Grails - Deep Politics

Πόσο κουράζουν μερικές φορές τα λόγια.
και πως η μαγική μουσική έρχεται πάντα να σε βγάλει από αυτή την αμηχανία.
Σιωπηλή και όμως τόσο εκκωφαντική... τόσο συντροφική...

Ένα μεγάλο, σχετικά, μυρμήγκι περπατάει απάνω στο μπαούλο. Μάλλον με κάποιον τρόπο ανακάλυψε τις τροφές που είχαν απλωθεί επάνω. Σκαρφάλωσε εύκολα λοιπόν κι αφού έφτασε στις ξεραμένες στάλες του καρπουζιού στο δεξί μέρος από το καπάκι άρχισε να ανασηκώνει τα μπροστινά του πόδια και να κουνά επίμονα τις κεραίες του.

Η Φ. τραγουδούσε έναν ωραίο σκοπό. Ότι και να τραγουδούσε μια γλυκιά γυναικεία φωνή με απόηχο το κύμα της θάλασσας θα ήταν τουλάχιστον ευχάριστο. Αλλά ο καθένας είχε και έναν διαφορετικό κόσμο για να επιβιώσει σε αυτόν και να καταφέρει να περάσει ευχάριστα τον χρόνο του. Επομένως κανείς από τους άντρες που ανήκαν στην ίδια παρέα δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στο τραγούδισμα της Φ. Ο Χ. μουρμούραγε κι αυτός κάτι δικό του. Κάτι με περισσότερο ρυθμό και αντριλίκι. Ενώ ο τρίτος χτυπούσε έναν βαρύ σκοπό με τα πόδια του και τραγουδούσε μάλλον ένα νανούρισμα. Σαν να ήθελε να αποκοιμίσει το φαγητό που εκείνη τη στιγμή σιγοέβραζε στην κατσαρόλα. Τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι – τέσσερις διαφορετικοί ρυθμοί. Η Φ. , ο Χ., ο τρίτος και η θάλασσα.

Όσο μαγείρευε ο τρίτος χάζευε το μυρμήγκι. Μα τι κάνει άραγε; Γιατί σηκώνεται συνεχώς στα πίσω πόδια, βρήκε φαγητό; Ίσως με κάποιον τρόπο καλεί τους συντρόφους του… Τότε ο τρίτος σήκωσε το δυσανάλογα μεγάλο του δάχτυλο σε σχέση με την μικρογραφία ζωής που τώρα βρισκόταν μπροστά του, έκλεισε το ένα του μάτι στοχεύοντας και αργά, νιώθοντας με την αφή του πρώτα τις κεραίες και ύστερα το λίγο σκληρότερο κέλυφος του μυρμηγκιού το σκότωσε.

Μπορεί τόση ώρα να μην ακουγόταν τίποτα από αυτό το μυρμήγκι αλλά όποιος στα αλήθεια μπορούσε να αφουγκραστεί θα καταλάβαινε ότι χάθηκε ένας πέμπτος ρυθμός. Αυτός του μυρμηγκιού.

Αλλά ποιος δίνει δεκάρα… Οι τρεις συνέχισαν χωρίς να νιώσουν τίποτα από αυτή την σημαντική απουσία. Έτσι πρέπει. Ήταν άξιοι συγχαρητηρίων που δείξαν τέτοια απάθεια. Πόσο μάλλον ο τρίτος που ήταν και αυτός που αποφάσισε για αυτή την απουσία.

Αύριο ίσως πάλι τα καταφέρουν. Όταν θα πάψει η θάλασσα.

Υπέροχο 2011... τώρα και κουτσός...

Απολαμβάνοντας λοιπόν ένα ακόμη υπέροχο δώρο από αυτά που μόνο το αξιολάτρευτο 2011 ξέρει να μου χαρίζει, εμπνεόμενος από τον τρόπο με τον οποίο συνηθίζω να κινούμαι εδώ και περίπου 30 ώρες αλλά και από προσωπική εμπειρία την οποία κατέγραψα σας ενημερώνω για τα παρακάτω:

Ο κουτσός άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει σερβιτόρος. Μην ζητάτε ποτέ ένα ποτήρι νερό από έναν κουτσό εκτός αν θέλετε να σας το φέρει στη μούρη.

Ένας άπειρος κουτσός δεν ξέρει να χρησιμοποιεί τις πατερίτσες επομένως μην στέκεστε κοντά του και προφυλαχτείτε από τα φονικά όπλα που έχει στα χέρια του.

Ο φτωχός κουτσός δεν έχει καθόλου καλές πατερίτσες αλλά κάτι προπολεμικές ξύλινες οι οποίες χρησιμοποιούνταν για τα θύματα του β παγκοσμίου πολέμου. Αν δείτε στο δρόμο αυτές τις πατερίτσες θα τον ξεχωρίσετε.

Αυτό δεν χρειάζεται να σας το πω αλλά το πόδι του κουτσού, το κουτσό πόδι δλδ.... Βρωμάει. Για την ακρίβεια έχει να πλυθεί από όταν κουτσάθηκε. Όσο μεγαλύτερο το πρόβλημα τόσο πιο πολύ και η μπίχλα. Από μακριά λοιπόν.

Αν ένας κουτσός είναι κουτσός και στην ψυχή τότε χαίρεται με την εξέλιξη των πραγμάτων (που κουτσάθηκε δλδ) καθώς το σώμα του πλέον είναι ο καθρέφτης της ψυχής του. Είμαι αυτό που δείχνω και τέτοια πράγματα.

Ένας τεμπέλης κουτσός στεναχωριέται που είναι ρεμάλι και δεν δουλεύει γιατί αν δούλευε θα έπαιρνε άδεια.

Ένας χαζοαισιόδοξος οπτιμιστής κουτσός θέλει να πιστεύει ότι όλα καλά... Τώρα θα γυμνάσω περισσότερο το δεξί μου πόδι με αυτά τα αλματάκια.

Ένας κουτσός δυσκολεύεται απίστευτα να προσεγγίσει γλυκά ερωτικά μια γυναίκα... Ο απότομος και άγαρμπος τρόπος που χοροπηδάει προσπαθώντας να την πλησιάσει είναι κάτι που την απωθεί. Εκτός αν η εν λόγω κυρία έχει κάποιο φετίχ με τα ελατήρια.

Φεύγω!
Ντόινκ... Ντόινκ... Ντόινκ

Το κίτρινο φως του λιμανιού

Να γράφεις έτσι που οι λέξεις σου να ταιριάζουν στο κίτρινο φως του λιμανιού
αυτό φώτιζε ζεστά τα πρόσωπα ενός ζευγαριού στο πρώτο φιλί
αυτό φώτιζε και γέμιζε σκιές το βλέμμα του ανθρώπου που βλέπει μπροστά του μονάχα φρίκη
Στο κίτρινο φως του λιμανιού
που γεμίζει την καρδιά σου αγάπη και φόβο
ζεστασιά και κρύο
να' χεις πάντα μέσα σου και τις δύο όψεις από το φως του λιμανιού
Την φρίκη - τον πόνο
μα και την τρυφερή αγκαλιά
το ορμητικό κύμα και τον άγριο χειμώνα
μα και τον γλυκό ήχο από το φλοίσβισμα στα βράχια του μώλου
τους αέρηδες και τα μελτέμια
αλλά και την κόκκινη φεγγαράδα
ποτέ όμως μην δοθείς συνολικά σε ένα μονάχα από αυτά
τότε τα γραπτά σου θα έιναι γεμάτα υποκρισία
Παντα να θυμάσαι πως δεν χρειάζεται παρά μία στιγμή
για να περάσεις απ' την αιωνιότητα στο γήρας
απ' το ολικό δώσιμο στον φθόνο
απ' τη μοιρασιά της φλόγας στη φωτιά που καίει τα πάντα

Τηλεφωνική (υποστήριξη) κατάρρευση

Σήμερα πήρα τηλέφωνο την τεχνική υποστήριξη της εταιρίας του κινητού μου να διαμαρτυρηθώ για ένα ανύπαρκτο πρόβλημα.

"Κάτι έχει συμβεί, έχει κολλήσει το δίκτυο, δεν δέχομαι εδώ και πολλές μέρες εισερχόμενα μηνύματα. Πως μπορεί να διορθωθεί αυτό παρακαλώ;"
"Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο πρόβλημα κύριε. Ρίχτε μια ματιά στη συσκευή σας μήπως είναι γεμάτη η μνήμη"

...............

Ακριβώς αυτό. Ακριβώς. Οι τηλεφωνητές αυτοί έχουν σπουδάσει ψυχολογία - ιατρική ή κάτι τέτοιο;
"Είναι γεμάτη η μνήμη"
Ναι, είναι γεμάτη η μνήμη γαμώτο.
Άρχισα να σβήνω μανιωδώς παλιές επαφές - μηνύματα και το γαμημένο κινητό κόλλησε.
Είναι γεμάτη η μνήμη γαμώτο!Εί-ναι γε-μά-τη η μνή-μη!

Το σκουπιδιάρικο... πάντα στις 5...

Σήμερα το σκουπιδιάρικο περνάει και τα σκουπίδια που μαζεύει μυρίζουν αρώματα, σάρκα και ιδρώτα. Όσους δεν τους ξεπλένει το πεντακάθαρο παγωμένο νερό ενός ποταμού έτσι τους καθαρίζουν, περνάει η σκουπιδιάρα και τους μαζεύει. Απλά. Και ξανά το άλλο βράδυ και ξανά. Το ραντεβού πάντα στις 5 είναι γνωστό. Στον πλησιέστερο σκουπιδοντενεκέ. Είμαι κι εγώ πιστός στο ραντεβού σχεδόν κάθε βράδυ τώρα πια. Οι θύτες και τα θύματα όλοι μαζί να περιμένουν τη σκουπιδιάρα. Να που μπλέκονται όλοι μαζί τελικά και πάλι. Ο θύτης ξεπλένεται για να μπορεί πάλι αύριο να είναι θύτης και το θύμα ξεπλένεται ελπίζοντας την άλλη μέρα να είναι αυτός ο θύτης.

Δηλώνω λοιπόν εσωτερικός μετανάστης. Πιο εσωτερικός δεν γίνεται. Μετανάστης σώματος. Καινούρια στατιστικά για τους επαγγελματίες που ασχολούνται με το μεταναστευτικό. Αν πούνε την αλήθεια αυτό το στατιστικό θα είναι πραγματικά τρομακτικό αλλά δεν αφήνουν να διαρρεύσει αυτό το 90%.

Ξεπούλημα κάθε νύχτα και πάλι δεν φτάνει να δώσεις το σώμα σου. Θέλουν να ξεπουλήσεις την ψυχή σου.

"Το βλέμμα της δεν με ορίζει. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο περίεργα. Να χεις απέναντι σου έναν άνθρωπο μονάχα λίγα εκατοστά και το βλέμμα του να μην ορίζει το δικό σου. Δεν νιώθω τίποτα. Δεν σκέφτομαι τίποτα. Μόνο την φιλάω γιατί έτσι, μόνο την σφίγγω γιατί έτσι και όταν ρώτησε γιατί εσύ έπρεπε να απαντήσεις την μερική αλήθεια. Γιατί περνάς ωραία. Η ολική αλήθεια είναι όμως ότι εσύ απουσιάζεις και το σώμα σου νιώθει μοναξιά χωρίς εσένα. Σ’ ευχαριστώ για τη συντροφιά. Και συγγνώμη που απουσίαζα όταν χτύπησες την πόρτα. Δεν μπορώ να πω ότι θα επανορθώσω. Όλα σε μία άλλη ζωή… Τι πρωτότυπο… Σαν εκείνα τα απίστευτα αναβλητικά ψώνια που μένουν ολόκληρο το χρόνο για τα Χριστούγεννα. Αυτά τα Χριστούγεννα που δεν θα έρθουν ποτέ.

Δεν λυπάμαι. Αυτό με ξενίζει, αλλά δεν λυπάμαι. Ούτε εσένα, ούτε εμένα. Είμαστε όλοι μετανάστες δεν λένε; Κι εσύ είσαι μετανάστρια, κάνει μπαμ. Κι εμένα πρόσφατα με πέταξαν απ’ την πατρίδα μου κακήν κακώς. Αν δεν ήμουν κι εγώ μετανάστης θα μπορούσα ίσως να σε παρηγορήσω αλλά πώς να νιώσω ανώτερος και να σου μιλήσω, να σε συμβουλέψω, πως, αφού πέρασα μόλις πριν λίγες μέρες όλα αυτά. Νιώθω ακόμη πιο κάτω κι από εσένα."

Όλοι εμείς φτιάχνουμε πατρίδες για λίγα μόνο λεπτά, για ένα μεσημέρι, για ένα βράδυ. Ξέρουμε πόσο εφήμερες είναι αυτές από την αρχή αλλά θέλουμε να νιώσουμε έστω για αυτό το βράδυ σαν στο σπίτι μας. Όχι άλλο ξένοι. Καταραμένη λέξη. Γιατί να νιώθει κανείς ξένος. Και τι σκατά στην τελική .. πόσο γαμημένη είναι αυτή η λέξη; Ξε – νος! Τι διάβολο σημαίνει ξένος , ποια η ετοιμολογία, είναι σκατά, δεν θα’ πρεπε να υπάρχει απλά η λέξη ξ-ε-ν-ο-ς. Ακούγεται μόνο άσχημα όπως και να την προφέρει κανείς. Ακόμα και με ρομαντικό γαλλικό στυλ ακούγεται σκατά! Κι εσύ είσαι άσχημη. Στρέφοντας το βλέμμα όμως είναι όλοι άσχημοι, και ναι ρε γμτ είμαι κι εγώ άσχημος γι’ αυτό λοιπόν καμία διαφορά δεν υπάρχει ανάμεσα μας. Ας ζήσουμε για λίγο στην πατρίδα σου κι ύστερα στη δικιά μου. Μετά γραμμή στο σκουπιδοντενεκέ και επιστροφή στα «ξένα» ως την επόμενη συνεύρεση.

Υπάρχει και αυτή η ευτυχής κατάληξη

Spontaneous human combustion

Σου την εύχομαι ...

μου την εύχομαι ...



φωτογραφίες: Raheleh Zomorodinia

Σε 10'' θα αυτοκαταστραφεί

Οι πιο ειλικρινείς στιγμές είναι αυτές που καταστρέψαμε όσα έχουμε φτιάξει. Αφού μισούμε τα ίδια μας τα δημιουργήματα
.
.
.
..........Μπαμ!

Η μεγαλύτερη κατάρα

Η μεγαλύτερη κατάρα είναι λένε
όταν κρύβεται στα μάτια αυτών που φταίνε
η ντροπή και μια λύτρωσης συγγνώμη
που κανένας δεν την άκουσε ποτέ ακόμη


Σε ποιον να το πρωτοαφιερώσω; Ας προσέλθουν οι ενδιαφερόμενοι. Τώρα που γυρίζει...

στίχοι: Bd Foxmoor

Σκυλάδικα

Τραγούδια φτηνά/ εκπορνεύουν τα αγνά συναισθήματα με τόσο χυδαίο τρόπο/ και καλώς πράττουν/ δεν τους αρμόζει τίποτα περισσότερο/ αγάπες - φιλίες - έρωτες/ στο διάολο/ μόνο την μοναξιά καθάρια.
Μόνο την ΜΟΝΑΞΙΑ
Τίποτε άλλο

Αδιέξοδο; Παρανάλωμα!

Αυτός ο κόσμος, πόση αγάπη;

Η φλόγα, οι ψυχές...Ένα παρανάλωμα.

Προσπαθούσα να μιλήσω, έβγαιναν οι λέξεις δειλά δειλά από το στόμα μου, μικρός και ανίδεος. Ήμουν σίγουρος ποτέ για κάτι;

Άλλοτε προσπάθησα να νιώσω, να καταλάβω, μια ζωή φτιαγμένη να πονά διπλά. Μια ψυχή που ανατέλλει με το φως του ήλιου σας και πνίγεται με το κύμα της θλίψης σας.

Μα καταλαβαίνει κανείς επιτέλους; Ατέλειωτες ώρες να χαράσσω την ψυχή και να γράφω πάνω της. Ανεξίτηλες είναι οι στιγμές κύριοι, ανεξίτηλα τα συναισθήματα. Όσο και να θες δεν ξεθωριάζουν. Η μεγαλύτερη πληγή.

Προσπάθησα, ειλικρινά μιλώ,

μέχρι και την τελευταία μου στιγμή θα προσπαθώ...

όλοι δεν λέμε ότι έχουμε μια φυλακή, ε αυτή είναι η δικιά μου.

Τελικά... είμαστε -εκτεθειμένα στον άνεμο- κουφάρια που έλκονται. Δεν εξηγείτε αλλιώς.

Ανώφελα, αχάριστα, επιλεκτικά, εγωκεντρικά και πικρά. Είναι μία διαπίστωση μέσα στις χιλιάδες διαπιστώσεις που έχουν γίνει για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ξέρετε πόσο ανούσια μου φαντάζει;

Μια γλυκιά κορφή, η ατέλειωτη ράχη ενός βουνού και ο ατέρμονος κατήφορος. Αυτή κι αν είναι διαπίστωση. Ήμουν σίγουρος από τότε.

Ας πάρω επιτέλους στα χέρια μου το στουπί...

Αιώνια μαυρίλα ε;

Ένα πανέμορφο-πολύχρωμο παρανάλωμα.

Αυτός που δεν καταλαβαίνει,

και αυτός που παθαίνει,

και αυτός που κατανοεί,

και αυτός που μαθαίνει,

και αυτός που πληγώνει,

και αυτός που πονάει,

και αυτός που χαμογελάει,

και αυτός που αγαπάει...ας καεί.

Ο καθένας δίνει την σημασία που αρμόζει, μόνον στον εαυτό του άλλωστε. Αυτό εξηγεί πολλά.

Εγώ δυσκολεύομαι να το καταλάβω ωστόσο, δεν το χωράει η ψυχή μου

Απλά λέω την αλήθεια δεν παριστάνω κάτι...

Η ψυχή φλέγεται, όχι άλλες πληγές. Μόνο φωτιά.

Φωτιά που θα απλωθεί στον ανούσιο κόσμο που στήσαμε.

Υ.Γ Όλα τα μαλακισμένα λόγια που δεν μπορούν να ημερέψουν τίποτα όσες φορές και αν τα ξεστομίζουμε..Ας καούν και αυτά.

Υ.Γ2 Να παραφράσω έναν αγαπημένο στίχο... “Να γαληνεύεις, ενώ φλέγεσαι!!!”

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Τα πόδια σου πάνω στα δικά μου. Γυμνά. Δροσερά.
Δεν χόρευε το σώμα μας
χόρευε η ζωή -
η ύπαρξη παραδομένη στην πανέμορφη ελευθερία
Γέλια και γέλια και γέλια
ως τον ουρανό
αγριοπούλια στο αχνό γαλάζιο

ξημέρωμα
Σημαδεύει
Κοιτάζω χαμηλά μόνο για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του, πλησιάζω πιο κοντά, συνειδητά.
Το ράμφος σου γεμάτο αίματα, αίμα στα μάτια σου,στα φτερά σου, τα χέρια σου γεμάτα αίμα, μόνο αίμα, ξαφνικά μόνο αίμα. Αίμα.

Χαμογελάω ανέκφραστα.
Θυμάσαι;
Εγώ τίποτα.

Ψυχή από στάχτες

Και είπε:

Δεν υπάρχει λόγος να υποκρίνομαι. Ξόφλησα. Μου είναι αδύνατον να ζήσω όπως ζούσα. Είναι αδύνατον να κάνω τέχνη. Ίσως μία ψυχή από στάχτες να μπορεί να κάνει και την δική σου στάχτες.

Katatonia - Leaders

Καμία τέχνη δεν μπορεί να προκύψει τότε. Καμία δημιουργία. Η τέχνη υπάρχει μονο ανάμεσα σε αγνά συναισθήματα.(Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα στην αληθινή τέχνη-έκφραση και το εμπόριο. Αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτά εδώ.) Κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει έχοντας δόλο - μίσος στην καρδιά. Και για να προλάβω πιθανές διαφωνίες, όσες φορές για παράδειγμα ένα ποίημα, ένα τραγούδι, αναφέρεται με επιθετικότητα σε υποκείμενα, αντικείμενα, καταστάσεις είναι γιατί στο βάθος ενυπάρχει η αγάπη για μία άλλη ζωή, για κάτι διαφορετικό απ’ αυτό στο οποίο επιτίθεται. Όταν για παράδειγμα ο στίχος στο παραπάνω τραγούδι αναφέρει:

«I split my heart in two but you don’t have it in you. Do you?»

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχουν 3 διαφορετικοί τύποι αγάπης. Αγάπη για τον εαυτό του. Που τον λυπάται. Αναφέροντας ότι χώρισε την καρδιά του στα δύο. Το δεύτερο στοιχείο που ίσως παρατηρήσει κανείς είναι αυτό της ερώτησης «do you?» Η οποία αφήνει περιθώρια ίσως για την ελπίδα. Ελπίζει ακόμα λοιπόν; Άρα αγαπάει ακόμα αυτόν που φαινομενικά μας δείχνει ότι μισεί και του επιτίθεται.

Τέλος για ποιον λόγο γράφτηκε αυτό το τραγούδι; Για ποιον λόγο αναφέρεται η φράση «carbon soul» (ψυχή από στάχτες – από άνθρακα) ; Μόνο για να επιτεθεί; Ή μας πείθει περισσότερο ότι ο δημιουργός κάνει επίκληση στο συναίσθημα του υποκειμένου προκειμένου να καταφέρει να βρει έναν δίαυλο επικοινωνίας έστω και μέσω της επίθεσης αφού παράλληλα με την αγάπη στο υποκείμενο υφίσταται και η αγάπη για τον εαυτό του;

Ίσως τελικά το μίσος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να υπερμαχόμαστε την αγάπη.

Η ψυχή όσο είναι ζωντανή – υγιής δεν ξέρει τίποτα άλλο από το να αγαπά όσο κι αν το μυαλό μας φτιάχνει πολύπλοκα κείμενα, ποιήματα, στίχους, η ψυχή είναι η απλούστερη όλων, υπόσταση. Άϋλη όπως της αρμόζει χωρίς σχήματα που προσθέτουν πολυπλοκότητες. Ούτε κύκλους, ούτε ευθείες, ούτε τετράγωνα όπως εδώ έχουν αναφερθεί πολλές φορές. Άυλη , ίσως τελικά και ανυπόστατη – ανύπαρκτη ώστε να μην αναλυθεί ποτέ. Μακριά απ’ το παντού όπως αναφέρει κι ένα παλιό τραγούδι.

Αλλά και πάλι το ζήτημα είναι αυτό που το τραγούδι αναφέρει και ισοπεδώνει αυτή την ουτοπική ανάλυση για την ψυχή.

Carbon soul.

Ξαφνικά δίνει υπόσταση υλική στην ψυχή και μάλιστα ύλη που έχει υποστεί μία συγκεκριμένη μεταβολή που ίσως καταστρέφει ολοκληρωτικά την υπόσταση που είχε ως τώρα. Στάχτη. Ύλη που κάηκε και απέμεινε στάχτες.

Πως άραγε συμπεριφέρεται ένα πλάσμα με μία ψυχή από στάχτες;

***Το εν λόγω τραγούδι πολύ πιθανόν να αποτελεί αποτυχημένο παράδειγμα, το δέχομαι. Καθώς το συγκρότημα είναι άκρως εμπορικό. Όμως όπως προανέφερα δεν με απασχολεί στο συγκεκριμένο post αυτό το θέμα.

*** Μια αναφορά σχετική εδώ

Η συνέντευξη

-Με τι ασχολείστε;

-Με την ψυχή μου.

-Όχι ... εννοώ αν εργάζεστε.

-Μα ναι... Καθημερινά... Εξοντωτικά ωράρια. Εξαντλούμαι προσπαθώντας να μάθω να ζω. Αυτή είν' η δουλειά μου. Πιστέψτε με. Εργάζομαι πραγματικά σκληρά. Πολύ φοβαμαι ότι θα είμαι αιωνίως εργάτης. Ακούστε με...Καμία προαγωγή δεν προβλέπεται. Είμαι απ' αυτούς που δουλεύουν στα χαμηλώτερα στρώματα του εργοστασίου. Βουτώντας στα βρώμικα παχύρευστα υγρά, ανάμεσα στα γρασαρισμένα γρανάζια, την ζέστη και τον καυτό αέρα. Στα καζάνια που σκάνε, και στις ατελείωτες σκάλες. Στους μεγάλους σκοτεινούς διαδρόμους που καταλήγουν σε αδιέξοδο. Συνήθως ο κάθε ένας από εσάς έχει να αντιμετωπίσει μόνο ένα από τα δύο. Είτε την σωματική κούραση είτε την γραφειοκρατία. Εδώ δεν είναι έτσι. Εδώ τίθενται και οι δυο μέθοδοι σε πλήρη εφαρμογή. Η εξουσία δυσδιάκριτη. Δεν ξέρεις από ποιον και πως εποπτεύεσαι. Δεν αντέχω άλλο αυτό το κάτεργο. Ελπίζω μια μέρα να απολυθώ και την αποζημίωση από αναμνήσεις τους την χαρίζω. Πάντοτε αυτό διεκδικούσα, τα δεδουλευμένα μου. Τώρα ούτε αυτά δεν θέλω πια. Κουράστηκα. Δεν νοσταλγώ τίποτα πια. Μονάχα όσα δεν έζησα.

Fernando Pessoa - H αγωγή του στωϊκού (απόσπασμα)

Το μυστικό του υποσυνείδητου στον συνηθισμένο άνθρωπο: να ζει ανήσυχα τη ρομαντική πλευρά των πραγμάτων, και ρομαντικά τη χυδαία πλευρά της ζωής.

...

Απόδιωξα το όνειρο, θεωρώντας πως είναι ελάττωμα των γυμνασιόπαιδων ή των τρελών. Όμως ταυτόχρονα απόδιωξα και την πραγματικότητα, ή μάλλον μ' απόδιωξε εκείνη, δεν ξέρω γιατί - από ανικανότητα, θλίψη ή έλλειψη κατανόησης. Δεν ήμουν ικανός να απολαύσω κανέναν από τους δύο δυνατούς δρόμους - ούτε τη πραγματική, ούτε τη φανταστική ηδονή.

...

Παρακολουθώ λοιπόν, όπως παρακολουθούσα πάντα (από τότε, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, που νιώθω να βιώνω τα πιο ευγενή συναισθήματα), τον πόνο, την αδικία και την αθλιότητα που υπάρχουν στον κόσμο, όπως ένας παραλυτικός παρακολουθεί τον πνιγμό ενός ανθρώπου που κανείς, ακόμα και ένας εύρωστος δεν θα μπορούσε να σώσει. Ο πόνος των άλλων έγινε μέσα μου κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό πόνο: είναι ο πόνος να τον βλέπω, να βλέπω πως είναι ανεπανόρθωτος, και τελικά να νιώθω πως η βεβαιότητα ότι είναι ανεπανόρθωτος με φτωχαίνει ακόμα περισσότερο σε σχέση με αυτή την άχρηστη ευγένεια του να θέλω να κάνω κάτι προκειμένου να τον επανορθώσω.

Ένα τελευταίο...

Αυτό που βαριόμουν υπερβολικά να κάνω, και ίσως να μην το είχα κιόλας τόσο, το έκαναν κάπου αλλού. Επιτέλους ένα κείμενο για την νοηματοδότηση της πλατείας στο Σύνταγμα όπου βρίσκω αρκετά και τις δικές μου απόψεις μέσα σε αυτό. Διαβάστε λοιπόν εδώ. Για όσους βαριούνται να το διαβάσουν ολόκληρο, διαβάστε έστω από εκεί που γράφει: "Η σημασία και οι προοπτικές αυτής της ιστορίας: τι μπορούμε να κάνουμε, τι έχει νόημα να επιδιώξουμε"

***update: διαβάστε επίσης και εδώ.

Ερώτηση 2 (πολλαπλή):

Πόσο κοστίζει η "πολιτική" σας θέση; Η "προλεταριακή" σας σημαία; Η "αξιοπρέπεια" σας; Η "αναρχία" σας; Η "αριστερά" σας; Πόσο, να δούμε αν το αντέχει το πορτοφόλι μας... Περιχαρακωθείτε! Μην υποστέλετε τις σημαίες σας (εδώ γελάμε)! Κρατήστε την καθαρή σας προλεταριακή ταυτότητα! Προς θεού, μην εκτεθείτε! Κάντε αποχή - αποχή - μακριά - ξου - σκόρδο - κάντε και το σταυρό σας (αλλά όχι σόρι αυτό θα λερώσει επίσης την τιμή σας)! Περιχαρακωθείτε - περιχαρακωθείτε - κλειστείτε στο καθαρό σας φρούριο και μην αφήσετε να σας βρωμίσουν! Μην αφήσετε να λερώσουν τους πολιτικούς σας "δρόμους", μικροί μου σύγχρονοι και μεταλλαγμένοι ατενίστας, οι λεπροί "αγανακτισμένοι"!

Ο Χάρης μου είπε έναν πιο δόκιμο όρο: "Α-συνταγμα-τίστας "!

Λοιπόν πόσο κοστίζει; Και μην μου πείτε δεν υπόκειται σε χρήματα, χειρότερα θα ' ναι...

υγ. Δυστυχώς δεν κράτησα την ψυχραιμία μου με όσα ακούω και διαβάζω τόσο καιρό. Ας κάνω λάθος! Κάνω προσπάθεια τελικά κι εγώ να μην φοβάμαι να εκτεθώ.

υγ2: Αυτοί εδώ μάλλον δεν φοβούνται να λερωθούν και να τους πουν ότι έχουν τσουβαλιαστεί στην πλατεία Συντάγματος μαζί με τους αναρχικούς και τους αριστερούς και τους απάτριδες και τους μετανάστες. Αφήστε λοιπόν στους θαρραλέους την πλατεία. Μπράβο μας! Μας συγχαίρω που κρατάμε τις σημαίες μας ψηλά να ανεμίζουν! Viva!

Μια ερώτηση...

καλοπροαίρετα και ειλικρινά... Είδα αυτή την αφίσα των Αυτόνομων [block] για τους "αγανακτισμένους". Ρωτάω λοιπόν, εντελώς αθώα, πραγματικά, για ποιους κολλάνε τις αφίσες; Δλδ δεν ξέρω για να γίνω και πιο κατανοητός ίσως να δοκιμάσω πιο εμπορικούς όρους... Ποιο είναι το target group δλδ; Τίποτα άλλο.

Σύνταγμα... Αγαλματάκια ακούνητα, αγέλαστα μέρα ή νύχτα; 1-2-3 στοπ!

Όπως και να το κάνουμε, όσα λάθη κι αν βρίσκουμε σε αυτή την "αγανάκτηση" κι όσα σουρεάλ σκηνικά είδα και άκουσα τις ελάχιστες στιγμές που εγώ παρευρέθηκα εκεί, παρόλα αυτά, τουλάχιστον προσωπικά, δεν έχω βρεθεί σε πολλές τέτοιες συνελεύσεις...

Καλά αυτό νομίζω το διακρίνουμε όλοι αλλά εγώ θέλω να τονίσω κάτι συγκεκριμένο. Δεν έχω συζητήσει σε πολλές συνελεύσεις το πως φαντάζομαι τον κόσμο καλύτερο.Γενικότερα ακόμη νιώθω αμήχανα για να κάνω μία γενικότερη κριτική αλλά αυτό το κρατάω.

Ακόμη και τον Δεκέμβρη ( λογικό ήταν βέβαια) αλλά συζητάγαμε συνήθως πιο πρακτικά ζητήματα. Τα πράγματα έτρεχαν, ο χρόνος ένιωθες κατά κάποιο τρόπο να πιέζει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα. Αλλά θυμάμαι σε όλα μία απίστευτη ταχύτητα και όταν τα θυμάμαι, απ' το μυαλό μου περνάνε φωτογραφίες σε 24fps!!!

Και οι συνθήκες λοιπόν ευνοούν αυτή τη στασιμότητα αλλά και οι άνθρωποι νομίζω ότι την επιθυμούν. Ακόμη και οι πιο μάχιμοι παρόλο που περιμένουν πότε θα αρχίσει η "πράξη" έχω την εντύπωση ότι κατα βάθος γουστάρουν και λίγο το άραγμα αυτό.Ε, να συναντήσεις και κανεναν γνωστό, να μην έχεις και το άγχος του μπάτσου... Τεσπά, φαίνεται σαν να είπαμε ώπα... κινούμαστε απίστευτα γρήγορα... δεν έχουμε καταλάβει που πάμε, τι κάνουμε... στοπ! Και τώρα χρειάζεται κουβέντα και κουβέντα και κουβέντα... Και που ε? Πάνω στην "πλατεία τρέξιμο" που σταματάγαμε μόνο για να χαζέψουμε το χριστουγεννιατικο καρουζέλ. Συμβολικό μάλλον...
Ίσως να μην είναι λοιπόν και τόσο άσχημα τα πράγματα. Αν πιστέψουμε ότι επαναπροσδιορίζουμε αξίες... Ίσως χρειάζεται αυτός ο χρόνος. Αυτή η στασιμότητα. Αν και πάντα ελλοχεύουν κίνδυνοι.

(ουφ! Ορίστε είπα και κάτι καλό για το Σύνταγμα. Ορίστε να μην λέτε... όσοι έχετε ακούσει τα μύρια όσα τόσες μέρες... καλό; υποδύομαι... λέγεται "υποκριτική γραφή"! Χεχε! Πλακίτσα

"Σαν από άλλο κόσμο να' ρθα εδώ"...

Πόσο να' μουν; Πόσο να ήμασταν; 15; 16; Όσο μίζερο κι αν ακούγεται το στιχάκι... Όσο αναντίστοιχα με την ηλικία μας θλιμμένοι ήταν οι στίχοι μας και οι μουσικές μας. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα! Και στο διάολο ο καθωσπρεπισμός μου και οι δικαιολογίες μου για να μην φαίνεται η ζωή μου άχαρη. Άλλωστε τα χουμε πει χίλιες φορές και για τον πεσιμισμό και για τις "θλίψεις"... Πάλι πριν από πολλά χρόνια. 2006 είδα στο ποστ και τρόμαξα. Και μάλιστα Ιούνιος. Πέντε χρόνια πριν θα' ταν λοιπόν που χαζά χαζά (ούτε που θυμάμαι πως το σκεφτήκαμε τότε) ξεκινήσαμε αυτό το μπλογκ.

Σημασία όμως απόψε έχει μόνο ότι αυτός ο στίχος μετά από τόσα χρόνια ακόμη με συντροφεύει. Από ένα τραγούδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ... όπως και τόσα άλλα...

Όταν γεννιόμουν εγώ σου λέω πέθαινα
Κι όσο μεγάλωνα μακριά έφευγα
φτερά πάντα εγώ έψαχνα για να πετάξω
και οι νότες τα υλικά μου να τα φτιάξω

υγ1: χρειάζομαι υλικά λοιπόν...

υγ2:και το όνομα του group τότε... Κραυγές! (το είπα φτύνοντας το στήθος μου μην καταρεύσει και το blogger ολόκληρο καθώς παλιά όποτε λέγαμε την ακατανόμαστη λέξη κάτι έπεφτε, κάτι πέθαινε... κάτι "χαρμόσυνο" συνέβαινε πάντα. Κραυγές - Κραυγές - Κραυγές!

υγ3: Να είναι καλά όλοι όπου και να είναι, και μακάρι να θυμούνται έστω και λίγο αυτά που εγώ θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα

εξώφυλλο στο χέρι και τέτοια...χα!