Σκέψεις στο κρεβάτι του πόνου...

Είναι απίστευτα καταστρεπτικές για τον ανθρώπινο νου οι καταραμένες στιγμές που προσπαθείς να σκεφτείς ενώ είσαι άρρωστος. Πόσο μάλλον όταν προσπαθείς να εξάγεις και συμπεράσματα.
Αυτός ο εσωτερικός διάλογος μεταξύ του Βαγγέλη, του δεύτερου Βαγγέλη που συχνά πυκνά μπερδεύεται στα πόδια του πρώτου, του Ιου που διακατέχει τον πρώτο Βαγγέλη, του Ιου που διακατέχει τον δεύτερο αλλά και του Βαγγέλη των ονείρων που τα όνειρα διαδέχονται σε πολύ μεγάλη συχνότητα την πραγματική ζωή είναι απλά κάτι που δεν μπορώ να αντέξω ΑΛΛΟΟΟΟΟ! ( ακούστε και το σαουντρακ μια τέτοιας κατάστασης εδώ.) Οκ σορρυ για τα νεύρα άλλα το ποστ αυτό ανέβηκε μπας και με λυπηθεί κανένας και μου ευχηθεί περαστικά!
Δεν έχω κι ένα τρανζίστορ έστω να με παρηγορεί.Μπουχουχουυυυ! Ωιμέ ! και άλλα τέτοια σπαραξικάρδια... Κατά τ' άλλα δεν θα μπορέσω να αντισταθώ στον πειρασμό να πω δύο τρεις μόνο από τις σκέψεις που με ταλανίζουν όλες αυτές τις "πυρετώδεις" μέρες:
1. Η αλφάβητος; Το αλφάβητο; ή Ο αλφάβητος;
2. Η ψήφος; ή Ο ψήφος;
3. Πότε πέφτει η Καθαρά Δευτέρα και γιατί λέγεται έτσι;
4. Πότε επίσης είναι η Τσικνοπέμπτη και γιατί πάλι γίνεται Πέμπτη αφου δεν βολεύει;
5. Πότε πέρασαν κι όλας 4 χρόνια που η Κ. Μπουρμπούλια είναι στη φυλακή;
6. Γιατί ο αξιότιμος Κ.Θεοδωράκης δεν την ρώτησε αν εισέπραξε καθόλου βία από τις υπόλοιπες κρατούμενες που πιθανόν είχε στείλει η ίδια στην φυλακή;
7. Γιατί;
8. Γιατί όχι;;;
9. Η τηλεόραση είναι θεραπευτικό μέσο και χρησιμοποιείται μόνο για ασθενείς;
10. Μήπως θα έπρεπε να δίνεται με συνταγογράφηση από τα φαρμακεία;
11. Για ενδείξεις, δοσολογία, τρόπο χορήγησης, περιορισμούς βλέπε εσώκλειστη οδηγία χρήσης. Επιβάλλεται η φύλαξη κάθε... τηλεόρασης... ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
12. Χμ... Καθόλου άσχημο.
12. Θα' πρεπε πάνω στην τηλεόραση μήπως να γράφει κάποιο απ' αυτά τα μηνύματα προειδοποίησης που γράφουν τα τσιγάρα;
13. Αχ αυτά τα φάρμακα... Τα λατρεύω... "28 επικαλλυμενα με λεπτό υμένιο δισκία..." σλουρπ! επικάλυψη σοκολάτα και καραμελωμένα φουντούκια στο εσωτερικό και με σιροπιαστή καραμέλα να ξεχύνεται μόλις δαγκώσεις και... ε, μήπως υπάρχουν και σε παγωτό;
14. Ποιός θα τολμήσει τώρα να παίξει την παράσταση Ταξιδεύοντας με τον Θρύλο;

Οκ οκ αρκετα. Σταματάω... Ξαναπέφτω στη θέση που μου αξίζει...

Les miettes - Crumbs (Pierre Pinaud)

Είχα πάει πριν κάνα δυο χρόνια (δεν θυμάμαι) σε ένα μαλακισμένο φεστιβαλ ταινιών μικρού μήκους αλλά με υπέροχες ταινίες κατά τα άλλα. Είχα και ενα φόβο μην τυχόν και δεν καταλαβαίνω τίποτα μιας και οι ταινίες θα ήταν στα αγγλικά οι περισσότερες αλλά τελικά χαλαρά καταλάβαινα τουλάχιστον το 90% πράγμα που με έκανε πολύ περήφανο. Χεχε! Ε, λίγο η περηφάνια λοιπόν, λίγο τα πολύ καλά ταινιάκια , και λίγο η καλή παρέα, αυτή η βραδιά έμεινε στις πολύ καλές αναμνήσεις.
Μετά όμως όταν επέστρεψα σπίτι άρχισα ενθουσιασμένος να αναζητώ στο ιντερνετ τα ταινιάκια μπας και βρω τίποτα απ' αυτά αλλά δυστυχώς... Εκνευρίστηκα αφάνταστα... Και μέχρι τώρα δλδ δεν τις έχω βρει όλες. Όσες βέβαια βρήκα, το κατάφερα μετα κόπων και βασάνων!
Πραγματικά αυτό το καθεστώς όσον αφορά τα ταινιάκια μικρού μήκους δεν το καταλαβαίνω. Και ειδικά στην Ελλάδα. Εννοείται πιο εύκολα μπορώ να βρω ακόμα και μία ταινία ρώσικης προέλευσης. Ελληνική με τίποτα. Συνηθίζω πλέον να λέω σε διάφορες συζητήσεις: "Ε, είναι ελληνικές οι ταινίες αυτές που λες, που να τις βρούμε;!;!;".. Ε βέβαια στην Ελλάδα είναι δύσκολο να βρεις τις ελληνικές ταινίες. Λογικό δεν φαίνεται??? Πέραν δλδ του ελληνικού κέντρου κινηματογράφου και του όλου κυκλώματος, ακόμα και τις δουλειές ανεξάρτητων δημιουργών δύσκολα τις βρίσκει κανείς.
Ντάξει, γενικά έιμαι άσχετος με όλα αυτά, έιμαι απλά θεατής στην όλη ιστορία αλλά ρε γμτ δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας δημιουργός να μην νιώθει την ανάγκη να δει ο κόσμος την δουλειά του; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Γιατί να περιμένει κανείς πότε κάποιο φεστιβαλάκι ή κάποιο πολιτιστικό κάποιου δήμου, θα ενδιαφερθεί να προβάλει τις ταινίες του; Αλλά και όσον αφορά το ΕΚΚ θα ήθελα να μάθω αν τυχόν χρηματοδοτηθείς μετά χάνεις παντελώς τα δικαιώματα πάνω σε αυτήν; Τα κατέχουν μόνο οι εταιρίες προώθησης ας πούμε; Υπάρχουν ταινίες που χρηματοδοτούνται και μετά δεν παιζονται πουθενά. Ακόμα και σε αυτήν τη περίπτωση ο δημιουργός δεν μπορεί να κάνει κάτι; πχ να την ανεβάσει στο ιντερνετ; Γιατί διαφορετικά μένει η ταινία απλά σε ένα χρονοντούλαπο και κανείς δεν την είδε ποτέ.Τέλοσπάντων αν κάποιος γνωρίζει κάποια πράγματα ας μας διαφωτίσει.
Ας επιστρέψουμε σε εκείνη την ωραία βραδιά με τα ταινιάκια μικρού μήκους. Τότε λοιπόν είχα δει και την εν λόγω ταινία που παραθέτω παρακάτω. Την οποία πάλι έκανα καιρό να την βρω άλλα πήρα διπλή χαρά όταν τη βρήκα πια(έτσι όπως μας έχουν κάνει...) ! Η συγκεκριμένη είναι βουβή οπότε ήταν ακόμα καλύτερα για μένα τον "αγγλομαθή"! Θα χαρώ πολύ να την δείτε (όσοι δεν ήσασταν τότε εδώ) και να μου πείτε πως σας φάνηκε. Βέβαια το "μικρού μήκους" είναι σχετικό, καθώς το ταινιάκι κρατάει κανα μισάωρο. Οπότε χρειάζεται να έχετε λίγο χρόνο. Σβήστε φώτα, βάλτε full screen, δυναμώστε τα ηχεία γιατί η μουσική επένδυση είναι εκπληκτική) και απολαύστε...



Και μ' όλα αυτά τώρα μου ήρθε στο νου και εκείνη η ταινία που πέρασε από χίλια μύρια κύματα. " Οι ισοβίτες " του Θ. Μαραγκού. Είχε και αυτή τη τιμητική της στα σινεμα. Παίχτηκε καμιά δυο φορές και αυτό ήταν όλο. Παρόλο που μιλάμε και για έναν αναγνωρισμένο υποτίθεται σκηνοθέτη. Τεσπά, μπορούμε να την βρούμε πουθενά;

Άγραφα - Ελατάκος - Λίμνη Πλαστήρα (μέρος 1)

Είχα πει πριν κάμποσο καιρό πως θα βγάλω και τις δικές μου φωτογραφίες... Η υπόσχεση έγινε πραγματικότητα λοιπόν μόνο λίγες μέρες από εκείνο το ποστάκι. Τόσο καιρό έλεγα να ανεβάσω κάποιες , αλλά δεν το έκανα γιατί δεν ήξερα με τι λόγια να τις συνοδέψω. Αργότερα σκέφτηκα απλά να τις ανεβάσω μόνες τους, αρκετές λέω δεν είναι; Αυτές οι φωτογραφίες δεν περιγράφονται με λόγια μάλλον. Τελικά τώρα που τις ξανάβλεπα αναρωτιόμουν μήπως είχα ταξιδέψει απλά μέσα σε ένα παραμύθι:

Μια φορά κι έναν καιρό 8 συνοδοιπόροι ξεκίνησαν για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι χωρίς να έχουν κάποιον οδηγό, κάποιον χάρτη και χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ψάχνουν. Αυτό το ταξίδι το είχαν υποσχεθεί σε ένα πνεύμα που είχε εμφανιστεί μπροστά τους μία μέρα που ήταν όλοι μαζεμένοι σε ένα χωριό με χαμηλά πέτρινα σπίτια και αλώνια. Εκεί που πίναν και έτρωγαν σε ένα τέτοιο πέτρινο σπίτι, εμφανίστηκε το πνεύμα και είπε:

"Βρείτε το μέρος εκείνο που οι κορυφές των δέντρων αγγίζουν τον ουρανό, οι παγωμένες φτέρες σχηματίζουν απέραντα λιβάδια και τα βράδια ξεπαγώνουν, αργοσαλεύουν και αρχίζουν το κουβεντολόι. Βρείτε αυτό το μέρος που οι αράχνες φτιάχνουν ιστούς από πάγο και τους σκαλίζουν περίτεχνα. Εκείνο το μέρος όπου το χιόνι δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά από την δύση προς την ανατολή. Εκείνο το μέρος που οι οξιές γειτονεύουν με τα έλατα και στήνουν συχνά πυκνά μεγάλα γλέντια και ακούγεται το τράνταγμα της γης από τα βαριά τους βήματα ως τα πέρατα. Και μέσα σε όλα αυτά κάπου εκεί θα βρείτε και εκείνα τα παράξενα μανιταρόσπιτα απ΄το στρουμφοχωριό. Πηγαίνετε σε εκείνο το μέρος και όταν θα συναντήσετε μπροστά σας δύο πελώριες - γιγαντιαίες πόρτες τότε θα έρθω ξανά και θα σας αποκαλύψω ένα μεγάλο μυστικό."

Οι 8 φίλοι ξεκίνησαν γρήγορα... Τόσο γρήγορα που το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκαν άλλα έφυγαν με μιας. Πέρασαν βουνά, πεδιάδες και μια μεγάλη λίμνη...

Κάπου στο δρόμο όμως τους έπιασε χιονιάς. Εκεί καταρχήν κατάλαβαν ότι ακόμη δεν έχουν φτάσει στο μέρος που το πνεύμα τους είχε περιγράψει αφού το χιόνι έπεφτε ακόμη από τον ουρανό.

Το χιόνι όμως άρχιζε σιγά σιγά να πυκνώνει όσο ανέβαιναν το βουνό κι έτσι αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στην πρώτη καλύβα που βρήκαν μπροστά τους. Το χιόνι δεν σταμάταγε και το κρύο ολοένα και γινόταν πιο τσουχτερό όσο νύχτωνε. Τότε οι φίλοι κατάλαβαν ότι θα διανυκτέρευαν εκεί. Και είπαν πως θα πρέπει να ανάψουν φωτιά στο καλύβι και βγήκαν στο δάσος με τσεκούρια και πριόνια για να κόψουνε ξύλα.

Και είπαν ότι θα ‘πρεπε να βρούνε και νερό γιατί άμα νυχτώσει θα είναι δύσκολα και οι 3 απ’ αυτούς παρά τις δυσκολίες του καιρού ξεκίνησαν για αναζήτηση νερού ενώ ένας άλλος έβαλε ένα ταψί έξω για να γεμίσει με το χιόνι που αργότερα θα το λιώνανε στη φωτιά. Κι ενώ τους 3 τους χτυπούσε ο αγέρας δυνατά και το χιόνι, προς μεγάλη τους χαρά βρήκαν ένα ποτιστήρι για τα ζώα, που χρησιμοποιούσαν μάλλον οι βοσκοί, και αποφάσισαν από εκεί πως θα γεμίσουν μπουκάλια και θα φέρναν νερό στο καλύβι.

Έτσι κι έγινε. Πήραν το δρόμο του γυρισμού και βρήκαν ήδη τη φωτιά αναμμένη για να ζεσταθούν μετά απ’ τη δύσκολη και κρύα αυτή ημέρα. Η νύχτα δεν άργησε να πέσει στο δάσος… Λίγη κριθαρόσουπα, λίγο τσίπουρο και κρασάκι ήταν ότι πρέπει, ενώ ένα κορίτσι απ’ την παρέα τους εξιστορούσε παραμύθια από την Περσία.

…

Ενώ μέσα στο δάσος ξεχώριζε κανείς λίγο φως απ’ τα κεριά και τη φωτιά που η παρέα είχε ανάψει μέσα στο καλύβι, ένα αλεπουδάκι κοιτούσε ανάμεσα απ’ τα δέντρα από μακριά τα παράθυρα και τα μάτια του σπινθηροβολούσαν. Ίσως να ‘ταν και το πνεύμα που παρακολουθούσε τους 8 ταξιδιώτες του παραμυθιού μας…

(Η ιστορία μας συνεχίζεται)

Χριστουγεννιάτικες εικόνες στην γειτονιά

Τα παιδιά λένε τα κάλαντα στην γειτονική τράπεζα. Μετά δεν μπορούν να βγούν. Ποιος ξέρει … Ίσως να φταίνε τα τριγωνάκια που είναι μεταλλικά. Περιμένουν την ρομποτική φωνή να τους πει πότε θα ανάψει το πράσινο.

Στο γειτονικό Πλαίσιο η πολιτική του καταστήματος προστάζει οι εργαζόμενοι να είναι στο κλίμα των ημερών. Φοράνε σκούφους με φωτιζόμενα λαμπάκια.

Στην ΔΟΥ της περιοχής τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Κανείς δεν ακούει. Άπειρος κόσμος. Όλοι αγχωμένοι. Όσοι δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν το σήμα παραδίδουν πινακίδες και άλλοι τα βρήκαν τελευταία στιγμή ή βρήκαν χρόνο τελευταία στιγμή.

Στα ΕΛΤΑ της γειτονιάς έχει πολύ μεγάλη ουρά. Τετοιες μέρες λογικό είναι. Όλοι σπεύδουν να στείλουν κάρτες – εγκάρδιες – ευχές – δέματα με δώρα! Κι εγώ πήρα αριθμό. Είχα ένα συστημένο. Περίμενα ανυπόμονα να το πάρω στα χέρια μου. Ποιος ξέρει ποιος με θυμήθηκε! Επιτέλους ένα γράμμα… Πέρασαν περίπου 2,5 ώρες για να έρθει η σειρά μου. Είχα το 198… Στο 6 ταμείο. Όλα τα έχω ταυτότητα, πορτοφόλι, το απόκομμα του συστημένου… όλα. Καλημέρα, χρόνια πολλά… Η ταμίας επιστρέφει με ένα φάκελο της Ατλαντικής ασφαλιστικής. Έληξε, έγραφε μέσα. Ευχαριστούμε για την συνεργασία. Βγαίνοντας κοίταξα καλύτερα τι κρατάνε όλοι αυτοί που περιμένουν στα χέρια τους. Τέλη κυκλοφορίας έγραφε.

Έχει μεσημεριάσει. Τα παιδιά με τα τρίγωνα τρώνε χάμπουργκερ στα goodys και σάντουιτς στον Γρηγόρη της γειτονιάς.

Ό,τι επιθυμείς

Σκεφτόμουν πρόσφατα εκείνο το πανηγυράκι που έγινε πρόσφατα με αυτό που λένε "δημοτικές εκλογές" αν θυμάμαι καλά... Και έλεγα από μέσα μου...

- Μαλάκα! ε Μαλάκα!!! Μαλάκααααααα!!!!!! Όλο λάθη! Μια ζωή λάθηηηηη!!! Θυμάσαι σε κάτι γιορτές που έλεγες σ' εκείνο το φιλαράκι σου "Σταύρο χρόνια πολλά ρε, ό,τι επιθυμείς! " τι Ο,ΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΒΡΕ ΜΑΛΑΚΑΑΑΑΑ! Που ξέρεις εσύ τι θα επιθυμεί το "φιλαράκι" μετά από ένα - δύο - δέκα χρόνια;;;; Μπορεί να επιθυμέι την κοπέλα σου! Ή μπορεί να επιθυμεί τον θάνατο σου τέλοσπαντων... Π-Ο-Υ Ξ-Ε-Ρ-Ε-Ι-Σ???

Το 2010 λοιπόν ο "Σταύρος" "επιθυμεί" να γίνει δημοτικός σύμβουλος με το σχήμα της δεξιάς στην περιοχή όπου μεγαλώσατε μαζί ... ναι, ναι... κι εσύ Μαλάκα έχεις ευχηθεί ότι επιθυμεί! Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα (που ακόμα δεν έμαθα) αναλαμβάνω λοιπόν την ευθύνη... Ναι Κύριοι... Έφταιξα. Αμάρτησα. Και δεν είναι μόνο αυτός. Μαθαίνω και για άλλους παλιούς φίλους τα ίδια. Έφταιξα εις διπλούν λοιπόν... έις τριπλούν. (Πόσο να αντέξει κανείς;) Και ξαναλέω: Αναλαμβάνω κάθε ευθύνη που μου αναλογεί καθώς βοήθησα με τις καταραμένες ευχές μου να γίνει ο τύπος "αυτό που επιθυμεί". Και αν κάποιος απ ' αυτούς που εγώ υποβοήθησα με τις ευχές μου σας φορτωθεί στο κεφάλι, γίνει αφεντικό σας, δήμαρχος σας, πρωθυπουργός, πλανητάρχης... να ξέρετε ότι πάλι αναλαμβάνω την ευθύνη! Ρίξτε με στην πυρά! Έχω κάνει ηλιθιωδώς πολλές φορές αυτή την ευχή. Ως εκ τούτου λοιπόν σας συμβουλεύω κι εσάς γι' αυτή την προπαγάνδα του "Ό,τι επιθυμείς" προσέξτε την επόμενη φορά που θα την ξεστομίσετε! Ή μπορείτε να κάνετε πίσω από την πλάτη σας αυτό:

"Χεχε.. ότι επιθυμείς Σταύρο..."

Κρατήστε λοιπόν μια πισινή... Ποτέ δεν ξέρεις... Αν και για ' μένα πρέπει απλά η ευχή αυτή να καταργηθεί. Ζητάμε λοιπόν άμεση απόσυρση της ευχής ΤΩΡΑ! Και διαγραφή των παλαιότερων παραπτωμάτων για ανθρώπους που ευχήθηκαν τα λάθος πράγματα στις λάθος στιγμές. Οι ευθύνες είναι πολλές, το παρελθόν βαρύ! Πως να αντέξει κανείς τόσο βάρος στις πλάτες!;!;

Και κάπου εδώ έρχεται να συμπληρώσει ο παρακάτω κύριος Kurt Vonnegut (1922 - 2007 Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας) (ιδέα δεν είχα ποιος είναι αλλά αυτό που είπε είναι επικό) :
"Ο πραγματικός τρόμος είναι να ξυπνήσεις ένα πρωί και να ανακαλύψεις ότι οι συμμαθητές σου από το Γυμνάσιο κυβερνάνε τη χώρα."

...εμένα μου λές...

FreeFall

You're out on the ocean and you get pulled down
Freefall to the bottom
Like when you're drowning or falling asleep
You get turned around
And when you think you're swimming to the surface
You're swimming straight down.
Down to the bottom. All the way to the bottom.

Secret codes and cryptograms
I'm lost in your words I'm swimming.
We're going down to the bottom. All the way to the bottom.
Rapture of the deep.

I got your letter. I couldn't read it. It was a cryptogram.
Did it say Take me with you or Take me as I am?
We're going down to the bottom.
All the way to the bottom. We get turned around.
There is another world spinning inside of this one.

I remember where I came from
There were tropical breezes and a wide open sea
I remember my childhood
I remember being free.

Down to the bottom.
All the way to the bottom. We get turned around.
There is another world inside of this one.
Rapture of the deep.

We're going down to the bottom.
There is another world spinning inside of this one.

Ίσως να μπορούν να δοθούν αρκετές ερμηνείες στους στίχους αυτού του κομματιού:

Ώρες ώρες αυτή η αίσθηση της ατέρμονης πτώσης... απλώνεται σε όλα τα στάδια της ζωής
Η ελπίδα μας κάνει να νομίζουμε ότι επιπλέουμε στην επιφάνεια... όμως η πτώση μας καλά κρατεί.

Όντως υπάρχει ένας κόσμος που στριφογυρνάει μέσα σε αυτόν... χτίζεται και γκρεμίζεται... Ξανά και ξανά. Ο καθημερινός αγώνας για την διεκδίκηση της ζωής μας καλά κρατεί.

Ελπίζουμε ότι επιπλεόυμε...
Μέχρι να γίνει ξεκάθαρη η πτώση μας.

Η φαντασία σας συμπληρώνει την ερμηνεία του κομματιού. Άλλωστε αυτό το δικαίωμα μας το έδωσε η δημιουργός του...

Πλησιάζουμε...

Νοιώθετε τις ανάσες μας;

H αίσθηση της παρατήρησης

Κέντρο του δωματίου,

μετράω αντίστροφα, οι ανάσες μετρημένες...

Τόσο βαριά πλέον αυτή η αίσθηση... Μια καθημερινή θορυβώδης υπόκωφη μουρμούρα.

Η αίσθηση της παρατήρησης - σαν να υπήρχα και να παρατηρούσα ως ένα δεύτερο αιωρούμενο πρόσωπο -. Στρέφομαι αέναα γύρω από τον άξονα μου άλλα ταυτόχρονα υφίσταμαι ως παρατηρητής αψηφώντας την βαρύτητα.

Τι παρατηρώ; Μια παρατήρηση δεν αρκεί να γεμίσει το κενό ανάμεσα μου. Αέναες στροφές γύρω από τις παρατηρήσεις. Αέναες στροφές γύρω από το κενό.

Η αέναη εικόνα...

Ακόμη στο κέντρο του δωματίου,

μετρήσιμες παράμετροι - οι στιγμές.

Ο άξονας - μεταφορικά- είναι η σύνδεση της ζωής με τα λάθη, τις επιλογές, τις επαναλαμβανόμενες συνθήκες θλίψης και τις εικονικές ελπίδες. Το κενό δεν γεμίζει παρατηρώντας. Θα είναι τελικά αέναη η θορυβώδης λειψή-ανεκπλήρωτη καθημερινότητα; Ανασαίνοντας όλο και πιο γρήγορα πλέον...

Η φαντασία είναι μία χίμαιρα... Δεν συμπληρώνεται, δεν μορφοποιείται, δεν καλουπώνεται γι' αυτό γεννιέται πάντα ως “μερικό” - στο περίπου δηλαδή - Παραμένει εγκλωβισμένη μέσα σου, τρώει τα σωθικά σου και μετά ζει από την αναγέννηση τους.

Ήδη παρατηρώ τον εαυτό μου, να παρατηρεί το σώμα μου, που περιστρέφεται...

Τελικά νιώθω σαν ένας καθρέπτης. Άπειρες επαναλαμβανόμενες εικόνες... και εγώ να παρατηρώ το βάθος των επαναλήψεων μου -μία να περιστρέφομαι στο κέντρο του δωματίου και μία να με κοιτάω από ψηλά- παρατηρώντας τι συμβαίνει μέσα μου. Άπειρες παρατηρήσεις, άπειρο το βάθος... αέναος ο εγκλωβισμός μου.

Η επαναλαμβανόμενη φαντασιακή οπτική και μέτρηση των παραμέτρων κούρασε.

Κουράστηκα να παρατηρώ το κενό γύρω μου να συνθλίβει τον άξονα μου, προτιμώ απλά την αέναη αιώρηση... Άλλωστε η φαντασία μου λειτουργεί πλέον χωρίς σύνδεση με τον άξονα...

Η φαντασία ως τελική εικόνα δεν θα υπάρξει ποτέ... Υπάρχει μόνο στην μοναδικότητα της στιγμής της γέννησης ενός ονείρου, μίας ιδέας... Σκεφτείτε λίγο τα δευτερόλεπτα της γέννησης.

Πριν λίγο πέρασε η στιγμή της αναγέννησης. Το τώρα... με κερνάει με την ματαιότητα του ξανά.

(photo: Robert & Shana Parkeharrison- "Earth Elegies")

Μουσική συνοδεία (πατήστε τον τίτλο) Hauschka-One wish

Puppeteer Philippe Genty

Όταν μια κούκλα συνειδητοποιεί ότι δεν είναι αυτοκινούμενη... Καιρός είναι να συνειδητοποιούν και οι δημιουργοί τους ότι δεν είναι αυτοκινούμενοι και να αυτονομούνται σιγά σιγά...

"Ο τυχαίος ξεπεσμός ενός γελωτοποιού"

Αναδημοσίευση από το Ταξίδι Χωρίς Χάρτη:

Κάποια στιγμή κάπου στο 1968 ο Ντάριο Φο σε μία συνέντευξη στην εφημερίδα Λιμπερασιόν λέει: "...Η αστική τάξη δεχοταν να την κριτικάρουμε ακόμη και άγρια μέσα από την σάτιρα και το γκροτέσκο, αλλά με τον όρο να την κριτικάρουμε από το εσωτερικό της δικής της δομής. Όπως ακριβώς ο γελωτοποιός του βασιλιά έχει το ελεύθερο να λέει τα πιο βαριά πράγματα ακόμα και για τον ίδιο τον βασιλιά, φτάνει να το κάνει μεσα στην αυλή, ανάμεσα στους αυλικούς που γελούν , χειροκροτούν και λένε: "Για κοίτα πόσο δημοκρατικός είναι ο μονάρχης μας". Για την αστική τάξη ήταν μάλιστα ένας τρόπος να αποδείξει στον εαυτό της πόση κατανόηση είχε, πόσο ήταν...δημοκρατική. Οι μεγάλοι βασιλιάδες, οι ισχυροί που καταλαβαίνουν καλά ορισμένα πράματα πληρώνουν πάντα τους γελωτοποιούς της αυλής για να τους ειρωνεύονται..."

Κάπως έτσι λοιπόν οι Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε αποφασίζουν να σταματήσουν παρά την επιτυχία τους τις παραστάσεις στα αστικά θέατρα. "Είχαμε βαρεθεί να κάνουμε τους γελωτοποιούς της αστικής τάξης..." Και ενώ φαίνεται πως ο λόγος τους τελικά στηρίχθηκε και από τις πράξεις όταν η εξουσία μεταλλάσεται και ελίσεται με ακόμη πιο έξυπνους τρόπους αποφασίζει να χειραγωγήσει ακόμη και αυτό το ριζοσπαστικό καλλιτεχνικό κομμάτι της Ιταλίας και έτσι το 1997 το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας απονέμεται στον Ντάριο Φο!Μεγάλη η έκπληξη για όλους... "Μα καλά είναι δυνατόν να πάρει το βραβείο ένας κλόουν;;" Ο φασίστας Ιταλός πολιτικός θα πει πως "έιναι ντροπή να παίρνει το Νόμπελ ο Φο" άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές που είχαν δεχτεί επιθέσεις ο Φο και η Ράμε από ακροδεξιούς, η τελευταία μάλιστα βιάστηκε και ξυλοκοπήθηκε άγρια σε μία από αυτές τις επιθέσεις. Άλλοι λέγανε πως "επιτέλους το πήρε και ένας δικός μας" και άλλοι περιμένουν πως δεν θα το δεχτεί. Όμως ο Φο θα παραλάβει τελικά το βραβείο και δηλώνει σε ένα εμβρόντητο κοινό ότι το ενα εκκατομύριο δολλάρια που συνοδεύουν το Νόμπελ θα δωθούν για τον αγώνα απελευθέρωσης 3 πολιτικών κρατούμενων (Σόφρι, Μπομπρέσι, Πιέτροστεφάνι) μέλη της Lotta Continua (πολιτική οργάνωση και εφημερίδα), που εκείνη την εποχή είχαν καταδικαστεί σε 21 χρόνια φυλάκιση, ως υπεύθυνοι για τη δολοφονία του διοικητή της αστυνομίας Καλαμπρέζι στο Μιλάνο το 1972. Ο Καλαμπρέζι βέβαια δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Ήταν ένα πρόσωπο από τα πιο γνωστά στο ισχυρό παρακράτος της Ιταλίας με πολλές διασυνδέσεις με στρατιωτικούς αξιωματικούς που ονειρεύονταν το πραξικόπημα αλλά ήταν και ο υπαίτιος κατά πολλούς για την δολοφονία που βαφτίστηκε "αυτοκτονία" του Τζουζέπε Πινέλι, καθώς ήταν ο επικεφαλής των τριήμερων ανακρίσεων του κατά τις οποίες προσπαθούσε να φορτώσει σε αυτόν την έκρηξη στην Πιάτσα Φοντάνα που στοίχισε την ζωή 16 ατόμων. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων κάποιοι διακρίνουν το σώμα του Πινέλι να εκπαραθυρώνεται από τα γραφεία της αστυνομίας. Από εκεί εμπνέεται και ο Φο και γράφει τον "Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού". Αργότερα θα αποδειχτεί πως η έκρηξη ήταν έργο των μυστικών υπηρεσιών.

Από εκείνες τις εποχές των βασιλιάδων και των γελωτοποιών της αυλής ή από εκείνες τις εποχές των μολυβένιων χρόνων της ιταλικής δικαιοσύνης δεν απέχουμε σχεδόν καθόλου. "Η εξουσία και η έννοια της είναι διαχρονική, η μορφή της όμως αναδημιουργείται διαφορετική κατά καιρούς απ’ τον ίδιο της τον εαυτό" θα πει αργότερα, στο περίπου, ο επίσης Ιταλός Πιερ Πάολο Παζολίνι στο θεατρικό του έργο "Καλντερόν" και δεν θα έχει καθόλου άδικο.

Μετεξέλιξη σημερινών γελωτοποιών της αυλής απεικονίζει και το "παρακάτω εικαστικό έργο":

Τώρα βέβαια αναρωτιέται κανείς, να τους συμπεριλάβουμε ως τους γελωτοποιούς του βασιλιά, ή τους ίδιους τους εξουσιαστές; Μικρή η διαφορά, ε; Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και η ιστορια συνεχίζεται και καπηλεύεται συνεχώς τις αξίες κάποιων πιο γνήσιων ανθρώπων και έιναι σημαντικό να μπορεί κανείς να διακρίνει που κρύβεται από πίσω το "φίδι"... Έτσι λοιπόν φέτος στο "αστικό" θέατρο (θα μου πεις ποιο αστικό και ποιο όχι τώρα όπως έχουμε γίνει...και δεν θα'χεις και άδικο) "Ριάλτο" ο πάμπλουτος "αριστερών φρονημάτων" Κ.Σπύρος Παπαδόπουλος έναντι 18 ευρακίων, έκαστος, μας παρουσιάζει την παράσταση του Ντάριο Φο "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού". Και εννοείται τα παραπάνω δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα συμβαίνουν αλλά έτσι αναφέρω κάποια παραδείγματα που τώρα μου ήρθαν. Και τέλος έτσι γιατί μόλις τώρα μου ήρθαν και αυτά στο μυαλό...

Πόσο γελοίο είναι να έχεις το φίλτατο Wyclef να τραγουδάει "Diallo Diallo" , για τον νεαρό μετανάστη Amadou Diallo που δολοφονήθηκε άνευ αιτίας με 16 πιστολιές το 1999, παραλαμβάνοντας το "Νόμπελ Ειρήνης" και φωνάζοντας ακίνδυνα συνθηματάκια "we dont need war" και άλλα τέτοια χαριτωμένα σε ένα επίσης χαριτωμένο κοινό που οι μίσοι απ' αυτούς ευθύνονται για τους πολέμους που αναφέρει ο Kύριος Wyclef;

http://www.youtube.com/watch?v=rhXAW32X5I8&feature=related

Πόσο γελοίο επίσης είναι η Κ.Λιάνα Κανέλη να μας κάνει πρωτοποριακές δηλώσεις παραλαμβανοντας βραβείο του Life and Style θέλοντας να μας υποδείξει μία λογική media assassin που καθόλου όμως δεν μας πείθει για αυτό!

http://www.youtube.com/watch?v=lDe3kp_FbqU

Μια χαρά την βλέπω να ταιριάζει με όλο τον υπόλοιπο συρφετό εκεί μέσα... Άντε καλά μυαλά να έχουμε για να ξεχωρίζουμε την τέχνη από τα σκατά (την είπα την λέξη, δεν άντεχα με τόση αηδία).

Τα όσα λέγονται για τον Ντάριο Φο βασισμένα εξ ολοκλήρου στο βιβλιαράκι που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πανοπτικόν "Ντάριο Φο - Εναντίον των γελωτοποιών" και συγκεκριμένα από την εισαγωγή του βιβλίου του Κώστα Δεσποινιάδη. Τα υπόλοιπα για τον Φο και για την Ιταλία του 70 από τον Ιο της Ελευθεροτυπίας εδώ:

http://www.iospress.gr/ios1998/ios19980118a.htm

ενώ για το Καλντερόν του Παζολίνι κάποια λίγα λέγονται εδώ:

http://pikralida.blogspot.com/2007/05/blog-post.html

Το στενσιλ παραπάνω από την ομάδα Political zoo.

Ενώ για τον Amadou Diallo μπορείτε να διαβάσετε εδώ: Amadou Diallo

Απόπειρες 21: Παλιό...

Απόπειρες 20: Η επανάληψη

Η έννοια...

<< Η έννοια της οικονομικής ανάπτυξης που υφίσταται εδώ είναι η μεγαλύτερη εναλλακτική λύση που υπάρχει σήμερα για να καταλάβει η κοινωνία, ότι με το να καταστρέψει αυτές τις περιοχές καταστρέφει και την επιχειρηματικότητα. Αν δώσετε κάποια οικονομική αξία σ' ένα φυσικό περιβάλλον, τότε είναι η μόνη εναλλακτική που υπάρχει προκειμένου αυτό να γίνει σεβαστό από την κοινωνία...>>

Η παραπάνω δήλωση έγινε από τον Κλοβίς Μπόρχες της ΜΚΟ SPVS (Society for Wildlife Research and Environmental Education) με έδρα τον Παναμά, αλλά με δράση σε όλων τον κόσμο...

Μετά από αρκετό καιρό είπα να δω το καινούριο ντοκιμαντερ του Εξάντα "Πουλώντας αέρα"... Το ντοκιμαντερ περιγράφει την νέα δράση τον πολυεθνικών οι οποίες στο ένα μέρος του ημισφαιρίου προστατεύουν ενα οικοσύστημα (με την λογική της συνθήκης Κίοτο και μίας οικονομικής επένδυσης...) και στο άλλο μέρος, καταστρέφουν ολοκληροτικά ένα άλλο. Εντάξει ίσως δεν δίνω με αυτά τα λίγα λόγια την πλήρη εικόνα του ντοκιμαντέρ, οπότε είναι ενδιαφέρον για τον καθένα μας να το δει...

Βασικά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η δήλωση (μου έκατσε πολύ άσχημα) αυτού του τύπου από την συγκεκριμένη ΜΚΟ που διαχειρίζεται- ελέγχει τις εκτάσεις του δάσους του Ατλαντικού, για χάρη 4 πολυεθνικών... Ναι καλά ακούσατε...
Η δήλωση κάθε άλλο από τυχαία είναι. Διότι τα δάση μας πλέον, τα δέντρα... έχουν γίνει εμπορεύματα, έχουν οικονομική αξία...Κάποιος μπορεί να μου πει μα καλά είναι στανταρτ πλέον...τι σου κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση...
Αλλά για μένα ήταν μία από τις στιγμές που λες... αν είναι δυνατόν να ζω σε έναν τέτοιο κόσμο. Εδώ ο τύπος υποστηρίζει ότι η προστασία του περιβάλλοντος, ο σεβασμός μας προς αυτό, η παιδεία μας τελοσπαντων στηρίζεται στο αν το περιβάλλον θαγίνει εμπόρευμα και έχει οικονομική αξία... Δηλαδή είναι κάτι στιγμές που εγώ τουλάχιστον αναρωτιέμαι, πώς είναι να δυνατόν να δεχόμαστε τέτοια μηνύματα και με τέτοια απάθεια να τα ξεπερνάμε... Είναι τραγικό να μιλάει ο τύπος με τέτοια άνεση και να δείχνει το μεγάλο του όραμα, (που είναι στηριγμένο στην λειτουργία της κοινωνίας μας)... Λέγοντας ωμά και ξεκάθαρα πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική - για να μάθουμε, για να διαπαιδαγωγηθούμε, να αποκτήσουμε αξίες και ιδανικά- από το να γίνουν τα πάντα εμπόρευμα. Δηλαδή λέω εγώ τώρα... (αφελέστατα, θέλοντας και την άποψη σας σε αυτό το θέμα) για να τα λέει όλα αυτά η κοινωνία μας έχει γίνει ένα εμπορεύσιμο πράγμα... και το μόνο που αναγνωρίζει είναι η οικονομική αξία και το χρήμα. Εμείς -για ακόμη μια φορά- πόσο χαζοχαρούμενα μέλη της κοινωνίας μπορεί να φαινόμαστε που βλέπουμε τον ΜΚΟ μάνατζερ να μας το βροντοφωνάζει; Πραγματικά μου έκατσε πολύ άσχημα αυτό που άκουσα... Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι με την στάση μας, με την απάθεια και την απραξία μας, έχουμε δώσει το δικαίωμα να λέγονται τέτοια πράγματα για την βελτίωση της κοινωνία μας...

Αν δείτε το ντοκιμαντέρ θα δείτε και άλλα τρελά πράγματα... του στυλ αστυνομία περιβάλλοντος με πράσινη περιβολή, γκανια και γλοπς σε μια βάρκα να αρμενίζουν στα ποτάμια του οικοσυστήματος του Δάσος του Ατλαντικού!!! Κόβοντας κλίσεις και συλλαμβάνοντας ψαράδες.
Επίσης θα δείτε πως ένα δάσος έχει αγοραστεί από τις 4-5 πολυεθνικές και έχει πραγματικά γίνει ιδιωτικό... Και πώς η αστυνομία περιβάλλοντος η οποία δείθεν δρα για να προστατεύσει το περιβάλλον καταστέλλει τους ανθρώπους των κοινοτήτων που ζουν από το δάσος και το ποτάμι.
Να σημειωθεί ότι κάθε δέντρο έχει ιδιοκτήτη μια πολυεθνική... Και οι ΜΚΟ κάνουν την έρευνα τους, με χρηματοδότηση των πολυεθνικών, -με ταμπελάκια σε κάθε δέντρο- για να διαπιστώσουν πώς τα δέντρα μπορούν να αποτελέσουν μια προσοδοφόρα επένδυση (όμορφη μελετητική και επιστημονική δράση)...




Υ.Γ Φώτο από το ντοκιμαντέρ του Εξάντα...

Ελατάκος Οκτώβριος 2010

Αν μας αναζητήσει κανείς θα είμαστε σ' αυτό εδώ το καλύβι:


Περάστε καμιά βόλτα ή βάλτε μια φωνή!!!
Τα λεμε! Αντε για παρηγοριά σας αφήνω να ακούσετε ένα όμορφο τραγουδάκι από τους υπέροχους oneira 6tet η quartet τελοσπάντων... αμάν κι αυτοί ένα πιο φυσιολογικό όνομα δεν θα έβλαπτε!



υγ. Η φωτογραφία δεν είναι δική μου. Αλλά θα τις βγάλω κι εγώ τις φωτο μου που θα πάει. Προς το παρών ευχαριστώ τα παιδιά που παραχώρησαν χρήσιμες πληροφορίες και φωτογραφίες στο oreibasia.gr

Πρός Αναζήτηση...

Κάνοντας την συνηθισμένη -καθημερινή- διαδρομή πλέον Βούλα-Πετράλωνα, συνειδητοποίησα ότι μόλις που είχα εντοπίσει γιατί τώρα τελευταία νιώθω λειψός και μπερδεμένος (παρόλα τα εντοπισμένα προβλήματα...)
Κοινώς κάτι δεν μου πήγαινε καλά... κάτι μου έλειπε...

Ακούγοντας λοιπόν το She dances απο GravenHurst...ένα απλό και όμορφο τραγούδι ξαφνικά κάτι άλλαξε μέσα μου... Συνειδητοποίησα ότι στο συγκεκριμένο κομμάτι γίνεται μία αλλαγή στο ύφος του, πράγμα που το έκανε ξάφνου ξεχωριστό και ενδιαφέρον... Κάπως έτσι απρόσμενα γεννήθηκαν οι σκέψεις μου...

Όλη αυτή η πίεση, το άγχος της καθημερινότητας, τα κεφάλαια που δεν κλείνουν στην ζωή μου και μου προκαλούν ασφυξία, η λαχτάρα για την πραγματοποίησή των ονείρων μας, η απογοήτευση, τόσα κι άλλα τόσα συναισθήματα... οι κουβέντες μας, όλες οι εμπειρίες που ζήσαμε τον μήνα Οκτωβρίου ( που πραγματικά ήταν κάθε μία ξεχωριστή) μαζεύονταν η μία μετά την άλλη για να με σπρώξουν τελικά στην μουσική...

Αλλά ασυνείδητα ή και συνειδητά μερικές φορές εγώ τα έσπρωχνα στην άκρη, όπως και την μουσική... Η απλά δεν έδινα τον χρόνο που έπρεπε... Η απλά είχα βάλει τον εαυτό σε αναμονή... Γιατί πρέπει να τρέξουν τόσα και άλλα τόσα πράγματα. Δυστυχώς η ευτυχώς το καμπανάκι χτύπησε...
Αναζητώ από δω και πέρα νότες, ήχους, ατέλειωτες ώρες μπροστά από την οθόνη αγκαλιά με τα πλήκτρα και το κλασσικό μπέρδεμα-παίδεμα με τα χέρια στα τάστα.

Η μελωδία ηχεί ήδη μέσα μου... Μελωδίες είναι όλα αυτά που ζούμε...Αρκεί να μπορούμε να τα κάνουμε τραγούδια... κι ας μην ξέρουμε καν ούτε μία νότα...Καλή ώρα σαν και εμένα !!!

Καλό βράδυ...
Αυτές οι σκέψεις με συντρόφευαν σήμερα μέχρι το "Ταξίδι χωρίς χάρτη"... Μόλις έφτασα!

3 ερωτηματικά γεννιούνται από τις απεργίες στην Γαλλία

Ok. Μπορεί να είμαι απαράδεκτος που θα αστειευτώ με το εν λόγω θέμα ενώ θα έπρεπε ίσως να κάνω πολιτικές αναλύσεις, παραλληλισμούς της κατάστασης της Γαλλίας με την Ελλάδα και μπλα μπλα μπλα αλλά δεν έχω καμία ορεξη για όλα αυτά οπότε θα αρκεστώ στους πραγματικούς προβληματισμούς μου για το θέμα. Αυτοί προέκειψαν από το παρακάτω επίμαχο βίντεο:



Και έρχομαι να ρωτήσω λοιπόν...
1. Τι ρόλο βαράει η μαυροκόκκινη σημαία cnt??? (και που είναι ο Ντουρουτι...)(0.58)

2. Τι ρόλο παίζει ο μπάτσος με το κυκλαλφάδι στην πλάτη???? (0.50)
και τέλος...καθώς και το πιο συνταρακτικό...

3. Ποιό παιχνίδι παίζεται με τον μπάτσο με το μπουφάν redbull?????????? (1.34)

Οι ξεχασμένες λέξεις μας αιωρούνται μέσα στους υδρατμούς και περιμένουν...

Οι ξεχασμένες λέξεις μας αιωρούνται μέσα στους υδρατμούς και περιμένουν...

Δεν φταίει τόσο που τελικά τα λεγόμενα μας δεν πήραν ποτέ υπόσταση.
Δεν φταίει τόσο ο χρόνος.

Ούτε καν η ανεπάρκεια του νου μας που παρακαλά το συναίσθημα για να δείξει το δρόμο για ένα σύννεφο - για μην μένει άπραγος-.

Φταίει τελικά που οι λέξεις βάλθηκαν να μεσολαβούν μεταξύ των ψυχών μας.

Η ομορφιά και η ελπίδα που βιώνουμε κρίνεται από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε. Πολύ εύκολα η ελπίδα μετατρέπεται σε υδρατμούς και οι ομορφιά ξεχνιέται σαν τις λέξεις και τις κουβέντες που περνάν στην λήθη.

Μα πόσο πιο ουσιαστική μοιάζει κάποιες στιγμές η ζωή
όταν μοιράζεται μόνο με σιωπή και με συναισθήματα.

Κάπως πρέπει ν' ανέβω στο σύννεφο; Πρέπει τουλάχιστον να θυμηθώ τις λέξεις και ίσως να θυμηθώ κι αυτό που βάλθηκαν να ντύσουν...

Απόπειρες 19: Ζωή

Ναι είναι άχαρες οι ζωές μας. Ανυπόφορες. Πηδάμε από ταράτσες 8 πατωμάτων και την μία καταφέρνουμε και ανοίγουμε φτερά ενώ την άλλη κυλιόμαστε αιμόφυρτοι στο πεζοδρόμιο. Και η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουμε. Άλλες πάλι κρίνουμε ανώφελη, άσκοπη την προσπάθεια για την πτήση και απλά πηδάμε. Δεν γαμιέται! Ούτως η άλλως το κτίριο καίγεται.

Απόπειρες 18: Λυπάμαι

Πολύ λυπάμαι για τον θιγμένο που πληγώθηκε.
Μα πιο πολύ λυπάμαι για τον πληγωμένο που σιωπά. Για να μην θίξει τον προηγούμενο.

Απόπειρες 17: Τι είμαστε...

Τι είμαστε ρωτάς... Περιπλανώμενες ευτυχισμένες θλίψεις που αναζητούν τα ανύπαρκτα. Γέλια ντροπαλά που νοιώσαν πως είναι να μην μπορεί κανείς να γελάσει και βιώνουν αέναα την αμηχανία. Ανάμεσα από ερείπια περνάμε και με κλεφτές ματιές κοιτάζουμε και κοιταζόμαστε. Βλέπουμε τις καταπλακωμένες ψυχές και αδυνατούμε να σηκώσουμε τα συντρίμια. Κοιτάμε δεξιά και αριστερά για βοήθεια κι ύστερα πλησιάζει μετά από ατελείωτη ώρα κάποιος. Και αυτός μαζί μας δίχως καμία αυταπάτη ότι θα καταφέρουμε κάτι ακόμη και μαζί, κάνει συνεχώς την ίδια κίνηση. Σπρώχνει κι αυτός, να σηκώσουμε τα συντρίμια. Να ξεθάψουμε την ψυχή. Και είναι σίγουρο πως τίποτα δεν συμβαίνει και είναι σίγουρο πως τίποτα δεν θα συμβεί. Όμως ο εγκλωβισμένος είναι καλύτερα να πεθάνει ελπίζοντας πως θα σωθεί. Είναι καλύτερα.