Εναλλακτικος Τουρισμους. Ενα βημα πιο κοντα στην καταντια...

Μετα απο τρια 2ωρα νουμερα στην σκοπια της αποθηκης πυρομαχικων, περιμενουμε την αλλαγη.. Εγω και ο συναδελφος. Πανω μας τα 25κιλα αλεξισφαιρα γιλεκα. Κεραμικο και κεβλαρ. Ολα για την προσωπικη μας ασφαλεια, ο Ε.Σ περιφανος το διατυμπανιζει... γιατι ποτε δεν ξερεις πια 17 Νοεμβρη θα κανει ντου και θα κανει ριφιφι για να κλεψει τα πολυτιμα οπλα των ενοπλων δυναμεων...ετσι μας λεει ενας υλαρχος ο οποιος μας πριζει καθε φορα στην φρουρα, με καθε ειδους κινδυνολογια και προσβολη. Γιατι οπως λεει δεν θελει κρεατα στην σκοπια, αλλα ξυπνιους αντρες. Μικρη η παρενθεση. Μετα απο 3 νουμερα λοιπον, ο συναδελφος κι εγω εχουμε καταφερει να συζητησουμε περα των τετριμενων ζητηματων των φανταρων, δηλαδη τις γκομενες, τις εξοδους, τους αξιωματικους, τις σχεσεις και τα κουτσομπολια μεταξυ στρατιωτων, τις μεταθεσεις, την μπαλα κτλ. Η κουβεντα μας πηγε απο την πολιτικη στην υγεια και την ιατρικη, απο την επιστημη στο τι σπουδασαμε, απο την μαγειρικη στην τεχνη και τελος στα μερη που εχει επισκεφτει ο καθενας μας. Τωρα βεβαια εχει επικρατησει η σιωπη. Πραγμα φυσικο. Τι να αλλο να αναλυσεις και να κουβεντιασεις μετα απο τοσες ωρες. Ειμαστε πιστευω ακρως ευχαριστημενοι που μετα απο την κουβεντα μας, επικρατησε η σιωπη. Ηρεμια. Ακουμε τα πουλια και χαζευουμε τα σπουργιτια που μας πλησιαζουν σιγα σιγα, διστακτικα και προσεκτικα, προς αναζητηση λιχουδιων. Πανεμορφο πρωινο. Ο βαρδαρης εχει καθαρισει την ατμοσφαιρα και υπαρχει τετοια διαυγεια που το βλεμμα σου μπορει να ταξιδεψει χιλιομετρα μακρυα. Περιμενουμε τον ηλιο για να ζεσταθουμε, αν και η τοποθεσια του κτηριου που ειναι η σκοπια μας τον κρυβει μεχρι και αυτην την ωρα. Μεχρι να ερθει εδω θα εχουμε φυγει.
Μεγαλη η παρενθεση. Δειλα δειλα και λιγο ακομψα, επωφελήθηκα απο την σιωπη και επιασα το κινητο. Σκεφτομαι διαρκως οτι δεν ειναι σωστο που παραμεριζω τον διπλανο μου για να γραψω, αλλα η αναγκη μου να μοιραστω μια εμπειρια μου μεσω του γραπτου λογου ειναι μεγαλη...
Μεταξυ ολων αυτων που κουβεντιασαμε, αναφερα και την εμπειρια της επισκεψης μου στον Αγ. Αθανασιο Πελλας. Η διαδρομη για να φτασει κανεις απο την πανεμορφη Εδεσσα στους προποδες του Βορα-καιμακτσαλαν δεν ειναι πανω απο μιση ωρα. Ειχα την εντυπωση οτι θα επισκεφτω ακομη ενα γραφικο πετρινο χωριο που αναζητα ζωντανια και διεξοδο απο την ερημωση. Δυστυχως απο οτι φαινεται μεσω του τουρισμου. Μεγαλη η κουβεντα για τα οφελη και τα αρνητικα της μονοπλευρης τουριστικης και αγροτουριστικης αναπτυξης της Ελληνικης επαρχιας. Οπως και να εχει, δεν θελω να κανω μια αναλυση των πτυχων εκεινων που χρηζουν την αναπτυξη αυτη ως επικινδυνη για την υπαιθρο. Αυτο που θελω ειναι να μεταφερω την αισθηση της δικιας μου απογοητευσης αλλα και της σαπιλας που μεταδιδει ο καπιταλιστικος πολιτισμος στην Ελληνικη επαρχια.

Η εικονα του χωριου.
Με το που φτανει κανεις σε αυτο το χωριο αντικρυζει ενα τεραστιο χωρο παρκινγκ το οποιο κατακλιζεται με καθε ειδους ι.χ (εννοειται μεγαλης αξιας) αλλα και αρκετα τουριστικα λεωφορια. Πραγματικα πιστεψα οτι εφτασα σε καποιο τουριστικο θερετρο η καποια ντισνειλαντ. Γυρω μου παντου διαφημιστικες ταμπελες απο ειδη σκι και σνουμπορντ. Ο οικισμος ναι μεν πετρινος αλλα εντελως νεοκτιστος. Δεν μπορεσε να ξεχωρισω καποια τεχνοτροπια παραδοσιακων χωριατικων σπιτιων. Παντου μια ομοιομορφια. Απο το χρωμα των πετρων μεχρι τα σχεδια των ταμπελων. Τιποτα δεν θυμιζε παραδοση. Αντιθετα αυτο που μου εκανε εντυπωση ηταν το ποσες φορες διαβασα την λεξη παραδοσιακο στις ταμπελες των ταβερνων. Οποτε τις εβλεπα με επιανε νευρικο γελιο. Αναριθμητες ταβερνες, καφε, σαλε. Απο το χωριο η βιλατζ Αγ. Αθανασιος δεν ελειπε το εμπορικο κεντρο για καθε ειδος χειμερινου σπορτ. Επισης το χωριο ειχε και ταμπελες καθοδηγησης. Απο δω ο δρομος για το εμπορικο κεντρο, απο κει για την εκκλησια, απο κει για την κεντρικη πλατεια. Μολις κατεφθανες εκει εβλεπες να κυματιζει η Καναδικη σημαια. Να μην μιλησω λοιπον για τιμες φαγητου, η εναλλακτικουρα και ο αγροτουρισμος πληρωνεται ακριβα. Μαγαζια που πουλουσαν γουνες, χρυσαφικα, ρολογια και οτι μπορει κανεις να φανταστει κανεις. Βεβαια φατσα καρτα εβλεπες και τα πλανόδια παραδοσιακα προιντα. Δεν μπορουσε να λειψει αυτο απο την ομορφη πετρινη ψευδαιστηση της αναβιωσης του παραδοσιακου... Το αηδιαστικο προσωπο της μπουρζουαζιας παντου.







Επιλογος.
Παραδοση για καποιους στις μερες μας σημαινει χρημα. Στα ερειπια του παλιου Αγ.Αθανασιου που σταματησε να κατοικητε γυρω στο 80, αναδυθηκε ενα εκτρωμα καπιταλιστικων οργιων. Ενα θερετρο εναλλακτικης αναψυχης. Αναπαλεωθηκαν τα ερειπια και ο βουνισιος αερας μολυνθηκε απο την μυρωδια του χρηματος και της παραδοδικης επισκεψης. Οταν επισκεπτομαι ενα μερος το οποιο θαυμαζω για την καθαροτητα και την ομορφια της απλοτητας του και της αρμονικης συνηπαρξη ς του με την φυση αφηνω ενα κομματι της ψυχης μου εκει. Διοτι με πληγωνει η ανικανοτητα μου να γινω ενα με αυτο. Οταν ομως αντικριζω την καταντια της δηθεν παραδοσιακοτητας εξοργιζομαι. Ασελγηστε λοιπον σε οτι απεμενει απο την παραδοσιακη κουλτουρα αγνωοντας τα παντα, εκτος του χρηματος.

Δυο χαμογελα

Μια κουβεντα μπορει να ανηψωσει την υπαρξη μου στα ψηλοτερα σημεια τ'ουρανου κι επειτα να την αφησει, σε ελευθερη πτωση, απανω στο στρωμενο με ροδοπεταλα εδαφος. Μια κουβεντα φτανει για να δειξει καποιος τον σεβασμο, την κατανοηση, την αγαπη, την ευγνωμοσυνη, τα εσωψυχα του. Μια κουβεντα, με κανει να χαμογελω. Πικρο χαμογελο. Μια πραγματικοτητα. Το ειναι σου, ανοικτο βιβλιο. Οι φοβοι σου, τα συναισθηματα. Ποσο αναγκη εχεις την βοηθεια. Ποσο σημαντικο ειναι να νιωθεις οτι σε νιωθουν και με μια κουβεντα ολα να γινονται ξεκαθαρα. Η ανταποδωση σε μια κουβεντα ευγνωμοσυνης, μεταφραζεται σε ενα χαμογελο. Ενα ντροπαλο χαμογελο. Αν δεις τα ματια μου, θα δεις οτι εχουν δακρυσει. Συγκινηση.
Ειναι που ξαφνου οι λεξεις με μετεφεραν σε μιαν αλλη διασταση.
Ενα λευκο καθαριο σκηνικο. Λιτο.
Εκει τα δυο σωματα μας και γυρω γυρω, εικονες να προβαλοντε απο στιγμες που περασαν και πληγωσαν την ψυχη.
Μεταφερθηκα σε αυτο το σκηνικο και τα ενιωσα ολα.
Το πονεμενο, μισο χαμογελο σου, ρημαγμενο απο την θλιψη. Οι δυο σου λεξεις, ηταν το κλειδι που ανοιξε τις ψυχες μας. Μας ενωσαν, αφηνοντας τα συναισθηματα να μας δειξουν οτι μπορουμε να δωσουμε ο ενας στον αλλον. Οτι δινουμε ο ενας στον αλλο. Ενα χαμογελο, ενα δακρυ, μια στιγμη σε αυτον τον λευκο απειρο χωρο. Διχως ορια. Με τα συναισθηματα να μας δειχνουν ποσο σημαντικες ειναι οι στιγμες που ζουμε. Χαμογελω κι ας θελω να κλαψω. Χαμογελω κι ανταποδιδω...

Απουσια - Εποχες

Περνουν οι μερες και χανονται. Θυμαμαι. Ο χειμωνιατικος ουρανος. Η εικονα του ακομη στο μυαλο μου. Ακομη νιωθω το κρυο στο σωμα μου. Τωρα ο ανοιξιατικος ανεμος χαϊδεύει την ψυχη μου. Κλεινω τα ματια μου και χαμογελω. Ολα αλλαζουν μα εγω ενας απλος παρατηρητης. Περνουν οι εποχες. Νοσταλγια. Η εποχη που ερχεται με κερναει το γλυκο νεκταρ της. Ενα ανεξήγητο συναισθημα. Κατι αφηνουν μεσα σου οι εποχες και καθε που γινεται η αλλαγη τους, νιωθεις ενα κενο. Ο ηλιος κι η θαλασσα, τα κατακοκκινα φυλλα, τα πανεμορφα ηλιοβασιλέματα, το αερακι, η βροχη, το χιονι, η μυρωδια των λουλουδιων... Μια πανεμορφη κυκλικη διαδρομη. Το κορμι χρειαζεται αυτες τις αλλαγες, οπως και η ψυχη. Το κενο; η νοσταλγια; Τι κι αν συμβιβαζομαι με τα βασανα. Τι κι αν η ζωη μοιαζει σαν ενας φαυλος κυκλος. Αυτη η αλλαγη με κανει να νιωθω ξεχωριστα. Μια μαγευτικη γαληνη. Σαν τα παντα να σταματουν γυρω μου και απλα να νιωθω την φυση, κι ν' ακουω τα πουλια να συντροφευουν και γλυκαινουν την θλιψη μου.
Οι εποχες. Τον χειμωνα απουσιαζει η μυρωδια του γιασεμιου, το καλοκαιρι απουσιαζει το κατασπρο του χιονου, το φθινοπωρο απουσιαζει η πανχρωμια των λιβαδιων και την ανοιξη το χαλι απο καφε και κοκκινα φυλλα κι αυτη η μυρωδια των πρωτων βροχων που ποτιζει τους δρομους. Σε καθε εποχη κατι χανεις και κατι κερδιζεις. Καθε εποχη ομως αγαπω να την μοιροζομαι. Οταν αυτο απουσιαζει το κενο αλλαζει οψη. Η απουσια αντιστρεφει τα παντα. Το πως νιωθει καποιος την απουσια φαινεται στην αλλαγη των εποχων. Οποιος νιωθει καταλαβαινει. Το σωμα μου αναζητα την ζεστασια του δικου σου, οταν αρχιζει να το διαπερνα το κρυο. Η καρδια μου αναζητα την ζεστασια των στιγμων εκεινων, που μοιραζομαστε τα παντα μπροστα απο την φωτια που μας ζεσταινει. Η ψυχη μου αναζητα την δικια σου και μαζι αναζητουμε την δροσια του ποταμιου και της θαλασσας μπροστα στο βλεμμα του ηλιου. Οταν με αγκαλιαζει μια ψυχη, με προστατευει απο την νοσταλγια που φερνουν τα πρωτοβροχια. Αλλο χρωμα εχει ο βροχερος ουρανος οταν τον βλεπουμε μαζι. Αλλη αισθηση εχει η ελπιδα, η θλιψη, η χαρα οταν μοιραζομαστε το χαδι του ανεμου μιαν νυχτα σαν και αυτην. Η απουσια παιρνει την μαγεια της υπαρξης μας μακρυα. Η απουσια ειναι το κενο στις ψυχες μας. Ειναι ενας ουρανος διχως συννεφα. Ενας χειμωνας χωρις βροχη. Ειναι η ανοιξη χωρις τα ανθη. Η απουσια κανει τις εποχες και την φυση να μοιαζουν παραταρες μεσα σε μια καρδια. Η απουσια με κανει εναν απλο ξεχασμενο παρατηρητη που κοιταει καθησμενος σε ενα βραχο το δεντρο να χανει τους καρπους του και να υποδεχεται τον χειμωνα.

Ακομη πιο μακρυα...

Δεν μπορω να ξεφυγω. Πολλα τα λογια, με επνιξαν. Πως να ανασανω πια; Ανουσιο μου φαινεται που γραφω. Πιο πολυ απο ποτε. Γιατι; Να καταλαγιασω την οργη και την απογοητευση; Γιατι; Ακομα κι η υπαρξη της μικροτερης πηγης εξουσιας μας συνθλιβει, μας σκλαβωνει, μας διαφθειρει. Αυτο αισθανομαι. Αν εσεις αντέχετε την εξουσια και θελετε να βρισκεστε κοντα της, καλως. Εγω θα σιωπησω. Θα δεκτω καθε σας χτυπημα. Θα δεκτω την θλιψη που μου προσφερετε απλοχερα και την υποβαθμιση της υπαρξης μου... Θα την δεκτω αλλα πρωτα θα σας διαγραψω απο μεσα μου. Κοντευω να το κανω. Η μοναξια ειναι παντου. Μου χαμογελαει γιατι σιγα σιγα την αναζητω. Σε παρακαλω, μην κλαψεις. Μοιρασου μαζι μου την θλιψη αλλα οχι δακρυα. Μην δακρυζεις για την καταληξη των ανθρωπων. Μπηκα σε ενα μερος οπου η εξουσια εχει προσωπο, οι διαταγες ειναι παραπανω απο την κριτικη σκεψη και οι σχεσεις εξαρτωντε απο οτι φαινεται μονο στον κυριαρχο λογο, αφου αυτος εχει σημασια εδω. Ποσο πολυπλοκα ειναι τα πραγματα. Πραγματικα δεν ξερω πως να εκφραστω. Καλυτερα να σιωπησω. Δεν μου μενει κατι αλλο. Κανεις δεν με νιωθει, κανεις δεν καταλαβαινει γιατι θελω να ειμαι εδω μεσα αμεροληπτος. Γιατι θελω να ειμαι, τουλαχιστον οσο μπορω, μακρυα απο την εξουσια. Ανθρωπος που εχει στα χερια του εξουσια επιρεαζει και μολυνει μονο με την υπαρξη του την ψυχη ενος αλλου ανθρωπου. Η υπαρξη του σηματοδοτει κατωτεροτητα, αγωνια, φθονο, μισος, απεχθεια, φοβο, λαγνεια, πονο, θλιψη, αδικια, ανταγωνισμο. Σημερα διαλεγω να σιωπησω. Να δω μεχρι ποτε θα εχω την ψευδαισθηση, οτι υπο την υπαρξη της εξουσιας, η αμεροληψια και η συμπαθεια μου θα φαινονται οπως πραγματικα ειναι, δηλαδη αληθινα. Οι προθεσεις μου οσο αγνες κι αν ειναι, ποδοπατουντε απο μια διαταγη. Μα εγω εκει να προσπαθω να δειξω οτι δεν κρυβω κατι σε κανεναν και οτι δεν θελω να επωφελουμαι απο καμια διαταγη. Μακαρι να ηταν τα πραγματα δικαια για ολους, μα η κυριαρχια φροντιζει για την ανισοτητα μας. Παντα.

Τι μενει;

Διχως αυτην την σκοτεινια ειμαι ενα αστερι που αιωρητε διχως ουρανο.
Διχως αυτην την μοναξια, ειμαι ενα πλασμα αφυσικο σε αυτην την πλαση της υποκρισιας.

Δεν ζητησα ποτε τα λειψα, μα ουτε και τα παντα. Μοναχα αυτο που ζητησα μοιαζει κατα πολυ ουτοπια.
Να μοιραζομαι. Να αγαπαω διχως ορια. Να ζηταω στην πλαση, η αληθεια, να απαντα πανω στις ψυχες μας.

Ουτοπικα ειν τα φτερα που κουβαλαω στις πλατες μου, τα βλεπω που ανοιγουν οταν τα χτυπα ο ηλιος. Τα βλεπω στο χωμα, χαμο, κι ακομα και τοτε ευγνωμονω αυτο που ονομαζεται σκια. Ακομα να πεταξω. Ποτε θα βρω γαληνη; ποτε το προσωπο μου θα γινει ενα μ'ενα συννεφο;

Διχως αυτην την λαχταρα του να νιωθω, ειμαι ενα τιποτα.
Διχως αυτην την θλιψη ειμαι μια πηγη που στερευει.
Δεν πιστευω οτι η γεννηση μου ταυτιστηκε με την προσμονη μου για την δημιουργια. Μα κι αν το θελετε ετσι, γιατι να μοιαζει τοσο αδιανοητο; Η ψυχη μια θαλασσα κι η δημιουργια το αλας..
Διχως αγαπη ειμαι μια πηγη που στερευει. Αγαπη για ζωη.

Ποσες φορες θα το νιωσω ακομα; Ευγνώμονω το συμπαν, τον θεο, τους φιλους, τους συνοδηπορους, ολους. Και φωναζω οτι διχως ελευθερια στην ζωη, διχως συναισθηματα, ειμαστε ενα τιποτα. Διχως το ανοιγμα των ψυχων μας, ειμαστε ερείπιονες... Τι μας κανει να νιωθουμε σε αυτην την ζωη; Αυτη ειναι η διαρκης αναζητηση μου. Να εξερευνω την ψυχη μου, να διαβαζω, να βλεπω, να ακουω, να αγαπω, να νιωθω...διχως αυτο...

Κατηφορος

Αλλο ενα πρωινο. Δεν φαινεται να εχει αλλαξει κατι μεσα σου. Εγκλοβισμενος στο ιδιο σημειο. Συνεχιζεις απο εκει που σταματησες. Κατεβαινεις τα σκαλια ενα ενα. Σιγα σιγα. Δεξια και αριστερα λουλουδια. Το βλεμμα καρφωμενο στις πανεμορφες τριανταφυλιες, τα χρυσανθεμα, τα κρινα. Οι μυροδιες απλωνουν στην ατμοσφαιρα ενα διαφανο πανεμορφο πεπλο. Μυριζεις, ερχεσαι κοντα, αλλα δεν ακουμπας τα λουλουδια. Παντα σε αποσταση. Ακους τα τραγουδια των δεντρων. Τα κατασπρα ανθοι απο τις μανωλιες διπλα σου, μα δεν σταματας το βημα σου. Κατηφοριζεις. Καμια σταση. Κατι σε κραταει μακρυα απο την ομορφια. Την βλεπεις, την μυριζεις την νιωθεις. Μα τιποτα. Η πορεια μοιαζει διαγεγραμμενη. Αγνωστη η καταληψη, μα το χαμογελο σου, τα λογια σου, παντα γεματα πικρια.
Τα αναρηχωμενα φυτα δημιουργουν εναν πρασινογαλαζιο καμπυλο ουρανο. Τα φυτα ενωνονται απο δεξια και αριστερα και ισορροπουν διχως στηριγμα. Οι δεσμοι που εχουν δημιουργησει και οι δυνατες ριζες τους, πραγμα αξιοθαυμαστο. Ποσο ομορφο θα ηταν να ριζωνες και συ σαν ανθρωπος στο χωμα που θελεις, στην πατριδα και την θαλπορη που αναζητας. Ποσο ομορφο θα ηταν οι δεσμοι που ενωναν τα φυτα να ηταν στην πραγματικοτητα η αγαπη και οι στιγμες που αναζητας να ζησεις μαζι με αλλους ανθρωπους. Κι ομως στο βαθος εσυ νομιζεις οτι βλεπεις φως. Συνηθιζες να ελπιζεις, να ξερεις ποτε και που θα σταματας; τωρα σιγουρα δεν γνωριζεις. Ποτε θα αλλαξεις διαδρομη και θα ανεβεις τον δρομο της εξιλεωσης σου. Τωρα πραγματικα εχεις χαθει. Δεν μπορεις να εξηγησεις τι συμβαινει, ουτε καν στον ευατο σου. Απλα προχωρας και οι στιγμες σου αντι να σε γεμιζουν σε πνιγουν, σε μπερδευουν.
Τα σκαλια συνεχιζουν. Ο ουρανος ειναι πλεον πετρινος, δεξια και αριστερα δεν υπαρχουν ομορφιες. Μοναχα σκληρες, σκουρες αδιαπεραστες πετρες... Ο αερας λιγοστος, οπως η καθαρια σκεψη σου. Τι να σκεφτεις; που να βρεις γιατρια; να εμπιστευτεις το μυαλου σου που σε εφερε ως εδω; τοσα σκαλια ακομα, κι ομως νομιζεις οτι εισαι κοντα στο τελος, η σκεψη του οτι θα επιστρεψεις ανωφελη. Το φως δεν υπαρχει πλεον σε αυτο τον χωρο. Κι ομως τα ομορφα ηταν τοσο κοντα. Μακαρι να ανοιγα την πορτα αυτην και γω και να σε τραβαγα πισω στο φως, στο χρωμα...Οι λεξεις στενευουν το περασμα και τα σκαλια αυξανονται. Η διαδρομη της επιστροφης, το ιδιο δυσκολη οπως ηταν και τη πτωση σου. Αραγε θα σε συναντησω κατεβαινοντας τα σκαλια; θα καταφερω να ανεβω; Ηδη μοιριζω το αρωμα των λουλουδιων και αυτο που δεν με κανει καταρευσω ειναι οτι προσπαθω να τα αγγιξω πιστεψε με.


Ποσο δυσκολο ειναι ωρες ωρες να πνιγεσαι απο την ανικανοτητα σου να βοηθησεις, παρολο που γευεσαι την λυπη του αλλου. Μακαρι να μπορουσες να κανεις κατι που πραγματικα θα παρει μακρυα την λυπη και θα αλλαξει αυτην την κατηφορικη πορεια...

Ελευθερα

Ελευθερια, η πρωτη σελιδα ενος βιβλιου, γραμμενου με μελανι αορατο. Σελιδα γεματη λεξεις, αγνωστες. Η πενα, το μολυβι... Η καρδια, το συναισθημα.

Ελευθερια, η πτωση. Η ζεστασια της καρδια, η δυνατοτητα, η διαδρομη, το ανταμωμα, τα δακρυα, η ενωση, οι ψυχες, τα κομματια μας, η ελπιδα, η αγαπη, η προσπαθεια, η ευτυχια. Τα βασανα, φρικτα σημαδια της υπαρξης ελευθεριας. Το ταξιδι ...

Ελευθερα νιωθω τα βουνα, τα πουλια, τον πλατανο. Ελευθερα πεφτει η βροχη, ελευθερα αναζητω τα ονειρα μου. Ορισες τον ουρανο. Ακομη και την ελευθερια ορισες. Τα καταφερνεις; εγω την φανταζομαι μια γραμμη στο απειρο και εμεις οι κουκιδες ενος διαγραμματος διασπορας. Τιμη η ελευθερια. Ορισες τον κοσμο, απολυταρχικα, ολοκληρωτικα και ομορφα... Ορισες τα παντα. Ορισες την τεχνη, την εκφραση, τον πολιτισμο, την αγαπη. Ολα τα εκανες να εξαρτουντε απο την υλη, τις ορεξεις σου και την βολη σου. "Ορισες" λεξη ανελευθερη... Ολα με επιτυχια. Περιελουσες τα ονειρα με το δηλητηριο -δημιουργησες ψευδεστησεις, φοβο, απραξια και μια θεληση για απειρους συμβιβασμους - και τους εβαλες φωτια...μετα ο μεγαλος υπνος, το τελευταιο σταδιο της επιδρασης του δηλητηριου.

Ελευθερια, αισθηση, γεννηση. Τολμη, δεσμοι αδελφωσυνης, εμποδια. Η αποκυρηξη της ζωης που ορισες, αιμα, προδοσια, πονος. Φωτια. Παρακαταθηκη, αναγεννηση, ελπιδα, προσμονη, ενας δρομος, μια διαδρομη. Αυτη της ψυχης προς το απειρο.
Η ψυχη δημιουργει τους κανονες. Ετοιμαζει, ισορροπει, ενωνει. Δρομους να ζουμε ελευθερα δημιουργει. Να σκεφτομαστε, να ανακαλυπτουμε συνεχως ποσο σημαντικο ειναι να αναζητουμε στο παρελθον τους σπορους ελευθεριας.
Ελευθερα βηματα. Μια κουκιδα πιο κοντα στην γραμμη, που οδηγει στο αγνωστο, το απροσδοκητο. Μια κουκιδα μετεωρη σε ενα αναθεματισμενο, δυσνοητο διαγραμμα...Ζωη.

Πεθαινοντας στην Καταλωνια, George Orwell

Απόσπασμα της εμπειρίας του Οργουελ από τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

“ Το ουσιαστικό είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό ήμουν απομονωμένος κοντά σε ανθρώπους που μπορούν σε γενικές γραμμές μάλλον δίκαια να χαρακτηριστούν επαναστάτες...
...Η επαναστατική νοοτροπία ήταν αποτέλεσμα του συστήματος Πολιτοφυλακής που δεν άλλαζε ριζικά στο μέτωπο της Αραγωνίας σχεδόν μέχρι του Ιούνη του 1937. Οι ομάδες της εργατικής Πολιτοφυλακής, που ήταν βασισμένες στα εργατικά συνδικάτα και αποτελούνταν από ανθρώπους με τις ίδιες περίπου ιδέες, είχαν αποτέλεσμα τη συγκέντρωση σ' ένα μέρος των πιο επαναστατικών ιδεών στην χώρα. Είχα πέσει σχεδόν κατα τύχη στη μόνη σημαντικού μεγέθους κοινότητα της Δυτικής Ευρώπης, όπου η πολιτική συνειδητοποίηση και η δυσπιστία στον καπιταλισμό ήταν πιο συνηθισμένα απο τα αντίθετα τους. Εδώ στην Αραγωνία βρισκόταν κανείς ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, που προέρχονταν κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, από την εργατική τάξη, που ζούσαν όλοι στο ίδιο επίπεδο και που οι σχέσεις τους είχαν για βάση την ισότητα. Στη θεωρία ήταν η τέλεια ισότητα και ακόμα και στην πράξη δεν απείχε πολύ απ'αυτήν. Κατα κάποιο τρόπο θα ήταν αλήθεια να πούμε ότι δοκιμάζαμε μια προκαταβολική γεύση σοσιαλισμού, εννοώντας ότι η δεσπόζουσα νοοτροπία ήταν σοσιαλιστική. Πολλά απο τα συνηθισμένα κίνητρα της πολιτισμένης ζωής – σνομπισμός, απληστία, ο φόβος του αφεντικού κτλ- είχαν απλώς πάψει να υπάρχουν. Η συνηθισμένη διαίρεση σε τάξεις της κοινωνίας είχε εξαφανιστεί σε τέτοιο βαθμό, που θα ήταν αδιανόητος στο μολυσμένο από το χρήμα περιβάλλον της Αγγλίας. Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκτός από τους χωρικούς και εμάς και κανείς δεν ανήκε σε κανένα αφεντικό. Φυσικά τέτοια κατάσταση πραγμάτων δεν μπορούσε να διαρκέσει. Ήταν απλώς μία προσωρινή και τοπική φάση σ' ένα τεράστιο παιχνίδι, που παίζεται σ'όλα τα πλάτη της Γής. Αλλά κράτησε αρκετά για ν' αφήσει τις επιδράσεις του σε όποιον την έζησε. Όσο και να έβριζε κανείς τότε, αντιλαμβανόταν ότι είχε έρθει σε επαφή με κάτι το πρωτοφανέρωτο και πολύτιμο. Είχε ζήσει σε μία κοινωνία όπου η ελπίδα ήταν πιο φυσιολογική κατάστασή από την απάθεια και τον κυνισμό, όπου η λέξη “σύντροφε” σήμαινε συντροφικότητα και όχι προσποίηση και απάτη, όπως γίνεται στι περισσότερες χώρες. Ανάσαινε κανείς τον αέρα της ισότητας. Ξέρω πολύ καλά ότι είναι της μόδα να αρνούνται ότι ο Σοσιαλισμός έχει σχέση με την ισότητα. Σε κάθε χώρα μια σημαντική μερίδα από καλοντυμένους καθηγητάκηδες και γραφιάδες των κομμάτων ασχολούνται πυρετωδώς να <<αποδείχνουν>> ότι ο Σοσιαλισμός δε σημαίνει τίποτα άλλο από έναν προγραμματισμένο κρατικό καπιταλισμό, με ανέπαφο το κίνητρο του κέρδους. Αλλά ευτυχώς υπάρχει επίσης ένα όραμα του Σοσιαλιασμού τελείως διαφορετικού. Αυτό, που τραβάει τους απλούς ανθρώπους στο σοσιαλισμό και τους κάνει πρόθυμους να ριψοκινδυνέψουν τη ζωή τους γι' αυτόν, η μυστικιστική ιδέα του Σοσιαλισμού για ισότητα. Και εδώ είναι που μου ήταν πολύτιμοι εκείνοι οι μήνες στην Πολιτοφυλακή. Γιατί οι Ισπανικές ομάδες την πολιτοφυλακής όσο διήρκεσαν ήταν κάτι σαν μικρογραφία αταξικής κοινωνίας. Σ' εκείνην την κοινότητα όπου κανένας δεν είχε την αγωνία του κέρδους, όπου υπήρχε έλλειψη των πάντων άλλα κανένα προνόμιο και καμία δουλοπρέπεια, έβλεπε κανείς ένα προμήνυμα για το πώς θα ήταν τα αρχικά στάδια του Σοσιαλισμού. Και αντί να με απογοητεύσει με προσέλκυσε ακόμη πιο γερά. Έκανε την επιθυμία μου να δώ τον Σοσιαλισμό να θριαμβεύει, πιο βαθιά απ ό, τι ήταν πριν. Αυτό ίσως να οφείλεται και στην καλή μου τύχη, που βρέθηκα ανάμεσα σε Ισπανούς. Με την έμφυτη καλοσύνη τους και την πάντα παρούσα επίδραση του Αναρχισμού, θα έκαναν ακόμα και τα αρχικά στάδια του Σοσιαλισμού ανεκτά αν τους δινόταν η ευκαιρία.”



Τα λόγια αυτά του Οργουελ έκαναν το μυαλό μου να ταξιδέψει. Μπορεί πλέον όλα αυτά να μου μοιάζουν απόμακρα.... διότι η ελπίδα στην (πολιτική) πολυπλοκότητα που ζούμε, ξεμακραίνει, όμως με εμπνέουν. Με κάνουν να αποζητώ και να θαυμάζω μία τέτοια καθάρια και πρωτοφανέρωτη εμπειρία, όπως γράφει κι ο οργουελ. Η ιστορία έχει δείξει ότι μπορούμε να ζήσουμε τέτοιες στιγμές. Έναν χειμώνα πριν, ανταμώσαμε την δικιά μας μικρή ιστορία... και με ουτοπική διάθεση, μεθύσαμε με όνειρα για ισότητα και αντικρίσαμε την δυνατότητα της καταστροφής των τοίχων που έχουν ορθωθεί μπροστά από τις ψυχές μας.
Φανταστείτε λοιπόν, όσοι ονειρεύεστε ένα κόσμο ίσο, τι μπορεί να έζησαν αυτοί οι άνθρωποι...Πώς μπορεί να ένιωθαν όταν κοιτούσαν στα μάτια τον διπλανό τους και γνώριζαν ότι θα μπορούσαν να φθάσουν έως και τον θάνατο για να ζήσουν ως ίσο προς ίσο. Η ευχή μου. Μακάρι να ζήσω και εγώ, έστω και για λίγο αλλά ολοκληρωτικά μια τέτοια καθοριστική εμπειρία. Μακάρι να μπορούσα να την περιγράψω, έστω κι αν τελικά η ματαιοδοξία θα ήταν ο επίλογος της.

Γέφυρες

" Το προσωπο μου γερασμενο. Ανοιγω τα ματια μου. Για ποσο ακομα θα βρισκομαι εδω; Βαριανασενω. Η οραση μου; Τα παντα θολα. Οπως και η μορφη σου... Εισαι εκει; Εσεις που με βλεπετε απο ψηλα τ'αντεχετε; Τοσο καιρο δεμενος σε αυτο το σημειο. Η τοξοτη πετρινη γεφυρα... Οι δυο οχθες του ποταμου... Στην ακρη της γεφυρας, εγω, ξεχασμενος. Αραγε ξεχωριζετε τα ασπρα μαλλια μου; το ρυτιδιασμενο μου προσωπο; την αγωνια μου; την προσμονη; -αυτες με καθηλωσαν εδω - Το φαραγγι απο πανω μου; την ερημια του τοπιου; Αποσταση, ψυχες σε αποσταση. Το ποταμι εχει στερεψει παλι. Τα ποδια μου, ενα με το πετρινο γεφυρι. Οι γεφυρες που φτιαχτηκαν, φτιαχτηκαν για να μας ενωνουν. Εγω στην μια ακρη, εσυ στην αλλη. Ο δρομος ανοιχτος. Κι ομως η αποσταση. Εχουν ματωσει τα ποδια μου. Η προσπαθεια μου παντα επιμονη. Θελω να σε φτασω. Αλλα αμα δεν σε νιωσω; Ψυχες σε αποσταση. Πως μικραινει αραγε η αποσταση; Τα δεντρα και τα κλαδια τους ντυνουν τον ουρανο πανω απο το κεφαλι μου. Σηκωνω τα ματια, καθαριζω τον ιδρωτα απο το μετωπο μου. Εισαι ακομη εκει αραγε; Ποιος εισαι; Η ανασα μου δυσκολευει οσο η ομιχλη πλησιαζει. Μια μου μετακινηση, κανει τα κλαδια να μεγαλωνουν. Απλωνονται γυρω απο τις πετρες και κλεινουν το δρομο. Το σκοταδι εχει επελθει πλεον. Παλι απετυχα. Χαιρετω το φεγγαρι τωρα. Η ωρα ομως ερχεται. Ενα με τα φυλλα, ενα με τα κλαδια, ανηψωνομαι... Εχω ηδη κανει ενα βημα προς εσενα. Τα κλαδια με αφηνουν σας πουπουλο πανω στην πετρα και ο περιπατος μου αρχιζει. Ποσο προσμενω μια αγκαλια. Η ζεστασια μιας αγκαλιας πυρωνει την ψυχη μου. Αλλα η προσμονη θα ειναι αυτη που θα με γυρισει πισω τελικα. Φαρμακι... Κι ομως οσο σε νιωθω, δεν ματαιοδοξω... Προχωρω, οι πετρες αρχιζουν να πρασινηζουν. Βλεπω το χορταρι που εχει ξετρυπωσει απο μεσα τους. Ξαφνου το περιβαλλον χρωματιζεται στα ματια μου... Η απεναντι οχθη, διπλα. Η αισθηση της αποστασης χαθηκε. Το φεγγαρι φωτιζει τις μορφες μας. Ξαφνου οι ανασες μας γιναν ενα. Βρισκομαστε προσωπο με προσωπο. Το νερο με ορμη γεμιζει την κοιτη του ποταμου. Τα παντα γυρω μου ανθισαν. Οπως και η καρδια μου. Το νερο ξεπλενει τα ματωμενα ποδια μου...Τοτε ακουω το φωνη σου"

- Δεν σ' αφησα ποτε. Παντα σε αναζητουσα και εγω. Ποτε ποτε σε ενιωθα, ησουν κοντα μου, με πλησιαζες. Η μεγαλη μου προσμονη ομως κι απογοητευση σου... Η αποσταση μεγαλωσε. Η γεφυρα μπροστα μου ερειπωμενη. Σε εβλεπα αλλα η σιωπη σου με τρομαζε. Πως να σε νιωσω; Πως να σε φερω κοντα; Αφηνα την θλιψη απεναντι μου αλλα επρεπε να ταξιδευω. Η μοναξια σου συντροφια. Τωρα ηρθες. Τωρα με ενιωσες. Μια στιγμη που το μυαλο σου σταματησε, βρηκες την μαγεια. Και εκει που η ομιχλη ειχε καλυψει τα παντα, ηρθες. Δεν ειχες σταματησει ποτε να με νιωθεις. Αλλα η γεφυρα παντα μας χωριζε. Σε ευχαριστω. Μοιραστηκαμε μια στιγμη ελευθερη. Γιναμε ενα. Βγηκες επιτελους απο την θλιψη. Ηρθες και με βρηκες, αλλα τωρα ξανα θα πεταξω. Θα σε περιμενω.

" Το χαμογελο μου, πηρε μαζι του τα χρονια. Πηρε μαζι του την απελπισια. Πλησιασα. Βρεθηκα για μια στιγμη μαζι σου, μιαν αιωνιοτητα "

Κι εμεις απο εκει ψηλα, αντικρυσαμε την εικονα του... Οι γεφυρες μπροστα του χιλιαδες. Η ομιχλη καλυπτε τα παντα στο βαθος του φαραγγιου. Το φαραγγι ντυμενο με καταπρασινα ελατα, τα αρχαια καφετια πετρωματα και τον αποτομο γκρεμο... Σαν ανοιξε τα χερια του και επεσε στα γονατα, ακουστηκε η φωνη του. Δεν ηταν θλιμμενη, ουτε χαρουμενη. Στεκοταν εκει και γελαγε. Ουτε ειρωνια, ουτε πικρια ειχε μεσα του. Χαμογελαγε και υστερα δακρυσε, απλα γιατι εβλεπε οτι το νερο του ποταμου κυλουσε.

Ξημέρωμα 30-1-2010 ωρα: 4.15

Πόσο λοιπόν απέχει η ψυχή μου απ' τη δική σου;

Πόσα χιλιάδες χιλιόμετρα

είμαστε αναγκασμένοι

να διανύσουμε

για να μπορέσω να σ' αγγίξω...

- να μ'αγγίξεις.

Πόσο κόπο - πόση υπομονή

- πόση καρτερικότητα χρειάστηκε

κι εμείς διψασμένοι

ταξιδευτές με ρούχα σκισμένα

με μάτια στερημένα δακρύων

αντέξαμε.

Βρήκαμε την όαση

ανάμεσα σε εκκατομύρια

πλανήτες έρημους

Σε είδα - σε ένιωσα - σε άγγιξα...

και πως διακτινιστήκαμε

σε λίγα δευτερόλεπτα

ξανά πίσω

Στις αρχικές μας θέσεις...

Μπορεί λίγο πιο κοντά

- ίσως και μακρύτερα

Όμως εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα...

εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα...

Άγνοια

Ποσο αναζητω την αγνοια αναρωτιεμαι; Αγνοια, μια ηθελημενη η μη κατασταση ληθαργου. Ενας μανδραγορας που χαμογελα, με τα κυμματιστα του χειλη και τα ανθη του τα χρωματιστα -πανεμορφα δωσμενα - για να ομορφενη η πλανη του - Η Αγνοια μοιραζει χαμογελα - Αντιφαση γεννιεται παλι μεσα μου. Κι ομως χαιρομαι που αντιφασκω. Ειναι φορες που χαιρομαι να πλανιεμαι στα πελαγη της αγνοιας για την ζωη την ψευτικη, για την ζωη την επιπλαστη. Αγνοια, βαλσαμο λεω. Βεβαιως και θελω να αγνοω τα ομορφα τα του κοσμου σας. Η περιεργεια μου ομως, μικρου παιδιου. Τα παντα θελω να γνωριζω. Αντιφαση. Εφημερα φιλια και σωματα δοσμενα οχι στο συναισθημα, μα στην δουλεψη και την πλανη του μυαλου. Σωματα, εκτελεστικα οργανα χωρις σκοπο και λογικη, εκτελουν σπασμοδικα για να ικανοποιησουν μιαν αναγκη. Συναισθηματα κινουν το σωμα μου και αυτα το εξουσιαζουν. Μα η ψυχη μου τα γεννα και οχι το μυαλο το μολυσμενο. Στρατιωτες σε εναν πολεμο με την ιδια σας την φυση... Αγνοω την χαρα σας, την ευημερια της ελαφραδας που ζειτε. Προσωπα και σωματα πλαστικοποιημενα... Ελαφροτητα, αηδια και βλακεια; γιατι ολα αυτα; Μολυνατε το μυαλο σας και η ψυχη στο χαδι του μανδραγορα. Ουτε οι ποταμοι δεν μπορουν να ξεπλυνουν την βρωμια σας. Η αγνοια, απεραντη μαυριλα, τους μολυνε και αυτους. Να που ζω μεσα στην αγνοια κι εγω. Αγνοω, κι ας αφησω το σωμα μου, χλωμο, γερασμενο, ξερακιανο. Η ψυχη μου ομως; θελω να μεινει στην αγνοια κι αυτη; Δεν θελει να ζησει τιποτα απο αυτα που οι ανθρωποι γεννησαν, για να λεν - μες την δικια τους αγνοια - οτι ζουν αληθινα, ντυνοντας παντα τον αναποφευκτο πονο της υπαρξης, με μεταξωτα και πανακριβα ρουχα. Τι κι αν αναζητω μιαν αληθεια περα απο την ηθελημενη αγνοια μου, παντα καταλιγω σε μιαν εικονα. Ο κρυσταλλινος ουρανος και τα κατακοκκινα συννεφα του. Ο ουρανος δεν μπορει να με αφησει να αγνοησω την ομορφια των ψυχων μας. Αυτη η εικονα, αυτο το συναισθημα σβηνει ολα τα αλλα. Η εικονα των ματιων σας; Καμια αγνοτητα. Τα βλεμματα σας λαγνα. Αναζητηστε το ναρκωτικο της ηδονης και δωστε το στο σωμα σας. Δοσεις μεχρι τελους. Δοσεις μεχρι να σιωπησει η ψυχη σας και να ρθει το κενο. Καμια επιστροφη δεν θα επελθει τοτε. Η εικονα αυτου του κενου ειναι σαν να μην υπαρχει μπροστα μου. Αγνοω με το μυαλο, κι ομως η ψυχη μου ανυμπορη να αγνοησει, πονα. Κι ολα καταλιγουν παλι εκει... Φαυλος κυκλος της υπαρξης μου. Γινεται να αγνοησεις οταν πονας και λυπασε;

Σύνολο

Για ακομη μια φορα αναζητω την πραγματικη εννοια του συνολου. Για ακομη μια φορα, τα βαζω με τις λεξεις γιατι δεν μπορω να περιγραψω ικανοποιητικα αυτο που νιωθω. Ειναι οι μερες που δεν περναν με τιποτα, ειναι η εμπειρια που ζω αλλοπροσαλη, παραλογη. Για αλλη μια φορα μεσα σε περιεργες συνθηκες, σε συνθηκες ψυχοφθορες και ατερμονες, χωρις λογικη, εγω βρισκομαι εκει προσπαθωντας να ξεφυγω απο την φυλακη του πνευματος και της λιγοστης ελευθεριας -που αγωνιζομαι να κρατησω-. Αναλωνομαι ως συνηθως σε σκεψεις, επεξεργασια των γεγονοτων, φιλοσοφιες και σε ολες του μυαλου μου τις ζωτικες λειτουργιες. Γιατι ολα αυτα; γιατι προσπαθω ξανα, να ζησω, αλλα εντελει, επιβιωνω μεσα σε ενα συνολο; Στο συγκεκριμενο συνολο ανθρωπων, που ουτε καν επελεξα; Τα χαρακτηριστικα του οποιου ανα πασα στιγμη δινουν μια αισθηση χαους και παραλογισμου. Καπου εδω χτυπαει την πορτα η δημιουργια. Ειναι η δικη μου αμυνα. Να εκφρασω παλι την ευγνομωσυνη μου στο απειρο, για το ποσο τυχερος νιωθω που εντοπιζω οτι χρειαζομαι καθε μορφη δημιουργιας να εκφραζει καθε μου πραξη, σκεψη, επιλογη ζωης και συναισθημα; ο ψυχικος εγκλεισμος απο μια μου επιλογη ειναι η αιτια...να αμυνθω, οπως γνωριζω καλυτερα και ειλικρινα τουτη την στιγμη ποσος με ενδιαφερει τι σκεφτεται οποιοσδηποτε. Η δικια μου αμυνα ειναι αυτο που λεμε δημιουργια.

" Ξυπνησα. Αλλο ενα πρωινο στο κρυο θαλαμο. Πλημμυρισε η καρδια μου απο τα δακρυα σας. Δεν το αντεχω αλλο αυτο. Αφορα τους παντες αυτη η κανταντια μας. Ολοι φορτωμενοι στις πλατες το ιδιο φορτιο. Εντολες, εντολες, εντολες. Ανοιξαν οι πληγες. Βλεπω ποιοι εχουν πληγωθει. Ναι εσυ, σου εχω πει...ξεφορτωσε την μιζερια σου. Δεν σε γνωριζω καλα, αλλα η μιζερια σου σε καταβαλει. Δεν μπορω να σου μιλησω ανοιχτα, αλλα για αλλη μια φορα εχω φορτωθει αυτο το φορτιο του να κατανοω και να θελω να σε προστατεψω. Η συμπαθεια μου ομως δοκιμαζεται καθε φορα. Κουβεντα στην κουβεντα... Παρολη την δυσκολια του να κρατησεις ακεραιο το ειναι σου μεσα σε αυτην την παγωνια, ο πρωτος σου λογος, λογος απεχθειας για τους γυρω σου. Σωσε τον ευατο σου. Ειλικρινα ποσες φορες συναντησα την ιδια αντιμετωπιση; θα αντεξεις αραγε; ποσο θα υπομενω και εγω. Καθε σου κινηση, γεματη αβεβαιοτητα και αγχος. Μετα ερχεται η ερωτηση! Χαρη...; ποτε θα νιωσεις οτι πρεπει να επιδιωξεις το να ειμαστε ολοι μαζι στο ιδιο στρατοπεδο για να αντεξουμε. Ξανα αυτος ο ατομικισμος. Αυτο το σαρακι που εχει απλωθει παντου και σιγοτρωει τα σωθικα μας. Περιγραφη μιας σχεσης. Χαμογελα θαμμενα. Η πραγματικοτητα που ζουμε παραλογη, η θλιψη και η βαρεμαρα μη αναστρεψιμη. Ξαπλωμενος μεσα στη κουβερτα μου, προσπαθω να την χρησιμοποιω σαν μανδυα για να προστατευτω απο την παγωνια των ψυχων σας. Γιατι; ατομικισμος! Λαμπει το μαυρο αστρο του πανω απο το κεφαλι μου. Και εγω κατω απο το σκοταδι της κουβερτας μου... Για αλλη μια φορα το ιδιο σκηνικο, σε αλλο χρονο σε αλλο τοπο... Προσπαθεια στην προσπαθεια να προσπαθω να σπασω αυτο το τοιχος, αλλα η ευνοια του ενος, ορθωνει ακομα περισσοτερο το τοιχος. Παγωνια. Τι ειναι αυτο που θα μας κανει να αντεξουμε; Αυθορμητα χαμογελα και πραξεις ανιδιοτελειας. Το ξερω οτι η γλωσσα μας δυσκολευει. Δεν μιλαμε την ιδια γλωσσα κυριολεκτικα και μεταφορικα. Κι ομως το χαμογελο σου μου δινει κουραγιο. Ειμαστε τελειως διαφορετικα ατομα. Διαφορετικος πολιτισμος, διαφορετικη κουλτουρα κι ομως υπαρχει κοινη η αισθηση της περιεργειας. Σιγα σιγα γνωριζομαστε ερχομαστε κοντα. Τοτε παλι ερχονται οι διαταγες. Τοτε το φορτιο βαρυ, μας καταστρεφει. Νευρα, φωνες. Οι χαρακτηρες μας και οτι μαυριζει το μεσα μας, πετουν φαρμακι και πληγωνουν. Μοιραζουν την αισθηση της απεχθειας, ξανα, αδικαιολογητα. Καμια αλληλεγγυη. Λεξεις, βρυσιες. Ξαφνου εχθροι. Δεν υπαρχει τροπος συνυπαρξης. Περιγραφη σχεσεων. Υπαρχουν τα γελια, υπαρχουν οι χαλαρες στιγμες. Η πιεση ομως μας κανει απολυτους. Το χρωμα που βαζουμε στον καμβα λιγοστευει. Το σημαντικοτερο. Δεν υπαρχει τροπος να ερθουμε κοντα. Γιατι; οτι εχουμε μαθει σε αυτην την αναθεματισμενη ζωη ποτε δεν μας εδειξε τον τροπο, που οι δεσμοι μιας μας σχεσης, θα μας κανει να παλεψουμε τα παντα. Να ξεπερασουμε καθε εγωισμο και βλεψη για το προσωπικο ωφελος. Κι ομως προσπαθω. Κι ολοι με πληγωνεται. Πως θα γινοταν αλλωστε. Σκαστε ολοι. Προσκαιρα χαμογελα, ψευτικα ολα. Κι εσεις, βαρεθηκα που κουβαλατε ολοι την ιδια αηδιαστικη μασκα μαζι σας. Μανδυας της ποιησης οι λεξεις. Λεξεις που μακαρι να γεμιζαν τις ψυχες σας. Μεσα απο αυτες προσπαθω να ζω. Το δικο μου πρισμα χαρισμα σας. Το δικο σας το ποδοπαταω. Οσοτου φυγω απο δω δεν θα χαριστω στον ευατο μου. Θα προσπαθησω τουλαχιστον... Θα ζησω στο συνολο αυτο, παλι μονος. Το μονο που με κρατα, ειναι η παιδικη σου αγνοτητα, δεν προκειτε να με ακουσεις ποτε να σου μιλω ετσι, αλλα πανω στην πανεμορφη αυτη αληθεια που ζεις, θα αναζητησω την θεση μου ως ενα ατομο σε ενα συνολο, με μια καταδικασμενη αφελη αντιληψη, οτι θα γινουμε ενα γεματο φωτεινο αστρο σε ενα καταμαυρο ουρανο. Ενα παραδειγμα που θα εχω να καυχιεμαι σαν αυτην την ζωη. Μια ατοφια, καθαρια εμπειρια ανιδιοτελειας. Μα που ψαχνω;Το συνολο, ουτοπια."



To post , για όσους δεν κατάλαβαν, είναι του Χάρη. Το ανέβασα εγώ αφού η διαδικασία με το κινητό στο στρατό δεν είναι και ότι πιο εύκολο πάντα.

Λυτρωση

Αγαπη που να μην σε κανει να πληγωνεσαι δεν νομιζω να υπαρχει. Αν υπαρχει ειναι καπου μακρυα απο εδω και δεν την εχουμε συναντησει. Κανεις μας δεν εχει δει την πλευρα του φεγγαριου οταν την φωτιζει ο ηλιος... Αλλωστε μην ξεχνας η αγαπη και ο πονος ειναι ενα λουλουδι... Η διψα του για νερο, για να το κανει να ανθισει ειναι η αγαπη... Ο πονος ειναι οτι δεν ξεδιψα και μενει με την προσμονη. Οταν θα δουμε αυτο του λουλουδι θα εχουμε ανακαλυψει τον ανθο της χαμενης ελπιδας μας. Η λυτρωση. Αναζητω καθε τροπο να σπασω τα δεσμα μου. Κι αν αυτο γινει απο το χερι σου που θα με ματωσει, μπορει να το δεκτω. Εσυ νιωθεις ελευθερος; Τα δεσμα που λεγαμε κανουν την δουλεια τους... Καλυτερα να χαριστουμε στο χαδι το ανεμου... Να χαρισουμε τις ψυχες μας εκει και οπου θελει να μας παει. Δεν βρισκω αλλο τροπο. Θελω να αφησω τον ευατο μου γυμνο στο χαδι του ανεμου. Οσο κι αν μοιαζει να ξεμακραινω, αν δεν λυτρωθω δεν ειμαι αξιος να ονειρευομαι κι αν δεν ονειρευομαι δεν ειμαι αξιος λυτρωσης. Μακαρι εκτος της αγαπης μου, που ειναι δικοπο μαχαιρι, να την προσφερα ως ονειρα. Ονειρα ομως οχι προσκαιρα μα για να μας ξεδιψουν, να μας μαθαινουν να αγαπαμε χωρις να ανοιγουμε πληγες. Κι ομως αυτο θα προτιμουσα να το κανω κι ας ειναι να χαθω. Η λυτρωση που αναζητω, ειναι μοναχα δεκτη σαν λυτρωσω οχι μονο τον πονο μου, αλλα σαν προσφορα μιας αγαπης λυτρωτικης. Ενα λουλουδι πανεμορφο που ανθιζει. Κατακοκκινο. Αξιο για να ονειρευομαστε και να δακριζουμε. Θα το ποτησουν τα δακρυα μας; Η προσμονη της λυτρωσης ειναι πραγμα που μαραζει την ψυχη σου; Τα λογια οταν ντυνουν ομορφα τον πονο μας γλυκαινουν την ψυχη; Μπορουν και να την θαψουν στα πιο βαθια της θλιψης μερη. Μακαρι να βρουμε το νοημα ακολουθοντας τον ανεμο. Αν πεταξουμε, θα βρεθουμε καπου ψηλα, μακρυα απο εδω. Ο χρονος ειναι εμποδιο. Εκτος κι αν εμαθες να πετας πιο ψηλα απο μενα. Η λυτρωση μου θα ρθει απο τον ανεμο που θα μας αγκαλιασει η απο τα χερια μας;

Εξομολόγηση

Ναι, σε αγαπάω...
Είσαι σίγουρος πως αυτό θες;
Να σε αγαπάω;
Η αγάπη πνίγει και το ξέρεις κι εσύ. Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο μισώ τον εαυτό μου κι εσένα που σε αγάπησα. Φίλε... Δεν περνάει απ’ το μυαλό σου τι σκέφτομαι όσο κι αν με ξέρεις. Αλλά θα στο πω. Θα στο πω μήπως τρομάξεις και απομακρυνθείς τώρα που είναι ακόμα καιρός.
Σκέφτομαι πολλές φορές να σε σκοτώσω. Να σε σκοτώσω μέσα μου ή στα εγκόσμια, δεν τα ξεχωρίζω καμιά φορά και μπορεί να τα μπερδέψω. Να σε δω να κυλιέσαι στο χώμα και αιμόφυρτος να ξεψυχάς ... να ξεψυχάς και να δω την όμορφη, την χιλιοαγαπημένη μου ψυχή σου να φεύγει. Να χάνεται μακριά από εδώ... Και γω θα κλαίω ... με λυγμούς θα κλαίω... Όμως εδώ είναι καταδικασμένη να με πονάει. Η ψυχή σου. Με τα χίλια καλά τα χίλια ροδοπέταλα που την περιβάλλουν, μεταξωτά , απαλά που πάντα με αγγίζουν με το πιο τρυφερό άγγιγμα που έχω νιώσει. Κι όμως δεν φαντάζεσαι πόσο πονάει αυτό το άγγιγμα. Γιατί εδώ ο πόνος παίρνει μαθηματική διάσταση. Γίνεται μετρήσιμος. Υπάρχουν συγκρίσεις. Υπάρχουν εξισώσεις – ανισώσεις. Δεν υπάρχουν αριθμοί μη προσημασμένοι. Αν λοιπόν ο πόνος είναι τιμή θετική με + μπροστά τότε το γλυκό άγγιγμα σου φίλε γιατί δεν αρκείται στο μηδεν;
‘Η δεν υπάρχει μηδέν;
Εσένα το αγγιγμά σου φίλε ξεπερνά το μηδεν κατα πολύ και φτάνει σε τιμές αρνητικές. Μπορείς να φανταστείς πως είναι να σε πονάει ο άλλος -10;
Θα σου πω εγώ... δεν αντέχεται.
Αυτός είναι ο κόσμος και είναι υποκρισία, και το ξέρουμε, να θες να ξεφεύγεις. Η επιλογή είναι απλά να παίζεις για πάντα θέατρο. Έστω και αν το έργο θα είναι καλό.
Με καταλαβαίνεις άραγε; Εσύ όλα τα καταλαβαίνεις αγαπημένε φίλε. Νοιώσε με λοιπόν και άγγιξε με πάλι με τα ροδοπέταλα, κάνε με να συγκινηθώ, να κλάψω. Δείξε και πάλι εκείνη την αξιοζήλευτη ανωτερότητα και συγχώρεσε με που θέλω να δω την ψυχή σου να ταξιδέψει μακριά απο δώ για να μην ζούμε μαζί αυτόν τον κόσμο αλλά να ζούμε μαζί σε αυτόν τον άλλον που και οι δύο ξέρουμε καλά πως φαντάζει.
Έχουμε ίσως λίγο χρόνο ακόμα να επιλέξουμε κάτι τέτοιο πριν μου φύγεις στον κόσμο αυτό. Και τότε πια ξέρεις, δεν θα μπορώ να σε συγχωρέσω. Έχουμε λίγο χρόνο...
Οι πιο ενδόμυχες σκέψεις μου.. χάρισμα σου. Φίλε.

Αργύρης Χιόνης - Ο ακίνητος δρομέας

"Πάντα τον γοήτευαν ιστορίες ανθρώπων στους οποίους δεν συνέβη, ποτέ, τίποτε. Ανθρώπων που έζησαν χωρίς, ποτέ, να έχει γίνει αντιληπτό το γεγονός της γέννησης τους. Ανθρώπων που δεν πέθαναν ποτέ, γιατί κανείς δεν ένιωσε, ποτέ, την έλλειψη τους. Δύσκολες ιστορίες, οι πιο δύσκολες, που ιστορούνται μόνο με κλειστό το στόμα."

και το κλασσικό "soundtrack": The runaways - Babe Ruth

Θα χαρώ να προσέξετε τους στίχους. :-)

Μια θεση στον ηλιο

Μια θεση στο ηλιο, οραση απεριοριστη, μια ακτινα του. Χαλι απο κατω τα βουνα και οι λοφοι. Χαλι τα καταπρασσινα χωραφια. Προοπτικη αοριστη. Τα παντα φαινονται κοντα, τα παντα ξεμακραινουν. Παραμυθενια φτερα, ελευθερη πτωση, ταχυτητα. Αερας τρυπα το προσωπο, συννεφα υγραινουν το κορμι. Απο τα ψηλα στα χαμηλα. Ενας ανθρωπος αχνοφαινεται... Μια ευθεια γραμμη. Η ακτινα του ηλιου του χαμηλωνει το βλεμμα, τον καθηλωνει. Τον βρισκει καθησμενο, στο ιδιο σκηνικο. Μονος σαν το μονο κατακιτρινο χαμομηλι διπλα του. Πως να ανεβει στην ραχη του αγερα; Παντα το ιδιο τιμημα. Πως να σηκωσει την ματια του και να δει καταματα τον ηλιο; Μια εικονα. Το χορταρι χωρευει, ο αγερας δινει τον ρυθμο. Εκεινος χαζευει τα υγρα φυλλα και την χλοη. "Δεν ειμαι εγω αυτος που ανδροθικα κατω απο του ανεμου το χαδι, κι αυτην την νοητη μουσικη του. Δεν ειμαι αυτος που γεννηθηκε κατω απο τ' ηλιου την ζεστασια και του βουνου την καρτερικοτητα. Δεν ειμαι εγω αυτος που αναζητα την θλιψη η την μοναξια. Τα παντα θελω να αγαπησω, με μια καρδια, γωνατισα εδω μπροστα και το χωμα φιλαω. Ειν' μια αισθηση που κρυβω μεσα μου, για μενα την κραταω. Ως να ρθει η στιγμη που την μαρτυραω και φανερωνονται τα εσωψυχα, τα ομορφα και αυτα που το προσωπο μου δεν εχει τροπο να δειξει. Αυτη η αισθηση δεν εχει ονομα, ουτε λεξη την περιγραφει. Εγω την φωναζω που και που εμπνευση, μα κι αυτο δεν μ' αρκει. Κι οταν χανεται βαθια μεσα μου, τοτε δεν εχω λογω να χαμογελω. Η ψυχη μου σκιαζεται. Φοβουμαι μην εχει χαθει, μεσα μου, κι ευτυχια δεν ανταμωσω. Εγω που δεν καταφερα να ζησω την καλημερα του βουνου και των πουλιων το πεταγμα να μαθω, τωρα αντικρυζω τον ηλιο, γωνατισμενος χαμω και περιμενω την ακαθοριστη στιγμη που η καρδια μου θα φωτιστει και με το χαμογελο θα φυγω" Μια εικονα. Το χωμα ανασηκωθηκε, ο αγερας σημανε ξανα το τραγουδι του κι ο ανθρωπος, γωνατισμενος με τα χερια ανοιχτα σαν φτερα, αγκαλιασε μιαν ακτινα του ηλιου, με το κεφαλι του ψηλα και το χαμογελο στο στομα, ξαναρχισε για αυτο το αρχεγωνο ταξιδι στον ηλιο, οπως τοσοι και τοσοι πριν απο αυτον ειτε σαν αυτους που θα ταξιδεψουν μετα απο αυτον...το ταξιδι θα ναι το ιδιο μαγευτικο αιωνια.

Κουραγιο

Σε αναζητω... Σε αναζητω στις νοτες... Mες στην ακατανοητη θαμπαδα των καιρων μας, ψαχουλευω λεξεις απεγνωσμενα. Καρφωμενος πανω απο ενα βιβλιο... Αντιθετα, με αυτον τον τροπο γοητευω την φαντασια μου, αλλα η θεληση μου, ατιθαση οπως παντα, δεν δινει κουραγιο στο κορμι μου να πεταξει. Παλι το βουνο της απραξιας και της στασιμοτητας. Κερναω το ειναι μου με μουσικη... Οπλα οι νοτες, μεθυσμενες υπαρξεις με πηγαινουν απο δω και απο κει. Εστω δινουν καποια δευτερα μιας γλυκιας ψευδαισθησης. Πολυ θα ηθελα να τα λες αυτα τα λογια εσυ... Να μεθας με νοτες. Να κερνας την ψυχη σου με κουραγιο. Βιαζεται η ψυχη μας. Απο παλια γνωριμο το ρητο. Γνωριμη η κουβεντα μας. Βρηκαμε γιατρεια; ζησαμε; Δεν ειναι ωρα για απολογισμους. Ο δρομος της κατανοησης εχει αλλαξει φαινεται και ο προσανατολισμος μας δυσκολος. Ακομα ακουω αυτον τον ηχο της κιθαρας. Τον ηχο οδηγο. Βλεπω τον δρομο τον ονειρικο... Κι ενα βουνο μπροστα, με τις ομορφιες, με το χιονι του με τους θαμνους, αλλωτε γεματο πολυχρωμες αμυγδαλιες, αλλωτε αγερωχα πλατανια. Αλλωτε η κρυμενη η σπηλια - ο δρομος για την αλλη μερια - προσπελασιμη και το φως του ονειρου ν' αχνοφαινεται, αλλωτε τα δεντρα κλεινουν το περασμα και τα κλαδια τους δημιουργουν μια αυλαια. Ονειρευτηκαμε αραγε μιαν ουτοπια; αν θες απαντα. Μπορεις να πεις στα ονειρα, κουραγιο; ψαχουλευω τα εσωτερα σαν να' ταν νοτες και λεξεις η μαλλον ονειρευομαι να ταν βιβλια κ τραγουδια. Πως να σου πω κουραγιο; οχι με λεξεις, ανωφελη η αναμονη μιας πραξης. Αλλα καπως το πλοιο πρεπει να βρει μια θαλασσα με ονειρα και μιαν αγκυρα να αραξει οπου θελει... Χαμογελω παρολα αυτα, παρολη την μοναξια, ισως χαζα, ισως ανοητα...μας αρεσει η ματαιοτητα. Στα ονειρα μας δεν πρεπει να εχει θεση. Τι να την κανεις την μοναξια ομως; Στα ονειρα μας δεν πρεπει να υπαρχει μοναξια. Κι ομως ακομα ο ιδιος πολεμος.

Προς καθε αποδεκτη

Μια πρωτογνωρη κατασταση. Μια εμπειρια αχρηστη. Προσαρμοζεσαι, συνηθιζεις, συμβιβαζεσαι, επιβιωνεις. Ζεις γνωριζοντας οτι το ιδιο σου το σωμα, τα ιδια σου τα κυτταρα, το ιδιο σου το ειναι και η ψυχη, δεν μπορουν να υπομενουν αυτην την επιλογη σου. Πως να περιγραψω την δειλια μου αραγε; πως να μην πιστεψω οτι δεν παυω να ειμαι κι εγω ενα σαπιο γραναζι αυτου του συστηματος; Δεν ειμαι κατι παραπανω. Εγω που θελω να λεω -τουλαχιστον στον ευατο μου - οτι μεχρι τελους θα αναζητω την ελευθερια - κι ας κατανταει ενας ειδος απομονωσης για μενα -. Βρηκα εστω και εδω μεσα, μια στιγμη διαυγειας για να μιλησω για αυτα που ζω. Ετσι οπως τα λεγαμε θυμασαι; μα ακομη και τωρα δεν μπορω να κρατησω τον ειρμο μου. Φυλακη. Η τιμωρια για μια σου πραξη. Φυλακη θελει να λεγεται ο εγκλεισμος σε ενα κελι και η στερηση ελευθεριας. Ο σωφρονισμος, οπως προσταζει η κοινωνια, εν συντομια. Αυτη η κοινωνια ειναι μια φυλακη. Οι τεσσερεις τοιχοι της ειναι η απραξια και η δειλια μας... Γελαω, ο κοσμος ειναι αστειος. Το πως θεωρουμε τους εαυτους μας ελευθερους ειναι αστειο. Σου μιλαω λοιπον μεσα απο μια φυλακη και γω. Αυτο βλεπω. Δεν μπορω να εκφρασω τα συναισθηματα μου. Δεν μπορω να νιωσω τιποτα εδω μεσα, ειτε να ανταλλαξω δυο κουβεντες, βαζοντας ενα λιθαρακι στην επαφη μου με τους αλλους. Αισθανομαι φοβισμενος. Αυτην την στιγμη που γραφω κρυβομαι...γιατι δεν θα επρεπε να εκφραζομαι στο χαρτι και να προσπαθω να επικοινωνησω μαζι σου. θα επρεπε να κανω το καθηκον μου, αυτο που μου επεδειξαν να κανω δηλαδη, ως ασχολια τουτη την στιγμη. Πανω απο ολα νιωθω μονος και η συμπαθεια μου για καποιους ως ενος σημειου... Εγκλωβισμενη η εξελιξη της, σε ανταλλαγη αποψεων, οχι περα των κοινων καθημερινων βιωματων μας. Εδω μεσα η ανελευθερια ειναι το ημιση του παντως. Τι νοηται τελικα φυλακη φιλτατε; Εγω ξερω οτι εγινα ερμαιο. Τους εδωσα την ελευθερια μου στο πιατο. Τους ειπα φατε κυριοι. Φατε. Παντα μαχιμοι εσεις με τα συνεργα σας, τρωτε. Τρεφεστε με την ελευθερια μου, μεταφορικα και κυριολεκτικα. Ηρθα εδω, για να σας παραχωρησω αυτο που υποτιθετε προστατευετε. Και εσεις ως ανταμοιβη, μου μαθαινεται να το εκτιμω κ να το προστατευω. Ακομη μια αντιφαση. Πειθαρχια, πειθαρχια, πειθαρχια. Ελευθερη βουληση. " Σας χρειαζομαστε οχι σαν πιονια, αβουλα, αλλα ελευθερα και με πρωτοβουλιες ", "Κοψε τον λαιμο σου, διαταζω και υπακους τωρα". Για αυτο σου λεω, εγω ο ιδιος με καθημερινες, μικρες η μεγαλες επιλογες, κοβω σιγα σιγα τα φτερα μου. Υποκυπτω σε αυτον τον κοσμο, καθως υποκυπτω στην λειτουργια του. Σου αφηνω παρακαταθηκη την δειλια μου. Εισαι μαζι μου σε αυτην την φυλακη, δεν βρισκεσαι τυχαια εδω, αρα σε θεωρω δειλο. Καλη σου νυχτα λοιπον, αναμενω...

(Το παρων κειμενο γραφτηκε αναμενοντας μιαν απαντηση... Θα ηθελε η να ειναι η αρχη ενος διαλογου μεταξυ δυο παθοντων απο την ιδια επιλογη. Τουλαχιστον ετσι ειχε κανονιστει :-) )

Μαγευτείτε

Ωρες ωρες αναρωτιεμαι...γιατι προτιμω να χλευαζω τον τυποτενιο κοσμο σας. Τον γυαλινο, αχρειαστο, γαμημενο τροπο ζωης σας. Γιατι φτηνω αυτα που προσκυνατε και ακολουθειτε σαν χτικια. Γιατι θεωρω τα ομορφα στην ζωη κατι ξεχασμενο- σαν κερια αφημενα να σιγοσβηνουν- δεν με νοιαζει αν ειμαι δικτατορας του ιδιου μου του μυαλου- φιλε μου ξερεις σε τι αναφερομαι- εγω ακολουθω τις διαδρομες στα καθαρια μερη της ψυχης. Εκει γεννιεται αυτο που θεωρω εμπνευση και χαιρομαι οταν φτανω εκει, χαιρομαι σαν ενα παιδι αφημενο σε μια πλατεια με την παρεα του, χαζευοντας τον ουρανο κι αφηνοντας την μπαλα να πεσει γιατι ξαφνου την ματια του την εκλεψαν τα συννεφα... Δεν θελω να εχω καμια επαφη με τον πολιτισμο της ξεφτιλα σας, τα νυχτοπερπατηματα σας και τις παραδομενες ψυχες σας, στο φτηνο ανωδυνο δρομο του υπνου. Καποιες φορες γινομαι μισανθρωπος, καποιες φορες τα βαζω με τον εαυτο μου που δεν τα βγαζω περα με τις συνηθειες και τον εθισμο σας στην ανευ λογου φιλοσοφια σας -περναμε καλα, ολα καλα, ο κοσμος να χαλασει-. Επειδη δεν μπορω να σας πω τιποτα, δεν σκοπευω να καυχηθω οτι διαφερω η πρωτοτυπω, ουτε καν να αντιδικω, σας λεω... Μαγευτειτε! Ακουστε! Μαγευτειτε απο ενα τραγουδι, καντε το βιωμα σας. Αναψτε ενα κερι, βαλτε μουσικη, μαγευτε τις ψυχες και πεταχτε τα ανθρωπινα δεσμα και τα προσωπεια στις δηθεν γιορτες σας. Δωστε στην ψυχη σας τροπους να ερθει κοντα με καποιον αληθινα. Να διασκεδασει την μαγεια της συντροφικοτητας κ της παρεας. Να νιωσει την ζεστασια μιας αγκαλιας. Εγω μαγευομαι απο τα ιδια μου τα λογια. Μαγευομαι οταν η ψυχη μου αφηνεται ελευθερη. Μουσικη, κρυο, ενα βλεμμα στο πανεμορφο λοφο με τα ελατα το χορταρι, τις ελιες παραδιπλα... Μαγευομαι απο τις λεξεις του αδερφου μου, απο την καρδια της αγαπης μου, απο την συντροφια ολων οσων αγαπω... αισθανομαι και γραφω. Μαγεια. Απλοτητα, αναζητηση, ομορφια, λυτρωση. Τι αλλη αναγκη πρεπει να καλυψω; πειτε μου εσεις;

Βαδιζοντας

Βαδιζοντας αργα στα γνωριμα μερη μας. Τα μερη που μας δεχτηκαν ξανα και ξανα, ειναι ακομη εκει. Βαδιζοντας διπλα στο νερο, στις οχθες, το μερος γεματο με πευκα κ λευκες. Τα δεντρα ακολουθουν τον ηλιο κ απο τις κορφες τους βλεπουν τα βουνα. Ο δρομος που διαλεξαμε... Παει ψηλα, καπου εκει..μα εμεις ακομα εδω, διπλα στο νερο. Βαδιζοντας με βηματα αβεβαια κοντρα στον αγερα, κοντρα σε αυτα που κανουν την διαδρομη πιο δυσκολη. Στο ακουσμα της υπομονης η απελπισια, στο ακουσμα της αλλαγης η προσμονη, στο ακουσμα της ελπιδας η θλιψη. Θλιψη γιατι η ελπιδα ερχεται παντα μετα το δακρυ μας. Παγωνουν οι ψυχες μας. Το νερο διπλα αρχιζει να στερευει. Στεκεσαι ορθιος και αναρωτιεσαι το γιατι. Μα το ξερεις. Τι κι αν η θλιψη σαν συννεφο καλυπτει την καρδια σου. Ξερεις γιατι κανεις αυτον τον περιπατο. Για να μαθεις τι ζει μες στο νερο που σε ακολουθα. Να δεις τα χρωματα του βυθου, να γινεις αυτο που προσμενεις και μετα να πεταξεις μεσα απο το νερο, να φτασεις απο τα κλαδια στον ουρανο, να πεταξεις απο πανω σου ολη την μιζερια κι οτι ανθρωπινο συναισθημα κοβει τα φτερα σου. Μετα η ελευθερια...στην κορφη του βουνου... Βαδιζοντας στα γνωριμα μας μερη. Βαδιζοντας προς την ελευθερια. Καθε βημα προς την τεχνη ενα βημα ελευθεριας. Καθε βημα που μας φερνει πιο κοντα, βημα ελευθεριας. Καθε βημα διπλα στο νερο, βημα ελευθεριας.