Δεν είμαι εδώ...απουσιάζω

Σας παρακαλώ μην θορυβείτε με τις πανέμορφες κι ηλίθιες δικαιολογίες σας. Μπορώ να βρω τόνους από δαύτες για τον εαυτό μου.

Η ελευθερία δεν είναι ελευθερία όταν θέλει να δικαιολογείται...

Σας παρακαλώ μην με ενοχλείτε με την αναισθησία σας.

Είναι ηλιθιότητα να είσαι βαλμένος να πιστεύεις με σιγουριά,

ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και ότι κάνεις λάθος,

και ότι θα νιώσεις διαφορετικά κάποια στιγμή και ότι θα επισκεφτείς τους τόπους

που νοστάλγησες...όχι αυτά που δεν έζησες...αυτά που έζησες. Κι όλα αυτά διότι...

Καμία κουβέντα δεν έχει νόημα όταν δεν έρχεται από ψυχής.

Το λέω γιατί ξέρω ότι αν ερχόταν από την ψυχή, θα ήμουν χαρούμενος.

Ένα αδιέξοδο λοιπόν. Μπορείς να δικαιολογηθείς όταν βρεθείς σε αδιέξοδο.

Το θέμα είναι γιατί να φθάσεις εκεί;

Έτσι δεν είναι;

Άντε να βρεις τώρα τρόπο να τα συντρίψεις!

Σας παρακαλώ...είπαμε, όταν χρειάζεται κάποιος να γευθεί την ομορφιά

από ένα όνειρο εγώ θα είμαι σαν μαλάκας εκεί και θα περιμένω...γιατί πολύ

απλά η ψυχή μου νιώθει. Δεν είμαι αναίσθητος...η ψυχή μου έχει μάθει να μπολιάζεται

με άλλες. Να μοιράζεται. Είμαι τρελός μήπως; Είμαι παράλογος... Είναι εγωιστικό το κίνητρο

της ψυχής μου;

Δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα;;;

Ναι... μόλις θυμήθηκα.

Απέκλινα λίγο από τον στόχο μου

σήμερα είπαμε δεν είμαι εδώ... απουσιάζω.

Μια μέρα μακρυά από όλα αυτά.

Μια πραγματικά όμορφη μέρα;

Μα να ξέρετε ότι όταν έρθει,

τείνω να πιστεύω ότι

εγώ θα απουσιάζω.

...εκεί καταλήξαμε.

09-ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΝΟΕΣ ΜΑΣ cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη

Νοσταλγώ όσα δεν έζησα

Η παράσταση που ετοιμάζουμε τόσο καιρό με την θεατρική ομάδα του "Ταξίδι Χωρίς Χάρτη" είναι επιτέλους έτοιμη! (που λέει ο λόγος δλδ γιατί μέχρι τελευταία στιγμή θα τρέχουμε). Η ομάδα, θέλοντας να ανοίξει μία κουβέντα σχετικά με τις επιπτώσεις της ερήμωσης της υπαίθρου και του αστικοποιημένου τρόπου ζωής γενικότερα, παρουσιάζει μία παράσταση σχετική με το θέμα.
Τις μέρες αυτές που θα παιχτεί η παράσταση θα μοιραστεί και η μπροσούρα που η ομάδα έφτιαξε για να πλαισιώσει τα θέματα που θίγονται σε αυτήν. Ελπίζουμε να ανοίξει ένας κύκλος συζητήσεων σχετικός. Στα πλαίσια αυτά είχαμε όρεξη να κάνουμε κάτι σαν θέατρο φορουμ προκειμένου να μπορέσει να ανοίξει ένας διάλογος και με τους θεατές. Όμως λόγω της μεγάλης διάρκειας της παράστασης προτιμήσαμε να οργανώσουμε κάποιες ξεχωριστές ημέρες εκδηλώσεων (που θα ανακοινωθούν και από εδώ σε επόμενη ανάρτηση ) όπου θα συζητηθούν τα θέματα και θα υπάρχει σχετικό οπτικοακουστικό υλικό μετά το πέρας όλων των παραστάσεων.
Προς το παρών σας περιμένουμε για την παράσταση. Αλλά απαραίτητα πάρτε να κλείσετε θέση γιατί ο χώρος είναι μικρός και οι θέσεις περιορισμένες.
Παραθέτω το επίσημο δελτίο τύπου μας(ψψψ... καιρό ήθελα να το πω αυτό):

Η θεατρική ομάδα «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» παρουσιάζει την παράσταση «Νοσταλγώ όσα δεν έζησα». Μια σπονδυλωτή παράσταση που αποτελείται από τη δραματοποίηση της «Αρκούδας του Πίνδου» του Δ. Χατζή αλλά και από κείμενα της ομάδας.

Η ομάδα προβληματίζεται σχετικά με τις κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές που επέφερε η ερήμωση της υπαίθρου αλλά και γενικότερα ο σύγχρονος αστικοποιημένος τρόπος ζωής.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο πολιτιστικό στέκι «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» με ελεύθερη είσοδο.

Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένων θέσεων στο 6947536600

1 εώς 8 Μάρτη καθημερινά στις 21.00

Διάρκεια παράστασης 150 λεπτά

Αριστοβούλου 16 Κ. Πετράλωνα

taxidixwrisxarti.blogspot.com

Σκέψεις στο κρεβάτι του πόνου...

Είναι απίστευτα καταστρεπτικές για τον ανθρώπινο νου οι καταραμένες στιγμές που προσπαθείς να σκεφτείς ενώ είσαι άρρωστος. Πόσο μάλλον όταν προσπαθείς να εξάγεις και συμπεράσματα.
Αυτός ο εσωτερικός διάλογος μεταξύ του Βαγγέλη, του δεύτερου Βαγγέλη που συχνά πυκνά μπερδεύεται στα πόδια του πρώτου, του Ιου που διακατέχει τον πρώτο Βαγγέλη, του Ιου που διακατέχει τον δεύτερο αλλά και του Βαγγέλη των ονείρων που τα όνειρα διαδέχονται σε πολύ μεγάλη συχνότητα την πραγματική ζωή είναι απλά κάτι που δεν μπορώ να αντέξω ΑΛΛΟΟΟΟΟ! ( ακούστε και το σαουντρακ μια τέτοιας κατάστασης εδώ.) Οκ σορρυ για τα νεύρα άλλα το ποστ αυτό ανέβηκε μπας και με λυπηθεί κανένας και μου ευχηθεί περαστικά!
Δεν έχω κι ένα τρανζίστορ έστω να με παρηγορεί.Μπουχουχουυυυ! Ωιμέ ! και άλλα τέτοια σπαραξικάρδια... Κατά τ' άλλα δεν θα μπορέσω να αντισταθώ στον πειρασμό να πω δύο τρεις μόνο από τις σκέψεις που με ταλανίζουν όλες αυτές τις "πυρετώδεις" μέρες:
1. Η αλφάβητος; Το αλφάβητο; ή Ο αλφάβητος;
2. Η ψήφος; ή Ο ψήφος;
3. Πότε πέφτει η Καθαρά Δευτέρα και γιατί λέγεται έτσι;
4. Πότε επίσης είναι η Τσικνοπέμπτη και γιατί πάλι γίνεται Πέμπτη αφου δεν βολεύει;
5. Πότε πέρασαν κι όλας 4 χρόνια που η Κ. Μπουρμπούλια είναι στη φυλακή;
6. Γιατί ο αξιότιμος Κ.Θεοδωράκης δεν την ρώτησε αν εισέπραξε καθόλου βία από τις υπόλοιπες κρατούμενες που πιθανόν είχε στείλει η ίδια στην φυλακή;
7. Γιατί;
8. Γιατί όχι;;;
9. Η τηλεόραση είναι θεραπευτικό μέσο και χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς;
10. Μήπως θα έπρεπε να δίνεται με συνταγογράφηση από τα φαρμακεία;
11. Για ενδείξεις, δοσολογία, τρόπο χορήγησης, περιορισμούς βλέπε εσώκλειστη οδηγία χρήσης. Επιβάλλεται η φύλαξη κάθε... τηλεόρασης... ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
12. Χμ... Καθόλου άσχημο.
12. Θα' πρεπε πάνω στην τηλεόραση μήπως να γράφει κάποιο απ' αυτά τα μηνύματα προειδοποίησης που γράφουν τα τσιγάρα;
13. Αχ αυτά τα φάρμακα... Τα λατρεύω... "28 επικαλλυμενα με λεπτό υμένιο δισκία..." σλουρπ! επικάλυψη σοκολάτα και καραμελωμένα φουντούκια στο εσωτερικό και με σιροπιαστή καραμέλα να ξεχύνεται μόλις δαγκώσεις και... ε, μήπως υπάρχουν και σε παγωτό;
14. Ποιός θα τολμήσει τώρα να παίξει την παράσταση Ταξιδεύοντας με τον Θρύλο;

Οκ οκ αρκετα. Σταματάω... Ξαναπέφτω στη θέση που μου αξίζει...

Les miettes - Crumbs (Pierre Pinaud)

Είχα πάει πριν κάνα δυο χρόνια (δεν θυμάμαι) σε ένα μαλακισμένο φεστιβαλ ταινιών μικρού μήκους αλλά με υπέροχες ταινίες κατά τα άλλα. Είχα και ενα φόβο μην τυχόν και δεν καταλαβαίνω τίποτα μιας και οι ταινίες θα ήταν στα αγγλικά οι περισσότερες αλλά τελικά χαλαρά καταλάβαινα τουλάχιστον το 90% πράγμα που με έκανε πολύ περήφανο. Χεχε! Ε, λίγο η περηφάνια λοιπόν, λίγο τα πολύ καλά ταινιάκια , και λίγο η καλή παρέα, αυτή η βραδιά έμεινε στις πολύ καλές αναμνήσεις.
Μετά όμως όταν επέστρεψα σπίτι άρχισα ενθουσιασμένος να αναζητώ στο ιντερνετ τα ταινιάκια μπας και βρω τίποτα απ' αυτά αλλά δυστυχώς... Εκνευρίστηκα αφάνταστα... Και μέχρι τώρα δλδ δεν τις έχω βρει όλες. Όσες βέβαια βρήκα, το κατάφερα μετα κόπων και βασάνων!
Πραγματικά αυτό το καθεστώς όσον αφορά τα ταινιάκια μικρού μήκους δεν το καταλαβαίνω. Και ειδικά στην Ελλάδα. Εννοείται πιο εύκολα μπορώ να βρω ακόμα και μία ταινία ρώσικης προέλευσης. Ελληνική με τίποτα. Συνηθίζω πλέον να λέω σε διάφορες συζητήσεις: "Ε, είναι ελληνικές οι ταινίες αυτές που λες, που να τις βρούμε;!;!;".. Ε βέβαια στην Ελλάδα είναι δύσκολο να βρεις τις ελληνικές ταινίες. Λογικό δεν φαίνεται??? Πέραν δλδ του ελληνικού κέντρου κινηματογράφου και του όλου κυκλώματος, ακόμα και τις δουλειές ανεξάρτητων δημιουργών δύσκολα τις βρίσκει κανείς.
Ντάξει, γενικά έιμαι άσχετος με όλα αυτά, έιμαι απλά θεατής στην όλη ιστορία αλλά ρε γμτ δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας δημιουργός να μην νιώθει την ανάγκη να δει ο κόσμος την δουλειά του; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Γιατί να περιμένει κανείς πότε κάποιο φεστιβαλάκι ή κάποιο πολιτιστικό κάποιου δήμου, θα ενδιαφερθεί να προβάλει τις ταινίες του; Αλλά και όσον αφορά το ΕΚΚ θα ήθελα να μάθω αν τυχόν χρηματοδοτηθείς μετά χάνεις παντελώς τα δικαιώματα πάνω σε αυτήν; Τα κατέχουν μόνο οι εταιρίες προώθησης ας πούμε; Υπάρχουν ταινίες που χρηματοδοτούνται και μετά δεν παιζονται πουθενά. Ακόμα και σε αυτήν τη περίπτωση ο δημιουργός δεν μπορεί να κάνει κάτι; πχ να την ανεβάσει στο ιντερνετ; Γιατί διαφορετικά μένει η ταινία απλά σε ένα χρονοντούλαπο και κανείς δεν την είδε ποτέ.Τέλοσπάντων αν κάποιος γνωρίζει κάποια πράγματα ας μας διαφωτίσει.
Ας επιστρέψουμε σε εκείνη την ωραία βραδιά με τα ταινιάκια μικρού μήκους. Τότε λοιπόν είχα δει και την εν λόγω ταινία που παραθέτω παρακάτω. Την οποία πάλι έκανα καιρό να την βρω άλλα πήρα διπλή χαρά όταν τη βρήκα πια(έτσι όπως μας έχουν κάνει...) ! Η συγκεκριμένη είναι βουβή οπότε ήταν ακόμα καλύτερα για μένα τον "αγγλομαθή"! Θα χαρώ πολύ να την δείτε (όσοι δεν ήσασταν τότε εδώ) και να μου πείτε πως σας φάνηκε. Βέβαια το "μικρού μήκους" είναι σχετικό, καθώς το ταινιάκι κρατάει κανα μισάωρο. Οπότε χρειάζεται να έχετε λίγο χρόνο. Σβήστε φώτα, βάλτε full screen, δυναμώστε τα ηχεία γιατί η μουσική επένδυση είναι εκπληκτική) και απολαύστε...



Και μ' όλα αυτά τώρα μου ήρθε στο νου και εκείνη η ταινία που πέρασε από χίλια μύρια κύματα. " Οι ισοβίτες " του Θ. Μαραγκού. Είχε και αυτή τη τιμητική της στα σινεμα. Παίχτηκε καμιά δυο φορές και αυτό ήταν όλο. Παρόλο που μιλάμε και για έναν αναγνωρισμένο υποτίθεται σκηνοθέτη. Τεσπά, μπορούμε να την βρούμε πουθενά;

Άγραφα - Ελατάκος - Λίμνη Πλαστήρα (μέρος 1)

Είχα πει πριν κάμποσο καιρό πως θα βγάλω και τις δικές μου φωτογραφίες... Η υπόσχεση έγινε πραγματικότητα λοιπόν μόνο λίγες μέρες από εκείνο το ποστάκι. Τόσο καιρό έλεγα να ανεβάσω κάποιες , αλλά δεν το έκανα γιατί δεν ήξερα με τι λόγια να τις συνοδέψω. Αργότερα σκέφτηκα απλά να τις ανεβάσω μόνες τους, αρκετές λέω δεν είναι; Αυτές οι φωτογραφίες δεν περιγράφονται με λόγια μάλλον. Τελικά τώρα που τις ξανάβλεπα αναρωτιόμουν μήπως είχα ταξιδέψει απλά μέσα σε ένα παραμύθι:

Μια φορά κι έναν καιρό 8 συνοδοιπόροι ξεκίνησαν για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι χωρίς να έχουν κάποιον οδηγό, κάποιον χάρτη και χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ψάχνουν. Αυτό το ταξίδι το είχαν υποσχεθεί σε ένα πνεύμα που είχε εμφανιστεί μπροστά τους μία μέρα που ήταν όλοι μαζεμένοι σε ένα χωριό με χαμηλά πέτρινα σπίτια και αλώνια. Εκεί που πίναν και έτρωγαν σε ένα τέτοιο πέτρινο σπίτι, εμφανίστηκε το πνεύμα και είπε:

"Βρείτε το μέρος εκείνο που οι κορυφές των δέντρων αγγίζουν τον ουρανό, οι παγωμένες φτέρες σχηματίζουν απέραντα λιβάδια και τα βράδια ξεπαγώνουν, αργοσαλεύουν και αρχίζουν το κουβεντολόι. Βρείτε αυτό το μέρος που οι αράχνες φτιάχνουν ιστούς από πάγο και τους σκαλίζουν περίτεχνα. Εκείνο το μέρος όπου το χιόνι δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά από την δύση προς την ανατολή. Εκείνο το μέρος που οι οξιές γειτονεύουν με τα έλατα και στήνουν συχνά πυκνά μεγάλα γλέντια και ακούγεται το τράνταγμα της γης από τα βαριά τους βήματα ως τα πέρατα. Και μέσα σε όλα αυτά κάπου εκεί θα βρείτε και εκείνα τα παράξενα μανιταρόσπιτα απ΄το στρουμφοχωριό. Πηγαίνετε σε εκείνο το μέρος και όταν θα συναντήσετε μπροστά σας δύο πελώριες - γιγαντιαίες πόρτες τότε θα έρθω ξανά και θα σας αποκαλύψω ένα μεγάλο μυστικό."

Οι 8 φίλοι ξεκίνησαν γρήγορα... Τόσο γρήγορα που το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκαν άλλα έφυγαν με μιας. Πέρασαν βουνά, πεδιάδες και μια μεγάλη λίμνη...

Κάπου στο δρόμο όμως τους έπιασε χιονιάς. Εκεί καταρχήν κατάλαβαν ότι ακόμη δεν έχουν φτάσει στο μέρος που το πνεύμα τους είχε περιγράψει αφού το χιόνι έπεφτε ακόμη από τον ουρανό.

Το χιόνι όμως άρχιζε σιγά σιγά να πυκνώνει όσο ανέβαιναν το βουνό κι έτσι αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στην πρώτη καλύβα που βρήκαν μπροστά τους. Το χιόνι δεν σταμάταγε και το κρύο ολοένα και γινόταν πιο τσουχτερό όσο νύχτωνε. Τότε οι φίλοι κατάλαβαν ότι θα διανυκτέρευαν εκεί. Και είπαν πως θα πρέπει να ανάψουν φωτιά στο καλύβι και βγήκαν στο δάσος με τσεκούρια και πριόνια για να κόψουνε ξύλα.

Και είπαν ότι θα ‘πρεπε να βρούνε και νερό γιατί άμα νυχτώσει θα είναι δύσκολα και οι 3 απ’ αυτούς παρά τις δυσκολίες του καιρού ξεκίνησαν για αναζήτηση νερού ενώ ένας άλλος έβαλε ένα ταψί έξω για να γεμίσει με το χιόνι που αργότερα θα το λιώνανε στη φωτιά. Κι ενώ τους 3 τους χτυπούσε ο αγέρας δυνατά και το χιόνι, προς μεγάλη τους χαρά βρήκαν ένα ποτιστήρι για τα ζώα, που χρησιμοποιούσαν μάλλον οι βοσκοί, και αποφάσισαν από εκεί πως θα γεμίσουν μπουκάλια και θα φέρναν νερό στο καλύβι.

Έτσι κι έγινε. Πήραν το δρόμο του γυρισμού και βρήκαν ήδη τη φωτιά αναμμένη για να ζεσταθούν μετά απ’ τη δύσκολη και κρύα αυτή ημέρα. Η νύχτα δεν άργησε να πέσει στο δάσος… Λίγη κριθαρόσουπα, λίγο τσίπουρο και κρασάκι ήταν ότι πρέπει, ενώ ένα κορίτσι απ’ την παρέα τους εξιστορούσε παραμύθια από την Περσία.

…

Ενώ μέσα στο δάσος ξεχώριζε κανείς λίγο φως απ’ τα κεριά και τη φωτιά που η παρέα είχε ανάψει μέσα στο καλύβι, ένα αλεπουδάκι κοιτούσε ανάμεσα απ’ τα δέντρα από μακριά τα παράθυρα και τα μάτια του σπινθηροβολούσαν. Ίσως να ‘ταν και το πνεύμα που παρακολουθούσε τους 8 ταξιδιώτες του παραμυθιού μας…

(Η ιστορία μας συνεχίζεται)

Χριστουγεννιάτικες εικόνες στην γειτονιά

Τα παιδιά λένε τα κάλαντα στην γειτονική τράπεζα. Μετά δεν μπορούν να βγούν. Ποιος ξέρει … Ίσως να φταίνε τα τριγωνάκια που είναι μεταλλικά. Περιμένουν την ρομποτική φωνή να τους πει πότε θα ανάψει το πράσινο.

Στο γειτονικό Πλαίσιο η πολιτική του καταστήματος προστάζει οι εργαζόμενοι να είναι στο κλίμα των ημερών. Φοράνε σκούφους με φωτιζόμενα λαμπάκια.

Στην ΔΟΥ της περιοχής τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Κανείς δεν ακούει. Άπειρος κόσμος. Όλοι αγχωμένοι. Όσοι δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν το σήμα παραδίδουν πινακίδες και άλλοι τα βρήκαν τελευταία στιγμή ή βρήκαν χρόνο τελευταία στιγμή.

Στα ΕΛΤΑ της γειτονιάς έχει πολύ μεγάλη ουρά. Τετοιες μέρες λογικό είναι. Όλοι σπεύδουν να στείλουν κάρτες – εγκάρδιες – ευχές – δέματα με δώρα! Κι εγώ πήρα αριθμό. Είχα ένα συστημένο. Περίμενα ανυπόμονα να το πάρω στα χέρια μου. Ποιος ξέρει ποιος με θυμήθηκε! Επιτέλους ένα γράμμα… Πέρασαν περίπου 2,5 ώρες για να έρθει η σειρά μου. Είχα το 198… Στο 6 ταμείο. Όλα τα έχω ταυτότητα, πορτοφόλι, το απόκομμα του συστημένου… όλα. Καλημέρα, χρόνια πολλά… Η ταμίας επιστρέφει με ένα φάκελο της Ατλαντικής ασφαλιστικής. Έληξε, έγραφε μέσα. Ευχαριστούμε για την συνεργασία. Βγαίνοντας κοίταξα καλύτερα τι κρατάνε όλοι αυτοί που περιμένουν στα χέρια τους. Τέλη κυκλοφορίας έγραφε.

Έχει μεσημεριάσει. Τα παιδιά με τα τρίγωνα τρώνε χάμπουργκερ στα goodys και σάντουιτς στον Γρηγόρη της γειτονιάς.

Ό,τι επιθυμείς

Σκεφτόμουν πρόσφατα εκείνο το πανηγυράκι που έγινε πρόσφατα με αυτό που λένε "δημοτικές εκλογές" αν θυμάμαι καλά... Και έλεγα από μέσα μου...

- Μαλάκα! ε Μαλάκα!!! Μαλάκααααααα!!!!!! Όλο λάθη! Μια ζωή λάθηηηηη!!! Θυμάσαι σε κάτι γιορτές που έλεγες σ' εκείνο το φιλαράκι σου "Σταύρο χρόνια πολλά ρε, ό,τι επιθυμείς! " τι Ο,ΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΒΡΕ ΜΑΛΑΚΑΑΑΑΑ! Που ξέρεις εσύ τι θα επιθυμεί το "φιλαράκι" μετά από ένα - δύο - δέκα χρόνια;;;; Μπορεί να επιθυμέι την κοπέλα σου! Ή μπορεί να επιθυμεί τον θάνατο σου τέλοσπαντων... Π-Ο-Υ Ξ-Ε-Ρ-Ε-Ι-Σ???

Το 2010 λοιπόν ο "Σταύρος" "επιθυμεί" να γίνει δημοτικός σύμβουλος με το σχήμα της δεξιάς στην περιοχή όπου μεγαλώσατε μαζί ... ναι, ναι... κι εσύ Μαλάκα έχεις ευχηθεί ότι επιθυμεί! Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα (που ακόμα δεν έμαθα) αναλαμβάνω λοιπόν την ευθύνη... Ναι Κύριοι... Έφταιξα. Αμάρτησα. Και δεν είναι μόνο αυτός. Μαθαίνω και για άλλους παλιούς φίλους τα ίδια. Έφταιξα εις διπλούν λοιπόν... έις τριπλούν. (Πόσο να αντέξει κανείς;) Και ξαναλέω: Αναλαμβάνω κάθε ευθύνη που μου αναλογεί καθώς βοήθησα με τις καταραμένες ευχές μου να γίνει ο τύπος "αυτό που επιθυμεί". Και αν κάποιος απ ' αυτούς που εγώ υποβοήθησα με τις ευχές μου σας φορτωθεί στο κεφάλι, γίνει αφεντικό σας, δήμαρχος σας, πρωθυπουργός, πλανητάρχης... να ξέρετε ότι πάλι αναλαμβάνω την ευθύνη! Ρίξτε με στην πυρά! Έχω κάνει ηλιθιωδώς πολλές φορές αυτή την ευχή. Ως εκ τούτου λοιπόν σας συμβουλεύω κι εσάς γι' αυτή την προπαγάνδα του "Ό,τι επιθυμείς" προσέξτε την επόμενη φορά που θα την ξεστομίσετε! Ή μπορείτε να κάνετε πίσω από την πλάτη σας αυτό:

"Χεχε.. ότι επιθυμείς Σταύρο..."

Κρατήστε λοιπόν μια πισινή... Ποτέ δεν ξέρεις... Αν και για ' μένα πρέπει απλά η ευχή αυτή να καταργηθεί. Ζητάμε λοιπόν άμεση απόσυρση της ευχής ΤΩΡΑ! Και διαγραφή των παλαιότερων παραπτωμάτων για ανθρώπους που ευχήθηκαν τα λάθος πράγματα στις λάθος στιγμές. Οι ευθύνες είναι πολλές, το παρελθόν βαρύ! Πως να αντέξει κανείς τόσο βάρος στις πλάτες!;!;

Και κάπου εδώ έρχεται να συμπληρώσει ο παρακάτω κύριος Kurt Vonnegut (1922 - 2007 Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας) (ιδέα δεν είχα ποιος είναι αλλά αυτό που είπε είναι επικό) :
"Ο πραγματικός τρόμος είναι να ξυπνήσεις ένα πρωί και να ανακαλύψεις ότι οι συμμαθητές σου από το Γυμνάσιο κυβερνάνε τη χώρα."

...εμένα μου λές...

FreeFall

You're out on the ocean and you get pulled down
Freefall to the bottom
Like when you're drowning or falling asleep
You get turned around
And when you think you're swimming to the surface
You're swimming straight down.
Down to the bottom. All the way to the bottom.

Secret codes and cryptograms
I'm lost in your words I'm swimming.
We're going down to the bottom. All the way to the bottom.
Rapture of the deep.

I got your letter. I couldn't read it. It was a cryptogram.
Did it say Take me with you or Take me as I am?
We're going down to the bottom.
All the way to the bottom. We get turned around.
There is another world spinning inside of this one.

I remember where I came from
There were tropical breezes and a wide open sea
I remember my childhood
I remember being free.

Down to the bottom.
All the way to the bottom. We get turned around.
There is another world inside of this one.
Rapture of the deep.

We're going down to the bottom.
There is another world spinning inside of this one.

Ίσως να μπορούν να δοθούν αρκετές ερμηνείες στους στίχους αυτού του κομματιού:

Ώρες ώρες αυτή η αίσθηση της ατέρμονης πτώσης... απλώνεται σε όλα τα στάδια της ζωής
Η ελπίδα μας κάνει να νομίζουμε ότι επιπλέουμε στην επιφάνεια... όμως η πτώση μας καλά κρατεί.

Όντως υπάρχει ένας κόσμος που στριφογυρνάει μέσα σε αυτόν... χτίζεται και γκρεμίζεται... Ξανά και ξανά. Ο καθημερινός αγώνας για την διεκδίκηση της ζωής μας καλά κρατεί.

Ελπίζουμε ότι επιπλεόυμε...
Μέχρι να γίνει ξεκάθαρη η πτώση μας.

Η φαντασία σας συμπληρώνει την ερμηνεία του κομματιού. Άλλωστε αυτό το δικαίωμα μας το έδωσε η δημιουργός του...

Πλησιάζουμε...

Νοιώθετε τις ανάσες μας;

H αίσθηση της παρατήρησης

Κέντρο του δωματίου,

μετράω αντίστροφα, οι ανάσες μετρημένες...

Τόσο βαριά πλέον αυτή η αίσθηση... Μια καθημερινή θορυβώδης υπόκωφη μουρμούρα.

Η αίσθηση της παρατήρησης - σαν να υπήρχα και να παρατηρούσα ως ένα δεύτερο αιωρούμενο πρόσωπο -. Στρέφομαι αέναα γύρω από τον άξονα μου άλλα ταυτόχρονα υφίσταμαι ως παρατηρητής αψηφώντας την βαρύτητα.

Τι παρατηρώ; Μια παρατήρηση δεν αρκεί να γεμίσει το κενό ανάμεσα μου. Αέναες στροφές γύρω από τις παρατηρήσεις. Αέναες στροφές γύρω από το κενό.

Η αέναη εικόνα...

Ακόμη στο κέντρο του δωματίου,

μετρήσιμες παράμετροι - οι στιγμές.

Ο άξονας - μεταφορικά- είναι η σύνδεση της ζωής με τα λάθη, τις επιλογές, τις επαναλαμβανόμενες συνθήκες θλίψης και τις εικονικές ελπίδες. Το κενό δεν γεμίζει παρατηρώντας. Θα είναι τελικά αέναη η θορυβώδης λειψή-ανεκπλήρωτη καθημερινότητα; Ανασαίνοντας όλο και πιο γρήγορα πλέον...

Η φαντασία είναι μία χίμαιρα... Δεν συμπληρώνεται, δεν μορφοποιείται, δεν καλουπώνεται γι' αυτό γεννιέται πάντα ως “μερικό” - στο περίπου δηλαδή - Παραμένει εγκλωβισμένη μέσα σου, τρώει τα σωθικά σου και μετά ζει από την αναγέννηση τους.

Ήδη παρατηρώ τον εαυτό μου, να παρατηρεί το σώμα μου, που περιστρέφεται...

Τελικά νιώθω σαν ένας καθρέπτης. Άπειρες επαναλαμβανόμενες εικόνες... και εγώ να παρατηρώ το βάθος των επαναλήψεων μου -μία να περιστρέφομαι στο κέντρο του δωματίου και μία να με κοιτάω από ψηλά- παρατηρώντας τι συμβαίνει μέσα μου. Άπειρες παρατηρήσεις, άπειρο το βάθος... αέναος ο εγκλωβισμός μου.

Η επαναλαμβανόμενη φαντασιακή οπτική και μέτρηση των παραμέτρων κούρασε.

Κουράστηκα να παρατηρώ το κενό γύρω μου να συνθλίβει τον άξονα μου, προτιμώ απλά την αέναη αιώρηση... Άλλωστε η φαντασία μου λειτουργεί πλέον χωρίς σύνδεση με τον άξονα...

Η φαντασία ως τελική εικόνα δεν θα υπάρξει ποτέ... Υπάρχει μόνο στην μοναδικότητα της στιγμής της γέννησης ενός ονείρου, μίας ιδέας... Σκεφτείτε λίγο τα δευτερόλεπτα της γέννησης.

Πριν λίγο πέρασε η στιγμή της αναγέννησης. Το τώρα... με κερνάει με την ματαιότητα του ξανά.

(photo: Robert & Shana Parkeharrison- "Earth Elegies")

Μουσική συνοδεία (πατήστε τον τίτλο) Hauschka-One wish