Νοσηρή Πραγματικότης... Η χιονάτη και οι 7 νάνοι...

Η δυσαρμονία είναι σίγουρα ένα υπαρκτό πρόβλημα στις ευτοπικές μας αναζητήσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφουγκραστούμε τις τόσο διαφορετικές επιθυμίες και να κατανοήσουμε πως σχεδόν .. ή μάλλον .. ή σιγουρα ...δεν υπάρχουν λύσεις. Οι επιθυμίες σου άθελα σου μου ασκούν βία και οι δικές μου με τη σειρά τους σε εσένα. Μία αναπόφευκτη ολική σύγκρουση.

Όταν τα σκέφτομαι αυτά μου 'ρχεται στο μυαλό συνεχώς αυτό το καταραμένο παραμύθι. Αλλά ήρθε η ώρα να μοιραστώ το παραμύθι αυτό κι όποιος θέλει ας το διαβάσει.

Είναι γνωστό ως η Χιονάτη και οι 7 νάνοι αλλά από μικρός θυμάμαι δεν το πολυχώνευα. Μέχρι που κάποιο νοσηρό μυαλό μου είπε τα παρασκήνια του παραμυθιού. Όλα όσα κατα βάθος όλοι ξέραμε αλλά ποτέ δεν λέγαμε. Οι κλασσικές υπεκφυγές προκειμένου η ζωή να συνεχίζει να μοιάζει όμορφη...

Η στυγνή πραγματικότητα αυτού του παραμυθιού έχεις ως εξής λοιπόν...

Αναρωτήθηκε κανείς αν οι 7 νάνοι ήταν ετεροφυλόφιλοι; Αν ήταν τότε πως την έβγαζαν 7 άντρες μόνοι στο δάσος; Ή μήπως τότε ήταν ομοφυλόφιλοι; Τότε ο έβδομος με ποιον ήταν ζευγάρι; Ω τι κρίμα που το παραμύθι τελικά κρύβει πολλές παγίδες... 7 γιατι 7? Γιατί μονός αριθμός; Λοιπόν είμαι σίγουρος πως οι 6 ήταν ετεροφυλόφιλοι και ο ένας γκέι. Ο γκει γούσταρε τον έναν από τους έξι. Όμως αυτός όπως και οι άλλοι προτιμούσε τα γυναικεία χάδια.

Αυτά όμως τα χάδια δεν ήταν παρά ένα παραμύθι για το απομονωμένο στο δάσος παρεάκι που τα τελευταία θηλυκού γένους πόδια που είχαν δει ήταν της κουνέλας από την απέναντι καρυδιά. Ένα παραμύθι που όλως τυχαίως ο γκει τους εξιστορούσε κάθε βράδυ:
" Ένα ηλιόλουστο πρωινό ενώ οι 7 νάνοι έκοβαν ξύλα στο δάσος ήρθε μια όμορφη πριγκίπισσα να ξαποστάσει στο σπιτικό τους, ώσπου αυτοί επέστρεψαν και...¨
μέχρι που το παραμύθι πήρε πραγματικές διαστάσεις... Και όταν ένα παραμύθι ακόμη και μέσα σε ένα παραμύθι παίρνει πραγματικές διαστάσεις τότε ωφείλει να είναι ανάλογο και αντάξιο του πραγματικού γαμημένου κόσμου... Άρα μία πραγματικά γαμημένη πραγματικότητα που οι 7 νάνοι θα έπρεπε τώρα να αντιμετωπίσουν γιατί...

...Ένα ηλιόλουστο πρωινό η πένταμορφη Χιονάτη εμφανίστηκε στο σπιτικό τους. Όταν οι νάνοι, που τα πόδια της Χιονάτης τους φάνηκαν ομολογουμένως πιο όμορφα και πιο άτριχα από της κουνέλας, επέστρεψαν, ένιωσαν όλοι, εκτός από τον γκέι φυσικά, το σκίρτημα του έρωτα μέσα τους. Ο νάνος γκέι σηκώθηκε κι έφυγε από το σπίτι όταν είδε τον αγαπημένο του να φλερτάρει ασυστόλως την Χιονάτη. Οι υπόλοιποι 6, για να μην τα πολυλογούμε, κατέληξαν να μισιούνται θανάσιμα προσπαθώντας ο καθένας να ξεπεράσει τον άλλον στις κολακίες προς την Χιονάτη.

Το σπίτι άδειασε. Η Χιονάτη έμεινε μόνη. Οι φιλοφρονήσεις των νάνων της φαίνονταν χυδαίες και βαρετές καθώς είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους σχόλια και από την άλλη ένιωθε απίστευτη μοναξιά μέσα στην ομορφιά της. Πολλές φορές σκέφτηκε να χαράξει το πρόσωπο της με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο. Έτσι ούτε οι νάνοι θα είχαν φύγει και θα την αγαπούσαν για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για την εμφάνιση αλλά ούτε ο γαμημένος ο καθρέφτης θα λέει στην άλλη τη καριόλα συνέχεια ότι η Χιονάτη είναι πιο όμορφη και άλλες τέτοιες μαλακίες και τέλοσπάντων βαρέθηκε κι αυτή το κωλοπαραμύθι. Άντε να εμφανιστεί ο τρόμπας ο πρίγκιπας να τελειώνουμε. Συμβατική πριγκηπική ζωή και τίποτα ριζοσπαστικό.

Ήρθε ο πρίγκιπας, την πήρε. Το σπίτι παρέμεινε άδειο. Οι νάνοι άφαντοι.

Ο μύθος λέει ότι όλοι ήταν κρυμμένοι σε διάφορα σκόρπια σημεία στο δάσος και είδαν τον πρίγκιπα και το άλογο του, την ομορφιά του και το ύψος του. Από τότε αυτός που τον γούσταρε ο γκέι απογοητεύτηκε πολύ με τις γυναίκες και είπε να ψάξει να βρει τον γκέι νάνο και να του πει πως πάντα έτρεφε συναισθήματα και ότι θα ήθελε να δοκιμάσουνε... Όμως λένε πως και ο γκέι είδε τον πρίγκιπα και μαντέψτε... Ο γκέι νάνος τον ερωτεύτηκε. Η συνέχεια εικονογραφημένη και αφιερωμένη στο μόνο άτομο που εκτίμησε τις ζωγραφικές ανησυχίες μου σχετικά με τα αυτοκτονημένα ανθρωπάρια.

2 λεπτάκια και γίναμε στελέχη για ακόμη μια φορά!Αυτά είναι!

Το χθεσινό ευχάριστο πρωινό...

Συνεχίζοντας την αναζήτηση εργασίας!!!!

Σηκώνω το ακουστικό...

Πατάω αργά αργά τα νούμερα...

210404....

Τούτ τούτ....

“Ευχαριστούμε που καλέσατε την {εταιρία} μας... Παρακαλώ περιμένετε...”

Το ρομπότ συνεχίζει...

“Πατήστε εάν γνωρίζετε τον εσωτερικό αριθμό, αλλιώς παρακαλώ περιμένετε...”

Κλασσική ηλίθια μουσικούλα...

Τηλεφωνικό κέντρο: “Όνομα εταιρίας” καλήμερα τι θα θέλατε παρακαλώ;

Κλασσικές συνεννοήσεις: Λέγομαι Χάρης τάδε...θα ήθελα να μιλήσω με τον κ. Τάδε...

Τηλεφωνικό κέντρο: Μισό λεπτό παρακαλώ...

Ηλίθια μουσικούλα

Τηλεφωνικό κέντρο: ο κ.Τάδε είναι απασχολημένος αυτήν την στιγμή, θέλετε να του αφήσω κάποιο μήνυμα;

" Όχι Να καλέσω κάποια άλλη στιγμή καλύτερα;"

Τηλεφωνικό κέντρο: Γιατί όχι, αν θέλετε καλέστε μετά απο δύο ώρες.

Οκ, γεια σας και τα σχετικά...

Διάρκεια τηλεφωνήματος 2 λεπτά και κάτι

Δύο ώρες μετά

210404....

Τούτ τούτ...

“Ευχαριστούμε που καλέσατε την {εταιρία} μας... Παρακαλώ περιμένετε...”

“Πατήστε εάν γνωρίζετε τον εσωτερικό αριθμό, αλλιώς παρακαλώ περιμένετε...”

Μουσική...

Τηλεφωνικό κέντρο: “Όνομα εταιρίας” καλήμερα τι θα θέλατε παρακαλώ;

"Είχα τηλεφωνήσει πριν 2 ώρες ονομάζομαι Χάρης... θα ήθελα να μιλήσω στον κ. Τάδε"

Τηλεφωνικό κέντρο: Μάλιστα, μισό λεπτό παρακαλώ...

Ηλίθια μουσικούλα

Παρακαλώ;

" Κ.Τάδε είμαι ο Χάρης.... είχα στείλει ένα βιογραφικό πρίν 1 χρόνο περίπου και με είχατε καλέσει και για μία συνέντευξη...δεν ξέρω αν με θυμάστε..."

ο τάδε: Ναι....μάλιστα τι θα θέλατε;

"Θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχει κάτι όσον αφορά κάποια θέση εργασίας κτλ.. "

ο Τάδε: κ. ... αυτοσυντηρούμαστε...προσπαθούμε να κρατήσουμε το προσωπικό το οποίο έχουμε...όποτε όπως καταλαβαίνεται δεν υπάρχει τίποτα...Αν προκύψει κάτι θα σας ενοχλήσουμε..

"Μάλιστα..." κτλ κτλ...Γεια σας..

ο τάδε: Γεια χαρά

Διάρκεια τηλεφωνήματος 2 λεπτά και κάτι...

Μου φαίνεται εντελώς γελοία πλέον η φάση με τις δουλείες...εκτός ότι ακούω ότι μαλακία υπάρχει πια...άκου "αυτοσυντηρούμαστε"...

σκέφτομαι ότι έχω μαζέψει τόσα 2 λεπτά "επικοινωνίας" με τα υποψήφια αφεντικά και έχω αηδιάσει...

Πότε Θα προκύψει η στιγμή που θα σας ενοχλήσουμε εμείς κ. αφεντικά;

Η έκφραση

Η καθημερινότητα ή αλλιώς η αποσύνθεση.
Μια αργή και βασανιστική νωθρότητα που νεκρώνει τα εγκεφαλικά κύτταρα.

Αναζητώντας την έκφραση, η διαδικασία αυτή αρχίζει να λειτουργεί αντίστροφα.
Μια αργή, βασανιστική διαδικασία για να μπει σε τάξη το συναίσθημα...

Καλύτερα ν' αφήνεσαι λοιπόν σ' αυτήν την αργή, βασανιστική αντίστροφη διαδικασία της αποσύνθεσης.
Να ψάχνεις τους τρόπους να εκφράζεσαι.
Απλά, αργά και βασανιστικά.

Τουλάχιστον μερικοί το απολαμβάνουν.
...σε άλλους μοιάζει ανόητο.

Διάρκεια

Βαρέθηκα... άντε να προσαρμοστείς πάλι...τσάμπα δηλαδή τόση προσπάθεια; ήμουν σίγουρος ότι μια μέρα θα κατέληγα ξανά σε αυτό το σημείο. Δεν είναι πρωτόγνωρο, ούτε κάτι τραγικό...

Παρόλα αυτά τους έλεγα, επέμενα... κοιτάξτε δεν είναι το θέμα να βρεθεί μια λύση τώρα... αλλά προσπαθήστε να με καταλάβετε έστω και λίγο. Δεν θα έπρεπε να μείνω πάλι εσώκλειστος εκεί μέσα, έπρεπε να βρω τρόπο να βγω, δεν γίνεται αλλιώς... μην μου λέτε ότι δεν είναι τίποτα, ότι θα τα καταφέρω ότι: εντάξει μωρέ, πως κάνεις έτσι, όλος ο κόσμος συμβιβάζεται... έτσι είναι τα πράγματα γιατί δηλαδή εσύ τι είσαι επιτέλους;;;

Απλά ακούστε με, μπορείτε άραγε; Θυμάστε αυτή την αίσθηση; Ακοή;;; Πότε ήταν η τελευταία φορά που προσπαθήσατε να καταλάβατε κάποιον κύριοι. Ε; Την μνήμη; την αγνοείται και αυτή ε; Αλλά γνωρίζω δεν σηκώνεται συναισθηματισμούς γενικότερα, δεν το επιτρέπετε στους εαυτούς σας. Το αφήνω αυτό τώρα διότι το ξέρω το τροπάριον σας:

προσαρμόζεσαι, συνηθίζεις, συμβιβάζεσαι, επιβιώνεις...οι συναισθηματισμοί είναι για άλλους...

Εσείς δεν γνωρίζετε όμως ότι το ίδιο μου το σώμα, τα ίδια μου τα κύτταρα δεν μπορούν να υπομείνουν αυτήν μου την “αδυναμία” κι όμως δεν αναζητώ λύση, δεν είναι θέμα το να βρεθεί λύση. Σκέφτομαι συνέχεια τα ίδια και τα ίδια... καθημερινά... τα ίδια και τα ίδια: άνθρωποι, επιλογές, συνέπειες, τύψεις, διάλογος, επαναπροσδιορισμός...εγώ, εμείς, πράξη, αναμονή, πρωτοβουλία, τύψεις...άρνηση... κτλ κτλ κτλ κτλ...

εγώ;

οι άλλοι;

ποιοι;

επικοινωνίααα;

κτλ κτλ κτλ...διαρκείς επαναλήψεις.

Έχω βρει τρόπο να βγαίνω έξω τουλάχιστον!!!

Η αρχή συνήθως γίνεται κατά τύχη, το τέλος ποτέ.

"Νοσταλγω τον καιρό εκείνο που μπορούσα να νοσταλγώ...
Ο χρόνος πίσω μου σαν γεφύρι που, μολις πέρασα και πάτησα σε στέρεο έδαφος, κατεδαφιστηκε.Στην ορμή του γκρεμίστηκαν όλα, στον αχό του μπλέκονται μέσα και φωνές από στιγμές που δεν άξιζε να χαθούν. Προσπαθώ ενώ οι πέτρες χτυπούν δεξιά κι αριστερά στον γκρεμό να αφουγκραστώ τι μου φωνάζουν. Πνίγονται όμως οι φωνές από τον πάταγο, δεν αξίζει καν η προσπάθεια. "

Γελοιότητες... σαν τραγωδία... Γιατί είναι κατάντια κύριοι και κυρίες "ποιητές" και "ποιήτριες" αυτή η νοσταλγία. Αυτή η αιώνια νοσταλγία για τα πάντα είναι κατάντια. Πόσες φορές αναρωτήθηκα αν όντως ζείτε - ζούμε ή μόνο νοσταλγούμε εκ των υστέρων. Όλες αυτές οι "υπερευαίσθητες" ψυχές μας που σκαλίζουν συνεχώς το χώμα του παρελθόντος, που σκαλίζουν συνεχώς το τώρα και το μέλλον σαν να πρόκειται για μία επιστήμη που ποτέ όμως δεν καταλήγει σε λογικά συμπεράσματα, σε μεθόδους και λύσεις είναι απλά άρρωστες. Ας πάρουμε τις αποφάσεις μας και ας συνεχίσουμε να ζούμε ως ασθενείς. Προστατευμένοι και αποστειρωμένοι. Ή ας πάψουμε απλά και ας πέσουμε με το γεφύρι κι εμείς μαζί του.

*** Σαν να μην το 'γραψα αυτό...

Εξυπνάδες...

Χμ... Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να πει την γνώμη του... Και η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να σου στερηθεί το δικαίωμα της γνώμης! :-Ρ

Παλιό συμπέρασμα...

Ίσως τελικά το μίσος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να υπερμαχόμαστε την αγάπη.

Από εδώ.

Απέραντο λευκό και απέραντο σκοτάδι

Σε θυμάμαι πάντοτε να επιθυμείς αυτό που δεν είναι εφικτό. Συνήθως κάτι πέρα από τη φύση σου. Είσαι άνθρωπος σου είχα πει. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάς. Πατάς τα πόδια σου πρωτίστως στη γη. Η θάλασσα μπορεί να σε φιλοξενήσει. Όμως μονάχα για λίγο. Ο ουρανός μπορεί κι αυτός να το κάνει. Όμως κι αυτός για λίγο. Το σπίτι σου βρίσκεται εδώ. Στη γη.

Εσύ όμως βούταγες σε βαθιά νερά και προσπαθούσες να κρατήσεις πάντοτε την ανάσα σου πιο πολύ από όλους μας. Όχι βέβαια από ανταγωνισμό αλλά γιατί στα αλήθεια ξέχναγες την ανθρώπινη υπόσταση σου και κολύμπαγες… κολύμπαγες… κι όταν πια τα πνευμόνια σου πονούσαν αβάσταχτα σαν από μόνο του το σώμα σου, σαν να αυτονομείτω από την θέληση σου, ανέβαινε ξανά στην επιφάνεια. Και η θέα πάνω από την επιφάνεια πάντα σε τρόμαζε. Ο παφλασμός που ακουγόταν καθώς έβγαινες απότομα απ’ το νερό συνοδευόταν πάντα με ένα βλέμμα τρομαγμένο και έκπληξης. «Καημένε μου δεν είσαι ψάρι» «Όχι α-κό-μα» απάνταγες με πείσμα.

Κι ύστερα ο άλλος μεγάλος σου έρωτας. Ο αέρας – ο ουρανός – το άπιαστο – το άυλο. Όλα ξεκίνησαν από εκείνο το βιβλίο του Ιούλιου Βερν. «Γύρω από τη σελήνη». Όλοι πίστευαν ότι είναι ένα ακίνδυνο παιδικό παραμυθάκι. Μάλλον δεν είχαν ιδέα τι κακό μπορεί να προκαλέσει σε ένα αθώο ανθρώπινο πλάσμα. Μετά συνεχίστηκε το θρίλερ με Αντουάν Σαιντ Εξπερύ τον μεγάλο πιλότο και φτάσαμε στον Ισαάκ Ασίμωφ. Οι πτήσεις πάντοτε με την ίδια κατάληξη. Ένα σπασμένο πόδι και μια νεόφερτη κατάθλιψη. Μια ολωσδιόλου διαφορετική απ’ την προηγούμενη φορά κατάθλιψη. Κοντά σου έμαθα πως η κατάθλιψη δεν έχει ένα χρώμα – ένα σύμπτωμα – έναν τρόπο. Και θυμάμαι ότι σε θαύμαζα γι ‘ αυτό. Έλεγα στους γονείς μου και γελούσαν μαζί μου πως ο Χ. έχει τη μεγαλύτερη ποικιλία σε καταθλίψεις που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Και γεμάτος θαυμασμό πρόσθετα πάντοτε «Αυτό σημαίνει πολυπλοκότητα χαρακτήρα. Ένας αληθινά δυσνόητος άνθρωπος.»

Τα ταξίδια σου ύστερα τα έκανες με το μυαλό. «Όπως όλοι» θα πούνε ξενέρωτα οι αναγνώστες αργοκουνόντας το κεφάλι γεμάτοι «κατανόηση». «Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει» θα προσθέσει βλακωδώς το τραγούδι. Αλλά ξέρεις και ξέρω πως δεν έχουν ιδέα.

Έχεις βρει έναν μυστικό τρόπο που σε ταξιδεύει στις θάλασσες… έναν μυστικό τρόπο να πετάς στους ουρανούς… και δεν στο κρύβω πως δεν μ’ αρέσει καθόλου. Αυτός ο γαμημένος μυστικός τρόπος με εκνευρίζει. Με εκνευρίζει γιατί είναι μυστικός. Με εκνευρίζει γιατί δεν έχεις πια σπασμένα πόδια αλλά μια χιλιοραγισμένη καρδιά.

Μια μέρα αυτό θα στο πω στα ίσα. Μπροστά σου… και θα είμαστε κοντά στη θάλασσα και θα σε πάρω να βουτήξουμε και ας κάνεις πάλι τα ίδια. Κράτα την αναπνοή σου ώσπου να ματώσει η μύτη σου. Κράτα την αναπνοή σου ώσπου το μυαλό σου να αποξυγονωθεί και να ξεχάσει το μυστικό σου τρόπο να ταξιδεύεις.

Απέραντο λευκό και απέραντο σκοτάδι.

Σύννεφα και βαθύς ωκεανός.

"22" άλλος ένας αριθμός για χολιγουντιανό θρίλερ

Χωράφι ξανθό με κουρεμένα στάχυα και σχοινιά σηκωμένα λίγα εκατόστα από το έδαφος τεμαχίζουν την γη σε τετράγωνα 1*1 μέτρο. Εσύ φοράς ένα ψάθινο καπέλο και ένα μακρύ φόρεμα. Δεν έχεις σήμερα αυτή την αραίωση στο πίσω μέρος των μαλλιών σου. Ήρθες όμορφη και χαμογελάς αθώα. Αναρωτιέμαι πως ακόμη αυτό το χαμόγελο μπορεί να πείθει την ανυποψίαστη ψυχή μου. Σε κρατώ από το χέρι και τρέχουμε πηδώντας από τετράγωνο σε τετράγωνο. Θέλουμε να φτάσουμε κάπου στο κέντρο του χωραφιού όπου υπάρχει μια στέγη - ένα μικρό καταφύγιο.
Αυτό ήταν όλο. Η πραγματικότητα έρχεται πάντα να σώσει από τις παγίδες των ονείρων και το μυαλό μου δίνει την λύση που αξίζει να δωθεί στο μπερδεμένο όνειρο. Η εικόνα θολή. Αχνοφαίνεται το φόρεμα. Ένα φόρεμα γεμάτο κόκκινα λουλούδια εύκολα μπορεί να το φανταστεί κανείς ως ένα φόρεμα γεμάτο κόκκινες πινελιές. Και το τέλος του ονείρου εύκολα μπορεί να το φανταστεί κανείς ως έναν μικρό θάνατο. Το καλύβι μέσα στο χωράφι φαντάζει επίσης ιδανικό για ένα όμορφο τέλος ή για μια όμορφη αρχή.
Κάνε κάτι καλή μου και μην ξαναπλησιάσεις ούτε καν τέτοιες μέρες...
Το φόρεμα το πήρε ένας δυνατός άνεμος το ξημέρωμα. Νοτιάς. Ύστερα κόπασε. Πρωινή δροσιά και μια ελαφριά οσμή από "λουλούδια του πάθους"...
Αστειεύομαι φυσικά.

Τίποτε... Τίποτα... και άλλα τέτοια περίφημα μηδέν στην ζωή μας

Υπάρχουν κι αυτές οι στιγμές που νιώθω τόση άνεση να γράψω οτιδήποτε. Τόση άνεση - τόση ευκολία που τρομάζω. Κάπως έτσι επιλέγω τελικά να μην γράψω τίποτε.

Η αρχή του θεάτρου

Τελικά όλα αρχίζουν από ένα υπέροχο Άλφα που συνεπάγεται τα δύο Σίγμα. Όλα αρχίζουν από την υπέροχη -Α-νυπαρξία που συνεπάγεται -Σ-κοτάδι και -Σ-ιωπή. Σκέψου την παράσταση που ξεκινά με σκοτάδι κι αν οι θεατές δεν βγάλουν έστω για λίγα δευτερόλεπτα τον σκασμό χάνεις αυτά τα πολύτιμα δευτερόλεπτα ανυπαρξίας. Και τότε πως θα μπεις σε αυτόν τον καινούριο κόσμο που μόλις τώρα δημιουργήθηκε; Για να υπάρξει κάτι πρέπει προηγουμένως να μην υπάρχει. Αν με ψίθυρους - θαμπές εικόνες έστω, δίνει ψίγματα ζωής πριν καν την ύπαρξη του τότε όταν πράγματι υπάρξει δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα. Γι' αυτό σιωπή πριν από μία ζωή... σκοτάδι πριν από μία παράσταση ... σιωπή πριν από ένα τραγούδι. Σιωπή - σκοτάδι - σιωπή.

Το άλογο του Τορίνο

(Απόσπασμα από διάλογο από την τελευταία ταινία του Μπέλα Ταρ)

-Καταστράφηκα

-Γιατί καταστράφηκες;

-Γιατί όλα καταστράφηκαν. Όλα έχουν εξευτελιστεί. Αλλά θα έλεγα ότι οι άνθρωποι έχουν καταστρέψει και εξευτελίσει τα πάντα. Γιατί αυτό, δεν είναι κάποιο είδος κατακλυσμού, που συμβαίνει με τη δήθεν αθώα ανθρώπινη βοήθεια. Αντιθέτως, πρόκειται για την τιμωρία του ίδιου του ανθρώπου, τη δική του τιμωρία πάνω στον ίδιο του τον εαυτό, στην οποία βέβαια βάζει το χεράκι του και ο Θεός. Ή τολμώ να πω: συμμετέχει. Και σε ό,τι συμμετέχει ο Θεός, είναι η πιο απεχθής δημιουργία που μπορείς να φανταστείς. Γιατί, βλέπεις, ο κόσμος έχει εξευτελιστεί. Οπότε, δεν έχει σημασία τι λέω εγώ, γιατί όλα όσα έχουν αποκτήσει οι άνθρωποι, έχουν εξευτελιστεί. Και αφού τα απέκτησαν όλα με μια ύπουλη, υπόγεια μάχη, τα έχουν εξευτελίσει όλα. Γιατί, ό,τι αγγίζουν και αγγίζουν τα πάντα το έχουν εξευτελίσει. Έτσι ήταν μέχρι την τελική νίκη. Μέχρι το θριαμβευτικό τέλος. Απόκτησε, εξευτέλισε. Εξευτέλισε, απόκτησε. Ή για να το θέσω διαφορετικά, αν θες: Να αγγίζεις, να εξευτελίζεις και άρα να αποκτάς. Ή να αγγίζεις, να αποκτάς και άρα να εξευτελίζεις.Έτσι γίνεται αιώνες τώρα. Συνεχώς. Αυτό και μόνο αυτό γινόταν, πότε ύπουλα, πότε αγενώς, πότε ήπια πότε βάναυσα, αλλά παρ' όλα αυτά, συνεχώς. Ωστόσο, μόνο προς μια κατεύθυνση. Όπως ο αρουραίος που επιτίθεται από ενέδρα. Γιατί για αυτή την τέλεια νίκη τους ήταν επίσης σημαντικό, ότι η άλλη πλευρά η οποία αποτελεί ό,τι υπέροχο, σπουδαίο και ευγενικό, δεν θα εμπλεκόταν σε κανενός είδους μάχη, ότι δεν θα 'πρεπε να υπάρξει κανενός είδους πάλη. Παρά μόνο η ξαφνική εξαφάνιση της άλλης πλευράς, εννοώντας την εξαφάνιση κάθε τι έξοχου, σπουδαίου, ευγενούς. Ώστε, ως τώρα, αυτοί οι αποφασιστικοί νικητές, που επιτίθενται από ενέδρα, να κυβερνούν τον κόσμο. Και να μην υπάρχει ούτε μια μικρή γωνίτσα όπου να μπορείς να κρύψεις κάτι από αυτούς. Γιατί σε ό,τι μπορούν να απλώσουν το χέρι, το κάνουν δικό τους. Ακόμα και πράγματα που νομίζουμε ότι δεν μπορούν να τα φτάσουν... τα φτάνουν... Γιατί ο ουρανός είναι κιόλας δικός τους, κι όλα τα όνειρά μας. Δική τους είναι η στιγμή, η φύση. Και η απέραντη σιωπή. Ακόμα και η αθανασία είναι δική τους, καταλαβαίνεις; Όλα, όλα έχουν χαθεί για πάντα! Και εκείνοι οι πολλοί ευγενείς, οι σπουδαίοι και οι έξοχοι απλώς κάθονταν και έβλεπαν, αν μπορώ να το πω έτσι. Σταμάτησαν σε αυτό το σημείο, και έπρεπε να καταλάβουν, να αποδεχτούν, ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός, ούτε Θεοί. Και οι έξοχοι, οι σπουδαίοι και οι ευγενείς, έπρεπε να το καταλάβουν και να το αποδεχτούν αυτό από την αρχή. Αλλά φυσικά ήταν ανίκανοι να το καταλάβουν. Το πίστεψαν και το δέχτηκαν αλλά δεν το καταλάβαιναν. Απλώς στέκονταν εκεί, σαστισμένοι, αλλά όχι παραιτημένοι. Ώσπου κάτι, που άστραψε στο μυαλό τελικά τους διαφώτισε. Και όλοι μονομιάς κατάλαβαν ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε Θεοί. Όλοι μονομιάς είδαν ότι δεν υπάρχει ούτε καλό ούτε κακό. Κι ύστερα είδαν και κατάλαβαν, ότι, αν ισχύει αυτό, τότε ούτε οι ίδιοι υπάρχουν! Βλέπεις, υποθέτω ότι αυτή ίσως ήταν η στιγμή που μπορούμε να πούμε ότι αυτοί εξαλείφθηκαν, έσβησαν. Εξαλείφθηκαν και έσβησαν... όπως η φωτιά που μένει να σιγοκαίει στο λιβάδι. Ο ένας ήταν μονίμως ο χαμένος... ...και ο άλλος μονίμως ο νικητής. Ήττα, νίκη. Ήττα, νίκη. Και μια μέρα, εδώ στη γειτονιά, έπρεπε να καταλάβω… και το κατάλαβα, ότι έκανα λάθος. Είχα στ' αλήθεια κάνει λάθος όταν σκεφτόμουν... ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ και δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει κανενός είδους αλλαγή εδώ στη γη. Γιατί, πίστεψέ με, τώρα ξέρω... ότι αυτή η αλλαγη έχει όντως συμβεί.

-Σταμάτα! Αυτά είναι ανοησίες!

Ανώδυνη εξοφληση...

Ο Φλεβάρης

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναρωτηθεί αν πρέπει να βγω έξω για να ψάξω δώρα ή να βγω για να ψάξω τους αποδέκτες.

"Οι αγάπες"

Πέμπτη 26 Γενάρη στις 21.00:

Λογοτεχνική - μουσική βραδιά στο πολιτιστικό - κοινωνικό στέκι Ταξίδι Χωρίς Χάρτη:

«Θα ‘ρθουν όλες γύρω μας… Βαθιά λυπημένες… Ανυπεράσπιστες – αλύτρωτες… Θα ‘ρθουν δειλά - δειλά και θα καθίσουν. Θα μας κυκλώσουν με μάτια ικετευτικά και θα ζητήσουν να πούμε γι’ αυτές. Οι ιστορίες ατέλειωτες. Ας ξαλαφρύνει αυτή η νύχτα λίγο το αέναο ταξίδι τους. Το αέναο ταξίδι μας…»

Κείμενα και ποιήματα των:
Δ.Χατζή, Μ.Βαμβουνάκη, Ν.Χουλιαρά, Κ.Καρυωτάκη, Κ.Δημουλά, Μ.Αναγνωστάκη, Pedro Calderon de la Barca, ιστορίες της παράδοσης και κείμενα απ’ το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη από τις συλλογές Βροχολόγιο και Απόπειρες.

Οι περ/τερες μουσικές που θα ακουστούν είναι από το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη ενώ θα ακουστούν και κάποια παραλλαγμένα παραδοσιακά κομμάτια.

Όπως πάντα ελεύθερη είσοδος... Αριστοβούλου 16 Κ .Πετράλωνα

Ώρα βαθμολόγησης

Με άριστα το 10 – ΜΗΔΕΝ στο μάθημα της Έκφρασης. Δεν μας έμαθε και κανείς ποτέ άλλωστε. Πάντοτε πρέπει να βρίσκουμε μόνοι μας τους τρόπους. Και είναι πάντα μα πάντα τόσο δύσκολο.

"ΤΕΛΟΣ"

Η αρχή σηματοδοτεί ουσιαστικά και το τέλος, σωστά; Η γέννηση και τον θάνατο, έτσι δεν είναι; Η αρχή ενός έρωτα και το τέλος του. Η αρχή μιας φιλίας και το τέλος της. Δεν ξέρουμε ακριβώς το πότε, όμως ξέρουμε ότι θα συμβεί. Αυτό που δεν ξέρει κανείς μα κανείς όμως είναι τι μπορεί να συμβεί μετά το φαινομενικό "τέλος". Κανείς ποτέ δεν ξέρει τι θα συμβεί μετά το θάνατο , σωστά; Κανείς ποτέ μετά το "τέλος" της φιλίας. Μετά το "τέλος" του έρωτα. Το τέλος τελικά σαν λέξη είναι πολύ γενική σε νοήμα. Τέλος για ποιον, τέλος σε τι ακριβώς. Όταν λέμε για παράδειγμα τέλος μίας φιλίας τι εννοούμε; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία που αποδέχτηκαν εκατέρωθεν οι δύο φίλοι το "τέλος"; Αν όμως αυτό το τέλος επήλθε από την πλευρά του ενός; Τότε ο άλλος είναι ακόμη ... φίλος; Μόνος; Φίλος; Όχι όχι ... Προυποθέτει τουλάχιστον 2 υποκείμενα η κοινωνική αυτή σχέση. Κοινωνία... Δεν λέμε πολλές φορές ότι μια κοινωνία μπορεί να αποτελείται από χιλιάδες μοναξιές; Ή δεν είναι κοινωνία τότε;

"ΤΕΛΟΣ"