Απέραντο λευκό και απέραντο σκοτάδι

Σε θυμάμαι πάντοτε να επιθυμείς αυτό που δεν είναι εφικτό. Συνήθως κάτι πέρα από τη φύση σου. Είσαι άνθρωπος σου είχα πει. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάς. Πατάς τα πόδια σου πρωτίστως στη γη. Η θάλασσα μπορεί να σε φιλοξενήσει. Όμως μονάχα για λίγο. Ο ουρανός μπορεί κι αυτός να το κάνει. Όμως κι αυτός για λίγο. Το σπίτι σου βρίσκεται εδώ. Στη γη.

Εσύ όμως βούταγες σε βαθιά νερά και προσπαθούσες να κρατήσεις πάντοτε την ανάσα σου πιο πολύ από όλους μας. Όχι βέβαια από ανταγωνισμό αλλά γιατί στα αλήθεια ξέχναγες την ανθρώπινη υπόσταση σου και κολύμπαγες… κολύμπαγες… κι όταν πια τα πνευμόνια σου πονούσαν αβάσταχτα σαν από μόνο του το σώμα σου, σαν να αυτονομείτω από την θέληση σου, ανέβαινε ξανά στην επιφάνεια. Και η θέα πάνω από την επιφάνεια πάντα σε τρόμαζε. Ο παφλασμός που ακουγόταν καθώς έβγαινες απότομα απ’ το νερό συνοδευόταν πάντα με ένα βλέμμα τρομαγμένο και έκπληξης. «Καημένε μου δεν είσαι ψάρι» «Όχι α-κό-μα» απάνταγες με πείσμα.

Κι ύστερα ο άλλος μεγάλος σου έρωτας. Ο αέρας – ο ουρανός – το άπιαστο – το άυλο. Όλα ξεκίνησαν από εκείνο το βιβλίο του Ιούλιου Βερν. «Γύρω από τη σελήνη». Όλοι πίστευαν ότι είναι ένα ακίνδυνο παιδικό παραμυθάκι. Μάλλον δεν είχαν ιδέα τι κακό μπορεί να προκαλέσει σε ένα αθώο ανθρώπινο πλάσμα. Μετά συνεχίστηκε το θρίλερ με Αντουάν Σαιντ Εξπερύ τον μεγάλο πιλότο και φτάσαμε στον Ισαάκ Ασίμωφ. Οι πτήσεις πάντοτε με την ίδια κατάληξη. Ένα σπασμένο πόδι και μια νεόφερτη κατάθλιψη. Μια ολωσδιόλου διαφορετική απ’ την προηγούμενη φορά κατάθλιψη. Κοντά σου έμαθα πως η κατάθλιψη δεν έχει ένα χρώμα – ένα σύμπτωμα – έναν τρόπο. Και θυμάμαι ότι σε θαύμαζα γι ‘ αυτό. Έλεγα στους γονείς μου και γελούσαν μαζί μου πως ο Χ. έχει τη μεγαλύτερη ποικιλία σε καταθλίψεις που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Και γεμάτος θαυμασμό πρόσθετα πάντοτε «Αυτό σημαίνει πολυπλοκότητα χαρακτήρα. Ένας αληθινά δυσνόητος άνθρωπος.»

Τα ταξίδια σου ύστερα τα έκανες με το μυαλό. «Όπως όλοι» θα πούνε ξενέρωτα οι αναγνώστες αργοκουνόντας το κεφάλι γεμάτοι «κατανόηση». «Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει» θα προσθέσει βλακωδώς το τραγούδι. Αλλά ξέρεις και ξέρω πως δεν έχουν ιδέα.

Έχεις βρει έναν μυστικό τρόπο που σε ταξιδεύει στις θάλασσες… έναν μυστικό τρόπο να πετάς στους ουρανούς… και δεν στο κρύβω πως δεν μ’ αρέσει καθόλου. Αυτός ο γαμημένος μυστικός τρόπος με εκνευρίζει. Με εκνευρίζει γιατί είναι μυστικός. Με εκνευρίζει γιατί δεν έχεις πια σπασμένα πόδια αλλά μια χιλιοραγισμένη καρδιά.

Μια μέρα αυτό θα στο πω στα ίσα. Μπροστά σου… και θα είμαστε κοντά στη θάλασσα και θα σε πάρω να βουτήξουμε και ας κάνεις πάλι τα ίδια. Κράτα την αναπνοή σου ώσπου να ματώσει η μύτη σου. Κράτα την αναπνοή σου ώσπου το μυαλό σου να αποξυγονωθεί και να ξεχάσει το μυστικό σου τρόπο να ταξιδεύεις.

Απέραντο λευκό και απέραντο σκοτάδι.

Σύννεφα και βαθύς ωκεανός.

"22" άλλος ένας αριθμός για χολιγουντιανό θρίλερ

Χωράφι ξανθό με κουρεμένα στάχυα και σχοινιά σηκωμένα λίγα εκατόστα από το έδαφος τεμαχίζουν την γη σε τετράγωνα 1*1 μέτρο. Εσύ φοράς ένα ψάθινο καπέλο και ένα μακρύ φόρεμα. Δεν έχεις σήμερα αυτή την αραίωση στο πίσω μέρος των μαλλιών σου. Ήρθες όμορφη και χαμογελάς αθώα. Αναρωτιέμαι πως ακόμη αυτό το χαμόγελο μπορεί να πείθει την ανυποψίαστη ψυχή μου. Σε κρατώ από το χέρι και τρέχουμε πηδώντας από τετράγωνο σε τετράγωνο. Θέλουμε να φτάσουμε κάπου στο κέντρο του χωραφιού όπου υπάρχει μια στέγη - ένα μικρό καταφύγιο.
Αυτό ήταν όλο. Η πραγματικότητα έρχεται πάντα να σώσει από τις παγίδες των ονείρων και το μυαλό μου δίνει την λύση που αξίζει να δωθεί στο μπερδεμένο όνειρο. Η εικόνα θολή. Αχνοφαίνεται το φόρεμα. Ένα φόρεμα γεμάτο κόκκινα λουλούδια εύκολα μπορεί να το φανταστεί κανείς ως ένα φόρεμα γεμάτο κόκκινες πινελιές. Και το τέλος του ονείρου εύκολα μπορεί να το φανταστεί κανείς ως έναν μικρό θάνατο. Το καλύβι μέσα στο χωράφι φαντάζει επίσης ιδανικό για ένα όμορφο τέλος ή για μια όμορφη αρχή.
Κάνε κάτι καλή μου και μην ξαναπλησιάσεις ούτε καν τέτοιες μέρες...
Το φόρεμα το πήρε ένας δυνατός άνεμος το ξημέρωμα. Νοτιάς. Ύστερα κόπασε. Πρωινή δροσιά και μια ελαφριά οσμή από "λουλούδια του πάθους"...
Αστειεύομαι φυσικά.

Τίποτε... Τίποτα... και άλλα τέτοια περίφημα μηδέν στην ζωή μας

Υπάρχουν κι αυτές οι στιγμές που νιώθω τόση άνεση να γράψω οτιδήποτε. Τόση άνεση - τόση ευκολία που τρομάζω. Κάπως έτσι επιλέγω τελικά να μην γράψω τίποτε.

Η αρχή του θεάτρου

Τελικά όλα αρχίζουν από ένα υπέροχο Άλφα που συνεπάγεται τα δύο Σίγμα. Όλα αρχίζουν από την υπέροχη -Α-νυπαρξία που συνεπάγεται -Σ-κοτάδι και -Σ-ιωπή. Σκέψου την παράσταση που ξεκινά με σκοτάδι κι αν οι θεατές δεν βγάλουν έστω για λίγα δευτερόλεπτα τον σκασμό χάνεις αυτά τα πολύτιμα δευτερόλεπτα ανυπαρξίας. Και τότε πως θα μπεις σε αυτόν τον καινούριο κόσμο που μόλις τώρα δημιουργήθηκε; Για να υπάρξει κάτι πρέπει προηγουμένως να μην υπάρχει. Αν με ψίθυρους - θαμπές εικόνες έστω, δίνει ψίγματα ζωής πριν καν την ύπαρξη του τότε όταν πράγματι υπάρξει δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα. Γι' αυτό σιωπή πριν από μία ζωή... σκοτάδι πριν από μία παράσταση ... σιωπή πριν από ένα τραγούδι. Σιωπή - σκοτάδι - σιωπή.

Το άλογο του Τορίνο

(Απόσπασμα από διάλογο από την τελευταία ταινία του Μπέλα Ταρ)

-Καταστράφηκα

-Γιατί καταστράφηκες;

-Γιατί όλα καταστράφηκαν. Όλα έχουν εξευτελιστεί. Αλλά θα έλεγα ότι οι άνθρωποι έχουν καταστρέψει και εξευτελίσει τα πάντα. Γιατί αυτό, δεν είναι κάποιο είδος κατακλυσμού, που συμβαίνει με τη δήθεν αθώα ανθρώπινη βοήθεια. Αντιθέτως, πρόκειται για την τιμωρία του ίδιου του ανθρώπου, τη δική του τιμωρία πάνω στον ίδιο του τον εαυτό, στην οποία βέβαια βάζει το χεράκι του και ο Θεός. Ή τολμώ να πω: συμμετέχει. Και σε ό,τι συμμετέχει ο Θεός, είναι η πιο απεχθής δημιουργία που μπορείς να φανταστείς. Γιατί, βλέπεις, ο κόσμος έχει εξευτελιστεί. Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέω εγώ, γιατί όλα όσα έχουν αποκτήσει οι άνθρωποι, έχουν εξευτελιστεί. Και αφού τα απέκτησαν όλα με μια ύπουλη, υπόγεια μάχη, τα έχουν εξευτελίσει όλα. Γιατί, ό,τι αγγίζουν και αγγίζουν τα πάντα το έχουν εξευτελίσει. Έτσι ήταν μέχρι την τελική νίκη. Μέχρι το θριαμβευτικό τέλος. Απόκτησε, εξευτέλισε. Εξευτέλισε, απόκτησε. Ή για να το θέσω διαφορετικά, αν θες: Να αγγίζεις, να εξευτελίζεις και άρα να αποκτάς. Ή να αγγίζεις, να αποκτάς και άρα να εξευτελίζεις.Έτσι γίνεται αιώνες τώρα. Συνεχώς. Αυτό και μόνο αυτό γινόταν, πότε ύπουλα, πότε αγενώς, πότε ήπια πότε βάναυσα, αλλά παρ' όλα αυτά, συνεχώς. Ωστόσο, μόνο προς μια κατεύθυνση. Όπως ο αρουραίος που επιτίθεται από ενέδρα. Γιατί για αυτή την τέλεια νίκη τους ήταν επίσης σημαντικό, ότι η άλλη πλευρά η οποία αποτελεί ό,τι υπέροχο, σπουδαίο και ευγενικό, δεν θα εμπλεκόταν σε κανενός είδους μάχη, ότι δεν θα 'πρεπε να υπάρξει κανενός είδους πάλη. Παρά μόνο η ξαφνική εξαφάνιση της άλλης πλευράς, εννοώντας την εξαφάνιση κάθε τι έξοχου, σπουδαίου, ευγενούς. Ώστε, ως τώρα, αυτοί οι αποφασιστικοί νικητές, που επιτίθενται από ενέδρα, να κυβερνούν τον κόσμο. Και να μην υπάρχει ούτε μια μικρή γωνίτσα όπου να μπορείς να κρύψεις κάτι από αυτούς. Γιατί σε ό,τι μπορούν να απλώσουν το χέρι, το κάνουν δικό τους. Ακόμα και πράγματα που νομίζουμε ότι δεν μπορούν να τα φτάσουν... τα φτάνουν... Γιατί ο ουρανός είναι κιόλας δικός τους, κι όλα τα όνειρά μας. Δική τους είναι η στιγμή, η φύση. Και η απέραντη σιωπή. Ακόμα και η αθανασία είναι δική τους, καταλαβαίνεις; Όλα, όλα έχουν χαθεί για πάντα! Και εκείνοι οι πολλοί ευγενείς, οι σπουδαίοι και οι έξοχοι απλώς κάθονταν και έβλεπαν, αν μπορώ να το πω έτσι. Σταμάτησαν σε αυτό το σημείο, και έπρεπε να καταλάβουν, να αποδεχτούν, ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός, ούτε Θεοί. Και οι έξοχοι, οι σπουδαίοι και οι ευγενείς, έπρεπε να το καταλάβουν και να το αποδεχτούν αυτό από την αρχή. Αλλά φυσικά ήταν ανίκανοι να το καταλάβουν. Το πίστεψαν και το δέχτηκαν αλλά δεν το καταλάβαιναν. Απλώς στέκονταν εκεί, σαστισμένοι, αλλά όχι παραιτημένοι. Ώσπου κάτι, που άστραψε στο μυαλό τελικά τους διαφώτισε. Και όλοι μονομιάς κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε Θεοί. Όλοι μονομιάς είδαν ότι δεν υπάρχει ούτε καλό ούτε κακό. Κι ύστερα είδαν και κατάλαβαν, ότι, αν ισχύει αυτό, τότε ούτε οι ίδιοι υπάρχουν! Βλέπεις, υποθέτω ότι αυτή ίσως ήταν η στιγμή που μπορούμε να πούμε ότι αυτοί εξαλείφθηκαν, έσβησαν. Εξαλείφθηκαν και έσβησαν... όπως η φωτιά που μένει να σιγοκαίει στο λιβάδι. Ο ένας ήταν μονίμως ο χαμένος... ...και ο άλλος μονίμως ο νικητής. Ήττα, νίκη. Ήττα, νίκη. Και μια μέρα, εδώ στη γειτονιά, έπρεπε να καταλάβω… και το κατάλαβα, ότι έκανα λάθος. Είχα στ' αλήθεια κάνει λάθος όταν σκεφτόμουν... ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ και δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει κανενός είδους αλλαγή εδώ στη γη. Γιατί, πίστεψέ με, τώρα ξέρω... ότι αυτή η αλλαγη έχει όντως συμβεί.

-Σταμάτα! Αυτά είναι ανοησίες!

Ανώδυνη εξοφληση...

Ο Φλεβάρης

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναρωτηθεί αν πρέπει να βγω έξω για να ψάξω δώρα ή να βγω για να ψάξω τους αποδέκτες.

"Οι αγάπες"

Πέμπτη 26 Γενάρη στις 21.00:

Λογοτεχνική - μουσική βραδιά στο πολιτιστικό - κοινωνικό στέκι Ταξίδι Χωρίς Χάρτη:

«Θα ‘ρθουν όλες γύρω μας… Βαθιά λυπημένες… Ανυπεράσπιστες – αλύτρωτες… Θα ‘ρθουν δειλά - δειλά και θα καθίσουν. Θα μας κυκλώσουν με μάτια ικετευτικά και θα ζητήσουν να πούμε γι’ αυτές. Οι ιστορίες ατέλειωτες. Ας ξαλαφρύνει αυτή η νύχτα λίγο το αέναο ταξίδι τους. Το αέναο ταξίδι μας…»

Κείμενα και ποιήματα των:
Δ.Χατζή, Μ.Βαμβουνάκη, Ν.Χουλιαρά, Κ.Καρυωτάκη, Κ.Δημουλά, Μ.Αναγνωστάκη, Pedro Calderon de la Barca, ιστορίες της παράδοσης και κείμενα απ’ το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη από τις συλλογές Βροχολόγιο και Απόπειρες.

Οι περ/τερες μουσικές που θα ακουστούν είναι από το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη ενώ θα ακουστούν και κάποια παραλλαγμένα παραδοσιακά κομμάτια.

Όπως πάντα ελεύθερη είσοδος... Αριστοβούλου 16 Κ .Πετράλωνα

Ώρα βαθμολόγησης

Με άριστα το 10 – ΜΗΔΕΝ στο μάθημα της Έκφρασης. Δεν μας έμαθε και κανείς ποτέ άλλωστε. Πάντοτε πρέπει να βρίσκουμε μόνοι μας τους τρόπους. Και είναι πάντα μα πάντα τόσο δύσκολο.

"ΤΕΛΟΣ"

Η αρχή σηματοδοτεί ουσιαστικά και το τέλος, σωστά; Η γέννηση και τον θάνατο, έτσι δεν είναι; Η αρχή ενός έρωτα και το τέλος του. Η αρχή μιας φιλίας και το τέλος της. Δεν ξέρουμε ακριβώς το πότε, όμως ξέρουμε ότι θα συμβεί. Αυτό που δεν ξέρει κανείς μα κανείς όμως είναι τι μπορεί να συμβεί μετά το φαινομενικό "τέλος". Κανείς ποτέ δεν ξέρει τι θα συμβεί μετά το θάνατο , σωστά; Κανείς ποτέ μετά το "τέλος" της φιλίας. Μετά το "τέλος" του έρωτα. Το τέλος τελικά σαν λέξη είναι πολύ γενική σε νοήμα. Τέλος για ποιον, τέλος σε τι ακριβώς. Όταν λέμε για παράδειγμα τέλος μίας φιλίας τι εννοούμε; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία που αποδέχτηκαν εκατέρωθεν οι δύο φίλοι το "τέλος"; Αν όμως αυτό το τέλος επήλθε από την πλευρά του ενός; Τότε ο άλλος είναι ακόμη ... φίλος; Μόνος; Φίλος; Όχι όχι ... Προυποθέτει τουλάχιστον 2 υποκείμενα η κοινωνική αυτή σχέση. Κοινωνία... Δεν λέμε πολλές φορές ότι μια κοινωνία μπορεί να αποτελείται από χιλιάδες μοναξιές; Ή δεν είναι κοινωνία τότε;

"ΤΕΛΟΣ"

Μονάχα ο μόνος μπορεί να διακρίνει τους μόνους ανάμεσα στο πλήθος

Το υποσχεσαι;

Κράτα μου το χέρι και πάμε όπου θέλεις εσύ. Σε παρακαλώ μόνο μην με πας εκεί που ήδη γνωρίζω. Τα είδα αυτά. Δεν τα θέλω άλλο πια. Οι αναμνήσεις, όπως το ήξερα καιρό τώρα, γίναν αγκάθινο στεφάνι. Η αιμορραγία δεν σταματά. Τα μάτια μου γέμισαν αίματα… πια δεν βλέπω. Τράβηξε με από εκεί. Σκούπισε τα μάτια μου. Να με ταξιδέψεις για μια μέρα μονάχα να μου δείξεις που μπορώ να βρω απάγκιο. Να ξέρω τι θα αναζητήσω όταν πια γυρίσω. Δείξε μου για μια στιγμή τον δρόμο και θα ’ρθω να σε βρω. Τώρα δεν προλαβαίνω να μείνω. Ακόμα και εσένα θα πρέπει να σε αφήσω. Δεν γίνεται να είσαι μαζί μου. Μην κλαις, χαμογέλα μου λιγάκι. Έτσι… έτσι όπως σε γνώρισα. Τελειώσαν πια οι σοφίες… τελειώσαν τα έξυπνα λογάκια… Αφήνομαι σε εσένα για λίγες μόνο μέρες σαν μικρό παιδί. Κι ύστερα θα σε ξανασυναντήσω όταν θα ‘χω πια μεγαλώσει λιγάκι ακόμα. Έστω ένα χρονάκι. Το υπόσχεσαι;

*Το τραγουδάκι από την ελληνική μπάντα no clear mind

Το έσχατο σημείο...

Το έσχατο σημείο που μπορεί να φτάσει κάποιος εγωιστής είναι να σπάσει τον εγωισμό του... για να μην νιώθει τύψεις.

Φτου!

Προετοίμαζα καιρό την απολογία μου… Να με συγχωρείτε για την τόση καθυστέρηση. Θα απολογηθώ. . .

Ω ναι είχατε δίκιο. Ύβρις… Αγνοούσα όλα τα δεδομένα που υπήρχαν ως τώρα. Αστείρευτα όνειρα για διαφορετική ζωή σε μία ζωή δεδομένη αυστηρή – πειθαρχημένη και τόσο μα τόσο καλουπωμένη. ΝΑΙ είχατε δίκιο. Όλα είναι εφηβικά όνειρα και μαλακίες παιδιάστικες… ΔΕΝ υπάρχουν επαναστάσεις. ΔΕΝ υπάρχει αλλαγή. ΔΕΝ υπάρχει αλληλοβοήθεια. ΔΕΝ υπάρχει αλληλεγγύη. ΔΕΝ υπάρχει κανένα νόημα να πιστέψει κανείς μα κανείς σε όλες αυτές τις μπούρδες. ΔΕΝ υπάρχει πραγματική ελευθερία. ΔΕΝ υπάρχει τίποτα. ΜΟΝΟ Η ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. ΜΟΝΑΞΙΑ. Γαμημένη πουτάνα μα τρυφερή πεντάμορφη. ΜΟΝΑΞΙΑ. Τέτοια που να σε κάνει να νιώθεις τύψεις για την παρόρμηση σου να την βρίσεις. Τέτοια μοναξιά. ΔΕΝ χτίζει κανείς τίποτα. Μόνο γκρεμίζει. Ό,τι και να κάνει… και είναι καλό να το αποδεχτεί κανείς αυτό αν θέλει να ζει αρμονικά, όχι με τον εαυτό του, γιατί ο εαυτός του άλλα μπορεί να θέλει και καλό θα είναι να μην τον πολυακούει, αλλά αρμονικά με την ίδια του τη ζωή. Γιατί αν νομίζετε ότι την ζωή μας την καθορίζουμε εμείς κάνετε μέγα λάθος. Καλό είναι λοιπόν να προσπαθήσεις να ζήσεις αρμονικά μαζί της γιατί αυτή θα ζήσεις φίλτατε θες δεν θες. Νομίζεις τυχαία όλοι αυτοί οι καταραμένοι ποιητές – οι καταραμένοι «καλλιτέχνες του δρόμου» με μια απίστευτη εικαστική παρέμβαση προσέθεσαν τον εαυτό τους – το άψυχο κουφάρι τους - σε έναν καμβά με ράγες τρένου ή σε έναν καμβά με ψηλά κτίρια και κάτω όμορφο-ατίθασο αίμα να ρέει άφθονο… Και αυτό το αίμα λέγεται αίμα επαναστατικό. Λέγεται αίμα αυτοκαθορισμού. Όμορφα – όμορφα – όμορφα κορμιά δοσμένα στην επανάσταση… Την αληθινή επανάσταση. Γεννιέσαι και έχεις το δικαίωμα να πεθάνεις όποτε θες. Ναι! Ένα αληθινό δικαίωμα επιτέλους. Τα άλλα επίπλαστα. Όσο ζεις ετεροκαθορίζεσαι και να το ξέρεις. Ξέχνα τις αυτονομίες τις αυτοοργανώσεις και όλες τις άλλες μπούρδες με το ίδιο γαμημένο πρώτο συνθετικό. Είμαι εδώ για να ανασύρω όλα όσα έχω πει. Μπορώ να σβήσω όλα μου τα γραπτά αν το θέλετε. Σκέφτηκα όμως πως ίσως είναι καλύτερα να υπάρχουν κάπου για να βλέπει κανείς και να παραδειγματίζεται για το αντίθετο. Παραδείγματα προς αποφυγή οι σκέψεις και τα γραπτά μου κύριοι. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να κάνετε μονάχα τα αντίθετα. Αλλά να… επιτρέψτε μου μία μικρή παρέκκλιση στην ομολογία μου. Τα γραπτά που μιλούν για την μοναξιά μην τα βάλετε στο ίδιο τσουβάλι. Όχι αυτά είναι τα μόνα που θα ήθελα αν γίνεται να τα κρατήσω. Σας ικετεύω. Όλα τα άλλα αν το θέλετε στα αλήθεια δεν το έχω σε τίποτα να τα κάψω τώρα εδώ μπροστά σας. Μόνο ζητήστε το και θα το κάνω. Μπροστά στην τόση σοφία όσων δεν σκέφτηκαν ποτέ όλες αυτές τις μπούρδες που εγώ αναλώθηκα απλά υποκλίνομαι. Κύριοι… επιτρέψτε μου να φτύσω προς τον ουρανό και ή θα πετύχω αυτόν που τόσο μας ταλαιπώρησε άδικα τελικά ή αν τα σάλια μου επιστρέψουν στο πρόσωπο μου τότε αποδεικνύεται και πάλι περίτρανα η ενοχή μου.

Φτου!

Μαλάκες!!!

Τώρα το ότι κάποιος γκούκλαρε την λέξη "μαλάκες" και έβγαλε το μπλογκ μας πως να το πάρω;;; Μέχρι και ο κύριος γκούκλης μας πήρε χαμπάρι Χαρούλη!

Λίγο πριν το ταξίδι...

Στέκομαι ανάμεσα σε εκατοντάδες ξύλινα μεγάλα κουτιά. Άλλα απλά μεγάλα και άλλα θεόρατα. Άλλα εντελώς κλειστά κι άλλα με μικρές χαραμάδες και φαίνεται από μέσα να αχνοφέγγει ένα φως σαν από κερί. Δεν μπορώ να ξέρω πότε η φλόγα θα δυναμώσει. Πότε ξαφνικά το ξύλο από το κουτί θα πάρει φωτιά και ίσως η φωτιά επεκταθεί και σε επόμενα κουτιά. Όλα αφημένα από κάποιον μέσα στο μεγάλο ακατάστατο δωμάτιο. Τόσο το χάος που επιλέγω την ακινησία. Στέκω στο κέντρο του δωματίου κοιτάζοντας πότε προς το ένα και πότε προς το άλλο. Προσπαθώ να δω από τις χαραμάδες. Ξεχνάω. Ξεχνάω τα περιεχόμενα τους. Στέκομαι στο κέντρο του δωματίου αμήχανος και μόνη ελπίδα μένει πάλι αυτή η ζεστή φωτιά που ανάβει σε κάποια ακόμα να θεριέψει. Να με αγκαλιάσει σαν παιδί της και το δωμάτιο να γεμίσει με το φανταχτερό της χρώμα.

Ας είναι πριν το φευγιό μας να αφήνουμε πίσω μας φλόγες…