Βίλχελμ Ράιχ - Άκου ανθρωπάκο

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ράϊχ που μέχρι προχθές δεν ήξερα τίποτα για αυτόν και δεν είχα διαβάσει επίσης τίποτα και έχω εκτιμήσει πολύ ως τώρα τη δουλειά του, το συγγραφικό του έργο και γενικά την διάυγεια του.

…Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι μετέτρεψες τα ανθρωπάκια σε δυνάστες σου και ότι έστειλες στο μαρτύριο τους πραγματικά μεγάλους άντρες, ότι τους σταύρωσες, τους λιθοβόλησες και τους άφησες να πεθάνουν απ’ την πείνα, ότι ποτέ δεν τους σκέφτηκες, ούτε αυτούς, ούτε τους κόπους τους, ότι δεν έχεις την παραμικρή ιδέα σε ποιους χρωστάς οτιδήποτε καλά υπάρχουν στη ζωή σου…

… Δεν έχεις αισθητήριο όργανο για να ξεχωρίσεις τον πραγματικό μεγάλο άνθρωπο. Ο τρόπος ζωής του, ο πόνος του, η επιθυμία του, ο θυμός του, η πάλη του για σένα, σου είναι άγνωστα. Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι υπάρχουν άντρες και γυναίκες που δεν μπορούν να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταλλευτούν και που θέλουν να είσαι ελεύθερος, ειλικρινής και τίμιος. Δεν αγαπάς τους άντρες αυτούς και τις γυναίκες γιατί είναι ξένοι προς την ύπαρξή σου. Είναι απλοί και ακέραιοι, γι’ αυτούς η αλήθεια είναι ότι είναι για σένα η πονηριά. Κοιτάζουν τον εσωτερικό σου κόσμο, όχι με χλευασμό, αλλά με πόνο για τη μοίρα του ανθρώπου. Μα εσύ αισθάνεσαι την ερευνητική ματιά τους και οσφρίζεσαι κίνδυνο. Τους παραδέχεσαι Ανθρωπάκο, τότε και μόνον, όταν άλλα Ανθρωπάκια σου πούνε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι μεγάλοι. Φοβάσαι το μεγάλο άνθρωπο, τη γνώμη του και την αγάπη του για τη ζωή. Ο μεγάλος άνθρωπος σ’ αγαπάει απλά, όπως αγαπάει κάθε ζώο σαν ζωντανό πλάσμα. Δε θέλει να σε βλέπει να υποφέρεις όπως υπέφερες ολόκληρες χιλιετηρίδες. Δε θέλει να σ’ ακούει να μοιρολογείς όπως μοιρολογούσες ολόκληρες χιλιετηρίδες. Δε θέλει να σε βλέπει υποζύγιο, γιατί αυτός αγαπά τη ζωή και τη θέλει ελεύθερη από πόνο και εξευτελισμό…

Βέβαια αμέσως κάτι μου θύμισε... χωρίς να θέλω βέβαια να συγκρίνω...

http://pikralida.blogspot.com/2007_07_01_archive.html

http://pikralida.blogspot.com/2007/10/blog-post.html


τέλος, αξίζει κανείς να διαβάσει λίγα λόγια για τη ζωή αυτού του ανθρώπου:

http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/07/11/wilhelm-reich/

Βιβλιαράκι μου λαμπρο...

Το πρωινο με βρηκε σε μια πολυ περιεργη συναισθηματικη κατασταση. Γιατι; Μολις διαβαστηκε η τελευταια λεξη. Μολις το μυαλο μου χαθηκε αναμεσα στα γραμματα! Σαν να βρισκομαι σε εναν μεγαλο χωρο με λευκο φοντο, με την ιδιαιτεροτητα, τα τοιχωματα του αλλωτε να διακρινονται και αλλωτε να εξαφανιζονται. Το λευκο ενισχυεται οταν αορατες λεξεις και προτασεις πετουν διασπαρτα στο χωρο. Εκει προχωροντας, αλλωτε νομιζω οτι βρισκομαι σε ενα κλειστο αποπνικτηκο τουνελ, στου οποιο το φοντο απο λευκο γινεται σκοτεινο, κιτρινοπο σαν το χρωμα της αμμου και οι τοιχοι ολο ενα και κλεινουν προς τα εμενα. Ειναι εκεινη η στιγμη που εντελως μπερδεμενος κ προβληματισμενος πιανω το κεφαλι μου και κουλουριαζομαι, ακινητος σε μια γωνια προσπαθοντας να αποφυγω τις λεξεις και τις προτασεις που σε υπερογκα μεγεθη ερχονται καταπανω μου! Αλλα εγω δν μπορω να κανω κατι. Τις δεχομαι, ακινητος. Δυστυχως η ευτυχως δεν ειναι παντα ετσι. Το λευκο φοντο επιστρεφει μαζι με την διαυγεια και την ευτυχια, στη οψη των τοιχων οπου απομακρινονται κ σιγα σιγα εξαφανιζονται.

Γιατι τα λεω ολα αυτα; γιατι μολις γυρισα την τελευταια σελιδα ενος βιβλιο και αντικρυσα το λιτο πλην ομορφο οπισθοφυλλο του. Ειναι τοσο σημαντικο για μενα αυτο πλεον. Τοσο ομορφο. Τοσο μαγευτικο. Μου προσφερει τοσα πραγματα. Ειλικρινα ειναι δυσκολο να περιγραφει. Καθε βιβλιο αφηνει ενα σημαδι στην ψυχη σου, αν αυτο μεινει αναλιωτο, πιστευω οτι δειχνει τι σημαινε το συγκεκριμενο βιβλιο για σενα.

Το βιβλιο που μολις τελειωσα ηταν ο φυλακας στην σικαλη του Σαλιντζερ. Ωρες ωρες μου μοιαζει δυσκολο να συγκροτησω την σκεψη μου για να σχολιασω ενα βιβλιο. Μακαρι να μπορουσα να το κανω ευκολα, για να μοιραστω με αλλους αυτο που μου δινει ενα βιβλιο. Μεχρι τοτε ευχομαι να πεσει στα χερια σας ο φυλακας στην σικαλη και να τον διαβασετε. Αξιζει...ισως αργοτερα επανερθω για μερικα σχολια πανω στο μυθιστορημα του Σαλιτζερ.

Γιουσουρούμ

Δεν ξέρω ποιός είναι ο καλλιτέχνης αυτών των στολιδιών στο μοναστηράκι και ούτε αν το έκανε (που μάλλον το έκανε) επί πληρωμή αλλά οι ζωγραφιές του μου αρέσουν πολυυύ!

Τα παιδία ΔΕΝ παίζει

Καπως έτσι και μετά την άρνηση του δήμαρχου ( αν βέβαια δεν υπάρχει από πίσω μια κάμερα ή το Σκαι όπως στην προκειμένη περίπτωση ) ξεκινούν οι πρώτες "αντιεξουσιαστικές" σκέψεις! Καλώς εχόντων των πραγμάτων... επλίζουμε όλοι σε μία κατάληψη.... :-Ρ

Αφιερωμένο λοιπόν στο "στενάκι" της Καλλιθέας (στο αδιέξοδο αλλιώς) που μεγάλωσα... και που καμιά φορά ακόμη μου κάνει το κλικ να "κατέβω" να παίξω! Αφιερωμένο λοιπόν στα παιδιά του στενού της δικιάς μου γενιάς (να' ναι καλά όλοι όπου κι αν βρίσκονται) αλλά και στις άλλες γενιές που πέρασαν αργότερα.. Και πολύ χαίρομαι που εδώ και ένα χρόνο ακούω πάλι τις παιδικές φωνές στο στενάκι που για κάποιο καιρό είχε ερημώσει και χαλιόμουν αφάνταστα! Παιδιά μην μασάτε... Κλωτσήστε την μπάλα, σπάστε κανα αυτοκίνητο, και μην δίνετε σημασία στις κυρίες "γεροντοκόρες" της καφέ πολυκατοικίας ούτε στον γυαλάκια τον χοντρό της άσπρης ούτε και στην παρανοική του ισογείου!
Π-Α-Ι-Ξ-Τ-Ε!

Ο καθρεπτης

Οι παλαμες μας ειναι αυτες που εντελει καθοριζουν το ειναι μας...

Το βλεμμα μου χανεται μπροστα στις ενωμενες παλαμες μου. Ενας αορατος καθρεπτης σχηματιζεται. Βλεπω το προσωπο μου. Βλεπω το χρονο που περασε πανω μου. Βλεπω την ψυχη μου. Βλεπω οσα με κανουν να μετανιωνω. Βλεπω την οργη, την απογοητευση, την αμηχανια, το αδιεξοδο. Βλεπω το δακρυ για τις ζωες που πληγωνω. Μια μικρη επιφανεια. Ενας απεραντος κοσμος. Ακαθοριστες μετακινουμενες γραμμες σαν χαρακιες . Μετακινουμενοι, αλεπαλληλοι λοφοι, διαφορετικου αναγλυφου... Μορφες κι εικονες που σχηματιζονται αναγλυφα. Σε μια τοσο μικρη επιφανεια αντανακλατε το βλεμμα μου.

Οι παλαμες μου ειναι ο καθρεπτης της ζωης μου, κι οι πραξεις ο καθρεπτης της ψυχης μου...

Σημειώσεις σε παλιό τετράδιο

Αλλάζουν οι άνθρωποι ή δεν αλλάζουν;
Αυτό είναι το ερώτημα.
...για να έχει νόημα η ζωή...
Αυτή είναι και η απάντηση.
Γιατί πάντα οι λέξεις θα καθρεπτίζονται και θα απαντούν στον ίδιο τόνο:
"Αλλάζουν οι άνθρωποι ή δεν αλλάζουν;"

Λαβυρινθος

Τι με ενοχλει περισσοτερο; οτι τα ιδια τα λογια μου πληγωνουν. Η σιωπη με πληγωνει, η μοναξια με πληγωνει. Ολα με ενοχλουν τελικα. Η ανεπαρκεια μου...
Ενας λαβυρινθος. Ποτε δεν ειχα την τυχη να βρεθω μεσα σε εναν λαβυρινθο. Προσπαθω να γατζωθω σε μια ελπιδα οπως οι κισσοι γατζωνονται στους τοιχους. Ζω τα αδιεξοδα, υπαρχω αναμεσα στις διασταυρωσεις και στην επαναληψη του χωρου. Αναθεμα στις επιλογες μου, στην επιθυμια μου, στην επικοινωνια με τον εξω κοσμο. Ωρες ωρες νιωθω αδειος, κενος, ανικανος.
Φανταζομαι οτι στεκω σε μια παραλια, αγναντευοντας την θαλασσα και η αμμος κωλημενη πανω μου, οπως τα λαθη μου. Ας με αφηναν για λιγο σε ησυχια.
Κι αναρωτιεμαι, κι αναζητω, τι φταιει; ποιος φταιει; γιατι δεν δεχομαι στοργη; Νιωθω σαν να εχω αφεθει στην οργη του χειμωνα, βαζιδοντας ενα μονοπατι χιονισμενο, αντιξοα και παντα απεναντι στην φυση, προχωρωντας διχως καμια βοηθεια. Γιατι να νιωθω ετσι; αναρωτηθηκε κανεις; γιατι ενας λυγμος μου να μου φαινεται οτι κουραζει;
Τρεχω πλεον να βρω την εξοδο. Δεν ακουω καμια φωνη να με τραβηξει προς τον σωστο δρομο. Κι αυτο με πληγωνει... Οι τοιχοι, οι γωνιες, ο φωτισμος, ολα ιδια κι αναμενομενα. Η ψυχη μου; Προδομενη. Ισως κι απο τα ιδια της τα αισθηματα. Μαλλον... ας διαγραφει το ισως.
Ο λαβυρινθος. Μια ατελμωνη, ατελειωτη, ανοητη θλιψη. Ποιος ειπε οτι υπαρχει εξοδος; δεν υπαρχει τιποτα απο ολα αυτα. Η ελπιδα απλα δημιουργει την πορτα με τις δαφνες. Μια οφθαλμαπατη δημιουργει. Να αναζητησω κατανοηση; θα την εχω; ξερω ξερω... Δεν μιλαω ξεκαθαρα, γιατι βρισκομαι στον ιδιο γαμημενο λαβυρινθο. Αποπροσανατολισμενος ειμαι, τελεία -μιλαει ατοφιο αυτο που νιωθω- .
Αλλωστε ποιος μιλαει καθαρα; κανεις δεν μιλαει ξεκαθαρα. Δεν ειναι ιδεα μου. Αλλιως θα τον ακουγαν τα αυτια μου. Θα εβρισκα αυτην την ηλιθια πορτα, εως ουτου να την καταρριψω ο ιδιος με την ανεπαρκεια μου. Η ελπιδα ριπτεται απο τα λαθη ολων οσων εχουν εξουσια πανω της. Δηλαδη απο εμενα κι εσενα. Αναρωτιεμαι μηπως θα πρεπει να φωναζω ακομη πιο δυνατα μεσα απο τα τοιχοι του λαβυρινθου. Μηπως δεν ακουγομαι; Το μονο που ακουω μεσα εδω ειναι η μουσικη που συνθετει την ψυχη μου. Τωρα δα συνθετει τα συναισθηματα μου. Ειναι αυτη η δημιουργος αλλα κ αυτα τα λογια που τα γραφω διπλα απο την πορτα που μολις εξαφανιστε απο μπροστα μου... Ενα αξιοπροσεκτο αμφιδρομο φαινομενο δημιουργιας.
Γραφω λοιπον πανω σε αυτο το αδιεξοδο δυο λογια αναζητωντας αλλα αδιεξοδα και επαφη. Επικοινωνια και δρομο επιστροφης η εστω μιαν οφθαλμαπατη.

Το σταυροδρόμι

Κάθε απόγευμα μετά το ξενέρωμα της δουλειάς με ξυπνάει απ' την αποχαύνωση μια όμορφη εικόνα. Η συνάντηση μιας παρεούλας και το κουβεντολόι στο "σταυροδρόμι"...

Η διαφορά στις ημέρες αποδεικνύεται και από τα σύννεφα...Για τους δύσπιστους. Η κακή ποιότητα οφείλεται στην κάμερα του κινητού.

Φτερα

Καταρχην εχει πολυ ενδιαφερον η επιλογη! Αφηγηση; πρωτο προσωπο; αμεση περιγραφη των γεγονοτων; τοσες δυνατοτητες. Τοσες πολλες εναλλακτικες...
Η αφορμη.

Ενας μικρος σπουργιτης παραμεριζει το σκοταδι του δωματιου...παρολο που το αντικρυζει, τελικα απο οτι φαινεται αποφασιζει να προσγειωθει εντος αυτου του μεγαλου δωματιου. Ισως κ να το εσπρωξε ο ανεμος μεσα η μπορει απλα να μιλαμε για μια ανωμαλη, λαθεμενη προσγειωση. Το ακουσμα των φτερων. Αθορυβα ακουμπα το εδαφος. Η πρωτη αντιδραση... το κεφαλι του κουνιεται δεξια κι αριστερα σαν τρελο. Προσπαθει να συνηθισει τον χωρο στον οποιο βρισκεται. Προσπαθει να συνηθισει τα ορια - τους καταλευκους ασβεστομενους τοιχους, τα μεγαλα γκριζα σιδερενια ντουλαπια, τα σκαλια, τις τσαμενιες πορτες- τα οποια συναντησε... Ενα, δυο βηματα. Τα τιτιβυσματα. Η γλυκια φωνη που πραγματικα γαληνευει την ψυχη μου. Μολις τον ακουσα, γυρισα το κεφαλι και τον αντικρυσα. Μα γιατι; μονο και μονο που συναντας αυτα τα ορια...μονο και μονο που κρυβεται ο ουρανος, ειμαι σιγουρος πως σε τρομοκρατει. Κι ομως η αγνοια σου και οι αποσπασματικες κινησεις σου σε κανουν να θες πεταξεις παραπερα. Μεσα στον ιδιο χωρο βρισκεται ενα τεραστιο σιδερενιο κλουβι, κλειδωμενο με λουκετα. Βεβαια τα κενα μεταξυ των καγκελων δεν μπορουν να σε κρατησουν μεσα. Ακουμπας, βρισκεσαι στην ακρη, σαν να παραπατας. Ισορροπωντας ομως και με ενα τρανταγμα των φτερων σου αντικρυζεις το φως του ηλιου. Την αντηλια που δημιουργητε οταν ο ηλιος βρισκεται ακριβως απεναντι απο την θεση της εισοδου. Για λιγα δευτερα βρισκεσαι μεσα σε ενα κλουβι αθελα σου. Γυρω απο τα αυλα σιδερα τα οποια φυλακιζουν τα φτερα σου. Μια εικονα, ενα περιστατικο. Εκεινη την στιγμη τα φτερα σου γινονται το πιο βαρυ φορτιο. Μια γλυκοπικρη αισθηση κατακλυζει την ψυχη μου. Τα φτερα σου; η ψυχη συναντα την αγνοτητα και την γαληνη, το χαμογελο αλλα η εικονα του σιδερου τα ακυρωνει ολα αυτα. Δεν αντεχεται η ιδεα μιας φυλακης. Φωναζω, τα χερια μου κινουντε αποτομα. Τα φτερα σου ανοιγουν, χανεσαι στο φως, με χαιρετας αφηνοντας μια κραυγη. Στον οριζοντα φαινεται ενα αχνο γραμμικο σχημα, κοντρα στις ακτινες του ηλιου. Πιανω την καρεκλα, ανασκουμπωνομαι και καθομαι. Το κελαηδισμα καλα κρατει...

Επιθυμια

Καθε βραδυ ενας αερας αλλοκοτος, ανακατωνει τις ψυχες. Μαζι με τα φυλλα των δεντρων, ανακατα, κινουντε προς ολες τις κατευθυνσεις. Καθε βραδυ, το ιδιο κενο. Με αυτο το κενο ταξιδευει και η δικια μου ψυχη. Εικονες η μια μετα την αλλη. Ο στενος δρομος, ο φρακτης, η αυλη,τα τριανταφυλλα, τα χρυσανθεμα, τα δεντρα, το χωμα, οι πετρες, οι λευκες καρεκλες, τα μπλε παραθυρα, η ασυμενια στεγη, η πορτα... Τα προσωπα, οι κουβεντες, η μουσικη, η αγαπη. Ο ταξιδευτης. Μια αορατη ψυχη να περιφερεται στο δωματειο. Καθε βραδυ το ιδιο κενο, καθε βραδυ η ιδια αφορμη για ταξιδι. Τα ματια κλειστα, η καρδια χτυπα. Η ψυχη μου προσπαθει να αγγίξει, με μια αγκαλια τα παντα. Να παρει μορφη, να νιωσει. Το δωματειο γεμιζει απο τα γελια, απο φασαρια, απο τα προσωπα, απο την φωτια που καιει, απο την αμεσοτητα. Τα βραδια που η αγκαλια μου στεκει κενη, η φαντασια μου επιμενει, και οσο το μεσο που λεγεται επιθυμια με ταξιδευει, με οδηγει στο κενο. Αυτος ο αερας ο αλλοκοτος ειναι η επιθυμια. Αποπροσανατολισμος. Επιθυμια μια κενη λεξη διχως την πραξη. Επιθυμια διχως αγγιγμα; οι παλαμες μου κενες, το σωμα μου αυλο. Η φαντασια μια πλανη που απλα συντροφευει την υπομονη. Το κενο ωρες ωρες μεγαλωνει σαν επιθυμεις... Σαν νιωθεις μονος;

Gil Scott Heron - Running

Because I always feel like running
Not away, because there is no such place
Because, if there was I would have found it by now
Because it's easier to run,
Easier than staying and finding out you're the only one...who didn't run
Because running will be the way your life and mine will be described
As in "the long run"
Or as in having given someone a "run for his money"
Or as in "running out of time"
Because running makes me look like everyone else, though I hope there will ever be cause for that
Because I will be running in the other direction, not running for cover
Because if I knew where cover was, I would stay there and never have to run for it
Not running for my life, because I have to be running for something of more value to be running and not in fear
Because the thing I fear cannot be escaped, eluded, avoided, hidden from, protected from, gotten away from,
Not without showing the fear as I see it now
Because closer, clearer, no sir, nearer
Because of you and because of that nice
That you quietly, quickly be causing
And because you're going to see me run soon and because you're going to know why I'm running then
You'll know then
Because I'm not going to tell you now
.
.
.
.

http://www.youtube.com/watch?v=uD85APVez40

Επεξηγησεις

Για να 'ναι ελευθερη μια ψυχη πρεπει να δεχεται, σαν ανασενει, οτι σκλαβωθηκε

Για να 'ναι ελευθερη μια αγαπη, πρεπει να μαθει να λιγοψυχα, να δακριζει, να πονα, να υπομενει, να δινει, να φωτιζει, να ανατελει καθε πρωι και να ανθιζει καθε βραδυ

Για να 'ναι ελευθερο ενα χαμογελο πρεπει εχει χρωμα, να εχει ζωη, να 'ναι αθωο, αγνο, γλυκο κι αναλαφρο σαν την δροσια της αυγης

Ενα ελευθερο μυαλο, πρεπει να φυλακιζει και να καιει, καθε αρρωστημενο κυτταρο που του προσφερει η ανελεητη πραγματικοτητα που ζει

Η ελευθερια δεν οριζεται. Αναζητειται. Κρυβεται αναμεσα στις πολυκατοικιες. Αναμεσα στα κενα σκοτεινα σοκακια. Εκει, στο σημειο που ισα ισα φωτιζει το φως του δρομου. Κι εγω ενας νυχτερινος ταξιδιωτης, βαδιζω κατω απο το ημιφως του φεγγαριου. Κοιτω τους γραμμενους τοιχους, τις νερατζιες, τα πεζοδρομια, κοιτω κατω απο τα αμαξια. Μα ανωφελα. Γιατι η ελευθερια κρυβεται μεσα στην κιθαρα, που βλεπω πισω απο την βιτρινα ενος μαγαζιου. Να τωρα ακολουθει τα χναρια ενος νυχτερινου ταξιδιωτη σαν και εμενα. Αυτος βρισκεται στο απεναντι πεζοδρομιο, μα δεν μπορει να την αντικρυσει. .. Η ελευθερια κρυβεται στην αναζητηση...

Αναζητηση ενος λουλουδιου, ενος τηλεφωνου, μιας λεξης, ενος βιβλιου, μιας εικονας, μιας ζωγραφιας, ενος ευχαριστω, ενος φιλιου, μιας αγκαλιας, ενος προορισμου, ενος σ' αγαπω, ενος σε χρειαζομαι, ενος συγνωμη, ενος τελους, μιας φιλιας, μιας μελοδιας, μιας απαντησης, ενος τοπου, μιας πατριδας

Ξυλινα προσωπεια

Ξημερωσε. Αλλο ενα πρωινο στο παλιο ξυλουργειο. Ο ξυλουργος. Τα κερια που σιγοκαινε. Τα εργαλεια. Το ξυλινο τραπεζι και η καρεκλα κατω απο το μικρο παραθυρο που μπαζει. Η ατμοσφαιρα αποπνικτικη στο υπογειο, με την υγρασια να εισβαλει για τα καλα στους πορους των ξυλων. Για αλλη μια φορα ο ξυλουργος συναντησε τις πρωινες ακτινες του ηλιου, σκαλιζοντας στο κλαδι βερικοκιας, ενα προσωπειο. Γυρω του πεταμενα, ατελη προσωπεια. Ατελειωτες, απεγνωσμενες ωρες προσπαθειας. Το ποτηρι και το μπουκαλι. Το κρασι. Γουλια και σκαλισμα. Προσκολλημενος στο ιδιο εργο. Προσκολλημενος στην προσπαθεια αποτυπωσης του ευατου του, σε ενα εργο τεχνης. Σε ενα δημιουργημα. Κι ομως στο ξυλο, δεν μπορουσε να χαραχθει η ψυχη του. Δεν του το επετρεπε. Η ιδια η δημιουργια του, των καθηλωσε σε εναν ημιτελη κυκλο στιγμων.

Η μερα αποχαιρετουσε την πολη. Το σκαλισμα ενος παλιου καμβα, ειχε μόλις τελειωσει. Ενας αγνωστος χτυπησε την πορτα. Κατεβηκε τα σκαλια. Το προσωπο του μελαχρινο και καλα κρυμμενο μεσα στο μαυρο κασκωλ και στο γιακα του μαυρου παλτου του. Εγνεψε στον ξυλουργο. Ο ξυλουργος κοντοσταθηκε, ακουμπησε τα γυαλια του στο τραπεζι εργασιας. Πλησιασε.

-παρακαλω;
-με συστησαν σε εσας ως τον καλυτερο ξυλουργο της περιοχης, μπορω να σας παραγγείλω καποιο εργο;
-ειμαι στην διαθεση σας
- Εχετε προσπαθησει ποτε να μεταφερετε τα συναισθηματα σας σε ενα εργο τεχνης σας;
-...
-για να γινω πιο συγκεκριμενος, σας χαριζω αυτα τα εργαλεια και σε ανταλλαγμα θα ηθελα να δω την ψυχη σας μεσω ενος εργου σας.
-να σας πω την αληθεια χρησιμοποιω την τεχνη που εμαθα για να ζω. Ποτε μου δεν δημιουργησα κατι ελευθερα.
-Τα εργαλεια ειναι στην διαθεση σας. Εγω απλα μαζευω καποια εργα τεχνης. Μπορειτε να με πειτε εναν ιδιορρυθμο συλλεκτη. Στο ελευθερο σας χρονο μπορειτε να ασχοληθητε με αυτο που σας ζητησα. Δεν ζηταω πολλα πιστευω.

Ο ξενος χαιρετησε τον ξυλουργο, ακουμπωντας την ακρη του καπελου του. Επειτα το μαγαζι εκλεισε. Την αλλη μερα ο ξυλουργος εκανε μια βολτα για να μαζεψει ξυλα. Επιστρεφοντας αναρωτιωταν γιατι επελεξε να δεκτει την προταση του αγνωστου και να ξεκινησει το εργο που του ζητηθηκε... Αρχισε να παρατηρει τους γυρω του, τα προσωπα, τις αντιδρασεις των ανθρωπων, τα βλεμματα τους. Ξαφνικα αρχιζε να δινει σημασια σε καθε συναισθημα που γεννιοταν μεσα του. Η καρδια του γεμιζε στιγμες. Το μυαλου επεξεργαζοταν καθε μηνυμα που δεχοταν απο την υπαρξη του στην ζωη της πολης οπου ζουσε. Σχεσεις, κουβεντες, επαφες με καθε γραναζι του μηχανισμου που συνθετουν αυτην την πραγματικοτητα. Καθε φορα οι μυς του προσωπο του δημιουργουσαν εναν διαφορετικο μορφασμο. Ετσι η ιδεα σφηνωθηκε στο μυαλο του. Καθε συναισθημα και προσωπιο. Επεστρεψε στο ξυλουργιο και ξεκινησε να σκαλιζει. Ο χρονος εχασε την υποσταση του. Ισως και τα χρονια. Το ξυλουργιο του αρχιζε να αραχνιαζει. Τα προσωπεια φτιαχνονταν το ενα μετα το αλλο. Θλιψη, συμπονια, λυπηση, συμπαθεια, κουραση, απεχθεια, μισος, προβληματισμος, φοβος... Ο ξυλουργος ταμενος στο εργο του, κοιμοταν και ξυπναγε με την ιδεα ενος διαφορετικου προσωπειου. Η λαχταρα του να αποτυπωση σε ενα ξυλο, καθε ανθρωπινο συναισθηματα., καθε συναισθημα που ενιωθε κι ο ιδιος, εγινε εμμονη-παθος. Δεν υπηρχε νοημα στην ζωη του χωρις, την αφη των εργαλειων του. Σιγα σιγα εβγαινε ελαχιστα απο το μαγαζι του. Ελαχιστα συναντουσε τον ηλιο. Ελαχιστες και συγκεκριμενες εγιναν οι στιγμες επαφης του με τους γυρω. Περιοριζονταν στην αγορα φαγητου, κεριων και διερευνησης καλων ξυλων. Ο ξενος δεν εμφανιστηκε ποτε ξανα. Μεχρι ενος σημειου η δημιουργια πηγαινε καλα. Δεν τον ενοιαζε πλεον τιποτε εκτος του σκαλισματος της ζωης. Ας μην ερχοταν ποτε ο ξενος...

Εφταιγε οτι δεν εβρισκε το καταλληλο ξυλο; η εφταιγαν τα χερια του. Μηπως εφταιγε η ψυχη του εντελει; Το προσωπιο δεν φτιαχνοταν οπως ηθελε. Το αποτελεσμα εμοιαζε ψευτικο. Δεν υπηρχε καμια αληθεια στο αψυχο αυτο ξυλο. Ο ευατος ειχε πλεον χαθει αναμεσα στα ξυλα. Ενα αψυχο κουτσουρο και η ψυχη του, αφου αυτο το ταξιδι των εκανε να ματωνει καθε φορα την πληγη του. Μια αποτυχημενη αναζητηση, μια απελπισμενη προσπαθεια να αποτυπωση την ευτυχια. Το προσωπιο ψευτικο. Τι εδειχνε αραγε; πως ηταν τα ματια του προσωπου; πως ειχαν σκαλιστει τα χειλη; τα φρυδια; τα μαγουλα; οι ρυτιδες; Ξαφνικα η πορτα του μαγαζιου ανοιξε. Το τριξιμο της πορτας των ανατριχιασε τοσο πολυ που τιναχτηκε απο την θεση του. Απο το μικρο ανοιγμα της πορτας φανηκε το προσωπο ενος νεου. Αφου αναζητησε μεσα στο ημιφωτισμενο υπογειο εναν ανθρωπο, ειδε τον ξυλουργο τον χαιρετησε και ειπε

-πραγματικα δεν εχω ξαναδει πιο ζωντανα προσωπα. Μα πως τα χαραξατε; τα πουλατε; με ενδιαφερει πολυ να ασχοληθω με τα ξυλα, να χαραζω, δεχεστε μαθητες;

Ο ξυλουργος με αγωνια και σαν να μην θυμοταν πως να επιλεγει τις λεξεις για να απαντησει ειπε

- Αν θες να μαθεις πως αποτυπωνουν συναισθηματα πανω σε ενα ξυλο, πρεπει πρωτα να σκαλισεις την ζωη.
-...
- Τελικα ομως εγω δεν καταφερα να ζησω... με καταπιαν τα ξυλα που αγαπησα και η ελπιδα που δεν ηρθε ποτε απροσμενα, μεσα απο τουτα τα ξυλα.

"Ο αντρας αισθανοταν σαν ενα ζωο, που επιτελους αντιληφθηκε οτι η τρυπα στο φραχτη, απ' την οποια λογαριαζε ν'αποδρασει, δεν ηταν παρα η εισοδος στο κλουβι που το περιμενε απ'εξω."

Kobο Αbe

Το τρενο των αναμνησεων η αλλιως μια παλια hip hop συλλογη.

Αλλο ενα περιεργο πρωινο. Μπορω να πω οτι το αισθημα οτι ειμαι εσωκλειστος σε μια μικρη αγροτικη φυλακη - με τα εξαναγκαστικα εργα- η σε ενα ψυχιατρικο ιδρυμα, αυτο το πρωινο, εχει εξαφανιστει! Λιγο ο καθαρος ουρανος, λιγο τα μαυρα συνεφακια που επιτελους ξαπωστειλε ο Βαρδαρης, λιγο ο ηλιος, λιγο η συλλογη αμερικανικου hip hop των 90's που ακουγαμε μικροι, μου εφτιαξαν την διαθεση. Βεβαια η νοσταλγια, νοσταλγια! Σχεδον σε καθε μου στιγμη, νοσταλγω. Μα ειναι πανεμορφο να ταξιδευεις με οδηγο την νοσταλγια, στα παλια. Στα αξιομνημομευτα. Ας μενει μετα στην καρδια σου αυτο το περιεργο συναισθημα... Ειναι σαν την ευθυμια που μετατρεπεται αυτοματα σε κατηφεια, οταν απο εκει που ο ουρανος ειναι πεντακαθαρος ξαφνικα ενα, δυο μαυρα συννεφα τον σκοτεινιαζουν και μαυριζουν το σκηνικο. Ειτε οπως την διψα που μενει ανικανοποίητη, οταν στα χερια σου εχεις ενα μισογεματο μπουκαλι νερο και μια λογικη που λεει οτι δεν πρεπει να το αδειασεις τελειως. Οπως και να 'χει ειναι απιστευτο να νοσταλγεις. Αναμνησεις... Ενα ταξιδι στις πλατειες τοτε που με τις τσαντες, τις κιθαρες και τα αρμονια στις πλατες τρεχαμε και δεν φταναμε, κυνηγοντας την ευτυχια και τις στιγμες. Θυμαμαι σαν να 'ναι τωρα, τις μοναχικες βολτες με τα ακουστικα κολλημενα στα αυτια, ακουγοντας απο τον τοπο της φυγης, μεχρι το karma των mood, του Guru και του τραινο της σκεψης του talib kweli. Πραγματικα ανατριχιασα! Γιατι να μην δακρυσω; αυτο το δακρυ ερχεται κατευθειαν απο την ψυχη. Οτι πιο καθαριο. Ειναι γιατρεια. Η πεπτουσια της ανθρωπινης φυσης. Σαν να πεφτεις σε ενα εδαφος στρωμενο απο πουπουλα... Καθαροτητα και γαληνη εστω και για καποια δευτερα. Κι ολα αυτα χαρη στον main flow η τους goodie mob, στον wycleaf η στον chυck d και στον Μιχαλη; η χαρη στον δρομο, στα μικροφωνα, στο ονειρολογιο η στα πρωτα στιχακια μας και στις πρωτες ανακατοσουρες με τις μποτες, τα ταμπουρα και τα χι χατ;
Ολα αυτα χαρη στην παιδικοτητα, την αγνοτητα, την αγνοια, τον ενθουσιασμο και στην μεταφραση που κανει ενα παιδι με τους φιλους του, στην πραγματικοτητα. Οσοι με νιωθετε, ξερετε! Βαγγο, Βαιε, Χρησταρα, Αλεξακο- unripe! χαχα, μην τυχον και ξεχασετε ποτε. Η ψυχη δεν ξεχνα αλλωστε ετσι; Ενα ποστ που θα σχολιαζε τα καινουρια δεδομενα στον θαλαμο μας, κατεληξε παλι ενα ταξιδι στα παιδικα μας χρονια. Και να 'ταν μονο αυτα; εγω τουλαχιστον χαιρομαι που τιποτα δεν μολυνε την παιδικοτητα μου. Απο κει και περα το που βρισκομαι τωρα ειναι αλλη ιστορια. Τα μαλλια μου ασπρισαν λιγο παραπανω φαινεται και η ντροπη μου θεριεψε...Τεσπα οπως θα ελεγε ο καθε ραππερ τοτε κλεινοντας! One love!

Εξαναγκασμός

Θελησε η σιωπη να καλυψει καθε ουρλιαχτο, καθε κραυγη, καθε κλαμμα. Θελησε να γινει λεξη για να γιατρεψει την καρδια, να γινει τραγουδι για να ταξιδεψει την θλιψη. Αν δεν υπηρχαν οι νοτες η η γραφη;
Ενας απεραντος δακρυσμενος ουρανος.
Διαλεξε η σιωπη να γινει μια λογικη και μια κραυγη φυλακισμενη μεσα στο μυαλου το αβατο. Κανταντησε ομως μια αγιατρευτη πληγη, μια φυλακη.
Κανεις δεν δεχεται!
Κανεις δεν ακουει!
Κανεις δεν καταλαβαινει!
Καμια κατανοηση; Τα λογια παιρνουν μορφη ιστου και κλωστης και τυλιγονται γυρω απο το προσωπο. Ενα στομα χιαστι ραμμενο.
Σωπαινεις. Σωπαινω.
Θελησε η σιωπη να γινει βαλσαμο εστω για μια φορα. Εγινε; Οι λεξεις και οι νοτες ποτισαν την οργη με περισσοτερο οργη; Η πορτα του κελιου ανοιξε; η το κελι δεν ειναι η σιωπη, αλλα η πραγματικοτητα και η ελευθερια που ζηταμε ο ενας απο τον αλλον; Μηπως ζητας την ελευθερια σου, απαιτωντας την σιωπη μου; μηπως το κελι ειναι η καταδεκτικοτητα; η ανεκτικοτητα; ποιος καταδεχεται; ποιος ανεχεται; ποιος υπομενει; Φυλακιζω το μυαλο με την σιωπη μου. Μια ακομη επιλογη. Μια ακομη εύλογη απορία... Επιλογη η σιωπη. Φυλακη η σιωπη. Οι λεξεις και οι νοτες η μονη ελπιδα.

Ταξιδι

Σαν να τα εχω βαλει με την φυση. Ετσι νιωθω. Οτι και να κανω η φυση, ανικητη. Καθε περιπατος, καθε ταξιδι, σαν να 'ναι μεσα στην βροχη και κοντρα στον ανεμο. Προσωπα γκριζα. Ομοιομορφη ενδυμασια. Τα παντα προσεγμενα και εντυπωσιακα, πανοφορια και παπουτσια σε γκριζο χρωμα με παντελονια μαυρα. Παντου μια εκνευριστηκη ομοιομορφια. Ο δρομος αγνωστος, απατιτος. Κανενα γνωριμο προσωπο διπλα μου. Βρισκομαι στην μεση αυτης της πορεια και γυρω αυτες οι περιεργες υπαρξεις. Αδυνατω να δω το χρωμα των ματιων τους, αδυνατω να καταλαβω για ειμαστε στην ιδια πορεια. Αδυνατω να νιωσω τι πραγματικα ειναι αυτο που μας κανει να πορευομαστε μαζι. Κι ομως προχωραμε - Το φεγγαρι δινει την ασημενια αποχρωση του στα σταχια που βρισκονται εκατερωθεν του δρομου- Στην μεση του πουθενα, μεσα σε αυτην την μεγαλη πεδιαδα που βρισκομαστε με τις μικρες αλλα συνεχεις υψομετρικες διακυμανσεις, στεκεται ενα πευκο. Ποσο κουραγιο μου δινει αυτη η εικονα. Συνηρμικα... η μοναξια του δεντρου μεσα στην ομοιορφια του τοπιου, με τις μικρες πετρες, τους κοντους θαμνους και το κοκκινο ανακατεμενο χωμα, μου φανταζει ιδια με την μονοξια μου μεσα σε αυτην την πομπη, σε αυτο το περιεργο ταξιδι. Ετσι αγωνιω να μετακινηθω μεσα στην μαζα απο ανθρωπους. Νιωθω οτι ο περιπατος αυτος ειναι ανοητος. Εγω γνωριζω οτι ταξιδευω χωρις να υπαρχει καποιος προορισμος. Αλλωστε δεν χρειαζεται χαρτης για να σου δειξει την διαδρομη στο ονειρο. Απλα ακολουθεις την διαδρομη που χαραζει η θεληση σου, η ασυγκράτητη παιδικη θεληση. Ονειρο σημαινει το τιποτα. Ονειρο σημαινει η ζωη. ονειρο σημαινει αγαπη. Ονειρο σημαινει θανατος. Ονειρο σημαινει πονος, θλιψη, δακρυα, ευτυχια, γελιο, χαμογελο. Ονειρο σημαινει ενα ταξιδι χωρις επιστροφη. Ονειρευομαι...ταξιδευω. Προσπαθω να κατανοησω γιατι στα ματια των γυρω μου φαινεται ο προορισμος. Εγω ξερω οτι οσοι ονειρευονται δεν γνωριζουν πως θα επελθει το τελος ειτε ποιος ειναι ο προορισμος τους. Αλλωτε φανταζει παραδεισος, αλλωτε κολαση. Απορω. Ειτε λοιπον θα με ποδοπατησουν, διοτι ηδη ξερουν τον προορισμο τους, ειτε θα πορευθουν μη γνωριζοντας γιατι ταξιδευουν, μενοντας αμετοχοι σε αυτο το ταξιδι. Αμετοχοι στην ζωη. Η νυχτα εχει καλυψει τα παντα. Η σιωπη με εχει καταβαλει. Αρχιζω να φανταζομαι τους ηχους ενος πιανου, η καλυτερα μιας μικρης ορχηστρας. Ξαφνου ακουω μουσικη. Μου φαινονται ολα τοσο ματαια. Δεν εχω καμια επαφη με κανενα. Χανω καθε υπομονη... Ο αερας τρυπαει τα αυτια μου. Το χωμα σηκωνεται με ορμη και τυφλωνει τα ματια μου. Τα συννεφα καλυπτουν το φεγγαρι. Κλεινω τα ματια μου. Η μαζα αυτη των ανθρωπων εχει χωριστει σε δυο γραμμες. Εγω αποπροσανατολισμενος εχω μεινει στην μεση. Διακρινω οτι εχουν δημιουργηθει ομαδες ατομων σε σειρα, αριστερα και δεξια, που τις χωριζει μια κεφαλη, ενα ατομο, μαυροφορεμενο. Δεν μπορω να διακρινω το προσωπο του. Το υψος του ειναι κανονικο. Τα χερια του σηκωνοντε κατα τακτα χρονικα διαστηματα και δινουν στους πισω εναν ρυθμο... Δεν μπορω να διατυρω συνεχεια τον ιδιο ρυθμο. Εγω υπακουω στον δικο μου χρονο. Σταματαω. Αμεσως νιωθω πιο ελευθερος. Διακρινω την πομπη να χανεται πισω απο τους αναρίθμητους κοντους λοφους. Ο δρομος βρισκεται ακομη εκει. Βεβαια τωρα μπορω και εχω καθαρο οριζοντα. Εχοντας την δυνατοτητα να φανταστω, αφηνω το σωμα μου να υπερνικησει την βαρυτητα. Ανυψωνομαι και βλεπω χιλιαδες παραδρομους. Γυρω απο αυτην την υψομετρικη ασυμετρια, υπαρχουν βουνα με ομαλες καμπυλοτητες, πυκνα δασοι και ποταμια. Μια φυσικη πανδεσια. Η νυχτα βεβαια δεν με βοηθα να κοιτω μακρυα. Στα αυτια μου αντηχει η ατμοσφαιρικοτητα του πιανου, μια σκοτεινη, θλιβερη, νοσταλγικη, ανατολιτικη, συμφωνια. Παταω ξανα στην γη. Η πομπη φαινεται να αφησε καποιους πισω. Αποψε συναντησα μια ψυχη. Μια ψυχη σαν την δικια μου. Μονο και μονο επειδη εμεινε πισω. Εμεινε εκει ενας ανθρωπος, ρακενδυτος, νικημενος απο τον ρυθμο αυτης της πορειας, νικημενος απο την ματαιοτητα, απο την καθοδηγηση, απο την υπομονη, απο την μιζερια. Υπνοτισμενος και συμβιβασμενος απο την διαδρομη αυτη φαινεται να αφεθηκε κι αυτος, σε μιαν αλλη μοιρα. Σε εναν αλλο κοσμο. Τωρα στεκει πισω σαν χαμενος, μα χαρουμενος. Μακαρι να συναντηθει η χαρα μας.

Σημερα, στεκω ψηλα σε ενα υψωμα. Ο ηλιος γλυκανε την καρδια μου. Αναζητω ακομα τον δρομο μου. Μολις που περνω την πυλη ενος πετρινου χωριου ξεχασμενου στον χρονο. Η πετρα των σπιτιων εχει γινει ενα με το βουνο. Ηρθα εδω γνωριζοντας οτι θα μαγεψω την ψυχη μου και θα γνωρισω στιγμες γαληνης. Ηρθα να ξαποστασω και να θαυμασω αυτο το αξιοθαυμαστο τοπιο. Παντου βουνα, γυρω μου γυμνα τα δεντρα απο το χιονι του χειμωνα και απο κατω μου χαλι τα χωραφια και οι δυο λιμνες. Πως να περιγραψω τετοια ομορφια, μακαρι να σας δοριζα τα ματια μου. Καθε σοκακι αυτου του μερους μαγικο και λυτο. Κατευθυνομαι προς την πλατεια, τα σπιτια δημιουργουν μια σκια που παγωνει το χιονι. Προχωρω προσεκτικα. Οι ασημενιες στεγες με τις πετρινες καπνοδοχους, των σπιτιων τωρα ειναι στο υψος του κεφαλιου μου. Στεκομαι στα σκαλια ενος παλιου ερειπωμενου αρχοντικου. Τα παραθυρα και η πορτα αφαντα. Η στεγη μιση. Κι ομως υπαρχει παντου ζωη...

Εναλλακτικος Τουρισμους. Ενα βημα πιο κοντα στην καταντια...

Μετα απο τρια 2ωρα νουμερα στην σκοπια της αποθηκης πυρομαχικων, περιμενουμε την αλλαγη.. Εγω και ο συναδελφος. Πανω μας τα 25κιλα αλεξισφαιρα γιλεκα. Κεραμικο και κεβλαρ. Ολα για την προσωπικη μας ασφαλεια, ο Ε.Σ περιφανος το διατυμπανιζει... γιατι ποτε δεν ξερεις πια 17 Νοεμβρη θα κανει ντου και θα κανει ριφιφι για να κλεψει τα πολυτιμα οπλα των ενοπλων δυναμεων...ετσι μας λεει ενας υλαρχος ο οποιος μας πριζει καθε φορα στην φρουρα, με καθε ειδους κινδυνολογια και προσβολη. Γιατι οπως λεει δεν θελει κρεατα στην σκοπια, αλλα ξυπνιους αντρες. Μικρη η παρενθεση. Μετα απο 3 νουμερα λοιπον, ο συναδελφος κι εγω εχουμε καταφερει να συζητησουμε περα των τετριμενων ζητηματων των φανταρων, δηλαδη τις γκομενες, τις εξοδους, τους αξιωματικους, τις σχεσεις και τα κουτσομπολια μεταξυ στρατιωτων, τις μεταθεσεις, την μπαλα κτλ. Η κουβεντα μας πηγε απο την πολιτικη στην υγεια και την ιατρικη, απο την επιστημη στο τι σπουδασαμε, απο την μαγειρικη στην τεχνη και τελος στα μερη που εχει επισκεφτει ο καθενας μας. Τωρα βεβαια εχει επικρατησει η σιωπη. Πραγμα φυσικο. Τι να αλλο να αναλυσεις και να κουβεντιασεις μετα απο τοσες ωρες. Ειμαστε πιστευω ακρως ευχαριστημενοι που μετα απο την κουβεντα μας, επικρατησε η σιωπη. Ηρεμια. Ακουμε τα πουλια και χαζευουμε τα σπουργιτια που μας πλησιαζουν σιγα σιγα, διστακτικα και προσεκτικα, προς αναζητηση λιχουδιων. Πανεμορφο πρωινο. Ο βαρδαρης εχει καθαρισει την ατμοσφαιρα και υπαρχει τετοια διαυγεια που το βλεμμα σου μπορει να ταξιδεψει χιλιομετρα μακρυα. Περιμενουμε τον ηλιο για να ζεσταθουμε, αν και η τοποθεσια του κτηριου που ειναι η σκοπια μας τον κρυβει μεχρι και αυτην την ωρα. Μεχρι να ερθει εδω θα εχουμε φυγει.
Μεγαλη η παρενθεση. Δειλα δειλα και λιγο ακομψα, επωφελήθηκα απο την σιωπη και επιασα το κινητο. Σκεφτομαι διαρκως οτι δεν ειναι σωστο που παραμεριζω τον διπλανο μου για να γραψω, αλλα η αναγκη μου να μοιραστω μια εμπειρια μου μεσω του γραπτου λογου ειναι μεγαλη...
Μεταξυ ολων αυτων που κουβεντιασαμε, αναφερα και την εμπειρια της επισκεψης μου στον Αγ. Αθανασιο Πελλας. Η διαδρομη για να φτασει κανεις απο την πανεμορφη Εδεσσα στους προποδες του Βορα-καιμακτσαλαν δεν ειναι πανω απο μιση ωρα. Ειχα την εντυπωση οτι θα επισκεφτω ακομη ενα γραφικο πετρινο χωριο που αναζητα ζωντανια και διεξοδο απο την ερημωση. Δυστυχως απο οτι φαινεται μεσω του τουρισμου. Μεγαλη η κουβεντα για τα οφελη και τα αρνητικα της μονοπλευρης τουριστικης και αγροτουριστικης αναπτυξης της Ελληνικης επαρχιας. Οπως και να εχει, δεν θελω να κανω μια αναλυση των πτυχων εκεινων που χρηζουν την αναπτυξη αυτη ως επικινδυνη για την υπαιθρο. Αυτο που θελω ειναι να μεταφερω την αισθηση της δικιας μου απογοητευσης αλλα και της σαπιλας που μεταδιδει ο καπιταλιστικος πολιτισμος στην Ελληνικη επαρχια.

Η εικονα του χωριου.
Με το που φτανει κανεις σε αυτο το χωριο αντικρυζει ενα τεραστιο χωρο παρκινγκ το οποιο κατακλιζεται με καθε ειδους ι.χ (εννοειται μεγαλης αξιας) αλλα και αρκετα τουριστικα λεωφορια. Πραγματικα πιστεψα οτι εφτασα σε καποιο τουριστικο θερετρο η καποια ντισνειλαντ. Γυρω μου παντου διαφημιστικες ταμπελες απο ειδη σκι και σνουμπορντ. Ο οικισμος ναι μεν πετρινος αλλα εντελως νεοκτιστος. Δεν μπορεσε να ξεχωρισω καποια τεχνοτροπια παραδοσιακων χωριατικων σπιτιων. Παντου μια ομοιομορφια. Απο το χρωμα των πετρων μεχρι τα σχεδια των ταμπελων. Τιποτα δεν θυμιζε παραδοση. Αντιθετα αυτο που μου εκανε εντυπωση ηταν το ποσες φορες διαβασα την λεξη παραδοσιακο στις ταμπελες των ταβερνων. Οποτε τις εβλεπα με επιανε νευρικο γελιο. Αναριθμητες ταβερνες, καφε, σαλε. Απο το χωριο η βιλατζ Αγ. Αθανασιος δεν ελειπε το εμπορικο κεντρο για καθε ειδος χειμερινου σπορτ. Επισης το χωριο ειχε και ταμπελες καθοδηγησης. Απο δω ο δρομος για το εμπορικο κεντρο, απο κει για την εκκλησια, απο κει για την κεντρικη πλατεια. Μολις κατεφθανες εκει εβλεπες να κυματιζει η Καναδικη σημαια. Να μην μιλησω λοιπον για τιμες φαγητου, η εναλλακτικουρα και ο αγροτουρισμος πληρωνεται ακριβα. Μαγαζια που πουλουσαν γουνες, χρυσαφικα, ρολογια και οτι μπορει κανεις να φανταστει κανεις. Βεβαια φατσα καρτα εβλεπες και τα πλανόδια παραδοσιακα προιντα. Δεν μπορουσε να λειψει αυτο απο την ομορφη πετρινη ψευδαιστηση της αναβιωσης του παραδοσιακου... Το αηδιαστικο προσωπο της μπουρζουαζιας παντου.







Επιλογος.
Παραδοση για καποιους στις μερες μας σημαινει χρημα. Στα ερειπια του παλιου Αγ.Αθανασιου που σταματησε να κατοικητε γυρω στο 80, αναδυθηκε ενα εκτρωμα καπιταλιστικων οργιων. Ενα θερετρο εναλλακτικης αναψυχης. Αναπαλεωθηκαν τα ερειπια και ο βουνισιος αερας μολυνθηκε απο την μυρωδια του χρηματος και της παραδοδικης επισκεψης. Οταν επισκεπτομαι ενα μερος το οποιο θαυμαζω για την καθαροτητα και την ομορφια της απλοτητας του και της αρμονικης συνηπαρξη ς του με την φυση αφηνω ενα κομματι της ψυχης μου εκει. Διοτι με πληγωνει η ανικανοτητα μου να γινω ενα με αυτο. Οταν ομως αντικριζω την καταντια της δηθεν παραδοσιακοτητας εξοργιζομαι. Ασελγηστε λοιπον σε οτι απεμενει απο την παραδοσιακη κουλτουρα αγνωοντας τα παντα, εκτος του χρηματος.

Δυο χαμογελα

Μια κουβεντα μπορει να ανηψωσει την υπαρξη μου στα ψηλοτερα σημεια τ'ουρανου κι επειτα να την αφησει, σε ελευθερη πτωση, απανω στο στρωμενο με ροδοπεταλα εδαφος. Μια κουβεντα φτανει για να δειξει καποιος τον σεβασμο, την κατανοηση, την αγαπη, την ευγνωμοσυνη, τα εσωψυχα του. Μια κουβεντα, με κανει να χαμογελω. Πικρο χαμογελο. Μια πραγματικοτητα. Το ειναι σου, ανοικτο βιβλιο. Οι φοβοι σου, τα συναισθηματα. Ποσο αναγκη εχεις την βοηθεια. Ποσο σημαντικο ειναι να νιωθεις οτι σε νιωθουν και με μια κουβεντα ολα να γινονται ξεκαθαρα. Η ανταποδωση σε μια κουβεντα ευγνωμοσυνης, μεταφραζεται σε ενα χαμογελο. Ενα ντροπαλο χαμογελο. Αν δεις τα ματια μου, θα δεις οτι εχουν δακρυσει. Συγκινηση.
Ειναι που ξαφνου οι λεξεις με μετεφεραν σε μιαν αλλη διασταση.
Ενα λευκο καθαριο σκηνικο. Λιτο.
Εκει τα δυο σωματα μας και γυρω γυρω, εικονες να προβαλοντε απο στιγμες που περασαν και πληγωσαν την ψυχη.
Μεταφερθηκα σε αυτο το σκηνικο και τα ενιωσα ολα.
Το πονεμενο, μισο χαμογελο σου, ρημαγμενο απο την θλιψη. Οι δυο σου λεξεις, ηταν το κλειδι που ανοιξε τις ψυχες μας. Μας ενωσαν, αφηνοντας τα συναισθηματα να μας δειξουν οτι μπορουμε να δωσουμε ο ενας στον αλλον. Οτι δινουμε ο ενας στον αλλο. Ενα χαμογελο, ενα δακρυ, μια στιγμη σε αυτον τον λευκο απειρο χωρο. Διχως ορια. Με τα συναισθηματα να μας δειχνουν ποσο σημαντικες ειναι οι στιγμες που ζουμε. Χαμογελω κι ας θελω να κλαψω. Χαμογελω κι ανταποδιδω...

Απουσια - Εποχες

Περνουν οι μερες και χανονται. Θυμαμαι. Ο χειμωνιατικος ουρανος. Η εικονα του ακομη στο μυαλο μου. Ακομη νιωθω το κρυο στο σωμα μου. Τωρα ο ανοιξιατικος ανεμος χαϊδεύει την ψυχη μου. Κλεινω τα ματια μου και χαμογελω. Ολα αλλαζουν μα εγω ενας απλος παρατηρητης. Περνουν οι εποχες. Νοσταλγια. Η εποχη που ερχεται με κερναει το γλυκο νεκταρ της. Ενα ανεξήγητο συναισθημα. Κατι αφηνουν μεσα σου οι εποχες και καθε που γινεται η αλλαγη τους, νιωθεις ενα κενο. Ο ηλιος κι η θαλασσα, τα κατακοκκινα φυλλα, τα πανεμορφα ηλιοβασιλέματα, το αερακι, η βροχη, το χιονι, η μυρωδια των λουλουδιων... Μια πανεμορφη κυκλικη διαδρομη. Το κορμι χρειαζεται αυτες τις αλλαγες, οπως και η ψυχη. Το κενο; η νοσταλγια; Τι κι αν συμβιβαζομαι με τα βασανα. Τι κι αν η ζωη μοιαζει σαν ενας φαυλος κυκλος. Αυτη η αλλαγη με κανει να νιωθω ξεχωριστα. Μια μαγευτικη γαληνη. Σαν τα παντα να σταματουν γυρω μου και απλα να νιωθω την φυση, κι ν' ακουω τα πουλια να συντροφευουν και γλυκαινουν την θλιψη μου.
Οι εποχες. Τον χειμωνα απουσιαζει η μυρωδια του γιασεμιου, το καλοκαιρι απουσιαζει το κατασπρο του χιονου, το φθινοπωρο απουσιαζει η πανχρωμια των λιβαδιων και την ανοιξη το χαλι απο καφε και κοκκινα φυλλα κι αυτη η μυρωδια των πρωτων βροχων που ποτιζει τους δρομους. Σε καθε εποχη κατι χανεις και κατι κερδιζεις. Καθε εποχη ομως αγαπω να την μοιροζομαι. Οταν αυτο απουσιαζει το κενο αλλαζει οψη. Η απουσια αντιστρεφει τα παντα. Το πως νιωθει καποιος την απουσια φαινεται στην αλλαγη των εποχων. Οποιος νιωθει καταλαβαινει. Το σωμα μου αναζητα την ζεστασια του δικου σου, οταν αρχιζει να το διαπερνα το κρυο. Η καρδια μου αναζητα την ζεστασια των στιγμων εκεινων, που μοιραζομαστε τα παντα μπροστα απο την φωτια που μας ζεσταινει. Η ψυχη μου αναζητα την δικια σου και μαζι αναζητουμε την δροσια του ποταμιου και της θαλασσας μπροστα στο βλεμμα του ηλιου. Οταν με αγκαλιαζει μια ψυχη, με προστατευει απο την νοσταλγια που φερνουν τα πρωτοβροχια. Αλλο χρωμα εχει ο βροχερος ουρανος οταν τον βλεπουμε μαζι. Αλλη αισθηση εχει η ελπιδα, η θλιψη, η χαρα οταν μοιραζομαστε το χαδι του ανεμου μιαν νυχτα σαν και αυτην. Η απουσια παιρνει την μαγεια της υπαρξης μας μακρυα. Η απουσια ειναι το κενο στις ψυχες μας. Ειναι ενας ουρανος διχως συννεφα. Ενας χειμωνας χωρις βροχη. Ειναι η ανοιξη χωρις τα ανθη. Η απουσια κανει τις εποχες και την φυση να μοιαζουν παραταρες μεσα σε μια καρδια. Η απουσια με κανει εναν απλο ξεχασμενο παρατηρητη που κοιταει καθησμενος σε ενα βραχο το δεντρο να χανει τους καρπους του και να υποδεχεται τον χειμωνα.

Ακομη πιο μακρυα...

Δεν μπορω να ξεφυγω. Πολλα τα λογια, με επνιξαν. Πως να ανασανω πια; Ανουσιο μου φαινεται που γραφω. Πιο πολυ απο ποτε. Γιατι; Να καταλαγιασω την οργη και την απογοητευση; Γιατι; Ακομα κι η υπαρξη της μικροτερης πηγης εξουσιας μας συνθλιβει, μας σκλαβωνει, μας διαφθειρει. Αυτο αισθανομαι. Αν εσεις αντέχετε την εξουσια και θελετε να βρισκεστε κοντα της, καλως. Εγω θα σιωπησω. Θα δεκτω καθε σας χτυπημα. Θα δεκτω την θλιψη που μου προσφερετε απλοχερα και την υποβαθμιση της υπαρξης μου... Θα την δεκτω αλλα πρωτα θα σας διαγραψω απο μεσα μου. Κοντευω να το κανω. Η μοναξια ειναι παντου. Μου χαμογελαει γιατι σιγα σιγα την αναζητω. Σε παρακαλω, μην κλαψεις. Μοιρασου μαζι μου την θλιψη αλλα οχι δακρυα. Μην δακρυζεις για την καταληξη των ανθρωπων. Μπηκα σε ενα μερος οπου η εξουσια εχει προσωπο, οι διαταγες ειναι παραπανω απο την κριτικη σκεψη και οι σχεσεις εξαρτωντε απο οτι φαινεται μονο στον κυριαρχο λογο, αφου αυτος εχει σημασια εδω. Ποσο πολυπλοκα ειναι τα πραγματα. Πραγματικα δεν ξερω πως να εκφραστω. Καλυτερα να σιωπησω. Δεν μου μενει κατι αλλο. Κανεις δεν με νιωθει, κανεις δεν καταλαβαινει γιατι θελω να ειμαι εδω μεσα αμεροληπτος. Γιατι θελω να ειμαι, τουλαχιστον οσο μπορω, μακρυα απο την εξουσια. Ανθρωπος που εχει στα χερια του εξουσια επιρεαζει και μολυνει μονο με την υπαρξη του την ψυχη ενος αλλου ανθρωπου. Η υπαρξη του σηματοδοτει κατωτεροτητα, αγωνια, φθονο, μισος, απεχθεια, φοβο, λαγνεια, πονο, θλιψη, αδικια, ανταγωνισμο. Σημερα διαλεγω να σιωπησω. Να δω μεχρι ποτε θα εχω την ψευδαισθηση, οτι υπο την υπαρξη της εξουσιας, η αμεροληψια και η συμπαθεια μου θα φαινονται οπως πραγματικα ειναι, δηλαδη αληθινα. Οι προθεσεις μου οσο αγνες κι αν ειναι, ποδοπατουντε απο μια διαταγη. Μα εγω εκει να προσπαθω να δειξω οτι δεν κρυβω κατι σε κανεναν και οτι δεν θελω να επωφελουμαι απο καμια διαταγη. Μακαρι να ηταν τα πραγματα δικαια για ολους, μα η κυριαρχια φροντιζει για την ανισοτητα μας. Παντα.

Τι μενει;

Διχως αυτην την σκοτεινια ειμαι ενα αστερι που αιωρητε διχως ουρανο.
Διχως αυτην την μοναξια, ειμαι ενα πλασμα αφυσικο σε αυτην την πλαση της υποκρισιας.

Δεν ζητησα ποτε τα λειψα, μα ουτε και τα παντα. Μοναχα αυτο που ζητησα μοιαζει κατα πολυ ουτοπια.
Να μοιραζομαι. Να αγαπαω διχως ορια. Να ζηταω στην πλαση, η αληθεια, να απαντα πανω στις ψυχες μας.

Ουτοπικα ειν τα φτερα που κουβαλαω στις πλατες μου, τα βλεπω που ανοιγουν οταν τα χτυπα ο ηλιος. Τα βλεπω στο χωμα, χαμο, κι ακομα και τοτε ευγνωμονω αυτο που ονομαζεται σκια. Ακομα να πεταξω. Ποτε θα βρω γαληνη; ποτε το προσωπο μου θα γινει ενα μ'ενα συννεφο;

Διχως αυτην την λαχταρα του να νιωθω, ειμαι ενα τιποτα.
Διχως αυτην την θλιψη ειμαι μια πηγη που στερευει.
Δεν πιστευω οτι η γεννηση μου ταυτιστηκε με την προσμονη μου για την δημιουργια. Μα κι αν το θελετε ετσι, γιατι να μοιαζει τοσο αδιανοητο; Η ψυχη μια θαλασσα κι η δημιουργια το αλας..
Διχως αγαπη ειμαι μια πηγη που στερευει. Αγαπη για ζωη.

Ποσες φορες θα το νιωσω ακομα; Ευγνώμονω το συμπαν, τον θεο, τους φιλους, τους συνοδηπορους, ολους. Και φωναζω οτι διχως ελευθερια στην ζωη, διχως συναισθηματα, ειμαστε ενα τιποτα. Διχως το ανοιγμα των ψυχων μας, ειμαστε ερείπιονες... Τι μας κανει να νιωθουμε σε αυτην την ζωη; Αυτη ειναι η διαρκης αναζητηση μου. Να εξερευνω την ψυχη μου, να διαβαζω, να βλεπω, να ακουω, να αγαπω, να νιωθω...διχως αυτο...

Κατηφορος

Αλλο ενα πρωινο. Δεν φαινεται να εχει αλλαξει κατι μεσα σου. Εγκλοβισμενος στο ιδιο σημειο. Συνεχιζεις απο εκει που σταματησες. Κατεβαινεις τα σκαλια ενα ενα. Σιγα σιγα. Δεξια και αριστερα λουλουδια. Το βλεμμα καρφωμενο στις πανεμορφες τριανταφυλιες, τα χρυσανθεμα, τα κρινα. Οι μυροδιες απλωνουν στην ατμοσφαιρα ενα διαφανο πανεμορφο πεπλο. Μυριζεις, ερχεσαι κοντα, αλλα δεν ακουμπας τα λουλουδια. Παντα σε αποσταση. Ακους τα τραγουδια των δεντρων. Τα κατασπρα ανθοι απο τις μανωλιες διπλα σου, μα δεν σταματας το βημα σου. Κατηφοριζεις. Καμια σταση. Κατι σε κραταει μακρυα απο την ομορφια. Την βλεπεις, την μυριζεις την νιωθεις. Μα τιποτα. Η πορεια μοιαζει διαγεγραμμενη. Αγνωστη η καταληψη, μα το χαμογελο σου, τα λογια σου, παντα γεματα πικρια.
Τα αναρηχωμενα φυτα δημιουργουν εναν πρασινογαλαζιο καμπυλο ουρανο. Τα φυτα ενωνονται απο δεξια και αριστερα και ισορροπουν διχως στηριγμα. Οι δεσμοι που εχουν δημιουργησει και οι δυνατες ριζες τους, πραγμα αξιοθαυμαστο. Ποσο ομορφο θα ηταν να ριζωνες και συ σαν ανθρωπος στο χωμα που θελεις, στην πατριδα και την θαλπορη που αναζητας. Ποσο ομορφο θα ηταν οι δεσμοι που ενωναν τα φυτα να ηταν στην πραγματικοτητα η αγαπη και οι στιγμες που αναζητας να ζησεις μαζι με αλλους ανθρωπους. Κι ομως στο βαθος εσυ νομιζεις οτι βλεπεις φως. Συνηθιζες να ελπιζεις, να ξερεις ποτε και που θα σταματας; τωρα σιγουρα δεν γνωριζεις. Ποτε θα αλλαξεις διαδρομη και θα ανεβεις τον δρομο της εξιλεωσης σου. Τωρα πραγματικα εχεις χαθει. Δεν μπορεις να εξηγησεις τι συμβαινει, ουτε καν στον ευατο σου. Απλα προχωρας και οι στιγμες σου αντι να σε γεμιζουν σε πνιγουν, σε μπερδευουν.
Τα σκαλια συνεχιζουν. Ο ουρανος ειναι πλεον πετρινος, δεξια και αριστερα δεν υπαρχουν ομορφιες. Μοναχα σκληρες, σκουρες αδιαπεραστες πετρες... Ο αερας λιγοστος, οπως η καθαρια σκεψη σου. Τι να σκεφτεις; που να βρεις γιατρια; να εμπιστευτεις το μυαλου σου που σε εφερε ως εδω; τοσα σκαλια ακομα, κι ομως νομιζεις οτι εισαι κοντα στο τελος, η σκεψη του οτι θα επιστρεψεις ανωφελη. Το φως δεν υπαρχει πλεον σε αυτο τον χωρο. Κι ομως τα ομορφα ηταν τοσο κοντα. Μακαρι να ανοιγα την πορτα αυτην και γω και να σε τραβαγα πισω στο φως, στο χρωμα...Οι λεξεις στενευουν το περασμα και τα σκαλια αυξανονται. Η διαδρομη της επιστροφης, το ιδιο δυσκολη οπως ηταν και τη πτωση σου. Αραγε θα σε συναντησω κατεβαινοντας τα σκαλια; θα καταφερω να ανεβω; Ηδη μοιριζω το αρωμα των λουλουδιων και αυτο που δεν με κανει καταρευσω ειναι οτι προσπαθω να τα αγγιξω πιστεψε με.


Ποσο δυσκολο ειναι ωρες ωρες να πνιγεσαι απο την ανικανοτητα σου να βοηθησεις, παρολο που γευεσαι την λυπη του αλλου. Μακαρι να μπορουσες να κανεις κατι που πραγματικα θα παρει μακρυα την λυπη και θα αλλαξει αυτην την κατηφορικη πορεια...

Ελευθερα

Ελευθερια, η πρωτη σελιδα ενος βιβλιου, γραμμενου με μελανι αορατο. Σελιδα γεματη λεξεις, αγνωστες. Η πενα, το μολυβι... Η καρδια, το συναισθημα.

Ελευθερια, η πτωση. Η ζεστασια της καρδια, η δυνατοτητα, η διαδρομη, το ανταμωμα, τα δακρυα, η ενωση, οι ψυχες, τα κομματια μας, η ελπιδα, η αγαπη, η προσπαθεια, η ευτυχια. Τα βασανα, φρικτα σημαδια της υπαρξης ελευθεριας. Το ταξιδι ...

Ελευθερα νιωθω τα βουνα, τα πουλια, τον πλατανο. Ελευθερα πεφτει η βροχη, ελευθερα αναζητω τα ονειρα μου. Ορισες τον ουρανο. Ακομη και την ελευθερια ορισες. Τα καταφερνεις; εγω την φανταζομαι μια γραμμη στο απειρο και εμεις οι κουκιδες ενος διαγραμματος διασπορας. Τιμη η ελευθερια. Ορισες τον κοσμο, απολυταρχικα, ολοκληρωτικα και ομορφα... Ορισες τα παντα. Ορισες την τεχνη, την εκφραση, τον πολιτισμο, την αγαπη. Ολα τα εκανες να εξαρτουντε απο την υλη, τις ορεξεις σου και την βολη σου. "Ορισες" λεξη ανελευθερη... Ολα με επιτυχια. Περιελουσες τα ονειρα με το δηλητηριο -δημιουργησες ψευδεστησεις, φοβο, απραξια και μια θεληση για απειρους συμβιβασμους - και τους εβαλες φωτια...μετα ο μεγαλος υπνος, το τελευταιο σταδιο της επιδρασης του δηλητηριου.

Ελευθερια, αισθηση, γεννηση. Τολμη, δεσμοι αδελφωσυνης, εμποδια. Η αποκυρηξη της ζωης που ορισες, αιμα, προδοσια, πονος. Φωτια. Παρακαταθηκη, αναγεννηση, ελπιδα, προσμονη, ενας δρομος, μια διαδρομη. Αυτη της ψυχης προς το απειρο.
Η ψυχη δημιουργει τους κανονες. Ετοιμαζει, ισορροπει, ενωνει. Δρομους να ζουμε ελευθερα δημιουργει. Να σκεφτομαστε, να ανακαλυπτουμε συνεχως ποσο σημαντικο ειναι να αναζητουμε στο παρελθον τους σπορους ελευθεριας.
Ελευθερα βηματα. Μια κουκιδα πιο κοντα στην γραμμη, που οδηγει στο αγνωστο, το απροσδοκητο. Μια κουκιδα μετεωρη σε ενα αναθεματισμενο, δυσνοητο διαγραμμα...Ζωη.

Πεθαινοντας στην Καταλωνια, George Orwell

Απόσπασμα της εμπειρίας του Οργουελ από τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

“ Το ουσιαστικό είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό ήμουν απομονωμένος κοντά σε ανθρώπους που μπορούν σε γενικές γραμμές μάλλον δίκαια να χαρακτηριστούν επαναστάτες...
...Η επαναστατική νοοτροπία ήταν αποτέλεσμα του συστήματος Πολιτοφυλακής που δεν άλλαζε ριζικά στο μέτωπο της Αραγωνίας σχεδόν μέχρι του Ιούνη του 1937. Οι ομάδες της εργατικής Πολιτοφυλακής, που ήταν βασισμένες στα εργατικά συνδικάτα και αποτελούνταν από ανθρώπους με τις ίδιες περίπου ιδέες, είχαν αποτέλεσμα τη συγκέντρωση σ' ένα μέρος των πιο επαναστατικών ιδεών στην χώρα. Είχα πέσει σχεδόν κατα τύχη στη μόνη σημαντικού μεγέθους κοινότητα της Δυτικής Ευρώπης, όπου η πολιτική συνειδητοποίηση και η δυσπιστία στον καπιταλισμό ήταν πιο συνηθισμένα απο τα αντίθετα τους. Εδώ στην Αραγωνία βρισκόταν κανείς ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, που προέρχονταν κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, από την εργατική τάξη, που ζούσαν όλοι στο ίδιο επίπεδο και που οι σχέσεις τους είχαν για βάση την ισότητα. Στη θεωρία ήταν η τέλεια ισότητα και ακόμα και στην πράξη δεν απείχε πολύ απ'αυτήν. Κατα κάποιο τρόπο θα ήταν αλήθεια να πούμε ότι δοκιμάζαμε μια προκαταβολική γεύση σοσιαλισμού, εννοώντας ότι η δεσπόζουσα νοοτροπία ήταν σοσιαλιστική. Πολλά απο τα συνηθισμένα κίνητρα της πολιτισμένης ζωής – σνομπισμός, απληστία, ο φόβος του αφεντικού κτλ- είχαν απλώς πάψει να υπάρχουν. Η συνηθισμένη διαίρεση σε τάξεις της κοινωνίας είχε εξαφανιστεί σε τέτοιο βαθμό, που θα ήταν αδιανόητος στο μολυσμένο από το χρήμα περιβάλλον της Αγγλίας. Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκτός από τους χωρικούς και εμάς και κανείς δεν ανήκε σε κανένα αφεντικό. Φυσικά τέτοια κατάσταση πραγμάτων δεν μπορούσε να διαρκέσει. Ήταν απλώς μία προσωρινή και τοπική φάση σ' ένα τεράστιο παιχνίδι, που παίζεται σ'όλα τα πλάτη της Γής. Αλλά κράτησε αρκετά για ν' αφήσει τις επιδράσεις του σε όποιον την έζησε. Όσο και να έβριζε κανείς τότε, αντιλαμβανόταν ότι είχε έρθει σε επαφή με κάτι το πρωτοφανέρωτο και πολύτιμο. Είχε ζήσει σε μία κοινωνία όπου η ελπίδα ήταν πιο φυσιολογική κατάστασή από την απάθεια και τον κυνισμό, όπου η λέξη “σύντροφε” σήμαινε συντροφικότητα και όχι προσποίηση και απάτη, όπως γίνεται στι περισσότερες χώρες. Ανάσαινε κανείς τον αέρα της ισότητας. Ξέρω πολύ καλά ότι είναι της μόδα να αρνούνται ότι ο Σοσιαλισμός έχει σχέση με την ισότητα. Σε κάθε χώρα μια σημαντική μερίδα από καλοντυμένους καθηγητάκηδες και γραφιάδες των κομμάτων ασχολούνται πυρετωδώς να <<αποδείχνουν>> ότι ο Σοσιαλισμός δε σημαίνει τίποτα άλλο από έναν προγραμματισμένο κρατικό καπιταλισμό, με ανέπαφο το κίνητρο του κέρδους. Αλλά ευτυχώς υπάρχει επίσης ένα όραμα του Σοσιαλιασμού τελείως διαφορετικού. Αυτό, που τραβάει τους απλούς ανθρώπους στο σοσιαλισμό και τους κάνει πρόθυμους να ριψοκινδυνέψουν τη ζωή τους γι' αυτόν, η μυστικιστική ιδέα του Σοσιαλισμού για ισότητα. Και εδώ είναι που μου ήταν πολύτιμοι εκείνοι οι μήνες στην Πολιτοφυλακή. Γιατί οι Ισπανικές ομάδες την πολιτοφυλακής όσο διήρκεσαν ήταν κάτι σαν μικρογραφία αταξικής κοινωνίας. Σ' εκείνην την κοινότητα όπου κανένας δεν είχε την αγωνία του κέρδους, όπου υπήρχε έλλειψη των πάντων άλλα κανένα προνόμιο και καμία δουλοπρέπεια, έβλεπε κανείς ένα προμήνυμα για το πώς θα ήταν τα αρχικά στάδια του Σοσιαλισμού. Και αντί να με απογοητεύσει με προσέλκυσε ακόμη πιο γερά. Έκανε την επιθυμία μου να δώ τον Σοσιαλισμό να θριαμβεύει, πιο βαθιά απ ό, τι ήταν πριν. Αυτό ίσως να οφείλεται και στην καλή μου τύχη, που βρέθηκα ανάμεσα σε Ισπανούς. Με την έμφυτη καλοσύνη τους και την πάντα παρούσα επίδραση του Αναρχισμού, θα έκαναν ακόμα και τα αρχικά στάδια του Σοσιαλισμού ανεκτά αν τους δινόταν η ευκαιρία.”



Τα λόγια αυτά του Οργουελ έκαναν το μυαλό μου να ταξιδέψει. Μπορεί πλέον όλα αυτά να μου μοιάζουν απόμακρα.... διότι η ελπίδα στην (πολιτική) πολυπλοκότητα που ζούμε, ξεμακραίνει, όμως με εμπνέουν. Με κάνουν να αποζητώ και να θαυμάζω μία τέτοια καθάρια και πρωτοφανέρωτη εμπειρία, όπως γράφει κι ο οργουελ. Η ιστορία έχει δείξει ότι μπορούμε να ζήσουμε τέτοιες στιγμές. Έναν χειμώνα πριν, ανταμώσαμε την δικιά μας μικρή ιστορία... και με ουτοπική διάθεση, μεθύσαμε με όνειρα για ισότητα και αντικρίσαμε την δυνατότητα της καταστροφής των τοίχων που έχουν ορθωθεί μπροστά από τις ψυχές μας.
Φανταστείτε λοιπόν, όσοι ονειρεύεστε ένα κόσμο ίσο, τι μπορεί να έζησαν αυτοί οι άνθρωποι...Πώς μπορεί να ένιωθαν όταν κοιτούσαν στα μάτια τον διπλανό τους και γνώριζαν ότι θα μπορούσαν να φθάσουν έως και τον θάνατο για να ζήσουν ως ίσο προς ίσο. Η ευχή μου. Μακάρι να ζήσω και εγώ, έστω και για λίγο αλλά ολοκληρωτικά μια τέτοια καθοριστική εμπειρία. Μακάρι να μπορούσα να την περιγράψω, έστω κι αν τελικά η ματαιοδοξία θα ήταν ο επίλογος της.

Γέφυρες

" Το προσωπο μου γερασμενο. Ανοιγω τα ματια μου. Για ποσο ακομα θα βρισκομαι εδω; Βαριανασενω. Η οραση μου; Τα παντα θολα. Οπως και η μορφη σου... Εισαι εκει; Εσεις που με βλεπετε απο ψηλα τ'αντεχετε; Τοσο καιρο δεμενος σε αυτο το σημειο. Η τοξοτη πετρινη γεφυρα... Οι δυο οχθες του ποταμου... Στην ακρη της γεφυρας, εγω, ξεχασμενος. Αραγε ξεχωριζετε τα ασπρα μαλλια μου; το ρυτιδιασμενο μου προσωπο; την αγωνια μου; την προσμονη; -αυτες με καθηλωσαν εδω - Το φαραγγι απο πανω μου; την ερημια του τοπιου; Αποσταση, ψυχες σε αποσταση. Το ποταμι εχει στερεψει παλι. Τα ποδια μου, ενα με το πετρινο γεφυρι. Οι γεφυρες που φτιαχτηκαν, φτιαχτηκαν για να μας ενωνουν. Εγω στην μια ακρη, εσυ στην αλλη. Ο δρομος ανοιχτος. Κι ομως η αποσταση. Εχουν ματωσει τα ποδια μου. Η προσπαθεια μου παντα επιμονη. Θελω να σε φτασω. Αλλα αμα δεν σε νιωσω; Ψυχες σε αποσταση. Πως μικραινει αραγε η αποσταση; Τα δεντρα και τα κλαδια τους ντυνουν τον ουρανο πανω απο το κεφαλι μου. Σηκωνω τα ματια, καθαριζω τον ιδρωτα απο το μετωπο μου. Εισαι ακομη εκει αραγε; Ποιος εισαι; Η ανασα μου δυσκολευει οσο η ομιχλη πλησιαζει. Μια μου μετακινηση, κανει τα κλαδια να μεγαλωνουν. Απλωνονται γυρω απο τις πετρες και κλεινουν το δρομο. Το σκοταδι εχει επελθει πλεον. Παλι απετυχα. Χαιρετω το φεγγαρι τωρα. Η ωρα ομως ερχεται. Ενα με τα φυλλα, ενα με τα κλαδια, ανηψωνομαι... Εχω ηδη κανει ενα βημα προς εσενα. Τα κλαδια με αφηνουν σας πουπουλο πανω στην πετρα και ο περιπατος μου αρχιζει. Ποσο προσμενω μια αγκαλια. Η ζεστασια μιας αγκαλιας πυρωνει την ψυχη μου. Αλλα η προσμονη θα ειναι αυτη που θα με γυρισει πισω τελικα. Φαρμακι... Κι ομως οσο σε νιωθω, δεν ματαιοδοξω... Προχωρω, οι πετρες αρχιζουν να πρασινηζουν. Βλεπω το χορταρι που εχει ξετρυπωσει απο μεσα τους. Ξαφνου το περιβαλλον χρωματιζεται στα ματια μου... Η απεναντι οχθη, διπλα. Η αισθηση της αποστασης χαθηκε. Το φεγγαρι φωτιζει τις μορφες μας. Ξαφνου οι ανασες μας γιναν ενα. Βρισκομαστε προσωπο με προσωπο. Το νερο με ορμη γεμιζει την κοιτη του ποταμου. Τα παντα γυρω μου ανθισαν. Οπως και η καρδια μου. Το νερο ξεπλενει τα ματωμενα ποδια μου...Τοτε ακουω το φωνη σου"

- Δεν σ' αφησα ποτε. Παντα σε αναζητουσα και εγω. Ποτε ποτε σε ενιωθα, ησουν κοντα μου, με πλησιαζες. Η μεγαλη μου προσμονη ομως κι απογοητευση σου... Η αποσταση μεγαλωσε. Η γεφυρα μπροστα μου ερειπωμενη. Σε εβλεπα αλλα η σιωπη σου με τρομαζε. Πως να σε νιωσω; Πως να σε φερω κοντα; Αφηνα την θλιψη απεναντι μου αλλα επρεπε να ταξιδευω. Η μοναξια σου συντροφια. Τωρα ηρθες. Τωρα με ενιωσες. Μια στιγμη που το μυαλο σου σταματησε, βρηκες την μαγεια. Και εκει που η ομιχλη ειχε καλυψει τα παντα, ηρθες. Δεν ειχες σταματησει ποτε να με νιωθεις. Αλλα η γεφυρα παντα μας χωριζε. Σε ευχαριστω. Μοιραστηκαμε μια στιγμη ελευθερη. Γιναμε ενα. Βγηκες επιτελους απο την θλιψη. Ηρθες και με βρηκες, αλλα τωρα ξανα θα πεταξω. Θα σε περιμενω.

" Το χαμογελο μου, πηρε μαζι του τα χρονια. Πηρε μαζι του την απελπισια. Πλησιασα. Βρεθηκα για μια στιγμη μαζι σου, μιαν αιωνιοτητα "

Κι εμεις απο εκει ψηλα, αντικρυσαμε την εικονα του... Οι γεφυρες μπροστα του χιλιαδες. Η ομιχλη καλυπτε τα παντα στο βαθος του φαραγγιου. Το φαραγγι ντυμενο με καταπρασινα ελατα, τα αρχαια καφετια πετρωματα και τον αποτομο γκρεμο... Σαν ανοιξε τα χερια του και επεσε στα γονατα, ακουστηκε η φωνη του. Δεν ηταν θλιμμενη, ουτε χαρουμενη. Στεκοταν εκει και γελαγε. Ουτε ειρωνια, ουτε πικρια ειχε μεσα του. Χαμογελαγε και υστερα δακρυσε, απλα γιατι εβλεπε οτι το νερο του ποταμου κυλουσε.

Ξημέρωμα 30-1-2010 ωρα: 4.15

Πόσο λοιπόν απέχει η ψυχή μου απ' τη δική σου;

Πόσα χιλιάδες χιλιόμετρα

είμαστε αναγκασμένοι

να διανύσουμε

για να μπορέσω να σ' αγγίξω...

- να μ'αγγίξεις.

Πόσο κόπο - πόση υπομονή

- πόση καρτερικότητα χρειάστηκε

κι εμείς διψασμένοι

ταξιδευτές με ρούχα σκισμένα

με μάτια στερημένα δακρύων

αντέξαμε.

Βρήκαμε την όαση

ανάμεσα σε εκκατομύρια

πλανήτες έρημους

Σε είδα - σε ένιωσα - σε άγγιξα...

και πως διακτινιστήκαμε

σε λίγα δευτερόλεπτα

ξανά πίσω

Στις αρχικές μας θέσεις...

Μπορεί λίγο πιο κοντά

- ίσως και μακρύτερα

Όμως εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα...

εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα...

Άγνοια

Ποσο αναζητω την αγνοια αναρωτιεμαι; Αγνοια, μια ηθελημενη η μη κατασταση ληθαργου. Ενας μανδραγορας που χαμογελα, με τα κυμματιστα του χειλη και τα ανθη του τα χρωματιστα -πανεμορφα δωσμενα - για να ομορφενη η πλανη του - Η Αγνοια μοιραζει χαμογελα - Αντιφαση γεννιεται παλι μεσα μου. Κι ομως χαιρομαι που αντιφασκω. Ειναι φορες που χαιρομαι να πλανιεμαι στα πελαγη της αγνοιας για την ζωη την ψευτικη, για την ζωη την επιπλαστη. Αγνοια, βαλσαμο λεω. Βεβαιως και θελω να αγνοω τα ομορφα τα του κοσμου σας. Η περιεργεια μου ομως, μικρου παιδιου. Τα παντα θελω να γνωριζω. Αντιφαση. Εφημερα φιλια και σωματα δοσμενα οχι στο συναισθημα, μα στην δουλεψη και την πλανη του μυαλου. Σωματα, εκτελεστικα οργανα χωρις σκοπο και λογικη, εκτελουν σπασμοδικα για να ικανοποιησουν μιαν αναγκη. Συναισθηματα κινουν το σωμα μου και αυτα το εξουσιαζουν. Μα η ψυχη μου τα γεννα και οχι το μυαλο το μολυσμενο. Στρατιωτες σε εναν πολεμο με την ιδια σας την φυση... Αγνοω την χαρα σας, την ευημερια της ελαφραδας που ζειτε. Προσωπα και σωματα πλαστικοποιημενα... Ελαφροτητα, αηδια και βλακεια; γιατι ολα αυτα; Μολυνατε το μυαλο σας και η ψυχη στο χαδι του μανδραγορα. Ουτε οι ποταμοι δεν μπορουν να ξεπλυνουν την βρωμια σας. Η αγνοια, απεραντη μαυριλα, τους μολυνε και αυτους. Να που ζω μεσα στην αγνοια κι εγω. Αγνοω, κι ας αφησω το σωμα μου, χλωμο, γερασμενο, ξερακιανο. Η ψυχη μου ομως; θελω να μεινει στην αγνοια κι αυτη; Δεν θελει να ζησει τιποτα απο αυτα που οι ανθρωποι γεννησαν, για να λεν - μες την δικια τους αγνοια - οτι ζουν αληθινα, ντυνοντας παντα τον αναποφευκτο πονο της υπαρξης, με μεταξωτα και πανακριβα ρουχα. Τι κι αν αναζητω μιαν αληθεια περα απο την ηθελημενη αγνοια μου, παντα καταλιγω σε μιαν εικονα. Ο κρυσταλλινος ουρανος και τα κατακοκκινα συννεφα του. Ο ουρανος δεν μπορει να με αφησει να αγνοησω την ομορφια των ψυχων μας. Αυτη η εικονα, αυτο το συναισθημα σβηνει ολα τα αλλα. Η εικονα των ματιων σας; Καμια αγνοτητα. Τα βλεμματα σας λαγνα. Αναζητηστε το ναρκωτικο της ηδονης και δωστε το στο σωμα σας. Δοσεις μεχρι τελους. Δοσεις μεχρι να σιωπησει η ψυχη σας και να ρθει το κενο. Καμια επιστροφη δεν θα επελθει τοτε. Η εικονα αυτου του κενου ειναι σαν να μην υπαρχει μπροστα μου. Αγνοω με το μυαλο, κι ομως η ψυχη μου ανυμπορη να αγνοησει, πονα. Κι ολα καταλιγουν παλι εκει... Φαυλος κυκλος της υπαρξης μου. Γινεται να αγνοησεις οταν πονας και λυπασε;