Ενα μινόρε...

Αν μ αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω,

μες τη γλυκιά τη χαραυγή θέε μου ας ξεψυχήσω.

.
.
.
.
.

Κι είναι το όνειρο για 'σαι, ενα μακρύ ταξίδι,

μακάρι να μην ήταν της σκέψης σου ένα πικρό παιχνίδι

Μες την γλυκία τη χαραυγή, κλείσε τα μάτια κι έλα,

κι εγώ θα περιμένω κάπου εκεί μες της ζωής την τρέλα.

Κι αν είν' το δάκρυ μου για ΄σαι, φαρμάκι στην ψυχή σου,

είναι γιατί θα σ' αγαπώ κι θα γεννώ στην βάρκα το πανί σου.

Αν μ αγαπάς κι είν' το ταξίδι μακρινό, ποτέ να μην ξυπνήσω,

μες τη γλυκιά τη χαραυγή θέε μου ας ξεψυχήσω.

Ψυχική αναρχία

Μερικές φορές η αλήθεια είναι τόσο δύσκολη που πραγματικά αναρωτιέται κανείς μήπως απλά καταντά γραφικό να λέμε πως η ειλικρίνεια στις ανθρώπινες σχέσεις είναι το πιο σημαντικό. Μήπως να τολμήσουμε να αναθεωρήσουμε; Μήπως να είμαστε τελικα έστω ειλικρινείς με τον εαυτό μας;;;;

Να αποδεχτούμε την αλήθεια μας βρε αδερφέ:
"Μου-εί-ναι-πιο-δύ-σκο-λο-να-εί-μαι-ει-λι-κρι-νής-με-τους-άλ-λους-προ-τι-μώ-να-τους-βομ-βαρ-δί-σω-με-έ-να-με-γα-λει-ώ-δες-ψέ-μα!"

Και ξανασυλλάβισε το μπας και το πιστέψεις... Σταμάτα να πιστεύεις σε χαζά "μεγαλεπήβολα ιδανικά" επιφορτισμένα με τις έννοιες του "σωστού","καλού" και λοιπές γραφικότητες...

Ο "σέιταν" σου κλείνει το μάτι...

 

(το τελευταίο δεν κρύβω ότι το είπα περ/τερο για να βάλω αυτή την εκπληκτική φώτο :-P)

Για την αποδόμηση* της "κοινωνίας"

Η κοινωνία (κατά την wikipedia ψάχνοντας να βρω έναν πρόχειρο ορισμό της) είναι το σύνολο των ανθρώπων που συμβιώνουν σε κάποιον τόπο ή σε μία ιστορική περίοδο και έχει ευρεία (ανθρωπότητα) ή στενή εφαρμογή (ομάδες ανθρώπων στο χώρο και τον χρόνο).(Ενώ αμέσως μετά αναφέρει και έναν εναλλακτικό ορισμό της λέξης) Ως κοινωνία φέρεται η διαρκής στο χρόνο συνεργατική ομάδα, τα μέλη της οποίας ανέπτυξαν οργανωμένα πρότυπα σχέσεων μέσω της διαρκούς αλληλεπίδρασής τους.

Δίνοντας βάση στους δύο παραπάνω ορισμούς διαπιστώνουμε τα εξής απλά: Ο πρώτος είναι σαφέστατος και αναφέρει πως απλά το σύνολο των άνθρωπων που τυχαίνει να συμβιώνουν σε μια ιστορική περίοδο τότε αυτό το σύνολο λέγεται "κοινωνία". Ενώ ο δεύτερος αναφέρει τη φράση "συνεργατική ομάδα". Βάζει λοιπόν και μία ακόμη παράμετρο, αυτή της συνεργασίας. Η συνεργασία βεβαίως πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι μπορεί να γίνει με ποικίλους τρόπους. Με το μαστίγιο, με μια καραμέλα ή και με κοινό όραμα - στόχο. Πάντως ο ορισμός δεν κάνει σε καμία περίπτωση ξεκάθαρο τον τρόπο που πρέπει να επιτυγχάνεται αυτή η συνεργασία για να μπορούμε να τον χρησιμοποιούμε. Άλλωστε και με μια ματιά στο λεξικό σχετικά με την λέξη "συνεργάτης" πάλι δεν προκύπτει κάποια κατεύθυνση. Συνεργάτης = αυτός που εργάζεται μαζί με τον άλλον, συμβοηθός, που δίνει την εργασία του σε ομαδικό έργο. Περιπλέκονται βέβαια τα πράγματα αν αναλύσει κανείς τον δεύτερο εναλλακτικό ορισμό που αναφέρει τη λέξη "συμβοηθός" γιατί τότε συνεργασία δεν υπάρχει μεταξύ αφεντικού και εργάτη καθώς δεν είναι συμβοηθοί αλλά ... απλά αφεντικό και εργάτης. Επομένως αν κοινωνία είναι συνεργατική ομάδα, τότε δεν υφίσταται κοινωνία υπό την έννοια αυτή. Τέλοσπάντων για να μην το κάψουμε εδώ εμείς θα αποδεχτούμε τον πρώτο ορισμό της κοινωνίας που φαίνεται λακωνικότερος και λιγότερο ονειροπόλος.

Σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό λοιπόν προκύπτει ότι οι δομές μιας κοινωνίας μπορεί να υπάρχουν, το ζήτημα είναι η ίδια η έννοια της κοινωνίας υφίσταται πέραν από αναφορά και ως ουσία; Υπάρχουν και δομές κοινωνίας που ουσιαστικά αποτρέπουν την ίδια την ουσία αυτής. Δομές δηλαδή που αποτρέπουν την συναναστροφή και την αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών της, ούτε κουβέντα βέβαια για μορφές αλληλεγγύης και ουσιαστικής ζύμωσης ή πραγματικής συνεργασίας (υπό την δεύτερη έννοια του λεξικού).  

Παρακάτω στη wikipedia αναφέρει το εξής:

Ο όρος κοινωνία (society) προέρχεται από τη λατινική λέξη Societas, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το ουσιαστικό socius που χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή μιας αλληλεπίδρασης μεταξύ των ανθρώπων που είναι φιλική, ή τουλάχιστον πολιτική.

Αυτά λοιπόν σχετικά με την "κοινωνία".

Το επιχείρημα λοιπόν περί κοινωνικής νομιμοποίησης των πράξεων σου (και για να δώσω μια κατεύθυνση (τυχαία) πχ μπάχαλα σε πορείες, πχ μορφές ακτιβισμού ή οποιαδήποτε μορφή αντιβίας - βίαιης δράσης  τεσπα ) χάνει κάθε του ισχύ όταν δεν λαμβάνει υπόψιν του το ίδιο το υποκείμενο που υποτίθεται ότι προσδίδει αυτή τη νομιμοποίηση. Άρα όταν χρησιμοποιούμε την φράση κοινωνική νομιμοποίηση ή και κοινωνία γενικότερα θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν μας την αοριστία του ορισμού αλλά και την πραγματική αοριστία της κοινωνικής πραγματικότητας που υφίσταται την δεδομένη ιστορική περίοδο. Η γενικευμένη, λοιπόν, συμμετοχή της κοινωνίας σε κάτι καθαγιάζει τα μέσα όντως;

Ίσως λίγο μπερδεμένα όλα τα παραπάνω .. ίσως επανέλθω .. ίσως βιάστηκα να γράψω το κείμενο αυτό .. ίσως έχουν ξαναγραφτεί αυτά κάπου (δεν έτυχε ποτέ να ασχοληθώ με κοινωνιολογία) ίσως ... ίσως... Όμως απλά ας καταγραφεί σαν ένας προβληματισμός.

Θενξ για την κουβέντα - αφορμή κυρία Μ.

*Ο όρος "αποδόμηση" πολυφορεμένος τα τελευταία χρόνια και πλήρως οικειοποιημένος από την αμφισβήτηση γενικότερα (ίσως όχι κακώς...) σύμφωνα με τη βικιπεδία, πάλι, είναι όρος της φιλοσοφίας, της λογοτεχνικής κριτικής, και των κοινωνικών επιστημών, που ήρθε στη δημοσιότητα μέσω της χρήσης του από το φιλόσοφο Ζακ Ντεριντά κατά τη δεκαετία του '60. Με τον όρο "αποδόμηση" εννοείται η λεπτομερής ανάγνωση κειμένων με στόχο την υπόδειξη ότι κάθε δεδομένο κείμενο, αντί να είναι ένα ενωμένο όλο, έχει αδιάλλακτα αντιφατικά νοήματα. Όπως ο J. Hillis Miller, διαπρεπής Αμερικανός που εξάσκησε την αποδόμηση, έχει εξηγήσει σε ένα δοκίμιό του, "αποδόμηση" δεν είναι το να αποσυναρμολογήσεις τη δομή ενός κειμένου, αλλά μία υπόδειξη ότι το ίδιο το κείμενο έχει αποσυναρμολογήσει τον εαυτό του. Αυτό που φαίνεται ως η συμπαγής του βάση δεν είναι βράχος, αλλά αέρας".

Μακάρι...

Θυμήθηκα εκείνα τα εφηβικά στιχάκια που μοιάζαν με ευχή:

"Μακάρι να 'ταν η χαρά ένα σημάδι

 να το χαράξω εγώ βαθιά μες στην καρδιά

 Μακάρι να ΄ταν η χαρά νερό κι αλάτι

 να κολυμπήσω εγώ βαθιά στα πέλαγα"

Με θυμάσαι;

Έι! Με θυμάσαι;
Σου' χα πει εκείνο το βράδυ να μην το ξεχάσεις ποτέ.

Να θυμάσαι πάντα το λιμάνι στο μικρό νησί.

Βαδίζοντας...αντίθετα.

Κάποιες στιγμές, κάποια καθημερινά αντίο ή κάποιοι καθημερινοί διάλογοι καρφώνονται στο μυαλό όπως ... (ναι... δεν τα πάω καλά με τις μεταφορές τελευταία. Και τώρα που το σκέφτομαι ίσως δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Στολίζουν όμορφα τον λόγο και φροντίζουν να συνδέουν το υποσυνείδητο με την πραγματικότητα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτό σε αυτή την φάση...)

Αυτοί οι καθημερινοί διάλογοι λοιπόν και τα λόγια τα οποία μένουν στο αέρα, δεν λένε να φύγουν από το μυαλό...στριφογυρνάνε εκεί μέσα και απαντούν συνεχώς στις πιο ηλίθιες φοβίες και στις πιο ηλίθιες αδυναμίες...

Το ποίημα λοιπόν βγήκε σκάρτο σήμερα χωρίς μεταφορές και “ομορφιές” και όσο πιο στεγνή και ηλίθια είναι η ζωή μας τόσο πιο ξεκάθαρη και τρανταχτή πρέπει να είναι η καθημερινή κατάπτωση.

Δυστυχώς δεν είναι το σημείο όπου λες ότι δεν υπάρχει επιστροφή...

Οι πτώσεις είναι δεδομένες και επαναλαμβανόμενες και μερικές φορές ακατανόητες... Όταν δε βασίζονται σε συγκεκριμένους λόγους και αφορμές, απαντούν στο πιο απλό πράγμα, την έλλειψη επικοινωνίας...

Καρφωμένο εκεί το συμπέρασμα...

διότι όσο και να μην θες, η ζωή είναι όχι απλώς ένα "δυναμικό σύστημα", είναι και κάτι παραπάνω... είναι συνεχώς ένα βήμα μπροστά σου και για να ριχθεί το εμπόδιο αυτό που λέγεται “έλλειψη” πρέπει καθημερινά να μετράς και να ξαναμετράς μάχες και ήττες. Να μην αφήσεις τον εαυτό σου, τις επιθυμίες σου, τα όνειρα σου να έρχονται πάνω από κάποιου άλλου. Η παραλληλία είναι κάτι πολύ δύσκολο κι αγωνιώδες ... Χαζό ε?

Γιατί αν μετράς νίκες, την γάμησες. Τα γκρέμισες όλα...η επικοινωνία έκανε φτερά. Ωστόσο η μοναξιά είναι μοναδικό συναίσθημα, γεμάτο. Και αν νικήσεις την πλησιάζεις πιο εύκολα και να χάσεις δεδομένη είναι, αλλά λέμε τώρα...

Καρφωμένες λοιπόν στο μυαλό μου κάποιες πολύ ασήμαντες κουβέντες, οι οποίες σε κυριεύουν, σε κυνηγούν και τελικά δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να θεριεύουν τον εγωισμό...
τότε έρχονται οι νίκες που λέγαμε. (Δεν ξέρω μένει κάτι θετικό καρφωμένο στο μυαλό; μόνο οι στιγμές που νιώθεις ότι αγαπάς κι επικοινωνείς... γιατί οτιδήποτε άλλο θα με προβλημάτιζε ακόμη παραπάνω, και θα το έβρισκα ακόμη πιο εγωιστικό...)  

Εγώ παλεύω για τις ήττες (κάποιος δεν το έχει ξαναπεί αυτό;), δεν μπορώ να κάνω αλλιώς ο ηλίθιος,  (τώρα νιώθω ηλίθιος), κάποια στιγμή που θα ξαναβρώ τον εαυτό μου ίσως λέω κάτι παρόμοιο:

http://www.pikralida.blogspot.com/2010/01/blog-post_12.html

Μάχη μεταξύ γυναικών

Λένε πως στην Αιωνιότητα υπήρξε μόνο μια στιγμή Αθωότητας. Αμέσως μετά κάποιος την αμφισβήτησε και από τότε η Αθωότητα καταζητείται. Αν την δει κάποιος ας βάλει μια φωνή... Η Ομορφιά ψάχνει να τιμωρήσει όσους ευθύνονται για την χαμένη της Αίγλη. Ενώ η Ωριμότητα σπρώχνει την Ομορφιά να πολεμήσει με την σύμμαχο Λήθη. Κάθε άνοιξη η μάχη μαίνεται κι οι θεατές παρακολουθούν σχεδόν αμέτοχοι κραυγάζοντας πότε υπέρ της μίας και πότε υπέρ της άλλης. Πρόκειται για τους πιο διχασμένους θεατές που υπήρξαν στην ιστορία των μαχών.

Δεν θα ρθεί η στιγμή...

Βασικά δεν παραθέτω το βίντεο ως κάτι πρωτοφανές...
Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι, αν θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα που θα αντιστραφούν οι ρόλοι...
Αηδία και οργή...
Όσο αδιέξοδη και αν φαντάζει αυτή η σκέψη, για μένα φαντάζει λυτρωτική.

Κάθε τι που ανασαίνει

στίχοι Παντελή Ροδοστογλου:

Καθετί που ανασαίνει ζητάει να δοθεί,
ματώνει τα νύχια του, παλεύει με κτήνη.
Είναι σπόρος που πέφτει σε άγονη γη
κι όμως βγάζει φύλλα, ανθίζει, διψάει να ομορφύνει.

Κι ας φυσάνε οι ανέμοι κι ας κυλάει η βροχή
κι ας ρωτούνε τα ποτάμια, κι ας πεθαίνουμε ξένοι.
Κάθε τι που ανασαίνει τρυφερά νοσταλγεί
μες στους πάγους της γης
ένα γέλιο ζεστό σαν φωτιά αναμμένη.

 

Φ.Κ _ 1

Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να φτάσουμε.

 Φ.Κάφκα

Γίνε όνειρο

Να σου μιλάω και να μην σε ρωτώ τίποτα ποτέ για να μην περιμένω απάντηση. Να σε κοιτάζω πάντα όταν εσύ δεν με βλέπεις μην και αντικρύσω ένα παγερό σου βλέμμα. Να μ' απλώνεις το χέρι σου και να μην το αγγίζω για να μην μάθω πως δεν υπάρχεις. Να μιλάμε - να κοιταζόμαστε - να μ' αγγίζεις μόνο στα όνειρα για να μην μάθω ποτέ πως είσαι ένα όνειρο. Να είσαι όνειρο. Όνειρο που στην πραγματικότητα δεν θα χαλάσει ποτέ ή...

γίνε όνειρο έστω "μια στιγμή"... "πριν να 'ρθει η σιωπή και σβήσουν τα βουνά".

Κάνε μου την χάρη...

Όταν ανοίγεις την καρδιά σου κράτα ρε και λίγο αβάντα
όλα τον κόπο δεν αξίζουν το ίδιο πάντα
μην ξεγελίεσαι και σε παίρνουν χαμπάρι με την πρώτη
μπορεί η τύχη να σου χρωστάει έναν προδότη.
Ή ακόμα ένα φίδι με την γλώσσα ποτισμένη
με φαρμάκι που αντέχει στον καιρό δεν ξεθυμαίνει
μην το χαϊδεύεις λοιπόν κι όταν άκακο σου μοιάζει
κάνε το πρώτος να τρομάζει
Τι έχεις να χάσεις το καλό ή το κακό
έτσι κι αλλιώς θα σε δαγκώσει όταν σε βρεί βολικό
θα τυλιχτεί απ'το λαιμό σου
θ'αλλάξει δέρμα να ξαλαφρώσει απ'τον καημό σου...

Νοσηρή Πραγματικότης... Η χιονάτη και οι 7 νάνοι...

Η δυσαρμονία είναι σίγουρα ένα υπαρκτό πρόβλημα στις ευτοπικές μας αναζητήσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφουγκραστούμε τις τόσο διαφορετικές επιθυμίες και να κατανοήσουμε πως σχεδόν .. ή μάλλον .. ή σιγουρα ...δεν υπάρχουν λύσεις. Οι επιθυμίες σου άθελα σου μου ασκούν βία και οι δικές μου με τη σειρά τους σε εσένα. Μία αναπόφευκτη ολική σύγκρουση.

Όταν τα σκέφτομαι αυτά μου 'ρχεται στο μυαλό συνεχώς αυτό το καταραμένο παραμύθι. Αλλά ήρθε η ώρα να μοιραστώ το παραμύθι αυτό κι όποιος θέλει ας το διαβάσει.

Είναι γνωστό ως η Χιονάτη και οι 7 νάνοι αλλά από μικρός θυμάμαι δεν το πολυχώνευα. Μέχρι που κάποιο νοσηρό μυαλό μου είπε τα παρασκήνια του παραμυθιού. Όλα όσα κατα βάθος όλοι ξέραμε αλλά ποτέ δεν λέγαμε. Οι κλασσικές υπεκφυγές προκειμένου η ζωή να συνεχίζει να μοιάζει όμορφη...

Η στυγνή πραγματικότητα αυτού του παραμυθιού έχεις ως εξής λοιπόν...

Αναρωτήθηκε κανείς αν οι 7 νάνοι ήταν ετεροφυλόφιλοι; Αν ήταν τότε πως την έβγαζαν 7 άντρες μόνοι στο δάσος; Ή μήπως τότε ήταν ομοφυλόφιλοι; Τότε ο έβδομος με ποιον ήταν ζευγάρι; Ω τι κρίμα που το παραμύθι τελικά κρύβει πολλές παγίδες... 7 γιατι 7? Γιατί μονός αριθμός; Λοιπόν είμαι σίγουρος πως οι 6 ήταν ετεροφυλόφιλοι και ο ένας γκέι. Ο γκει γούσταρε τον έναν από τους έξι. Όμως αυτός όπως και οι άλλοι προτιμούσε τα γυναικεία χάδια.

Αυτά όμως τα χάδια δεν ήταν παρά ένα παραμύθι για το απομονωμένο στο δάσος παρεάκι που τα τελευταία θηλυκού γένους πόδια που είχαν δει ήταν της κουνέλας από την απέναντι καρυδιά. Ένα παραμύθι που όλως τυχαίως ο γκει τους εξιστορούσε κάθε βράδυ:
" Ένα ηλιόλουστο πρωινό ενώ οι 7 νάνοι έκοβαν ξύλα στο δάσος ήρθε μια όμορφη πριγκίπισσα να ξαποστάσει στο σπιτικό τους, ώσπου αυτοί επέστρεψαν και...¨
μέχρι που το παραμύθι πήρε πραγματικές διαστάσεις... Και όταν ένα παραμύθι ακόμη και μέσα σε ένα παραμύθι παίρνει πραγματικές διαστάσεις τότε ωφείλει να είναι ανάλογο και αντάξιο του πραγματικού γαμημένου κόσμου... Άρα μία πραγματικά γαμημένη πραγματικότητα που οι 7 νάνοι θα έπρεπε τώρα να αντιμετωπίσουν γιατί...

...Ένα ηλιόλουστο πρωινό η πένταμορφη Χιονάτη εμφανίστηκε στο σπιτικό τους. Όταν οι νάνοι, που τα πόδια της Χιονάτης τους φάνηκαν ομολογουμένως πιο όμορφα και πιο άτριχα από της κουνέλας, επέστρεψαν, ένιωσαν όλοι, εκτός από τον γκέι φυσικά, το σκίρτημα του έρωτα μέσα τους. Ο νάνος γκέι σηκώθηκε κι έφυγε από το σπίτι όταν είδε τον αγαπημένο του να φλερτάρει ασυστόλως την Χιονάτη. Οι υπόλοιποι 6, για να μην τα πολυλογούμε, κατέληξαν να μισιούνται θανάσιμα προσπαθώντας ο καθένας να ξεπεράσει τον άλλον στις κολακίες προς την Χιονάτη.

Το σπίτι άδειασε. Η Χιονάτη έμεινε μόνη. Οι φιλοφρονήσεις των νάνων της φαίνονταν χυδαίες και βαρετές καθώς είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους σχόλια και από την άλλη ένιωθε απίστευτη μοναξιά μέσα στην ομορφιά της. Πολλές φορές σκέφτηκε να χαράξει το πρόσωπο της με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο. Έτσι ούτε οι νάνοι θα είχαν φύγει και θα την αγαπούσαν για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για την εμφάνιση αλλά ούτε ο γαμημένος ο καθρέφτης θα λέει στην άλλη τη καριόλα συνέχεια ότι η Χιονάτη είναι πιο όμορφη και άλλες τέτοιες μαλακίες και τέλοσπάντων βαρέθηκε κι αυτή το κωλοπαραμύθι. Άντε να εμφανιστεί ο τρόμπας ο πρίγκιπας να τελειώνουμε. Συμβατική πριγκηπική ζωή και τίποτα ριζοσπαστικό.

Ήρθε ο πρίγκιπας, την πήρε. Το σπίτι παρέμεινε άδειο. Οι νάνοι άφαντοι.

Ο μύθος λέει ότι όλοι ήταν κρυμμένοι σε διάφορα σκόρπια σημεία στο δάσος και είδαν τον πρίγκιπα και το άλογο του, την ομορφιά του και το ύψος του. Από τότε αυτός που τον γούσταρε ο γκέι απογοητεύτηκε πολύ με τις γυναίκες και είπε να ψάξει να βρει τον γκέι νάνο και να του πει πως πάντα έτρεφε συναισθήματα και ότι θα ήθελε να δοκιμάσουνε... Όμως λένε πως και ο γκέι είδε τον πρίγκιπα και μαντέψτε... Ο γκέι νάνος τον ερωτεύτηκε. Η συνέχεια εικονογραφημένη και αφιερωμένη στο μόνο άτομο που εκτίμησε τις ζωγραφικές ανησυχίες μου σχετικά με τα αυτοκτονημένα ανθρωπάρια.

2 λεπτάκια και γίναμε στελέχη για ακόμη μια φορά!Αυτά είναι!

Το χθεσινό ευχάριστο πρωινό...

Συνεχίζοντας την αναζήτηση εργασίας!!!!

Σηκώνω το ακουστικό...

Πατάω αργά αργά τα νούμερα...

210404....

Τούτ τούτ....

“Ευχαριστούμε που καλέσατε την {εταιρία} μας... Παρακαλώ περιμένετε...”

Το ρομπότ συνεχίζει...

“Πατήστε εάν γνωρίζετε τον εσωτερικό αριθμό, αλλιώς παρακαλώ περιμένετε...”

Κλασσική ηλίθια μουσικούλα...

Τηλεφωνικό κέντρο: “Όνομα εταιρίας” καλήμερα τι θα θέλατε παρακαλώ;

Κλασσικές συνεννοήσεις: Λέγομαι Χάρης τάδε...θα ήθελα να μιλήσω με τον κ. Τάδε...

Τηλεφωνικό κέντρο: Μισό λεπτό παρακαλώ...

Ηλίθια μουσικούλα

Τηλεφωνικό κέντρο: ο κ.Τάδε είναι απασχολημένος αυτήν την στιγμή, θέλετε να του αφήσω κάποιο μήνυμα;

" Όχι Να καλέσω κάποια άλλη στιγμή καλύτερα;"

Τηλεφωνικό κέντρο: Γιατί όχι, αν θέλετε καλέστε μετά απο δύο ώρες.

Οκ, γεια σας και τα σχετικά...

Διάρκεια τηλεφωνήματος 2 λεπτά και κάτι

Δύο ώρες μετά

210404....

Τούτ τούτ...

“Ευχαριστούμε που καλέσατε την {εταιρία} μας... Παρακαλώ περιμένετε...”

“Πατήστε εάν γνωρίζετε τον εσωτερικό αριθμό, αλλιώς παρακαλώ περιμένετε...”

Μουσική...

Τηλεφωνικό κέντρο: “Όνομα εταιρίας” καλήμερα τι θα θέλατε παρακαλώ;

"Είχα τηλεφωνήσει πριν 2 ώρες ονομάζομαι Χάρης... θα ήθελα να μιλήσω στον κ. Τάδε"

Τηλεφωνικό κέντρο: Μάλιστα, μισό λεπτό παρακαλώ...

Ηλίθια μουσικούλα

Παρακαλώ;

" Κ.Τάδε είμαι ο Χάρης.... είχα στείλει ένα βιογραφικό πρίν 1 χρόνο περίπου και με είχατε καλέσει και για μία συνέντευξη...δεν ξέρω αν με θυμάστε..."

ο τάδε: Ναι....μάλιστα τι θα θέλατε;

"Θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχει κάτι όσον αφορά κάποια θέση εργασίας κτλ.. "

ο Τάδε: κ. ... αυτοσυντηρούμαστε...προσπαθούμε να κρατήσουμε το προσωπικό το οποίο έχουμε...όποτε όπως καταλαβαίνεται δεν υπάρχει τίποτα...Αν προκύψει κάτι θα σας ενοχλήσουμε..

"Μάλιστα..." κτλ κτλ...Γεια σας..

ο τάδε: Γεια χαρά

Διάρκεια τηλεφωνήματος 2 λεπτά και κάτι...

Μου φαίνεται εντελώς γελοία πλέον η φάση με τις δουλείες...εκτός ότι ακούω ότι μαλακία υπάρχει πια...άκου "αυτοσυντηρούμαστε"...

σκέφτομαι ότι έχω μαζέψει τόσα 2 λεπτά "επικοινωνίας" με τα υποψήφια αφεντικά και έχω αηδιάσει...

Πότε Θα προκύψει η στιγμή που θα σας ενοχλήσουμε εμείς κ. αφεντικά;

Η έκφραση

Η καθημερινότητα ή αλλιώς η αποσύνθεση.
Μια αργή και βασανιστική νωθρότητα που νεκρώνει τα εγκεφαλικά κύτταρα.

Αναζητώντας την έκφραση, η διαδικασία αυτή αρχίζει να λειτουργεί αντίστροφα.
Μια αργή, βασανιστική διαδικασία για να μπει σε τάξη το συναίσθημα...

Καλύτερα ν' αφήνεσαι λοιπόν σ' αυτήν την αργή, βασανιστική αντίστροφη διαδικασία της αποσύνθεσης.
Να ψάχνεις τους τρόπους να εκφράζεσαι.
Απλά, αργά και βασανιστικά.

Τουλάχιστον μερικοί το απολαμβάνουν.
...σε άλλους μοιάζει ανόητο.

Διάρκεια

Βαρέθηκα... άντε να προσαρμοστείς πάλι...τσάμπα δηλαδή τόση προσπάθεια; ήμουν σίγουρος ότι μια μέρα θα κατέληγα ξανά σε αυτό το σημείο. Δεν είναι πρωτόγνωρο, ούτε κάτι τραγικό...

Παρόλα αυτά τους έλεγα, επέμενα... κοιτάξτε δεν είναι το θέμα να βρεθεί μια λύση τώρα... αλλά προσπαθήστε να με καταλάβετε έστω και λίγο. Δεν θα έπρεπε να μείνω πάλι εσώκλειστος εκεί μέσα, έπρεπε να βρω τρόπο να βγω, δεν γίνεται αλλιώς... μην μου λέτε ότι δεν είναι τίποτα, ότι θα τα καταφέρω ότι: εντάξει μωρέ, πως κάνεις έτσι, όλος ο κόσμος συμβιβάζεται... έτσι είναι τα πράγματα γιατί δηλαδή εσύ τι είσαι επιτέλους;;;

Απλά ακούστε με, μπορείτε άραγε; Θυμάστε αυτή την αίσθηση; Ακοή;;; Πότε ήταν η τελευταία φορά που προσπαθήσατε να καταλάβατε κάποιον κύριοι. Ε; Την μνήμη; την αγνοείται και αυτή ε; Αλλά γνωρίζω δεν σηκώνεται συναισθηματισμούς γενικότερα, δεν το επιτρέπετε στους εαυτούς σας. Το αφήνω αυτό τώρα διότι το ξέρω το τροπάριον σας:

προσαρμόζεσαι, συνηθίζεις, συμβιβάζεσαι, επιβιώνεις...οι συναισθηματισμοί είναι για άλλους...

Εσείς δεν γνωρίζετε όμως ότι το ίδιο μου το σώμα, τα ίδια μου τα κύτταρα δεν μπορούν να υπομείνουν αυτήν μου την “αδυναμία” κι όμως δεν αναζητώ λύση, δεν είναι θέμα το να βρεθεί λύση. Σκέφτομαι συνέχεια τα ίδια και τα ίδια... καθημερινά... τα ίδια και τα ίδια: άνθρωποι, επιλογές, συνέπειες, τύψεις, διάλογος, επαναπροσδιορισμός...εγώ, εμείς, πράξη, αναμονή, πρωτοβουλία, τύψεις...άρνηση... κτλ κτλ κτλ κτλ...

εγώ;

οι άλλοι;

ποιοι;

επικοινωνίααα;

κτλ κτλ κτλ...διαρκείς επαναλήψεις.

Έχω βρει τρόπο να βγαίνω έξω τουλάχιστον!!!

Η αρχή συνήθως γίνεται κατά τύχη, το τέλος ποτέ.

"Νοσταλγω τον καιρό εκείνο που μπορούσα να νοσταλγώ...
Ο χρόνος πίσω μου σαν γεφύρι που, μολις πέρασα και πάτησα σε στέρεο έδαφος, κατεδαφιστηκε.Στην ορμή του γκρεμίστηκαν όλα, στον αχό του μπλέκονται μέσα και φωνές από στιγμές που δεν άξιζε να χαθούν. Προσπαθώ ενώ οι πέτρες χτυπούν δεξιά κι αριστερά στον γκρεμό να αφουγκραστώ τι μου φωνάζουν. Πνίγονται όμως οι φωνές από τον πάταγο, δεν αξίζει καν η προσπάθεια. "

Γελοιότητες... σαν τραγωδία... Γιατί είναι κατάντια κύριοι και κυρίες "ποιητές" και "ποιήτριες" αυτή η νοσταλγία. Αυτή η αιώνια νοσταλγία για τα πάντα είναι κατάντια. Πόσες φορές αναρωτήθηκα αν όντως ζείτε - ζούμε ή μόνο νοσταλγούμε εκ των υστέρων. Όλες αυτές οι "υπερευαίσθητες" ψυχές μας που σκαλίζουν συνεχώς το χώμα του παρελθόντος, που σκαλίζουν συνεχώς το τώρα και το μέλλον σαν να πρόκειται για μία επιστήμη που ποτέ όμως δεν καταλήγει σε λογικά συμπεράσματα, σε μεθόδους και λύσεις είναι απλά άρρωστες. Ας πάρουμε τις αποφάσεις μας και ας συνεχίσουμε να ζούμε ως ασθενείς. Προστατευμένοι και αποστειρωμένοι. Ή ας πάψουμε απλά και ας πέσουμε με το γεφύρι κι εμείς μαζί του.

*** Σαν να μην το 'γραψα αυτό...

Εξυπνάδες...

Χμ... Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να πει την γνώμη του... Και η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να σου στερηθεί το δικαίωμα της γνώμης! :-Ρ

Παλιό συμπέρασμα...

Ίσως τελικά το μίσος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να υπερμαχόμαστε την αγάπη.

Από εδώ.