Υπάρχει και αυτή η ευτυχής κατάληξη

Spontaneous human combustion

Σου την εύχομαι ...

μου την εύχομαι ...



φωτογραφίες: Raheleh Zomorodinia

Σε 10'' θα αυτοκαταστραφεί

Οι πιο ειλικρινείς στιγμές είναι αυτές που καταστρέψαμε όσα έχουμε φτιάξει. Αφού μισούμε τα ίδια μας τα δημιουργήματα
.
.
.
..........Μπαμ!

Η μεγαλύτερη κατάρα

Η μεγαλύτερη κατάρα είναι λένε
όταν κρύβεται στα μάτια αυτών που φταίνε
η ντροπή και μια λύτρωσης συγγνώμη
που κανένας δεν την άκουσε ποτέ ακόμη


Σε ποιον να το πρωτοαφιερώσω; Ας προσέλθουν οι ενδιαφερόμενοι. Τώρα που γυρίζει...

στίχοι: Bd Foxmoor

Σκυλάδικα

Τραγούδια φτηνά/ εκπορνεύουν τα αγνά συναισθήματα με τόσο χυδαίο τρόπο/ και καλώς πράττουν/ δεν τους αρμόζει τίποτα περισσότερο/ αγάπες - φιλίες - έρωτες/ στο διάολο/ μόνο την μοναξιά καθάρια.
Μόνο την ΜΟΝΑΞΙΑ
Τίποτε άλλο

Αδιέξοδο; Παρανάλωμα!

Αυτός ο κόσμος, πόση αγάπη;

Η φλόγα, οι ψυχές...Ένα παρανάλωμα.

Προσπαθούσα να μιλήσω, έβγαιναν οι λέξεις δειλά δειλά από το στόμα μου, μικρός και ανίδεος. Ήμουν σίγουρος ποτέ για κάτι;

Άλλοτε προσπάθησα να νιώσω, να καταλάβω, μια ζωή φτιαγμένη να πονά διπλά. Μια ψυχή που ανατέλλει με το φως του ήλιου σας και πνίγεται με το κύμα της θλίψης σας.

Μα καταλαβαίνει κανείς επιτέλους; Ατέλειωτες ώρες να χαράσσω την ψυχή και να γράφω πάνω της. Ανεξίτηλες είναι οι στιγμές κύριοι, ανεξίτηλα τα συναισθήματα. Όσο και να θες δεν ξεθωριάζουν. Η μεγαλύτερη πληγή.

Προσπάθησα, ειλικρινά μιλώ,

μέχρι και την τελευταία μου στιγμή θα προσπαθώ...

όλοι δεν λέμε ότι έχουμε μια φυλακή, ε αυτή είναι η δικιά μου.

Τελικά... είμαστε -εκτεθειμένα στον άνεμο- κουφάρια που έλκονται. Δεν εξηγείτε αλλιώς.

Ανώφελα, αχάριστα, επιλεκτικά, εγωκεντρικά και πικρά. Είναι μία διαπίστωση μέσα στις χιλιάδες διαπιστώσεις που έχουν γίνει για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ξέρετε πόσο ανούσια μου φαντάζει;

Μια γλυκιά κορφή, η ατέλειωτη ράχη ενός βουνού και ο ατέρμονος κατήφορος. Αυτή κι αν είναι διαπίστωση. Ήμουν σίγουρος από τότε.

Ας πάρω επιτέλους στα χέρια μου το στουπί...

Αιώνια μαυρίλα ε;

Ένα πανέμορφο-πολύχρωμο παρανάλωμα.

Αυτός που δεν καταλαβαίνει,

και αυτός που παθαίνει,

και αυτός που κατανοεί,

και αυτός που μαθαίνει,

και αυτός που πληγώνει,

και αυτός που πονάει,

και αυτός που χαμογελάει,

και αυτός που αγαπάει...ας καεί.

Ο καθένας δίνει την σημασία που αρμόζει, μόνον στον εαυτό του άλλωστε. Αυτό εξηγεί πολλά.

Εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω ωστόσο, δεν το χωράει η ψυχή μου

Απλά λέω την αλήθεια δεν παριστάνω κάτι...

Η ψυχή φλέγεται, όχι άλλες πληγές. Μόνο φωτιά.

Φωτιά που θα απλωθεί στον ανούσιο κόσμο που στήσαμε.

Υ.Γ Όλα τα μαλακισμένα λόγια που δεν μπορούν να ημερέψουν τίποτα όσες φορές και αν τα ξεστομίζουμε..Ας καούν και αυτά.

Υ.Γ2 Να παραφράσω έναν αγαπημένο στίχο... “Να γαληνεύεις, ενώ φλέγεσαι!!!”

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Τα πόδια σου πάνω στα δικά μου. Γυμνά. Δροσερά.
Δεν χόρευε το σώμα μας
χόρευε η ζωή -
η ύπαρξη παραδομένη στην πανέμορφη ελευθερία
Γέλια και γέλια και γέλια
ως τον ουρανό
αγριοπούλια στο αχνό γαλάζιο

ξημέρωμα
Σημαδεύει
Κοιτάζω χαμηλά μόνο για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του, πλησιάζω πιο κοντά, συνειδητά.
Το ράμφος σου γεμάτο αίματα, αίμα στα μάτια σου,στα φτερά σου, τα χέρια σου γεμάτα αίμα, μόνο αίμα, ξαφνικά μόνο αίμα. Αίμα.

Χαμογελάω ανέκφραστα.
Θυμάσαι;
Εγώ τίποτα.

Ψυχή από στάχτες

Και είπε:

Δεν υπάρχει λόγος να υποκρίνομαι. Ξόφλησα. Μου είναι αδύνατον να ζήσω όπως ζούσα. Είναι αδύνατον να κάνω τέχνη. Ίσως μία ψυχή από στάχτες να μπορεί να κάνει και την δική σου στάχτες.

Katatonia - Leaders

Καμία τέχνη δεν μπορεί να προκύψει τότε. Καμία δημιουργία. Η τέχνη υπάρχει μονο ανάμεσα σε αγνά συναισθήματα.(Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα στην αληθινή τέχνη-έκφραση και το εμπόριο. Αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτά εδώ.) Κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει έχοντας δόλο - μίσος στην καρδιά. Και για να προλάβω πιθανές διαφωνίες, όσες φορές για παράδειγμα ένα ποίημα, ένα τραγούδι, αναφέρεται με επιθετικότητα σε υποκείμενα, αντικείμενα, καταστάσεις είναι γιατί στο βάθος ενυπάρχει η αγάπη για μία άλλη ζωή, για κάτι διαφορετικό απ’ αυτό στο οποίο επιτίθεται. Όταν για παράδειγμα ο στίχος στο παραπάνω τραγούδι αναφέρει:

«I split my heart in two but you don’t have it in you. Do you?»

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχουν 3 διαφορετικοί τύποι αγάπης. Αγάπη για τον εαυτό του. Που τον λυπάται. Αναφέροντας ότι χώρισε την καρδιά του στα δύο. Το δεύτερο στοιχείο που ίσως παρατηρήσει κανείς είναι αυτό της ερώτησης «do you?» Η οποία αφήνει περιθώρια ίσως για την ελπίδα. Ελπίζει ακόμα λοιπόν; Άρα αγαπάει ακόμα αυτόν που φαινομενικά μας δείχνει ότι μισεί και του επιτίθεται.

Τέλος για ποιον λόγο γράφτηκε αυτό το τραγούδι; Για ποιον λόγο αναφέρεται η φράση «carbon soul» (ψυχή από στάχτες – από άνθρακα) ; Μόνο για να επιτεθεί; Ή μας πείθει περισσότερο ότι ο δημιουργός κάνει επίκληση στο συναίσθημα του υποκειμένου προκειμένου να καταφέρει να βρει έναν δίαυλο επικοινωνίας έστω και μέσω της επίθεσης αφού παράλληλα με την αγάπη στο υποκείμενο υφίσταται και η αγάπη για τον εαυτό του;

Ίσως τελικά το μίσος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να υπερμαχόμαστε την αγάπη.

Η ψυχή όσο είναι ζωντανή – υγιής δεν ξέρει τίποτα άλλο από το να αγαπά όσο κι αν το μυαλό μας φτιάχνει πολύπλοκα κείμενα, ποιήματα, στίχους, η ψυχή είναι η απλούστερη όλων, υπόσταση. Άϋλη όπως της αρμόζει χωρίς σχήματα που προσθέτουν πολυπλοκότητες. Ούτε κύκλους, ούτε ευθείες, ούτε τετράγωνα όπως εδώ έχουν αναφερθεί πολλές φορές. Άυλη , ίσως τελικά και ανυπόστατη – ανύπαρκτη ώστε να μην αναλυθεί ποτέ. Μακριά απ’ το παντού όπως αναφέρει κι ένα παλιό τραγούδι.

Αλλά και πάλι το ζήτημα είναι αυτό που το τραγούδι αναφέρει και ισοπεδώνει αυτή την ουτοπική ανάλυση για την ψυχή.

Carbon soul.

Ξαφνικά δίνει υπόσταση υλική στην ψυχή και μάλιστα ύλη που έχει υποστεί μία συγκεκριμένη μεταβολή που ίσως καταστρέφει ολοκληρωτικά την υπόσταση που είχε ως τώρα. Στάχτη. Ύλη που κάηκε και απέμεινε στάχτες.

Πως άραγε συμπεριφέρεται ένα πλάσμα με μία ψυχή από στάχτες;

***Το εν λόγω τραγούδι πολύ πιθανόν να αποτελεί αποτυχημένο παράδειγμα, το δέχομαι. Καθώς το συγκρότημα είναι άκρως εμπορικό. Όμως όπως προανέφερα δεν με απασχολεί στο συγκεκριμένο post αυτό το θέμα.

*** Μια αναφορά σχετική εδώ

Η συνέντευξη

-Με τι ασχολείστε;

-Με την ψυχή μου.

-Όχι ... εννοώ αν εργάζεστε.

-Μα ναι... Καθημερινά... Εξοντωτικά ωράρια. Εξαντλούμαι προσπαθώντας να μάθω να ζω. Αυτή είν' η δουλειά μου. Πιστέψτε με. Εργάζομαι πραγματικά σκληρά. Πολύ φοβαμαι ότι θα είμαι αιωνίως εργάτης. Ακούστε με...Καμία προαγωγή δεν προβλέπεται. Είμαι απ' αυτούς που δουλεύουν στα χαμηλώτερα στρώματα του εργοστασίου. Βουτώντας στα βρώμικα παχύρευστα υγρά, ανάμεσα στα γρασαρισμένα γρανάζια, την ζέστη και τον καυτό αέρα. Στα καζάνια που σκάνε, και στις ατελείωτες σκάλες. Στους μεγάλους σκοτεινούς διαδρόμους που καταλήγουν σε αδιέξοδο. Συνήθως ο κάθε ένας από εσάς έχει να αντιμετωπίσει μόνο ένα από τα δύο. Είτε την σωματική κούραση είτε την γραφειοκρατία. Εδώ δεν είναι έτσι. Εδώ τίθενται και οι δυο μέθοδοι σε πλήρη εφαρμογή. Η εξουσία δυσδιάκριτη. Δεν ξέρεις από ποιον και πως εποπτεύεσαι. Δεν αντέχω άλλο αυτό το κάτεργο. Ελπίζω μια μέρα να απολυθώ και την αποζημίωση από αναμνήσεις τους την χαρίζω. Πάντοτε αυτό διεκδικούσα, τα δεδουλευμένα μου. Τώρα ούτε αυτά δεν θέλω πια. Κουράστηκα. Δεν νοσταλγώ τίποτα πια. Μονάχα όσα δεν έζησα.

Fernando Pessoa - H αγωγή του στωϊκού (απόσπασμα)

Το μυστικό του υποσυνείδητου στον συνηθισμένο άνθρωπο: να ζει ανήσυχα τη ρομαντική πλευρά των πραγμάτων, και ρομαντικά τη χυδαία πλευρά της ζωής.

...

Απόδιωξα το όνειρο, θεωρώντας πως είναι ελάττωμα των γυμνασιόπαιδων ή των τρελών. Όμως ταυτόχρονα απόδιωξα και την πραγματικότητα, ή μάλλον μ' απόδιωξε εκείνη, δεν ξέρω γιατί - από ανικανότητα, θλίψη ή έλλειψη κατανόησης. Δεν ήμουν ικανός να απολαύσω κανέναν από τους δύο δυνατούς δρόμους - ούτε τη πραγματική, ούτε τη φανταστική ηδονή.

...

Παρακολουθώ λοιπόν, όπως παρακολουθούσα πάντα (από τότε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, που νιώθω να βιώνω τα πιο ευγενή συναισθήματα), τον πόνο, την αδικία και την αθλιότητα που υπάρχουν στον κόσμο, όπως ένας παραλυτικός παρακολουθεί τον πνιγμό ενός ανθρώπου που κανείς, ακόμα και ένας εύρωστος δεν θα μπορούσε να σώσει. Ο πόνος των άλλων έγινε μέσα μου κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό πόνο: είναι ο πόνος να τον βλέπω, να βλέπω πως είναι ανεπανόρθωτος, και τελικά να νιώθω πως η βεβαιότητα ότι είναι ανεπανόρθωτος με φτωχαίνει ακόμα περισσότερο σε σχέση με αυτή την άχρηστη ευγένεια του να θέλω να κάνω κάτι προκειμένου να τον επανορθώσω.

Ένα τελευταίο...

Αυτό που βαριόμουν υπερβολικά να κάνω, και ίσως να μην το είχα κιόλας τόσο, το έκαναν κάπου αλλού. Επιτέλους ένα κείμενο για την νοηματοδότηση της πλατείας στο Σύνταγμα όπου βρίσκω αρκετά και τις δικές μου απόψεις μέσα σε αυτό. Διαβάστε λοιπόν εδώ. Για όσους βαριούνται να το διαβάσουν ολόκληρο, διαβάστε έστω από εκεί που γράφει: "Η σημασία και οι προοπτικές αυτής της ιστορίας: τι μπορούμε να κάνουμε, τι έχει νόημα να επιδιώξουμε"

***update: διαβάστε επίσης και εδώ.

Ερώτηση 2 (πολλαπλή):

Πόσο κοστίζει η "πολιτική" σας θέση; Η "προλεταριακή" σας σημαία; Η "αξιοπρέπεια" σας; Η "αναρχία" σας; Η "αριστερά" σας; Πόσο, να δούμε αν το αντέχει το πορτοφόλι μας... Περιχαρακωθείτε! Μην υποστέλετε τις σημαίες σας (εδώ γελάμε)! Κρατήστε την καθαρή σας προλεταριακή ταυτότητα! Προς θεού, μην εκτεθείτε! Κάντε αποχή - αποχή - μακριά - ξου - σκόρδο - κάντε και το σταυρό σας (αλλά όχι σόρι αυτό θα λερώσει επίσης την τιμή σας)! Περιχαρακωθείτε - περιχαρακωθείτε - κλειστείτε στο καθαρό σας φρούριο και μην αφήσετε να σας βρωμίσουν! Μην αφήσετε να λερώσουν τους πολιτικούς σας "δρόμους", μικροί μου σύγχρονοι και μεταλλαγμένοι ατενίστας, οι λεπροί "αγανακτισμένοι"!

Ο Χάρης μου είπε έναν πιο δόκιμο όρο: "Α-συνταγμα-τίστας "!

Λοιπόν πόσο κοστίζει; Και μην μου πείτε δεν υπόκειται σε χρήματα, χειρότερα θα ' ναι...

υγ. Δυστυχώς δεν κράτησα την ψυχραιμία μου με όσα ακούω και διαβάζω τόσο καιρό. Ας κάνω λάθος! Κάνω προσπάθεια τελικά κι εγώ να μην φοβάμαι να εκτεθώ.

υγ2: Αυτοί εδώ μάλλον δεν φοβούνται να λερωθούν και να τους πουν ότι έχουν τσουβαλιαστεί στην πλατεία Συντάγματος μαζί με τους αναρχικούς και τους αριστερούς και τους απάτριδες και τους μετανάστες. Αφήστε λοιπόν στους θαρραλέους την πλατεία. Μπράβο μας! Μας συγχαίρω που κρατάμε τις σημαίες μας ψηλά να ανεμίζουν! Viva!

Μια ερώτηση...

καλοπροαίρετα και ειλικρινά... Είδα αυτή την αφίσα των Αυτόνομων [block] για τους "αγανακτισμένους". Ρωτάω λοιπόν, εντελώς αθώα, πραγματικά, για ποιους κολλάνε τις αφίσες; Δλδ δεν ξέρω για να γίνω και πιο κατανοητός ίσως να δοκιμάσω πιο εμπορικούς όρους... Ποιο είναι το target group δλδ; Τίποτα άλλο.

Σύνταγμα... Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα μέρα ή νύχτα; 1-2-3 στοπ!

Όπως και να το κάνουμε, όσα λάθη κι αν βρίσκουμε σε αυτή την "αγανάκτηση" κι όσα σουρεάλ σκηνικά είδα και άκουσα τις ελάχιστες στιγμές που εγώ παρευρέθηκα εκεί, παρόλα αυτά, τουλάχιστον προσωπικά, δεν έχω βρεθεί σε πολλές τέτοιες συνελεύσεις...

Καλά αυτό νομίζω το διακρίνουμε όλοι αλλά εγώ θέλω να τονίσω κάτι συγκεκριμένο. Δεν έχω συζητήσει σε πολλές συνελεύσεις το πως φαντάζομαι τον κόσμο καλύτερο.Γενικότερα ακόμη νιώθω αμήχανα για να κάνω μία γενικότερη κριτική αλλά αυτό το κρατάω.

Ακόμη και τον Δεκέμβρη ( λογικό ήταν βέβαια) αλλά συζητάγαμε συνήθως πιο πρακτικά ζητήματα. Τα πράγματα έτρεχαν, ο χρόνος ένιωθες κατά κάποιο τρόπο να πιέζει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα. Αλλά θυμάμαι σε όλα μία απίστευτη ταχύτητα και όταν τα θυμάμαι, απ' το μυαλό μου περνάνε φωτογραφίες σε 24fps!!!

Και οι συνθήκες λοιπόν ευνοούν αυτή τη στασιμότητα αλλά και οι άνθρωποι νομίζω ότι την επιθυμούν. Ακόμη και οι πιο μάχιμοι παρόλο που περιμένουν πότε θα αρχίσει η "πράξη" έχω την εντύπωση ότι κατα βάθος γουστάρουν και λίγο το άραγμα αυτό.Ε, να συναντήσεις και κανεναν γνωστό, να μην έχεις και το άγχος του μπάτσου... Τεσπά, φαίνεται σαν να είπαμε ώπα... κινούμαστε απίστευτα γρήγορα... δεν έχουμε καταλάβει που πάμε, τι κάνουμε... στοπ! Και τώρα χρειάζεται κουβέντα και κουβέντα και κουβέντα... Και που ε? Πάνω στην "πλατεία τρέξιμο" που σταματάγαμε μόνο για να χαζέψουμε το χριστουγεννιατικο καρουζέλ. Συμβολικό μάλλον...
Ίσως να μην είναι λοιπόν και τόσο άσχημα τα πράγματα. Αν πιστέψουμε ότι επαναπροσδιορίζουμε αξίες... Ίσως χρειάζεται αυτός ο χρόνος. Αυτή η στασιμότητα. Αν και πάντα ελλοχεύουν κίνδυνοι.

(ουφ! Ορίστε είπα και κάτι καλό για το Σύνταγμα. Ορίστε να μην λέτε... όσοι έχετε ακούσει τα μύρια όσα τόσες μέρες... καλό; υποδύομαι... λέγεται "υποκριτική γραφή"! Χεχε! Πλακίτσα

"Σαν από άλλο κόσμο να' ρθα εδώ"...

Πόσο να' μουν; Πόσο να ήμασταν; 15; 16; Όσο μίζερο κι αν ακούγεται το στιχάκι... Όσο αναντίστοιχα με την ηλικία μας θλιμμένοι ήταν οι στίχοι μας και οι μουσικές μας. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα! Και στο διάολο ο καθωσπρεπισμός μου και οι δικαιολογίες μου για να μην φαίνεται η ζωή μου άχαρη. Άλλωστε τα χουμε πει χίλιες φορές και για τον πεσιμισμό και για τις "θλίψεις"... Πάλι πριν από πολλά χρόνια. 2006 είδα στο ποστ και τρόμαξα. Και μάλιστα Ιούνιος. Πέντε χρόνια πριν θα' ταν λοιπόν που χαζά χαζά (ούτε που θυμάμαι πως το σκεφτήκαμε τότε) ξεκινήσαμε αυτό το μπλογκ.

Σημασία όμως απόψε έχει μόνο ότι αυτός ο στίχος μετά από τόσα χρόνια ακόμη με συντροφεύει. Από ένα τραγούδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ... όπως και τόσα άλλα...

Όταν γεννιόμουν εγώ σου λέω πέθαινα
Κι όσο μεγάλωνα μακριά έφευγα
φτερά πάντα εγώ έψαχνα για να πετάξω
και οι νότες τα υλικά μου να τα φτιάξω

υγ1: χρειάζομαι υλικά λοιπόν...

υγ2:και το όνομα του group τότε... Κραυγές! (το είπα φτύνοντας το στήθος μου μην καταρεύσει και το blogger ολόκληρο καθώς παλιά όποτε λέγαμε την ακατανόμαστη λέξη κάτι έπεφτε, κάτι πέθαινε... κάτι "χαρμόσυνο" συνέβαινε πάντα. Κραυγές - Κραυγές - Κραυγές!

υγ3: Να είναι καλά όλοι όπου και να είναι, και μακάρι να θυμούνται έστω και λίγο αυτά που εγώ θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα

εξώφυλλο στο χέρι και τέτοια...χα!

viva la revolution (δεν ξέρω σε τι παρτ είμαστε)

Για καθίστε λίγο ρε παιδιά. Γιατί αρχίζω και νιώθω ωραίος ως Έλλην. Ναι είναι γεγονός. Νιώθω πατριώτης!!! Ναι θα σώσω την Ελλάς!!! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, den 8a xanagrapsw me greeklish pote...poteeeeeeee !!!! naiiiiii!!!

Δηλαδή η εγώ τα έχω παίξει τελείως η δεν ξέρω πραγματικά τι γίνεται σε αυτόν τον κόσμο!
Μήπως είμαι malakas?




Πραγματικά ώρες ώρες σκέφτομαι ότι με κινήσεις σαν και αυτήν, η κοινωνία μας έχει φτάσει ένα βήμα πιο κοντά στην επανάσταση. Πάμε όλοι μαζί ρε παιδιά... pame να τα αλλάξουμε όλα!!! Γιατί το μόνο που μας απέμεινε σε αυτήν την χώρα, gia na eimaste yperifani, είναι οι γλώσσα μας... τα Ελληνικά!!! Τίποτε άλλο...τα Ελληνικά γαμώ την κοινωνία μουυυυυ (δάκρυσα...)

Βέβαια κόβοντας την πλάκα...ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό το πράγμα βγήκανε και το είπαμε στα σοβαρά οι τύποι! Μακάρι να κάνανε plaka τα παιδιά...
Κι όμως κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι...nai einai sta sovara h olh fash me ta greeklish. Μιλάνε σοβαρά τα παλικάρια... και κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα!!!κανένα!!! και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Ειλικρινά έχω πολλά πράγματα στο μυαλό μου... αλλά...

"πρόβλημα, καταστροφή, έγκλημα, κατάργηση...χάος" χώστε κι άλλα!!! μια ολλλλοκληρη γενιά!!!

Ρε 'σεις, πόσα γαμημένα λεφτά θέλετε να βγάλετε ακόμα? Βέβαια το τραγικότερο είναι οτι πιστεύουν οτι κάτι κάνουν...αυτό είναι το θέμα...γιατί υπάρχει μια διαφορετική τηλεόραση, για όποιον θέλει να επαναστατήσει μέσα από την T.V. Η διαφορετική τηλεόραση, αυτή που εκπαιδεύει επαναστάτες είναι μεταξύ της Λαμπίρη, του fame story και μετά τις greelish διαφημίσεις.. Ειναι αyth twn radio arvila kai ton oxi greeklish...


lilksdafiooirtjoi lkdasfj jksdh n hdhf hdyhe hhfgyejeo jjsjsm,e/..dsj jlkdfsa
sdoohi hkkty eghewt hhf hr hwhqlq .//.fdgjryt khfgy756456434 ksdkdf

mt ti kenw twre mwre ;xexasa nw fgrafw ellghnika...ti gfkskata ginetaii ???gmawmw ta greeilish moy...denmporw na grapswie ellhnixa.!!!

(ALT-Shift)

Τώρα μάλιστα... επανήλθα...μήπως θέλετε κρέμασμα ρε 'σεις? Den μας te afhsei μυαλό...

Πάντως δεν ξέρω... Ίσως θα μπορούσα να απαντήσω σοβαρά σε αυτό το βιντεακι...αλλά πραγματικά νιώθω ... ότι δεν έχει κανένα νόημα. Το μόνο νόημα που βρίσκω είναι με κάποιον τρόπο να πάρω το πορτοφόλι του Κανάκη...και να του βουλώσω το στόμα με τα ευρό του!!! Έτσι ώστε να μην μπορεί να milhsei me thn agaphmenh toy glwssa!!!να μην μπορεί να ξεστομίσει τα αγαπημένα του ελληνικά συμφωνάκια και φωνηεντάκια!!


Υ.Γ Βασικά εγώ το κάνω πολύ καιρό αυτό με την ορθογραφία που λέει ο Στάθης(ναι ξέρω πως τον λένε)...προτιμώ να είμαι ανορθόγραφος παρά να γράφω greeklish... καταλαβαίνετε;

Υ.Γ1 Η τηλεόραση που λέγαμε, η επαναστατική τηλεόραση, η τηλεόραση μολότοφ, είναι στο ΑΝΤ1...ευγενικι (ώχ εκανα ορθογραφικό...καλύτεραααα. χίλιες φορές από τα greeklish) χορηγία του φτωχού Κυριακού και τον(δεν το έκανα επίτηδες...προσπαθώ να μάθω...τόσα χρόνια με τα greelish...τι να κάνω) μεροκαματιάρηδων πατριωτών επαναστατων radio arvila ( sas ponaei eee???greeklish eee??xaxaxa(sataniko gelio) )

Υ.Γ 2 Αρκετά ρε μαλάκες, me thn konoma kai tis malakies sas...mas gamhsate!!!

Υ.Γ 3 Πάντα επίκαιρο... να 'ναι καλά τα παιδιά!

Απόπειρες και ένας χρόνος Ταξίδι Χωρίς Χάρτη

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε το εγχείρημα του πολιτιστικού κοινωνικού στεκιού Ταξίδι Χωρίς Χάρτη. Η αλήθεια είναι ότι όσο κοντά μου μοιάζει η αρχή το ίδιο μου φαίνεται και μακριά. Περίεργη αίσθηση. Ήταν τόσο πολλά αυτά που συνέβησαν σε αυτόν τον χρόνο αλλά ταυτόχρονα και τόσο λίγα. Τι σκατα? Πάλι αντιφάσεις;; Πάλι αυτοαναιρέσεις;;; Αυτός είναι και ο λόγος που τελικά αυτό το μπλογκ δεν πολυανανεώνεται μου φαίνεται... Τουλάχιστον από πλευράς μου.
Βλέπεις... κάποτε σε μία "απόπειρα" έγραψα αυτό εδώ.

Ενώ από ένα παλιό παλιό κείμενο από την συλλογη διηγημάτων που είχαμε φτιάξει κάποτε,το "Βροχολόγιο", θυμήθηκα αυτό εδώ το απόσπασμα:

"Έχει πολύ ησυχία. Η νύχτα έχει πέσει για τα καλά. Υγρασία και μωβ ουρανός συνθέτουν την παγερή αυτή βραδιά... Όλα απόψε είναι ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Ό,τι κι αν σκέφτηκα έχει δύο όψεις. Καμία φυλακή δεν συγκρίνεται με την φυλακή που σε κράταει όμηρο ο νους σου. Δύο όψεις... Μία φυλακή που δημιουργείται από την αλληλοεξουδετέρωση αυτών των δύο. Καμία όψη δεν υπερνικά την άλλη και μένεις εκεί... στάσιμος... έρμαιο των όσων σκέφτηκες.... "

Το κλασσικό μου μάθημα το πήρα για χιλιοστή φορά.

Επανάληψη, επανάληψη, επανάληψη, loop, loop, loop , Franz Kafka, παραβολή "Μπροστα στον Νόμο",ματαιότητα, Fernando Pessoa κλπ κλπ κλπ βαρετά...

Μπορεί να μην βρίσκω διέξοδο όμως αν η επανάληψη είναι το επιμύθιο της ζωής, τότε κάποιες στιγμές αξίζουν όσες φορές κι αν επαναληφθούν. Οπότε ας το εκμεταλλευτούμε.

Σας καλώ λοιπόν όόόόόόόλους τους αναγνώστες, τους τόσους πολλούς, στο τριήμερο εκδηλώσεων για τον ένα χρόνο ύπαρξης του πολιτιστικού κοινωνικού στεκιού Ταξίδι Χωρίς Χάρτη! Κάντε κλικ να δείτε το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:


Εκεί θα μοιραστούν και τα πολύ λίγα αντίτυπα που τυπώθηκαν από τις "Απόπειρες". Στο έντυπο θα εμπεριέχονται και οι απόπειρες που έχουν γίνει κι εδώ κατά καιρούς αλλά και άλλες. Δεν ανεβάζω ακόμη σε pdf. Χεχε! Αργότερα...

Αναμνήσεις (1)

Δεν ξέρω αν φτάνει μια μόνο ζωή,
δεν φτάνει
δεν είναι επαρκείς οι στιγμές μας... τελικά είναι ανάξιες των συναισθημάτων.

Πόσες φορές τα όνειρα περιέγραψαν και καθόρισαν την πραγματικότητα.
Ποια η σημασία;
Πόσες φορές η πραγματικότητα - το αδιέξοδο - τα έλιωσε.
Πως αυτό έχει αποτυπωθεί; πού;

Δεν έχει σημασία. Το σήμερα δεν έχει σημασία, διότι είναι μια στιγμή.
Νιώθεις στο σήμερα, στο τώρα...
Μου φαίνεται αστείο το σήμερα, μια γελοία καρικατούρα
που ο χρόνος έχει καθορίσει.

Πόσες φορές σε περιμένουν,
μέσω της μυρωδιάς ενός λουλουδιού ή της όψης ενός χρώματος ή της ομίχλης,
ή ενός τραγουδιού ή ενός φιλιού;
Με βήμα αργό και σταθερό...σε κυριεύουν, σε ημερεύουν, σε καταστρέφουν, σε φυλακίζουν, σε πετάνε στα πιο ψηλά τ' ουρανού.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ένας άνθρωπος αντιμέτωπος με τις αναμνήσεις του. Ένα ποτήρι κρασί, το χέρι να στηρίζει το κεφάλι...και οι σκέψεις, χαμένες. Το μυαλό ταξιδεύει...
Δημιουργεί ξανά κόσμους, αχνούς – άχρωμους, που είχε κάποτε βιώσει.

Ακίνητος, παλεύεις να κρατηθείς στην θέση σου. Παλεύεις να μην χαθείς στο παρελθόν γιατί το παρόν, φαντάζει πλέον ανούσιο. Συνεχεία η ίδια αίσθηση... μέχρι να έρθει η επόμενη ανάμνηση.

Υπάρχει συναίσθημα πιο πολύπλοκο από την νοσταλγία; ίσως ή αγάπη... - αγάπη - ανάμνηση- διαφορές;

Το σήμερα είναι ένα όχημα τίποτα παραπάνω, αλλά ίσως και αυτό να είναι το σημαντικότερο. Παρόλα αυτά είναι αστείο.
Δεν ξέρω αν φτάνει μία ζωή αν θ' αντέξει η ψυχή, η φυλακή, οι αναμνήσεις.

Τα συναισθήματα είναι ταμένα στο να βιώνονται μέσω των αναμνήσεων και η ψυχή κεντημένη από αυτές, αναμένει να νιώσει τον πόνο από την επόμενη βελονιά...




Συντροφιά οι λέξεις:

Ο κόσμος...

Μια ανάμνηση:

08-CALDEROΝ cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη

Διάλειμμα...

Λίγο ξενέρωσα με τους κύκλους μετά απο αυτή την υπενθύμιση μίας κλασσικής γελοιογραφίας


αλλά όχι... Συνεχίζω ακάθεκτος την ενότητα "κύκλος" με περισσότερες καμπύλες και λιγότερες ευθυγραμμισεις...Χα!

Άλλωστε αν κανείς προσέξει... Ο καλλιτέχνης (ξέρει κανείς ποιος είναι? ΚΥΡ;Τεσπα..), ο καλλιτέχνης έλεγα... έχει φτιάξει στο αλφάδι στην αρχή έτσι κάποιες γραμμές πως να το πω... έχει φτάξει να είναι λίγο πιο ατημέλητες πιο ατίθασες, στην συνέχεια το σήμα του ειρηνιστή πιο μαζεμένο ενώ το σήμα μερσεντες είναι άκρως ψηφιακό , τέλεια σχεδιασμένο χωρίς να ξεφεύγει ούτε μία γραμμούλα, ούτε ένα πίξελ...Είναι ιδανική εικόνα για να εξηγήσεις σε κάποιον τι σημαίνει εικόνα vector. (Έτσι... και για τα παιδιά από τα μαθήματα επεγεργασίας εικόνας...) Είναι τυχαίο λοιπόν αυτό;;; Δεν νομίζω... (Και ΟΧΙ! Δεν κάνω την ηλίθια αυτή διαφήμιση!!!!!!!! Αυτό το "δεν νομίζω" το λέγαν οι άνθρωποι και πριν μας το πει ο μαλάκας του ΟΤΕ. Είναι ζήτημα ελευθερίας του λόγου να μην περιορίζω τον εαυτό μου λοιπόν όταν θέλω να το πω... Συγχύστηκα!) Λοιπόν αυτά φίλοι μου για τους εν λόγω κύκλους... Εδώ όταν μιλάμε για κύκλους καμπύλες για απροσάρμοστα , αλλόκοτα σχήματα στην τελική εννοούμε την αποφυγή της τάξης και ότι αυτό συνεπάγεται. Και θα συνεχιστεί η ενότητα για να καταλάβουμε και καλύτερα.

Κύκλος (2)

Σ' έναν τετραγωνισμένο κόσμο γεμάτο ευθείες και γωνίες...

εμείς θα φτιάχνουμε κύκλους και καμπύλες

Κύκλος (1)

Σε έναν κόσμο γεμάτο γωνίες τετράγωνα και ευθείες εμείς θα φτιάχνουμε κύκλους και καμπύλες!

Μέρος πρώτο:


Το σκίτσο του γνωστού quino.