Στο γειτονικό Πλαίσιο η πολιτική του καταστήματος προστάζει οι εργαζόμενοι να είναι στο κλίμα των ημερών. Φοράνε σκούφους με φωτιζόμενα λαμπάκια.
Στην ΔΟΥ της περιοχής τα παιδιά λένε τα κάλαντα. Κανείς δεν ακούει. Άπειρος κόσμος. Όλοι αγχωμένοι. Όσοι δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν το σήμα παραδίδουν πινακίδες και άλλοι τα βρήκαν τελευταία στιγμή ή βρήκαν χρόνο τελευταία στιγμή.
Στα ΕΛΤΑ της γειτονιάς έχει πολύ μεγάλη ουρά. Τετοιες μέρες λογικό είναι. Όλοι σπεύδουν να στείλουν κάρτες – εγκάρδιες – ευχές – δέματα με δώρα! Κι εγώ πήρα αριθμό. Είχα ένα συστημένο. Περίμενα ανυπόμονα να το πάρω στα χέρια μου. Ποιος ξέρει ποιος με θυμήθηκε! Επιτέλους ένα γράμμα… Πέρασαν περίπου 2,5 ώρες για να έρθει η σειρά μου. Είχα το 198… Στο 6 ταμείο. Όλα τα έχω ταυτότητα, πορτοφόλι, το απόκομμα του συστημένου… όλα. Καλημέρα, χρόνια πολλά… Η ταμίας επιστρέφει με ένα φάκελο της Ατλαντικής ασφαλιστικής. Έληξε, έγραφε μέσα. Ευχαριστούμε για την συνεργασία. Βγαίνοντας κοίταξα καλύτερα τι κρατάνε όλοι αυτοί που περιμένουν στα χέρια τους. Τέλη κυκλοφορίας έγραφε.
Έχει μεσημεριάσει. Τα παιδιά με τα τρίγωνα τρώνε χάμπουργκερ στα goodys και σάντουιτς στον Γρηγόρη της γειτονιάς.
