάθε σου προσπάθεια. Μην ανησυχείς… Σε καταλαβαίνω. Άλλωστε κι εγώ είμαι άνθρωπος. Κάπου – κάπου…

«Η Πάρνηθα κάηκε»

Με 3 μονάχα λέξεις καταφέρνουμε να περιγράψουμε αυτό που συνέβη με τη καταραμένη – πικρόχολη – ανθρώπινη μιλιά μας. Πόσο άσχημοι φαντάζουν οι άνθρωποι ώρες – ώρες… Πόσο άσχημοι είμαστε ;

Και δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε τη διαύγεια να αναπτύξω το θέμα…

Μόνο μια ερώτηση…:

Υπάρχει κάποιος «εμπρηστικός μηχανισμός» που να καίει τις αναμνήσεις;

Αναμνήσεις...

τώρα...


Υγ. Αν τυχόν ανοίξει κάποια συζήτηση για το θέμα θα προτιμούσα να μην είναι ούτε μνημόσυνο ούτε παραπάνω πληροφόρηση για τις καμμένες δασικές εκτάσεις. Αλλά να είναι συζήτηση για το τώρα.
Αν εξοργίζεστε όσο εγώ - αν στεναχωριέστε - αν αντιδράτε - αν συγκινείστε - αν ζείτε - αν υπάρχετε πείτε μου... Πως αντέχετε να το βλέπετε αυτό ; Πότε επιτέλους θα πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας ; Δεν νοιώθετε την ανάγκη να κάνουμε κάτι επιτέλους ; Και δεν λέω μόνο για την Πάρνηθα, αλλά ρε γαμώτο δεν έμεινε τίποτα στη κωλόπολη αυτά τα ελάχιστα δεν θα κάνουμε τίποτα να τα προστατέψουμε; Συνεχώς καταπατούνται τα πάντα. Οποιοδήποτε φυσικό τοπίο (θάλασσες - βουνά - πάρκα...) .Πρέπει να υπάρξει επιτέλους μια πρωτοβουλία. Πρέπει οι κάτοικοι όλων των περιοχών να νοιαστούν για το που ζούνε... Να μπορέσουν να δουν λίγο παραπέρα από τον μικροαστικό καναπέ τους. Ας δράσουμε.

Περι της έλλειψης των υδάτινων πόρων

Το ποστ αποτελεί κυρίως απάντηση στο ποστ που είχε κάνει ο Ras : (http://raslowbap.blogspot.com/2007/06/blog-post_12.html) (ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΡΟ ΝΕΡΑΚΙ;)

Άμεσο θέμα σπανιότητας του νερού πιστεύω όντως δεν τίθεται, όσον αφορά δλδ ότι αύριο μπορεί να ξυπνήσουμε και να έχουν στερέψει τα πάντα… απλά παρόλη αυτήν την καταστροφολογία, όντως υπάρχουν σημαντικά προβλήματα με το νερό. Αυτό το λέω πάντα βάση αυτών που έχω εκλάβει με τις εμπειρίες που είχα, από τις παρατηρήσεις που κάνουν στα υπόγεια και μη νερά, οι αρμόδιοι φορείς που ερευνούν γεωτρήσεις και τις άλλες πηγές νερού. Συμφωνώ ότι η βαριά βιομηχανία και γενικότερα όλο το καπιταλιστικό σύστημα έχει συμβάλει όσο κανένας άλλος στην μόλυνση και επηρεασμό των υδάτινων πόρων.

Βασικά το θέμα είναι πολύπλοκο και ταυτόχρονα πολύ απλό. Μπορεί να ακουστεί λίγο στανταρτ αυτό αλλά… όντως η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, (ανεξέλεγκτοι ρύποι, βιομηχανία) οι βροχές που δεν έρχονται όταν πρέπει ή δεν έρχονται καθόλου, (παράδειγμα ο χειμώνας που πέρασε χωρίς βροχές και η κακοκαιρία που είχαμε πριν καμια-δυο βδομάδες, που έκανε τους αγρότες να κλαίνε πάλι γιατί τώρα που δεν έπρεπε να βρέξει, έβρεξε και τους χάλασε τις καλλιέργιες…), η ζήτηση του νερού στα αστικά κέντρα που πλέον έχει γίνει πάρα πολύ μεγάλη, είναι πράγματα που επηρεάζουν τους υδάτινους πόρους και συνεπώς και την μελλοντική κατάσταση. Δλδ σε βάθος χρόνου, εάν μειωθούν οι βροχές λόγω της αλλαγής του κλήματος, είτε απουσιάσουν τα χιονιά κατά πολύ, τότε εννοείται θα υπάρχει πρόβλημα με το νερό...και δεν είναι κάτι που απέχει από την πραγματικότητα. Παράδειγμα φέτος με τους αγρότες και την κατάσταση που επικράτησε όλο τον χειμώνα με την απουσία βροχών που συντέλεσε στο ότι πλέον η στάθμη των υπόγειων νερών είναι τέτοια που δεν γνωρίζουν εάν θα υπάρχει αρκετή ποσότητα νερού για να ποτίσουν μέσα στο καλοκαίρι.

Το θέμα είναι ότι όλα αυτά μπορούν να επιβαρύνουν την κατάσταση με το νερό και ότι πλέον υπάρχει σημαντικό και ποιοτικό και ποσοτικό πρόβλημα. Πρέπει να δεχτούμε και να έχουμε μια συνείδηση ότι επιτέλους υπάρχει πρόβλημα και πρέπει κάπως να προφυλαχτούμε τουλάχιστον μαθαίνοντας τι συμβαίνει. Δεν μου είναι δύσκολο να φανταστώ μια εταιρία η οποία υποστηρίζοντας ότι επειδή υπάρχει έλλειψη νερού θα μπορούσε να διεκδίκηση ιδιωτικοποιήσεις η κάτι τέτοιο. Οι καθέ επιχείρηση έχει τις σκοπιμότητες της και κυρίως εκείνοι που θέλουν να κάνουν το νερό εμπόρευμα θα επικαλεστούν οτιδήποτε...

Διαφωνώ ότι δεν υπήρχε το θέμα έλλειψης νερού με τις παλαιότερες γενιές όπως αναφέρεται στο post του Ras : (http://raslowbap.blogspot.com/2007/06/blog-post_12.html) Έμαθα ότι επί περίοδο Μητσοτάκη, είχε βγει συμβουλή η οποία έλεγε ότι για οικονομία νερού θα ήταν καλό κάποιος να βάλει στα καζανάκια μέσα ένα τούβλο για να μην γεμίζει πολύ το καζανάκι…βέβαια ο Μητσοτάκης και οι Παπανδρεοικογένειες…είχαν τις βίλες με τα 585.. μπάνια και τις πισίνες… Τελειώνοντας να τονίσω ότι άμα το καλοσκεφτούμε δεν έχουμε κάνει και μείς οι ίδιοι τπτ από πλευράς μας για να προστατεύσουμε το νερό που σπαταλάμε στις καθημερινή μας ζωή. Επίσης δεν μπορώ να ακούω επιχειρήματα τύπου ότι η αύξηση τιμολογίων θα βοηθήσει στο να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι δεν πρέπει να χαλάει αλόγιστα το νερό, είναι κάτι που περνάει πολύ από τα αυτιά μου τον τελευταίο καιρό και πραγματικά με εκνευρίζει. Ίσως καταπιάνομαι με πολλά θέματα και δεν τα αναλύω όσο θα έπρεπε, απλά είναι μεγάλο το θέμα και αν γίνεται ας ανοίξει όσο μπορεί μια νέα συζήτηση.

Viva la revolution!

«Κάτοικοι» παραλιακών περιοχών της νότιας Αττικής κάνουν ριζοσπαστικές κινήσεις προκειμένου να διεκδικήσουν τις παραλίες και να αποφύγουν την ιδιωτικοποίηση τους… Πάντα με τη προστασία και την … αλληλεγγύη των επαναστατών δημάρχων τους , των γνωστών επίσης «καπελάκηδων» wanna be δημάρχων και αντιδημάρχων, συμβούλων κ… ο χορός καλά κρατεί…. Καθώς όμως και των ριζοσπαστικότερων όλων – νεοφιλελεύθερων – αριστερών – επαναστατικών – πρασινοκαρκινικών…

Έτσι λοιπόν στη παραλία του Ελληνικού όπου τα οδοφράγματα και οι φωτιές μαίνονται εθεάθη με τη μοτοσικλέτα του ο αντάρτης Τσε Γιώργος !

Ωραία…

Η επανάσταση άρχισε. Viva!

ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ – Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΑΝΤΡΕΑΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ – ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΦΕΛΟΥΖΗΣ

Πέρασαν 3 ή 4 μήνες; Μάλλον και παραπάνω… Κι όμως , ακόμη δεν λέει να βγει απ’ το κεφάλι μου αυτή η παράσταση. Έστω κι έτσι αόριστα νοιώθω την ανάγκη να συγχαρώ αυτά τα παιδιά που πραγματικά πιστεύω πως έκαναν μια δουλειά που μπορεί με αξιοπρέπεια να σταθεί μπροστά σε έναν τόσο ατμοσφαιρικό και ξεχωριστό συγγραφέα όπως ο Kafka.

Μάλλον δεν είναι μόνο η ανάγκη να τους συγχαρώ αλλά ώρες-ώρες όταν το μυαλό υπερχειλίζει από την αηδία της εποχής μας και της τέχνης που καθημερινά βιάζεται, φοβάμαι. Ειλικρινά φοβάμαι μην καταστραφεί ό,τι καλό υπάρχει. Μην εξαντληθεί η υπομονή όσων προσπαθούν με τις πιο αγνές προθέσεις να συνεχίσουν το μοναχικό ταξίδι στα βάθη της ψυχής τους για να κάνουν τέχνη.

Έχω βρεθεί πολλές φορές ξεγυμνωμένος από οτιδήποτε κρύβει την ψυχή μου , τη ζωή μου , τα συναισθήματα μου μπροστά στην «κακία» που μόνο ένα ανθρώπινο βλέμμα μπορεί να εκφράσει. Και είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό.

Αλλά έχω βρεθεί και κάποιες, ελάχιστες φορές, ξεγυμνωμένος μπροστά σε βλέμμα κατανόησης , αλληλεγγύης , πραγματικής αγνότητας και αγάπης. Και αυτές οι ελάχιστες φορές είναι πράγματι τόσο σημαντικές … Αναγκαίες για την συνέχεια της ζωής άρα και της τέχνης… της δημιουργίας. Γι’ αυτό λοιπόν θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό να δείξεις σε κάποιον που κόπιασε πόσο σου άρεσε αυτό που έφτιαξε. Και ακόμη κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν περίμενα για να τους συγχαρώ.

Η ατμόσφαιρα απέξω ακόμη απ’ το θέατρο ήταν χαρακτηριστική. Πόσο μάλλον όταν μπήκαμε όπου όλος ο χώρος ήταν διαμορφωμένος για την παράσταση. Έμπαινες σε έναν κόσμο μεταφορικό του δικού μας κόσμου. Ίσως και στο μυαλό του Κάφκα.

Ίσως και στο μυαλό πολλών άλλων που σίγουρα ο Κάφκα τους εκφράζει.

Τα χειρόγραφα του Κάφκα στον τοίχο για να εισχωρήσεις ακόμη βαθύτερα σ’ αυτόν τον κόσμο. Να αισθανθείς και να κατανοήσεις τον ορισμό της ματαιότητας ίσως και της ζωής αλλά και στα συρματοπλέγματα πάνω τσακισμένα και σκισμένα τα χειρόγραφα του… «Ο καλλιτέχνης – ο ποιητής – ο δημιουργός» και η ευαισθησία του. Ο σκληρός κόσμος που ζει και η περιορισμένη, εξ αρχής των πάντων, ελευθερία. Δεν ήταν τυχαίο που ο Κάφκα ζήτησε από τον φίλο του Max Brod να κάψει μετά τον θάνατο του όλες του τις σημειώσεις και οτιδήποτε είχε γράψει… Κι εδώ υπενθυμίζω την εισαγωγή του post για το πώς νοιώθει ένας καλλιτέχνης (ίσως και όλοι οι άνθρωποι) όταν «πουλάνε τη ψυχή τους». Ακόμη και μετά τον θάνατο τους…

Τα ρολόγια , ο χρόνος απανταχού παρών να πιέζει, να αγχώνει και να θυμίζει πρώτος και καλύτερος ότι είσαι σκλάβος του. Ύστερα το γράμμα του Γκρέγκορ Σάμσα του ήρωα του Κάφκα για τον αρραβώνα του με την Φρίντα Μπράντεφελντ με αποστολέα και παραλήπτη…. τον ίδιο.

Και το πρόγραμμα της παράστασης που σε κανένα άλλο θέατρο δεν έχω πάρει καλύτερο. Αυτό το πρόγραμμα ήταν προσεγμένο και είχε πραγματικά κάτι να μας πει. Δεν υπήρχε απλά για να υπάρχει κι ένα πρόγραμμα στη παράσταση. Αντικατοπτρίζοντας την δουλειά αλλά και την όρεξη, το μεράκι αυτών των ανθρώπων για την παράσταση. Την μελέτη που έκαναν στο έργο του Κάφκα για να βγει αυτό το αποτέλεσμα.

Τι να πρωτοπώ… Και ειδικά εάν μιλήσω για τους ηθοποιούς, τις μουσικές, τη σκηνοθεσία, την κίνηση , το περιεχόμενο της παράστασης… δεν θα σταματήσω ποτέ.

Μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι ένα θέαμα που απλά είδες , πέρασε και τελείωσε. Αφήνει πολλά πράγματα πίσω του και αυτό δικαιώνει τη δουλειά ενός καλλιτέχνη.

Κι όλα αυτά από ένα θέατρο που σε πολλούς ίσως προκαλούσε αποστροφή. Ένα υπόγειο στην οδό Μυλλέρου στο μεταξουργείο που πραγματικά μυρίζει άρωμα δημιουργικότητας. Σ’ έναν χώρο όπου δεν προωθείται το σταριλίκι , δεν είναι το διασκεδαστήριο για την αστική τάξη, χωρίς χορηγούς, χωρίς όμορφα χαλιά και αναπαυτικά καθίσματα, χλιδάτα φουαγιέ και προ πάντων χωρίς ανθρώπους υποκριτές που μεταφράζουν το θέατρο σε δημόσιες σχέσεις. Αλλά με το παγωμένο τσιμέντο και τους ακάλυπτους σωλήνες αποχετεύσεων να θυμίζουν ότι παντού μπορεί να γίνει θέατρο – παράσταση αρκεί το βλέμμα σου να έχει κάτι να πει. Και όλα αυτά χωρίς κανένα αντίτιμο. Μόνο προς τιμήν τους μπορεί να είναι αυτό. Και θέλω να πιστεύω πως όλα αυτά είναι εκ πεποιθήσεως. Ελπίζω αυτό το post με κάποιο περίεργο τρόπο να διαβαστεί από αυτούς τους ανθρώπους που πολύ εκτίμησα απ’ την πρώτη μου επαφή με την τέχνη τους (μακρυς άσπρος επίδεσμος) για να τους ευχαριστήσω γι’ αυτή την υπέροχη παράσταση να τους συγχαρώ και να τους ενθαρρύνω να συνεχίσουν!

ΦΩΣ

Είναι στιγμές που βλέποντας και μόνο πονάς γι αυτούς που δεν μπορούν να δουν. Κι είναι άλλες, όπως όταν αντικρίσεις κάτι που σου προκαλεί φρίκη, που ξεστομίζεις με λύπη και πικρία « μακάρι να μην έβλεπα, να’μένα στο σκοτάδι.».

Η σκέψη βέβαια αυτή, του να είσαι τυφλός, κάποιον που βλέπει μπορεί να τον κάνει να προσεύχεται…Άλλος μπορεί να προσεύχεται για να μην χάσει την όραση του και άλλος, μέσα από τις προσευχές του, να ζητά να μην χάσει όλα αυτά που θέλει να "βλέπει" η ψυχή του.

Ο δεύτερος ίσως φοβάται ότι πλέον, πολλά πράγματα αρχίζουν να χάνουν την υπόστασή τους, σαν να χάνονται από την όρασή του, σαν να σκοτεινιάζουν και να γίνονται αχνά, σαν να εκλείπουν από την ψυχή του, τα συναισθήματα από όλες αυτές τις πανέμορφες καθημερινές εικόνες που μπορεί να αντίκριζε κάποτε. Παρόλο που θα τις αναζητά παντού, στη γη, στον ουρανό, κοντά ή μακριά, σε ένα ταξίδι, σε μία εκδρομή, σε έναν δίκαιο και αγνό άνθρωπο, σε μία αγάπη, σε μία χαρά, στην φύση, εικόνες που γεννίουνται από ένα τραγούδι, είτε σε εικόνες που θα έχουν γεννηθεί από την φαντασία του, δεν θα μπορεί να τις αντικρύσει. Ήδη θα αρχίζουν να χάνονται. H όραση του θα αρχίσει να περιορίζεται, αφού παντού θα αντικρίζει εικόνες, οι οποίες το μόνο που θα τον κάνουν, είναι να ξεστομίζει την φράση, « μακάρι να μην έβλεπα, να’μένα στο σκοτάδι.».

Η προσευχή – ικεσία αυτή, ίσως σημαίνει ότι το μόνο που του μένει πια είναι να ελπίζει ότι με την όρασή του, θα προσπαθεί να χαρίζει εικόνες που θέλει η ψυχή του. Έτσι ακόμα και τυφλός να ήταν, θα είχε τουλάχιστον χαρίσει στην ψυχή του φως.