Δεν υπάρχει λόγος να υποκρίνομαι. Ξόφλησα. Μου είναι αδύνατον να ζήσω όπως ζούσα. Είναι αδύνατον να κάνω τέχνη. Ίσως μία ψυχή από στάχτες να μπορεί να κάνει και την δική σου στάχτες.
Καμία τέχνη δεν μπορεί να προκύψει τότε. Καμία δημιουργία. Η τέχνη υπάρχει μονο ανάμεσα σε αγνά συναισθήματα.(Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα στην αληθινή τέχνη-έκφραση και το εμπόριο. Αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτά εδώ.) Κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει έχοντας δόλο - μίσος στην καρδιά. Και για να προλάβω πιθανές διαφωνίες, όσες φορές για παράδειγμα ένα ποίημα, ένα τραγούδι, αναφέρεται με επιθετικότητα σε υποκείμενα, αντικείμενα, καταστάσεις είναι γιατί στο βάθος ενυπάρχει η αγάπη για μία άλλη ζωή, για κάτι διαφορετικό απ’ αυτό στο οποίο επιτίθεται. Όταν για παράδειγμα ο στίχος στο παραπάνω τραγούδι αναφέρει:
«I split my heart in two but you don’t have it in you. Do you?»
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχουν 3 διαφορετικοί τύποι αγάπης. Αγάπη για τον εαυτό του. Που τον λυπάται. Αναφέροντας ότι χώρισε την καρδιά του στα δύο. Το δεύτερο στοιχείο που ίσως παρατηρήσει κανείς είναι αυτό της ερώτησης «do you?» Η οποία αφήνει περιθώρια ίσως για την ελπίδα. Ελπίζει ακόμα λοιπόν; Άρα αγαπάει ακόμα αυτόν που φαινομενικά μας δείχνει ότι μισεί και του επιτίθεται.
Τέλος για ποιον λόγο γράφτηκε αυτό το τραγούδι; Για ποιον λόγο αναφέρεται η φράση «carbon soul» (ψυχή από στάχτες – από άνθρακα) ; Μόνο για να επιτεθεί; Ή μας πείθει περισσότερο ότι ο δημιουργός κάνει επίκληση στο συναίσθημα του υποκειμένου προκειμένου να καταφέρει να βρει έναν δίαυλο επικοινωνίας έστω και μέσω της επίθεσης αφού παράλληλα με την αγάπη στο υποκείμενο υφίσταται και η αγάπη για τον εαυτό του;
Ίσως τελικά το μίσος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να υπερμαχόμαστε την αγάπη.
Η ψυχή όσο είναι ζωντανή – υγιής δεν ξέρει τίποτα άλλο από το να αγαπά όσο κι αν το μυαλό μας φτιάχνει πολύπλοκα κείμενα, ποιήματα, στίχους, η ψυχή είναι η απλούστερη όλων, υπόσταση. Άϋλη όπως της αρμόζει χωρίς σχήματα που προσθέτουν πολυπλοκότητες. Ούτε κύκλους, ούτε ευθείες, ούτε τετράγωνα όπως εδώ έχουν αναφερθεί πολλές φορές. Άυλη , ίσως τελικά και ανυπόστατη – ανύπαρκτη ώστε να μην αναλυθεί ποτέ. Μακριά απ’ το παντού όπως αναφέρει κι ένα παλιό τραγούδι.
Αλλά και πάλι το ζήτημα είναι αυτό που το τραγούδι αναφέρει και ισοπεδώνει αυτή την ουτοπική ανάλυση για την ψυχή.
Carbon soul.
Ξαφνικά δίνει υπόσταση υλική στην ψυχή και μάλιστα ύλη που έχει υποστεί μία συγκεκριμένη μεταβολή που ίσως καταστρέφει ολοκληρωτικά την υπόσταση που είχε ως τώρα. Στάχτη. Ύλη που κάηκε και απέμεινε στάχτες.
Πως άραγε συμπεριφέρεται ένα πλάσμα με μία ψυχή από στάχτες;
***Το εν λόγω τραγούδι πολύ πιθανόν να αποτελεί αποτυχημένο παράδειγμα, το δέχομαι. Καθώς το συγκρότημα είναι άκρως εμπορικό. Όμως όπως προανέφερα δεν με απασχολεί στο συγκεκριμένο post αυτό το θέμα.
*** Μια αναφορά σχετική εδώ
εξώφυλλο στο χέρι και τέτοια...χα!
Σας παρακαλώ μην θορυβείτε με τις πανέμορφες κι ηλίθιες δικαιολογίες σας. Μπορώ να βρω τόνους από δαύτες για τον εαυτό μου.
Η ελευθερία δεν είναι ελευθερία όταν θέλει να δικαιολογείται...
Σας παρακαλώ μην με ενοχλείτε με την αναισθησία σας.
Είναι ηλιθιότητα να είσαι βαλμένος να πιστεύεις με σιγουριά,
ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και ότι κάνεις λάθος,
και ότι θα νιώσεις διαφορετικά κάποια στιγμή και ότι θα επισκεφτείς τους τόπους
που νοστάλγησες...όχι αυτά που δεν έζησες...αυτά που έζησες. Κι όλα αυτά διότι...
Καμία κουβέντα δεν έχει νόημα όταν δεν έρχεται από ψυχής.
Το λέω γιατί ξέρω ότι αν ερχόταν από την ψυχή, θα ήμουν χαρούμενος.
Ένα αδιέξοδο λοιπόν. Μπορείς να δικαιολογηθείς όταν βρεθείς σε αδιέξοδο.
Το θέμα είναι γιατί να φθάσεις εκεί;
Έτσι δεν είναι;
Άντε να βρεις τώρα τρόπο να τα συντρίψεις!
Σας παρακαλώ...είπαμε, όταν χρειάζεται κάποιος να γευθεί την ομορφιά
από ένα όνειρο εγώ θα είμαι σαν μαλάκας εκεί και θα περιμένω...γιατί πολύ
απλά η ψυχή μου νιώθει. Δεν είμαι αναίσθητος...η ψυχή μου έχει μάθει να μπολιάζεται
με άλλες. Να μοιράζεται. Είμαι τρελός μήπως; Είμαι παράλογος... Είναι εγωιστικό το κίνητρο
της ψυχής μου;
Δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα;;;
Ναι... μόλις θυμήθηκα.
Απέκλινα λίγο από τον στόχο μου
σήμερα είπαμε δεν είμαι εδώ... απουσιάζω.
Μια μέρα μακρυά από όλα αυτά.
Μια πραγματικά όμορφη μέρα;
Μα να ξέρετε ότι όταν έρθει,
τείνω να πιστεύω ότι
εγώ θα απουσιάζω.
...εκεί καταλήξαμε.
09-ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΝΟΕΣ ΜΑΣ cd- ΓΕΙΣ, Ταξίδι χωρίς χάρτη
Η θεατρική ομάδα «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» παρουσιάζει την παράσταση «Νοσταλγώ όσα δεν έζησα». Μια σπονδυλωτή παράσταση που αποτελείται από τη δραματοποίηση της «Αρκούδας του Πίνδου» του Δ. Χατζή αλλά και από κείμενα της ομάδας.
Η ομάδα προβληματίζεται σχετικά με τις κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές που επέφερε η ερήμωση της υπαίθρου αλλά και γενικότερα ο σύγχρονος αστικοποιημένος τρόπος ζωής.
Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο πολιτιστικό στέκι «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» με ελεύθερη είσοδο.
Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένων θέσεων στο 6947536600
1 εώς 8 Μάρτη καθημερινά στις 21.00
Διάρκεια παράστασης 150 λεπτά
Αριστοβούλου 16 Κ. Πετράλωνα
taxidixwrisxarti.blogspot.com
Μια φορά κι έναν καιρό 8 συνοδοιπόροι ξεκίνησαν για ένα πολύ μεγάλο ταξίδι χωρίς να έχουν κάποιον οδηγό, κάποιον χάρτη και χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ψάχνουν. Αυτό το ταξίδι το είχαν υποσχεθεί σε ένα πνεύμα που είχε εμφανιστεί μπροστά τους μία μέρα που ήταν όλοι μαζεμένοι σε ένα χωριό με χαμηλά πέτρινα σπίτια και αλώνια. Εκεί που πίναν και έτρωγαν σε ένα τέτοιο πέτρινο σπίτι, εμφανίστηκε το πνεύμα και είπε:
"Βρείτε το μέρος εκείνο που οι κορυφές των δέντρων αγγίζουν τον ουρανό, οι παγωμένες φτέρες σχηματίζουν απέραντα λιβάδια και τα βράδια ξεπαγώνουν, αργοσαλεύουν και αρχίζουν το κουβεντολόι. Βρείτε αυτό το μέρος που οι αράχνες φτιάχνουν ιστούς από πάγο και τους σκαλίζουν περίτεχνα. Εκείνο το μέρος όπου το χιόνι δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά από την δύση προς την ανατολή. Εκείνο το μέρος που οι οξιές γειτονεύουν με τα έλατα και στήνουν συχνά πυκνά μεγάλα γλέντια και ακούγεται το τράνταγμα της γης από τα βαριά τους βήματα ως τα πέρατα. Και μέσα σε όλα αυτά κάπου εκεί θα βρείτε και εκείνα τα παράξενα μανιταρόσπιτα απ΄το στρουμφοχωριό. Πηγαίνετε σε εκείνο το μέρος και όταν θα συναντήσετε μπροστά σας δύο πελώριες - γιγαντιαίες πόρτες τότε θα έρθω ξανά και θα σας αποκαλύψω ένα μεγάλο μυστικό."
Οι 8 φίλοι ξεκίνησαν γρήγορα... Τόσο γρήγορα που το προηγούμενο βράδυ δεν κοιμήθηκαν άλλα έφυγαν με μιας. Πέρασαν βουνά, πεδιάδες και μια μεγάλη λίμνη...
Κάπου στο δρόμο όμως τους έπιασε χιονιάς. Εκεί καταρχήν κατάλαβαν ότι ακόμη δεν έχουν φτάσει στο μέρος που το πνεύμα τους είχε περιγράψει αφού το χιόνι έπεφτε ακόμη από τον ουρανό.
Το χιόνι όμως άρχιζε σιγά σιγά να πυκνώνει όσο ανέβαιναν το βουνό κι έτσι αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στην πρώτη καλύβα που βρήκαν μπροστά τους. Το χιόνι δεν σταμάταγε και το κρύο ολοένα και γινόταν πιο τσουχτερό όσο νύχτωνε. Τότε οι φίλοι κατάλαβαν ότι θα διανυκτέρευαν εκεί. Και είπαν πως θα πρέπει να ανάψουν φωτιά στο καλύβι και βγήκαν στο δάσος με τσεκούρια και πριόνια για να κόψουνε ξύλα.
Και είπαν ότι θα ‘πρεπε να βρούνε και νερό γιατί άμα νυχτώσει θα είναι δύσκολα και οι 3 απ’ αυτούς παρά τις δυσκολίες του καιρού ξεκίνησαν για αναζήτηση νερού ενώ ένας άλλος έβαλε ένα ταψί έξω για να γεμίσει με το χιόνι που αργότερα θα το λιώνανε στη φωτιά. Κι ενώ τους 3 τους χτυπούσε ο αγέρας δυνατά και το χιόνι, προς μεγάλη τους χαρά βρήκαν ένα ποτιστήρι για τα ζώα, που χρησιμοποιούσαν μάλλον οι βοσκοί, και αποφάσισαν από εκεί πως θα γεμίσουν μπουκάλια και θα φέρναν νερό στο καλύβι. 
Έτσι κι έγινε. Πήραν το δρόμο του γυρισμού και βρήκαν ήδη τη φωτιά αναμμένη για να ζεσταθούν μετά απ’ τη δύσκολη και κρύα αυτή ημέρα. Η νύχτα δεν άργησε να πέσει στο δάσος… Λίγη κριθαρόσουπα, λίγο τσίπουρο και κρασάκι ήταν ότι πρέπει, ενώ ένα κορίτσι απ’ την παρέα τους εξιστορούσε παραμύθια από την Περσία.
…
Ενώ μέσα στο δάσος ξεχώριζε κανείς λίγο φως απ’ τα κεριά και τη φωτιά που η παρέα είχε ανάψει μέσα στο καλύβι, ένα αλεπουδάκι κοιτούσε ανάμεσα απ’ τα δέντρα από μακριά τα παράθυρα και τα μάτια του σπινθηροβολούσαν. Ίσως να ‘ταν και το πνεύμα που παρακολουθούσε τους 8 ταξιδιώτες του παραμυθιού μας…
(Η ιστορία μας συνεχίζεται)
